III OSK 4899/21

III OSK 4899/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Sygn. powiązane
II SA/Wr 151/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2020-12-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1396
art. 237
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 151/20 w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 9 grudnia 2019 r. nr SKO/OS-414/78/2019 w przedmiocie zobowiązania do sporządzenia w formie opracowania pisemnego i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla instalacji - punkt skupu złomu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Wr 151/20 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: SKO, Kolegium) z 9 grudnia 2019 r. nr SKO/OS-414/78/2019 w przedmiocie zobowiązania do sporządzenia w formie opracowania pisemnego i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla instalacji - punkt skupu złomu, oddalił skargę w całości.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", uchyliło w części, zaś w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję Starosty Legnickiego (dalej: Starosta) z 6 września 2019 r., którą zobowiązano spółkę do sporządzenia w formie opracowania pisemnego i przedłożenia przeglądu ekologicznego dla instalacji - punktu skupu złomu zlokalizowanego na terenie działki nr [...] obręb R. Uchylając decyzję w części, zakreślono inny (późniejszy) termin realizacji obowiązku przedłożenia przeglądu.
Skargę do Sądu I instancji na powyższą decyzję wniosła spółka. Zarzuciła w niej naruszenie przez Kolegium: art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. przez błędne powołanie podstawy prawnej decyzji jako ustawa z 27 kwietnia 2018 r. - Prawo ochrony środowiska, w sytuacji gdy prawidłową podstawą prawną jest ustawa z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; art. 237 p.o.ś. przez jego błędne zastosowania, w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki do zobowiązania strony do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego; art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wadliwe określenie terminu wskazującego na dzień przedłożenia przeglądu ekologicznego.
Formułując takiej treści zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2019 r., 1396 ze zm., dalej: p.o.ś.).
Sąd I instancji powołując się na pogląd wyrażony w piśmiennictwie wskazał, że do prawidłowego zastosowania art. 237 p.o.ś. nie jest konieczne ustalenie wystąpienia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, ale możliwość wystąpienia takich skutków. Do nałożenia obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego wystarczająca będzie sama możliwość wystąpienia zagrożeń. Natomiast potwierdzeniem lub zaprzeczeniem takiej opinii będą wnioski wypływające z samego przeglądu.
Według Sądu I instancji, zasadnie organ przyjął, że skarżąca spółka jest podmiotem korzystającym ze środowiska (art. 3 pkt 20 p.o.ś.). Spółka prowadząc działalność w zakresie zbierania odpadów korzysta ze stacjonarnych urządzeń technicznych, w postaci wagi talerzowej, wózka widłowego i kontenerów na odpady. Prawidłowo organ stwierdził, że wskazane urządzenia są powiązane technologicznie i zlokalizowane na terenie, do którego spółka posiada tytuł prawny, zatem na podstawie art. 3 pkt. 6 lit. b, p.o.ś. należy je uznać za instalację.
W ocenie Sądu I instancji, organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały trafnej jego oceny pod względem zastosowania norm prawa materialnego i przepisów postępowania. Sąd I instancji w pełni podziela stanowisko organów wyrażone w sprawie, że zachodziły przesłanki do zobowiązania skarżącej spółki do nałożenia obowiązku przedłożenia przeglądu ekologicznego. Wbrew twierdzeniom skargi, z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że prowadzona działalność w zakresie prowadzenia punktu skupu złomu wskazuje na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko.
Zdaniem Sądu I instancji, z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że prowadzona instalacja może być źródłem uciążliwości polegających na emisji hałasu i spalin. Organy ustaliły i uwzględniły przy rozstrzyganiu sprawy wszelkie realnie możliwe do ustalenia aspekty funkcjonowania instalacji oraz dokonały ich kompleksowej analizy w kontekście możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Niezbitymi dowodami w tym zakresie pozostają wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach od 25 czerwca do 5 lipca 2019 r.
Analiza ustaleń faktycznych oraz ich oceny przez organ wskazuje, że stwierdzenie możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, nie zostało oparte wyłącznie na podstawie zeznań świadków.
W skardze kasacyjnej Spółka (dalej: skarżąca kasacyjnie) reprezentowana przez r.pr. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając: naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie tj. art. 237 prawa ochrony środowiska, albowiem w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zobowiązania strony do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego oraz naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. przez wadliwe określenie terminu wskazującego na dzień przedłożenia przeglądu ekologicznego w Starostwie Powiatowym w Legnicy.
Wobec podniesionego zarzutu wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego; 3. rozpoznanie skargi na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto treść postawionego zarzutu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na początku należy wyjaśnić, że w skardze kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie powołano podstaw kasacyjnych uregulowanych w art. 174 p.p.s.a. oraz nie zarzucono naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, p.p.s.a. Przede wszystkim podnieść należy, że nie zarzucono w niej Sądowi I instancji naruszenia przepisu postępowania lub prawa materialnego, a więc naruszenia przepisów na podstawie, których wydany został zaskarżony wyrok. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację w rozwinięciu zarzutów, która jest adresowana do organu, a nie do Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres kontroli tego Sądu określa wnoszący skargę kasacyjną, poprzez wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim nie ma prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Dlatego wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. Argumenty uzasadnienia powinny pozostawać w rzeczowym związku z przedmiotem zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie decydować, jakich argumentów zamierzała użyć strona dla uzasadnienia stawianych zarzutów.
