III OSK 4780/21

III OSK 4780/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 566/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-09-23
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 799
art. 207 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia X w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 566/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia X w W. na decyzję Ministra Klimatu z dnia 20 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 566/20, oddalił skargę Stowarzyszenia X z siedzibą w W. na decyzję Ministra Klimatu z dnia 20 grudnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia zintegrowanego.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji K. W., prowadzący działalność pod nazwą "[...]" w Z. wniósł do Marszałka Województwa Mazowieckiego o wydanie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do ściółkowego chowu drobiu - brojlerów kurzych o łącznej liczbie stanowisk [...] sztuk, zlokalizowanej w miejscowości D.
Marszałek Województwa Mazowieckiego decyzją z dnia 15 lipca 2019 r. udzielił K. W. pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie ww. instalacji.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie "X" z siedzibą w W.
Minister Klimatu decyzją z 20 grudnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa Mazowieckiego z 15 lipca 2019 r.
Stowarzyszenie "X" z siedzibą w W. - dalej: "Stowarzyszenie", w skardze wniosło o uchylenie ww. decyzji Ministra Klimatu z dnia 20 grudnia 2019 r.
Minister Klimatu – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W ocenie tego Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności tych podniesionych w skardze, tj. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby organy administracji publicznej prowadziły postępowanie w sposób poddający w wątpliwość zgodność działania z zasadą zaufania jego uczestników do władzy publicznej czy też nie kierowały się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W toku postępowania podejmowano czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W postępowaniu dowodowym wyczerpująco zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Ostatecznie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniono udowodnienie danych okoliczności. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy prowadzili postępowanie wyjaśniające, a strony postępowania miały zagwarantowane prawo czynnego w nim udziału.
Strona skarżąca podniosła, że instalacja została oddana do użytkowania w listopadzie 2017 r.; eksploatacja instalacji (na dzień sporządzenia skargi) trwa już ponad 2 lata; Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wstrzymującą eksploatację instalacji zgodne z art. 365 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 799, ze zm.) – dalej: "u.p.o.ś.". Okoliczności te jednak, zdaniem Sądu, nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik kontrolowanego postępowania. Istnienie instalacji przed wydaniem decyzji stanowiącej pozwolenie zintegrowane było wiadome w sprawie, tak organowi odwoławczemu, jak i organowi pierwszej instancji. Jednak organy w niniejszym postępowaniu mogły podejmować tylko stosowne działania faktyczne i prawne w granicach wniosku, którym doszło do zainicjowania tego postępowania. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na wniosek uczestnika postępowania z dnia 11 grudnia 2017 r. i mimo, że instalacja jest użytkowana od 2 lat, właściwe było dokonanie przez organy ustaleń dla stanu początkowego, jak dla instalacji rozpoczynającej eksploatację. Ewentualne skutki środowiskowe powodowane długotrwałą działalnością instalacji bez pozwolenia zintegrowanego nie mogły być objęte zakresem niniejszego postępowania.
Dalej Sąd meriti wskazał, że użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego zapewne stanowiło przesłankę do wydania przez właściwy organ administracji publicznej decyzji o wstrzymaniu użytkowania instalacji na podstawie art. 365 ust. 1 pkt 1 u.p.o.ś., a w przypadku uczestnika postępowania asumpt do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. W postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego skarżące Stowarzyszenie, wbrew sugestii organu odwoławczego, jakoby swoim działaniem przyczyniło się do wydłużenia czasu trwania postępowania, miało prawo jako strona postępowania administracyjnego brać czynny udział w postępowaniu (składać wnioski i uwagi, środki zaskarżenia (odwołania) i korzystać z prawa jakie daje stronom postępowania art. 10 § 1 K.p.a.). Wymienionymi działaniami w postępowaniu Stowarzyszenie przyczyniło się do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Natomiast, uczestnik postępowania (wnioskodawca - inwestor) był tym podmiotem, który winien uzyskać pozwolenie zintegrowane w stosownym czasie, aby móc w sposób legalny rozpocząć eksploatację instalacji i ją użytkować. Obecnie instalacja jest eksploatowana legalnie od dnia, w którym zaskarżona decyzja stała się ostateczna.
