III OSK 4312/21

III OSK 4312/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Windak
Olga Żurawska - Matusiak
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SA/Wa 634/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-19
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art.5 ust.2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 634/20 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej m.st. Warszawy z dnia 28 stycznia 2020 r., nr 2/2020 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej m.st. Warszawy na rzecz M. D. kwotę 897 (osiemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 634/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. D. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej m. st. Warszawy z 28 stycznia 2020 r., nr 2/2020, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z 28 stycznia 2020 r., nr 2/2020, Komendant Straży Miejskiej m.st. Warszawy na podstawie art. 104, art. 107 i 127 ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej "k.p.a.") oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze. zm.; dalej "u.d.i.p."), po rozpatrzeniu wniosku M. D. z 19 grudnia 2019 r., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie "sposobu ukarania właściciela lub użytkownika jednego pojazdu".
W uzasadnieniu wskazał, że 19 grudnia 2019 r. M. D. wniósł
o udostępnienie informacji publicznej o zgłoszeniu z 18 grudnia 2019 r. około godz. 21:24, dotyczącym postoju pojazdu na kopercie dla osoby niepełnosprawnej bez wymaganych uprawnień (z nieważną kartą parkingową osoby niepełnosprawnej) przy ul. M. w Warszawie w zakresie: 1) daty i godziny przyjęcia zgłoszenia przez Straż Miejską m.st. Warszawy, 2) daty i godziny przyjazdu pierwszego patrolu do zgłoszenia, 3) czynności z ustawy o strażach gminnych oraz ustawy prawo o ruchu drogowym oraz ustawy kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - wykonanych przez strażników miejskich w szczególności: a) czy zgłoszenie zostało potwierdzone (tj. czy zastano pojazd na miejscu zgłoszenia), b) czy wydano dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, c) o której godzinie wydano dyspozycję, o której mowa w punkcie 3b niniejszego wniosku, d) czy wszczęto czynności wyjaśniające w sprawie o wykroczenie poprzez wykonanie dokumentacji fotograficznej (tzw. foto-wezwanie), e) czy zastano kierującego na miejscu i nałożono na niego/nią mandat karny, wydano pouczenie, skierowano wniosek do sądu o ukaranie lub zastosowano inną formę ukarania za wykroczenie.
Pismem z 2 stycznia 2020 r. w odniesieniu do pytania nr 1 oraz pytania nr 2 wniosku, organ poinformował, że przedmiotowe zgłoszenie zostało przyjęte o godz. 21:24. Interwencję pod adresem M. (najbliższy adres przypisany do interwencji) rozpoczęto o godz. 01:36 w dniu 19 grudnia 2019 r., funkcjonariusze Straży Miejskiej m.st. Warszawy podjęli czynności przewidziane prawem. Doprecyzowując, zgłoszenie zostało potwierdzone przez wezwany na miejsce patrol, o godz. 03:12 wydano dyspozycję usunięcia pojazdu w trybie art. 130a ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), tym samym wszczęto czynności wyjaśniające. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych, tj. wskazania adresu do doręczeń oraz prawidłowego złożenia podpisu pod wnioskiem, celem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pyt. nr 3. Organ podał, że pismem z 14 stycznia 2020 r. wnioskodawca uzupełnił braki formalne, jednocześnie podtrzymując wniosek. Organ wskazał, że na wniosek z dnia 19 grudnia 2019 r. została udzielona wyczerpująca odpowiedź, poza informacją o sposobie ukarania użytkownika jednego pojazdu.
Uzasadniając decyzję o odmowie udostępnienia informacji o sposobie ukarania użytkownika pojazdu, organ wskazał, że ze zgłoszenia telefonicznego wynika, że dotyczyło ono tylko jednego pojazdu marki Opel Astra o nr rej [...] ze starą, nieaktualną kartą parkingową dla osoby niepełnosprawnej, pozostawionego na kopercie dla osoby niepełnosprawnej. Organ stwierdził, że nie ulega tym samym wątpliwości, że wnioskodawca widział ten pojazd z bardzo bliskiej odległości, gdyż tylko wtedy można ustalić ważność dokumentu. Zdaniem organu, wiedząc dokładnie, jakiej marki był pojazd i jaki miał numer rejestracyjny, możliwe jest bez nadmiernych kosztów, czasu lub działań zidentyfikowanie jego użytkownika. W ocenie organu w sprawie mamy do czynienia z wywnioskowanymi danymi osobowymi tzn. danymi tworzonymi ze złożonych metod analitycznych. Organ stwierdził, że w odniesieniu do wniosku o udzielenie informacji o sposobie ukarania właściciela lub użytkownika pojazdu brak jest możliwości przeprowadzenia skutecznej anonimizacji z uwagi na fakt, że wnioskodawca podał wiele cech charakterystycznych, pozwalających na zidentyfikowanie użytkownika pojazdu. Zatem udostępnienie informacji w zakresie sposobu ukarania użytkownika pojazdu może z dużym prawdopodobieństwem naruszyć jego prywatność i godność. Tym samym udostępniając informacje o ukaraniu administrator danych naraża się na zarzut naruszenia dóbr tej osoby, które w świetle przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, powinny być szczególnie chronione przed dostępem osób nieuprawnionych.