W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., należy wskazać na czym polegała jego błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. W przypadku błędnej wykładni przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów), polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumpcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej.
Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, dlatego ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Ustawodawca uznał, że od tych osób można oczekiwać dokładności, rzetelności i profesjonalizmu, a w szczególności jasnego i zgodnego z wymaganiami wynikającymi z Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sporządzenia skargi kasacyjnej.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia wskazanych wymogów.
Naczelny Sąd Administracyjny odtworzył zarzuty skargi kasacyjnej na podstawie jej uzasadnienia celem zderzenia ich treści z wymogami skargi kasacyjnej.
Nie zasługiwał na uwzględnienie jeden postawiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący "naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie tj. art. 237 prawa ochrony środowiska, albowiem w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zobowiązania strony do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego oraz naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. przez wadliwe określenie terminu wskazującego na dzień przedłożenia przeglądu ekologicznego w Starostwie Powiatowym w Legnicy".
Odnosząc się do tego zarzutu, zgodzić należy się z Sadem I instancji, który stwierdził, że do prawidłowego zastosowania art. 237 p.o.ś. nie jest konieczne ustalenie wystąpienia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, ale możliwość wystąpienia takich skutków. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 237 p.o.ś., "W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego". Zobowiązanie prowadzącego instalację podmiotu korzystającego ze środowiska do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego jest wyrazem stosowania zasady prewencji uregulowanej w art. 6 ust. 1 p.o.ś. Według treści tego przepisu, - "Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu". (art. 6 ust. 1 p.o.ś.). Z przepisów tych wynika, że nie każdy ma obowiązek zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu na środowisko. Obowiązek ten dotyczy tylko tego kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko. W pierwszej kolejności działania prewencyjne obciążają tego kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko. W drugiej kolejności działania prewencyjne powinien podejmować także ten kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska. W konsekwencji zasada prewencji jest adresowana do każdego kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jak również do każdego kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska. Zapobieganie negatywnemu oddziaływaniu jest prawnym obowiązkiem wynikającym z art. 6 ust. 1 oraz art. 237 p.o.ś. W praktyce stosowania zasady prewencji może powstać problem związany z egzekwowaniem odpowiedzialności prawnej na podstawie zasady prewencji. Może to wynikać np. z tego, że trudności będą dotyczyć ustalenia jakiego rodzaju działania prewencyjne nie zostały wykonane, a powinny być zrealizowane przez tego kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko. Często brak wykonania działań prewencyjnych składających się na zapobieganie negatywnemu oddziaływaniu, może ujawnić się po wystąpieniu negatywnego oddziaływania na środowisko. Skuteczność zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu na środowisko zależy przede wszystkim od właściwego rozpoznania źródeł negatywnego oddziaływania na środowisko oraz przyczyn negatywnego oddziaływania na środowisko, a także od czasu i miejsca negatywnego oddziaływania na środowisko. Temu celowi służy instrument prawny przeglądu ekologicznego.
Do nałożenia obowiązku opracowania przeglądu ekologicznego wystarczająca będzie sama możliwość wystąpienia zagrożeń dla środowiska spowodowanych negatywnym oddziaływaniem instalacji na środowisko. Natomiast potwierdzeniem lub zaprzeczeniem takiej opinii będą wnioski wypływające z samego przeglądu. Wskazać należy, że przesłanką zastosowania art. 237 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm., dalej: p.o.ś.) jest stwierdzenie okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Taką okoliczność stwierdzono w niniejszej sprawie. W rozumieniu art. 237 p.o.ś. wystarczającym jest stwierdzenie okoliczności, które powodują możliwość wystąpienia takiego negatywnego odziaływania. Przy czym nie chodzi w tym przypadku o stwierdzenie takich okoliczności, które w stopniu niebudzącym wątpliwości przesądzają o zaistnieniu negatywnego odziaływania instalacji na środowisko. W przypadku bowiem stwierdzenia zaistnienia takich okoliczności, które w stopniu niewątpliwym wskazują na negatywne odziaływanie instalacji na środowisko przeprowadzanie przeglądu ekologicznego staje się zbędne, a konieczne jest podjęcie innych czynności przewidzianych prawem celem wyeliminowania negatywnego odziaływania instalacji na środowisko (zob. wyrok NSA z 17.01.2023 r., III OSK 1561/21, LEX nr 3476979). W orzecznictwie NSA potwierdzono, że instytucja prawna przeglądu ekologicznego realizuje cele ustawowe zasad: prewencji i przezorności uregulowanych w art. 6 p.o.ś. (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 1629/24). Przegląd ekologiczny służy głównie wyjaśnieniu czy konkretna instalacja (działalność) negatywnie oddziałuje na środowisko i ewentualnie jakie należy podjąć działania w celu zmniejszenia lub całkowitej eliminacji tego negatywnego działania (zob. wyrok NSA z 14 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2015/21).