Według skarżącego Stowarzyszenia obowiązkiem organów było wyjaśnienie całościowe zagospodarowania obornika kurzego, a następnie ujęcie w pozwoleniu zintegrowanym sposobu postępowania z obornikiem. Stowarzyszenie zarzuciło, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Ministra Klimatu z dnia 20 grudnia 2019 r. nie rozstrzygnięto o sposobie postępowania z obornikiem, tak aby nie wpływał on niekorzystnie na powietrze, glebę i wodę. Jakkolwiek Sąd Wojewódzki zgodził się ze skarżącym, że sposób zagospodarowania obornika kurzego winien być przedmiotem ustaleń organu w sprawie pozwolenia zintegrowanego, to już nie podzielił twierdzenia Stowarzyszenia, że w kontrolowanym postępowaniu nie rozstrzygnięto w sposób kompleksowy w tym przedmiocie.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego zasadności należało odmówić zarzutowi skargi dotyczącemu nieuwzględnienia przez organy w postępowaniu rozbudowy instalacji, pomimo złożenia przez uczestnika postępowania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej związanego z planowanym zwiększeniem ilości stanowisk hodowlanych. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, przedmiot rozpoznania stanowił wniosek z dnia 11 grudnia 2017 r., tym samym wyznaczał granice rozstrzygnięcia sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji. Na żadnym etapie postępowania wnioskodawca nie zweryfikował wniosku, co do liczby stanowisk hodowlanych, zatem okoliczność podnoszona przez skarżącego, jak wskazał organ odwoławczy, będzie przedmiotem właściwego postępowania administracyjnego.
Wobec wykazanej zgodności zaskarżonej decyzji, w której utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji (pozwolenie zintegrowane), z przepisami postępowania i przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) - dalej: "P.p.s.a." – oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciło naruszenie:
1) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób utrudniający jego instancyjną kontrolę, pomijający odniesienie się do argumentacji skarżącego i brak dostatecznego wyjaśnienia motywów, którymi kierował się Sąd Wojewódzki;
2) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 i 4 K.p.a. i art. 80 K.p.a. - przez zaaprobowanie przez Sąd Wojewódzki błędnej oceny materiału dowodowego;
3) przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to art 107 § 3 K.p.a. - przez zaaprobowanie przez Sąd Wojewódzki sporządzenia uzasadnienia w sposób niepozwalający na poznanie i zweryfikowanie motywów stojących za wydaniem decyzji Ministra;
4) prawa materialnego, a to: art. 207 ust. 1 u.p.o.ś. - przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu za prawidłową oceny wpływu na inne komponenty środowiska dokonanej przez Ministra i Marszałka.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, przeprowadzenie rozprawy oraz zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty dodatkowo umotywowano.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób utrudniający jego instancyjną kontrolę, pomijający odniesienie się do argumentacji skarżącego i brak dostatecznego wyjaśnienia motywów, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji. Powołany przepis stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Zarzut taki może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie cyt. przepisu musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami formalnymi wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10, LEX nr 746689). Trzeba przy tym zauważyć, że z treści powołanego wyżej art. 141 § 4 P.p.s.a. nie wynika ustawowy obowiązek sądu do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Tylko nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów strony, albo brak ich oceny, jak również brak umotywowania dokonanej w rozstrzygnięciu oceny, należy postrzegać jako naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że Sąd Wojewódzki odniósł się do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy; ustosunkował się do istotnych zarzutów skargi; wyjaśnił motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia stwierdzającego. To, że strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje argumentację merytoryczną sądu pierwszej instancji w oznaczonej kwestii, nie skutkuje trafnością zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Odnośnie kolejnego podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu wskazano na naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 i 4 K.p.a., art. 80 K.p.a., a także art 107 § 3 K.p.a. bez powiązania z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tymczasem dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. art. 174 pkt 2 P.p.s.a. konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Sąd administracyjny nie orzeka bowiem na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To w oparciu o przepisy tej ustawy sąd administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie K.p.a. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ale w powiązaniu z przepisami K.p.a., jak również innymi przepisami dotyczącymi postępowania jeżeli takie przepisy w danej sprawie miały zastosowanie. Niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej przez jej autora nie dyskwalifikuje jednak zarzutu naruszenia przepisów postępowania (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1).
Zgodnie ze wskazanymi przepisami, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Biorąc pod uwagę powyższe należy zgodzić z oceną dokonaną przez Sąd I instancji, że organy administracyjne dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym istotnym dla sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia i został przez organy prawidłowo oceniony. Niezasadne jest zatem twierdzenie skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, że w kontrolowanym przez Sąd pierwszej instancji postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia ww. przepisów K.p.a. Brak jest podstaw do kwestionowania rzetelności postępowania dowodowego i prawidłowości ustaleń stanowiących podstawę wydanych w sprawie decyzji. Dokonana ocena materiału dowodowego może być natomiast skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. Nie jest zatem wystarczające do wykazania naruszenia ww. przepisów prawa procesowego samo przekonanie skarżącego kasacyjnie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie.
