III OSK 4884/21

III OSK 4884/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2087/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-22
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2067
art. 126 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2087/19 w sprawie ze skargi Z.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2019 r. nr 67 w przedmiocie potrącenia uposażenia miesięcznego za nieusprawiedliwioną nieobecność oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 października 2020 r., II SA/Wa 2087/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 28 czerwca 2019 r., nr 67 w przedmiocie potrącenia uposażenia miesięcznego za nieusprawiedliwioną nieobecność, oddalił skargę.
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.
Komendant Główny Policji (dalej: "organ", "KGP") rozkazem personalnym z 28 lutego 2018 r., nr 1019, stosownie do art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm., dalej: "ustawa o Policji"), potrącił skarżącemu 25/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od 7 lipca 2017 r. do 31 lipca 2017 r.; potrącił 30/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r. oraz potrącił 20/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od 1 września 2017 r. do 20 września 2017 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Z.S. (dalej: "skarżący") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 21 lutego 2019 r., II SA/Wa 705/18 uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 28 lutego 2018 r., nr 1019 w przedmiocie potrącenia uposażenia oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania.
Rozpatrując ponownie sprawę, Komendant Główny Policji decyzją z 28 czerwca 2019 r., nr 67, działając na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz w związku z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lutego 2019 r. II SA/Wa 705/18, orzekł o potrąceniu skarżącemu: 25/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od 7 lipca 2017 r. do 31 lipca 2017 r.; 30/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r.; 20/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od 1 września 2017 r. do 20 września 2017 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że 24 maja 2016 r. Mazowiecka Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie (dalej: "MRKL") wydała orzeczenie nr RKLWa-1298 - 2016/F/POL, z którego wynika, że skarżący jest: "Zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Zaleca się badania komisyjne po okresie dwóch lat.".
W związku z tym, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z 7 września 2016 r. nr 3737 powierzył skarżącemu z 8 września 2016 r. pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale – [...] 18 kwietnia 2017 r. skarżący został poddany profilaktycznym badaniom kontrolnym przeprowadzonym przez lekarza Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej dla Pracowników Wojska SP ZOZ Poradni Medycyny Pracy. Po przeprowadzeniu badania lekarskiego i oceny zagrożeń występujących na stanowisku pracy, stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666), lekarz stwierdził, że "wobec istnienia przeciwwskazań zdrowotnych [skarżący] jest niezdolny do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku (symbol 22).".
Jak wskazał organ, na wniosek dyrektora Biura Bezpieczeństwa Informacji KGP, 8 maja 2017 r. skarżący został skierowany do MRKL w związku z koniecznością ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby.
KGP rozkazem personalnym z 19 maja 2017 r., nr 2223 zwolnił skarżącego z pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale – [...] oraz z zajmowanego stanowiska i przeniósł do swojej dyspozycji z 1 czerwca 2017 r.
Zawiadomieniem z 6 lipca 2017 r. przewodniczący MRKL poinformował, że termin badania komisyjnego dla policjanta został wyznaczony na 5 grudnia 2017 r. Ze względu na zmianę ww. terminu policjant został zobowiązany do stawienia się na badanie komisyjne 26 września 2017 r.
Skarżący stawił się do służby 21 września 2017 r. Został zwolniony z obowiązku dalszego pełnienia służby w tym dniu, ponieważ zgłosił, że źle się czuje.
Do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP wpłynęło 26 września 2017 r., zaświadczenie lekarskie wystawione przez specjalistę psychiatrę Przychodni Zdrowia Psychicznego [...], określające niezdolność do służby skarżącego od 21 września 2017 r. do 6 października 2017 r.
Pismem z 21 września 2017 r. zwrócono się do przewodniczącego MRKL o udzielenie informacji w jakim terminie policjant zakończył wykonywanie badań lekarskich w związku ze skierowaniem na badania komisyjne. W odpowiedzi datowanej na 25 września 2017 r. przewodniczący MRKL poinformował, że skarżący zdał kartę obiegową 6 lipca 2017 r., a zatem tego dnia zakończył wykonywanie badań lekarskich.
Jak wskazał organ, od 7 lipca 2017 r. skarżący nie wykonywał żadnych badań lekarskich zleconych przez właściwą komisję lekarską, ani też nie usprawiedliwiał swojej nieobecności w służbie stosownymi dokumentami.