Organ podkreślił, że o ile potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia oraz przeprowadzenia interwencji w granicach obowiązującego prawa, wskazania czasu i miejsca stanowić będzie informację o realizowanych zadaniach publicznych, tak już sposób ukarania osoby w sprawie konkretnego pojazdu może naruszyć dobra osobiste osoby kierującej pojazdem i w tym zakresie dostęp do takich informacji powinien być ograniczony na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie wniósł skarżący.
W odpowiedz na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę, sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie jest bezsporne, że żądana informacja jest jedną z kilku informacji wnioskowanych przez skarżącego w związku z dokonanym przez niego zgłoszeniem dotyczącym nieprawidłowego postoju ściśle określonego pojazdu. Pojazd ten, jak wskazał w decyzji organ, wnioskodawca widział z bardzo bliskiej odległości, albowiem tylko wtedy mógł ustalić ważność karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej. Zdaniem sądu trafnie Komendant Straży Miejskiej stwierdził, że w sytuacji, gdy w istocie nie ma możliwości dokonania anonimizacji (skarżącemu znana była bowiem zarówno marka samochodu, jak i jego numer rejestracyjny, a także informacje o nieważnej karcie parkingowej), udostępnienie informacji o sposobie ukarania właściciela bądź użytkownika pojazdu, mogłoby naruszać prawo do prywatności tej osoby (art. 47 i 51 Konstytucji RP). Prawo do prywatności jest prawem podmiotowym jednostki. Udostępnienie informacji żądanej we wniosku prowadziłoby pośrednio do ujawnienia informacji o sposobie ukarania konkretnej osoby fizycznej, a tym samym naruszałoby jej prywatność. Sąd powołał się przy tym na art. 4 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r, w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych – dalej "RODO") (Dz.U.UE.L.2016.119.1 i Dz.U.UE.L.2018.127.2).
W ocenie sądu pierwszej instancji zasadnie organ powołał się w sprawie na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ograniczenie dostępu do informacji publicznej z uwagi na prawo do prywatności nie narusza przepisów konstytucyjnych. Zarzuty skargi sąd uznał za nieuzasadnione. Prawo do informacji publicznej nie przeważa w tej sprawie nad prawem do prywatności osoby fizycznej, której miałaby dotyczyć żądana informacja o ukaraniu, tym bardziej, że straż gminna, wykonując zadania w zakresie ochrony porządku publicznego, obowiązana jest do przetwarzania danych osobowych w celach określonych przepisami prawa.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok
w całości. Wniósł o uchylenie wyroku w całości i uwzględnienie skargi, ewentualnie
o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez lakoniczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, pominięcie istotnych twierdzeń strony, w szczególności nieuzasadnienie, że w istocie zachodzi potrzeba ochrony prywatności konkretnej osoby fizycznej, nieuzasadnienie dlaczego zdaniem WSA informacja na temat marki i numerów rejestracyjnych pojazdu stanowi dane osobowe pozwalające na identyfikację osoby fizycznej, a także nieuzasadnienie dlaczego zdaniem WSA w niniejszej sprawie prawo do informacji nie przeważa nad prawem do prywatności osoby fizycznej;
2. przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 86 RODO przez jego niezastosowanie, to jest pominięcie w rozważaniach okoliczności, iż RODO dotyczy przetwarzania danych osobowych, a nie zasad udostępniania informacji publicznej regulowanych przez u.d.i.p.;
3. prawa materialnego, a to: art. 4 pkt 1 RODO przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że na podstawie marki samochodu, numerów rejestracyjnych pojazdu, informacji o nieważnej karcie parkingowej możliwa jest identyfikacja osoby fizycznej, a więc, że dane te stanowią dane osobowe;
4. prawa materialnego, a to: art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy w istocie nie zachodziła potrzeba ochrony prywatności osoby fizycznej;
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji
i szczegółowo je uzasadnić, wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Istota problemu zakreślonego zarzutami skargi kasacyjnej wiąże z odpowiedzią na pytanie, czy ujawnienie informacji publicznej o sposobie ukarania właściciela pojazdu zaparkowanego na miejscu zarezerwowanym dla osób niepełnosprawnych,
w sytuacji, gdy wnioskodawca dysponuje informacją o marce samochodu, jego numerze rejestracyjnym oraz informacją o nieważnej karcie parkingowej może narazić na ujawnienie danych osobowych takiej osoby i w ten sposób naruszyć jej prywatność, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym czy zachodziły podstawy do odmowy udostępnienia takiej informacji na gruncie zakreślonego stanu faktycznego.