Ma rację Sąd I instancji, że prawidłowo organ stwierdził, że wskazane urządzenia są powiązane technologicznie i zlokalizowane na terenie, do którego spółka posiada tytuł prawny, zatem, na podstawie art. 3 pkt. 6 lit. b, p.o.ś. należy je uznać za instalację. W niniejszej sprawie wydanie decyzji na podstawie art. 237 p.o.ś., poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym mającym na celu wyjaśnienie, czy w związku z działaniem przedmiotowej instalacji zachodzi możliwość jej negatywnego oddziaływania na środowisko. Podjęcie decyzji zobowiązującej Spółkę prowadzącą ocenianą instalację do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego nastąpiło w warunkach tzw. uznania administracyjnego, o czym świadczy użyty w przepisie zwrot "może".
W trafnej ocenie Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skargi, z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że prowadzona działalność w zakresie prowadzenia punktu skupu złomu wskazuje na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że prowadzona instalacja może być źródłem uciążliwości polegających na emisji hałasu i spalin. Organy ustaliły i uwzględniły przy rozstrzyganiu sprawy wszelkie realnie możliwe do ustalenia aspekty funkcjonowania instalacji oraz dokonały ich kompleksowej analizy w kontekście możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko. Niezbitymi dowodami w tym zakresie pozostają wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach od 25 czerwca do 5 lipca 2019 r. (zob. protokół z 5 lipca 2019 r. znajdujący się w aktach adm.). W protokole tym na str. 5-6, przedstawiono identyfikację możliwych oddziaływań generowanych przez R. sp. z o.o. wraz z informacją czy są uciążliwe dla środowiska. Z treści tego protokołu wynika, że "Przesypywanie odpadów z małego do dużego kontenera (przeładunek odpadów) generuje głośny, trwający kilka sekund i nieprzyjemny dla uszu hałas. Sygnalizacja dźwiękowa wózka widłowego także jest wyrazista, generuje ostry dźwięk, uciążliwy dla postronnego słuchacza". W protokole stwierdzono, że "Wyznaczony zgodnie z ww. zezwoleniem na zbieranie odpadów teren działalności R. sp. z o.o. nie jest fizycznie rozgraniczony od placu manewrowego należącego do osoby fizycznej zlokalizowanego w części mieszkalnej działki nr [...] obr. R. Rozplanowanie terenu skupu jest zdefiniowane przez położenie wagi talerzowej, rozmieszczenie kontenerów na odpady i wyznaczenie placu manewrowego dla pojazdów dostarczających lub odbierających odpady" (str. 6 protokołu z 5 lipca 2019 r.).
Analiza ustaleń faktycznych oraz ich ocena dokonana przez organ wskazuje, że stwierdzenie możliwości negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko, nie zostało oparte wyłącznie na podstawie zeznań świadków. Nie tylko nie był to główny dowód w sprawie, ale skarżąca Spółka nie przedstawiła również dowodów, które potwierdzałby twierdzenie na temat zmanipulowanych zeznań tych świadków, którzy wskazywali na negatywne dla nich skutki powadzonej przez Spółkę działalności.
Zasadnie Sąd I instancji nie stwierdził, by wydane w sprawie decyzje naruszały przepisy prawa procesowego. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie zaskarżoną decyzją organ błędnie rozpoznał zarzut odwołania polegający na naruszeniu przez organ I instancji art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. przez błędne powołanie podstawy prawnej decyzji jako "ustawy z 27 kwietnia 2018r." Prawo ochrony środowiska. W podstawie prawnej decyzji organu I instancji powołano prawidłowe oznaczenie publikatora tej ustawy - "(t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm.)".
Ma rację Sąd I instancji, że niewątpliwym jest w sprawie, że organ I instancji przywołał niewłaściwą datę roczną uchwalenia ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, co w zakresie utrzymanej w mocy przez SKO decyzji zostało potraktowane jako oczywista omyłka pisarska. Sąd I instancji prawidłowo takie stanowisko podzielił.
Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że powyższy błąd nie stanowił naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że organ I instancji prawidłowo wskazał nazwę ustawy oraz Dziennik Ustaw, w którym został opublikowany tekst ujednolicony. Błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi automatycznie do jej uchylenia. Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie tej podstawy. W świetle tych wyjaśnień opisane naruszenie niewątpliwie nie wpłynęło na wynik sprawy, albowiem w sprawie orzekał organ mający do tego ustawowe kompetencje. W trafnej ocenie Sądu I instancji, taki zarzut nie mógł skutkować uchyleniem kwestionowanej decyzji. Błąd w podstawie prawnej decyzji organu I instancji dotyczący roku uchwalenia ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska nie może być uznany za istotne naruszenie przepisów postępowania w niniejszej sprawie, ponieważ pozwalał na jednoznaczną identyfikację przepisów, na których oparto decyzję organu I instancji.
Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne i dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.