Organ pismem z 25 października 2017 r. l.dz. Kk-24335/17 poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie potrącenia skarżącemu 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie od 7 lipca 2017 r. do 20 września 2017 r.
Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 8 grudnia 2017 r. skierowanym do KGP wniósł o przesłuchanie funkcjonariusza w charakterze strony, dołączenie do akt postępowania administracyjnego dokumentacji dotyczącej wydania rozkazu personalnego z 19 maja 2017 r., nr 2223, jak również list obecności, na których figuruje skarżący, za okres od 1 czerwca 2017 r. do 30 września 2017 r.
Organ wskazał również, że skarżący został przesłuchany 2 lutego 2018 r. w siedzibie Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP.
W oparciu o informację przekazaną przez przewodniczącego MRKL, organ podniósł, że skarżący zdał kartę obiegową 6 lipca 2017 r., a więc tego dnia zakończył wykonywanie badań lekarskich zleconych przez właściwą komisję lekarską. Z tego powodu, do 6 lipca 2017 r. organ uznał nieobecność policjanta za usprawiedliwioną. Organ podniósł, że od 7 lipca 2017 r. policjant nie stawił się do służby, nie przedstawiając zaświadczeń lekarskich bądź innych dokumentów usprawiedliwiających nieobecność w służbie. Jak wskazał organ, policjant nie dochował obowiązku poinformowania bezpośredniego przełożonego, do czego był zobowiązany na mocy § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów o niemożności i przyczynie niestawienia się w omawianym okresie do służby. Dopiero 21 września 2017 r. policjant stawił się do służby, a następnie przedkładał zaświadczenia lekarskie usprawiedliwiające jego nieobecność w służbie.
Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na treści wyjaśnień skarżącego, który podniósł, że po stawieniu się do służby 1 czerwca 2017 r. nie uzyskał informacji dotyczącej obowiązków, zaś po udaniu się do kadr, naczelnik Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji powiedziała skarżącemu, aby – jak wskazał – "wykonywał czynności związane z komisją lekarską i oczekiwał na orzeczenie (...) z uwagi na fakt niedopuszczenia do służby przez lekarza medycyny pracy". Skarżący podniósł także, że został poinformowany, że nie musi przychodzić do pracy, ponieważ – jak podkreślił – "i tak nic bym nie mógł robić." Natomiast na pytanie przedstawiciela organu: "Czy usprawiedliwiał Pan swoją nieobecność po dniu 1 czerwca?" skarżący wskazał, że: "Nie, bo zostałem poinformowany, że nie muszę przychodzić."
Organ wskazał, że przesłuchana 25 czerwca 2019 r. w związku z niniejszym postępowaniem administracyjnym podinsp. X.Y - naczelnik Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji (na 1 czerwca 2017 r. zajmująca stanowisko radcy Zespołu Obsługi Kadrowej Policjantów KGP Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji, pełniąca obowiązki służbowe na stanowisku zastępcy naczelnika tego Wydziału) wskazała, że podczas rozmowy przeprowadzonej 1 czerwca 2017 r. ze skarżącym przypomniała mu, że w związku ze skierowaniem do komisji lekarskiej (wystawionym przez organ 8 maja 2017 r.) zobowiązany jest do wykonywania badań zleconych mu przez komisję lekarską, niezbędnych do wydania orzeczenia w jego sprawie. Z kolei na pytanie: "Czy poinformowała Pani Pana Z.S., iż w związku z oczekiwaniem na orzeczenie komisji lekarskiej "nie musi stawiać się do służby?" podinsp. X.Y. wyjaśniła: "Z całą pewnością nie użyłam takiego sformułowania." Zauważyła, że jako funkcjonariusz Policji posiadający ogromne doświadczenie zawodowe zdobyte w komórce kadrowej Komendy Głównej Policji doskonale zna obowiązujące przepisy prawa w zakresie stosunku służbowego policjantów. Dodała, że: "Chociażby z uwagi na brzmienie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nie mogłabym powiedzieć Panu Z.S., iż nie musi przychodzić do służby i w żaden sposób tego faktu nie usprawiedliwiać. Byłoby to w sposób oczywisty niezgodne z obowiązującymi regulacjami prawnymi". Ponadto podinsp. X.Y. wskazała, że nie pamięta takiej sytuacji, aby informowała st. asp. w stanie spoczynku Z.S. o dalszym trybie postępowania wobec jego osoby po zakończeniu badań zlecanych przez komisję lekarską. Stwierdziła, że przypomniała jedynie byłemu funkcjonariuszowi, iż z uwagi na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych lekarz medycyny pracy, wykonujący badania profilaktyczne, określił, że jest on niezdolny do wykonywania pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Jednocześnie podinsp. X.Y. poinformowała skarżącego, że aktualnie nie może pełnić służby na dotychczas zajmowanym stanowisku oraz musi oczekiwać na orzeczenie komisji lekarskiej w jego sprawie.