Nie był zasadny również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 207 ust. 1 u.p.o.ś. – poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu za prawidłową oceny wpływu na inne komponenty środowiska dokonanej przez Ministra i Marszałka. Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.p.o.ś. najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się jednocześnie: rachunek kosztów i korzyści; czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego rodzaju instalacji; zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich ograniczanie do minimum; podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska; termin oddania instalacji do eksploatacji; dokumenty referencyjne BAT oraz konkluzje BAT, o ile zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Nadto, przy określaniu najlepszych dostępnych technik bierze się pod uwagę wymagania, o których mowa w art. 143, także w przypadku gdy instalacja nie jest nowo uruchamiana lub zmieniana w sposób istotny.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, w treści decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego ustalono:
- zasady usuwania obornika po zakończeniu każdego cyklu produkcyjnego,
- przewidywaną ilość obornika, która ma powstawać w wyniku funkcjonowania instalacji,
- sposób wykorzystywania obornika,
- sposób magazynowania obornika dopuszczalnego wyłącznie w przypadku niemożności bezpośredniego przekazania obornika uprawnionemu podmiotowi;
Nadto zobowiązano prowadzącego instalację do:
- monitorowania emisji obornika oraz monitorowania i ewidencjonowania emisji substancji do powietrza zgodnie z wymaganiami BAT 24, BAT 25, BAT 26 i BAT 27 określonymi w Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2017/302 z dnia 15 lutego 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do intensywnego chowu drobiu lub świń zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE,
- corocznego przedstawiania organowi właściwemu do wydania pozwolenia zintegrowanego ewidencji przychodów i rozchodów obornika oraz informacji o sposobie jego zagospodarowania; przekazywania informacji o wielkości emisji rocznej stosownym organom,
- wdrożenia planu zarządzania zapachami,
- podjęcia szeregu działań minimalizujących uciążliwość zapachową instalacji. Wszystkie wymienione powyżej informacje umożliwią systematyczną ocenę spełniania przez instalację wymagającą pozwolenia zintegrowanego wymagań ochrony środowiska wynikających z najlepszych dostępnych technik.
Wszystko to, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, przeczy zasadności twierdzeniu skarżącego Stowarzyszenia, że w postępowaniu nie zapewniono właściwej gospodarki wytworzonym obornikiem. Oprócz tego przeprowadzone organ pierwszej instancji obliczenia wykazały, że eksploatacja instalacji na warunkach określonych w pozwoleniu nie będzie powodować przekraczania wartości odniesienia analizowanych substancji określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, jak i poziomów dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu.
Co zaś się tyczy kwestii odbioru odpadów (obornika), to jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, pozwolenie zintegrowane zostało wydane w dniu 15 lipca 2019 r. (decyzja II instancji z dnia 20 grudnia 2019 r.) i z pozwolenia tego wynika obowiązek prowadzenia ewidencji ilości powstającego obornika kurzego oraz ewidencji rozchodów i sposobu zagospodarowania obornika przeznaczonego do odzysku jako odpad, a następnie przekazywania ewidencji i informacji w formie pisemnej, w terminie do 31 stycznia każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy, począwszy od informacji za 2019 r. Natomiast umowa odbioru pomiotu została zawarta w dniu 2 stycznia 2019 r. Dopiero zatem po wskazanych terminach będzie można rozliczać prowadzącego instalacją z wykonania obowiązków nałożonych decyzją z 15 lipca 2019 r., w tym sposobu i ilości zagospodarowania obornika. Również kwestia wymogu posiadania przez przedmiotową instalację obiektu – miejsca do magazynowania obornika w wyjątkowych sytuacjach zgodnego z wymogami określonymi w pozwoleniu zintegrowanym może być egzekwowany w trakcie obowiązywania przedmiotowego pozwolenia.
W postępowaniu wyjaśniono również sposób zagospodarowania wytwarzanego obornika oraz możliwości odebrania go przez uprawnionych odbiorców. Prowadzący instalację przedłożył umowę na odbiór wytwarzanego obornika kurzego przez przedstawicieli zakładu produkującego podkłady do uprawy pieczarek, z terminem wypowiedzenia wynoszącym sześć miesięcy. Biorąc pod uwagę, że zakład ten należy do jednych z największych producentów pieczarek w kraju, posiada nowy obiekt technologiczny, przyjęto że prowadzący instalację uprawdopodobnił zgodny z obowiązującymi przepisami prawa sposób zagospodarowania wytworzonego obornika. Ponadto jeżeli dany podmiot nie będzie mógł przyjąć całej ilości wytworzonych odpadów, to prowadzący instalację będzie mógł je przekazać innemu uprawnionemu podmiotowi z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.