Wobec powyższego organ stwierdził, że zeznania złożone w niniejszej sprawie przez skarżącego dotyczące rozmowy przeprowadzonej 1 czerwca 2017 r. w znacznym stopniu nie korespondują z wyjaśnieniami złożonymi przez naczelnika Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji. Organ uznał, że z uwagi na długoletni staż służby oraz posiadane doświadczenie zawodowe w komórce kadrowej podinsp. X.Y nie mogłaby sformułować stwierdzeń podawanych przez skarżącego. Tym samym, KGP odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego, wskazując na okoliczności przemawiające za taką oceną przeprowadzonego dowodu.
Według organu, nieumieszczenie nazwiska skarżącego na listach obecności w miesiącach: czerwiec, lipiec i sierpień, nie świadczy o tym, że skarżący był zwolniony z obowiązku stawiennictwa w służbie, czy też usprawiedliwiania swojej nieobecności. Organ wskazał, że ewidencja czasu służby policjanta stanowi jedynie potwierdzenie określonego stanu faktycznego, nie kreuje natomiast w żaden sposób praw i obowiązków funkcjonariusza.
Wobec powyższego organ uznał, że okres od 7 lipca 2017 r. do 20 września 2017 r. jest okresem nieusprawiedliwionej nieobecności policjanta w służbie, co – w ocenie KGP – uzasadnia potrącenie skarżącemu 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od 7 lipca 2017 r. do 20 września 2017 r.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie.
Postanowieniem z 14 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Opisanym na wstępie wyrokiem z 22 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a.).
Sąd pierwszej instancji uznał, że organ ponownie rozpoznając sprawę, nie naruszył przepisów prawa wskazanych w skardze, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim zastosował się w wystarczający sposób do wskazań zawartych w poprzednio wydanym wyroku.
Podkreślił, że żaden przepis prawa nie zwalniał skarżącego z obowiązku stawienia się do dyspozycji przełożonego. Zasady usprawiedliwiania nieobecności określa bowiem rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów.
Jak podkreślił Sąd, skarżący z 1 czerwca 2017 r. został przeniesiony do dyspozycji, a zatem odpadły przesłanki dotyczące przeciwwskazań do służby na zajmowanym stanowisku wynikające z zaświadczenia lekarza profilaktyka. Sąd przyjął - za organem - że brak umieszczenia nazwiska policjanta na liście obecności nie wpływa na potwierdzenie obecności w służbie, gdyż organ dysponuje szeregiem instrumentów umożliwiających weryfikację obecności funkcjonariusza.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuci:
1. naruszenie prawa materialnego - art. 126 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez błędną ich wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie oraz
2. naruszenie prawa procesowego - art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a., poprzez nieuzasadnioną ocenę dowodów w postępowaniu administracyjnym.
Skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie i uchylenie zaskarżonej decyzji - alternatywnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Kasator wniósł ponadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu, a która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa ich rozwijać, czy też doprecyzowywać. Ponadto podkreślić trzeba, że przedmiotem oceny tegoż Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania sądu drugiej instancji granicami skargi kasacyjnej. Dokładne wskazanie naruszonych przepisów przynależy właśnie do podstawy kasacyjnej, a nie jej uzasadnienia (tak m.in. A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z 5 sierpnia 2004 r., FSK 299/04, OSP z 2005 r. Nr 3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Należycie skonstruowane uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej powinno być logicznie powiązane z przepisami podanymi jako podstawy tej skargi. Jak wskazał NSA w wyroku z 12 października 2005 r. (I FSK 155/05) "uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowano w zaskarżonym orzeczeniu, lub – uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Od prawidłowego sporządzenia skargi kasacyjnej zależy nie tylko jej skuteczność, a także możliwość poddania kontroli instancyjnej wyroku pierwszej instancji. Jeśli zatem strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Dlatego też w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny badał zasadność tych zarzutów, które zostały zawarte w petitum skargi kasacyjnej.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega zatem na dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Rozpoznając we wskazanych granicach skargę kasacyjną złożoną w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została zarówno na naruszeniu przepisów postępowania, jak i na naruszeniu przepisów prawa materialnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Przede wszystkim wskazać należy, że podstawę oddalenia skargi przez sąd administracyjny określa art. 151 p.p.s.a. i ten właśnie przepis stanowił podstawę oddalenia skargi w niniejszej sprawie. Formułując zarzut oparty na przepisie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. kasator wskazał, że do naruszenia tej normy prawnej doszło poprzez nieuzasadniona ocenę dowodów w postępowaniu administracyjnym. Przypomnieć więc należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wymaga wyjaśnienia, że przepis art. 145 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i samodzielnie nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej. Taki charakter tego przepisu wymaga, by strona opierająca na nim skargę kasacyjną powiązała go z odpowiednim przepisem prawa materialnego, którego naruszenie zarzuca sądowi pierwszej instancji. Natomiast powołanie jako podstawy skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. bez powiązania tego przepisu z normą prawa materialnego lub procesowego sprawia, że tak postawiony zarzut nie może stanowić o skuteczności skargi kasacyjnej i wymyka się spod kontroli NSA, który działając w granicach skargi kasacyjnej nie może domniemywać intencji jej autora co do podstaw skargi kasacyjnej (vide wyroki NSA z: 16 marca 2009 r., I OSK 1261/08, 8 czerwca 2010 r., I OSK 1068/09 , 8 sierpnia 2008 r., II GSK 271/08).
Odmienne przekonanie strony skarżącej kasacyjnie o zasadności skargi nie stanowiło wystarczającej podstawy do uznania tak skonstruowanego zarzutu za uzasadniony.
Również, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 126 ust. 2 ustawy o Policji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 części uposażenia miesięcznego (ust. 2).
Trzeba zauważyć, że autor skargi kasacyjnej, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przytoczonego wyżej art. 126 ust. 2 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nie wskazał, na czym miałaby polegać błędna wykładnia tego przepisu i jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżący kasacyjnie nie wywiódł argumentów, świadczących o słuszności twierdzenia, że wykładnia ww. przepisu dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest błędna. Istotne jest bowiem, aby uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię skarżący wykazał, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie normy prawnej.
Nadto, formułując ten zarzut skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie z ustalonym przez organy i zaakceptowanym przez Sąd pierwszej instancji stanem faktycznym, który to w ocenie skarżącego nie został prawidłowo ustalony. Ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być jednakże zwalczane zarzutem dotyczącym naruszenia prawa materialnego.
Przypomnieć zatem należy, że skarżący 18 kwietnia 2017 r. wykonał kontrolne badania lekarskie, na podstawie których lekarz Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej dla Pracowników Wojska SP ZOZ Poradni Medycyny Pracy stwierdził niezdolność do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku. Z 31 maja 2017 r. skarżący, zgodnie z rozkazem personalnym KGP z 19 maja 2017 r., nr 2223 został zwolniony z pełnienia obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska i z 1 czerwca 2017 r. przeniesiony do dyspozycji KGP. W związku z koniecznością poddania się czynnościom orzeczniczym komisji lekarskiej trwającym od 1 czerwca 2017 r. do 6 lipca 2017 r., skarżący 6 lipca 2017 r. zdał kartę obiegową. Uzasadnionym jest wobec tego stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym okres od 7 lipca 2017 r. do 20 września 2017 r. stanowi nieusprawiedliwioną nieobecność skarżącego w służbie, skutkującym koniecznością potrącenia 1/30 uposażenia za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie.
Konkludując, skoro w rozpoznawanej sprawie nie został skutecznie zakwestionowany ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny niniejszej sprawy, to zarzut błędnej subsumcji art. 126 ustawy Policji nie mógł zostać uznany za uprawniony.
Można także dodać, że zgodnie z art. 121 c ustawy o Policji, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z określonymi wyjątkami. Skarżący nie legitymował się stosownymi dokumentami za sporny okres nieobecności w służbie, tj. od 7 lipca 2017 r. do 20 września 2017 r.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.