Podstawową materią regulowaną w rozporządzeniu nr 2016/679 o RODO jest ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych, określana skrótowo mianem ochrony danych osobowych. Istotą regulacji nie jest ochrona samych danych jako dóbr chronionych, ale ochrona osób fizycznych (każdego człowieka) przed negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z niezgodnego z prawem przetwarzania danych. Prawo do ochrony danych osobowych jest prawem gwarantowanym także w krajowym porządku prawnym. Na tej płaszczyźnie regulacji prawo do ochrony danych osobowych znajduje oparcie już w art. 51 Konstytucji RP. Przepis ten określa podstawowe uprawnienia składające się na prawo do ochrony danych osobowych, w kwestiach szczegółowych odsyłając do regulacji ustawowej. W piśmiennictwie przedmiotu przyjmuje się, że prawo do ochrony danych osobowych stanowi refleks ogólnej zasady autonomii informacyjnej człowieka i swego rodzaju emanację ogólnego prawa do prywatności, gwarantowanego w art. 47 Konstytucji RP, ze względu na to, że dane osobowe są częścią życia prywatnego bądź posługiwanie się danymi dotyczącymi innej osoby wkracza w przyznaną jej kompetencję do decydowania o swoim życiu osobistym (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz, Ochrona danych osobowych. Komentarz, Warszawa 2015, s. 260–261).
W niniejszej sprawie organ stoi na stanowisku, iż zakres posiadanych przez wnioskodawcę informacji pozwala mu zidentyfikować osobę, która została ukarana przez organ, a ujawnienie informacji o sposobie ukarania byłoby równoznaczne z ujawnieniem danych osobowych dotyczących tej osoby.
Danymi osobowymi, jak stanowi art. 4 pkt 1 RODO, mogą być jakiekolwiek informacje, które odnoszą się do zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Prawodawca, definiując pojęcie danych osobowych, nie określił rodzaju informacji, jakie na to ogólne pojęcie się składają. Mając to na uwadze, należy przyjąć, że omawiane pojęcie ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje różnego rodzaju informacje, które dotyczą konkretnej osoby. Mogą to być zarówno informacje, które identyfikują osobę (m.in. imię, nazwisko, adres, numer identyfikacyjny, wizerunek), jak też informacje, które odnoszą się do jej cech lub statusu osobistego (m.in. stan cywilny, obywatelstwo, stan zdrowia, wykształcenie, karalność) lub informacje
o charakterze rzeczowym (m.in. wysokość wynagrodzenia, stan posiadania, stosunki własnościowe). Nie wydaje się możliwe wskazanie wszystkich rodzajów informacji mieszczących się w pojęciu danych osobowych, dlatego należy uznać, że pojęcie to ma charakter otwarty i mieszczą się w nim rozmaite rodzaje informacji, mogą także pojawiać się nowe, nieznane dotąd kategorie danych. Dla możliwości uznania, że informacje stanowią dane osobowe konieczne jest, aby informacje te dotyczyły osoby fizycznej.
W rozpoznawanej sprawie przyjąć zatem należy, iż objęta wnioskiem informacja dotycząca ujawnienia sposobu ukarania kierowcy za niezgodne z prawem zaparkowanie na miejscu zarezerwowanym dla osoby niepełnosprawnej, będzie stanowić dane osobowe tej osoby, gdyż będzie dotyczyć statusu osobistego tej osoby na gruncie prawa wykroczeń i prawa administracyjnego. W przypadku nałożenia mandatu karnego będzie dodatkowo dotyczyć informacji o charakterze rzeczowym tej osoby, tj. kwoty, o którą został uszczuplony jej majątek w związku z koniecznością zapłaty nałożonej na nią kary grzywny.
Rzecz jednak w tym, iż wnioskodawca nie domagał się ujawnienia danych osobowych w zakresie imienia, nazwiska osoby ukaranej, a wyłącznie informacji o sposobie ukarania. Organ doszedł jednak do przekonania, iż już posiadane informacje o marce samochodu, jego numerze rejestracyjnym oraz o nieważnej karcie parkingowej pozwolą na łatwe zidentyfikowanie imienia i nazwiska osoby ukaranej. Pogląd ten wyrażony przez organ, a następnie przez sąd pierwszej instancji nie został uzasadniony, ani szerzej rozwinięty przez przywołanie podstaw prawnych, z których wniosek taki mógłby zostać wyprowadzony. Kwestia numerów rejestracyjnych była już przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które zapadło na gruncie różnych stanów faktycznych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2019 r., I OSK 2063/17, przyjęto, że: "brak możliwości powiązania numerów rejestracyjnych pojazdów , bez nadmiernego wysiłku i kosztów, z osobami fizycznymi, które dają się zidentyfikować, sprawia, że numer rejestracyjny pojazdu nie ma statusu danych osobowych. Służy on przede wszystkim do identyfikacji pojazdu i do niego jest przypisany. Nie jest bowiem możliwe, w sposób prosty i łatwy, powiązać dany numer rejestracyjny pojazdu z konkretną osobą - właściciela lub użytkownika pojazdu.".
Z treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych wynika, iż karta taka nie zawiera żadnych danych osobowych, w tym imienia i nazwiska jej posiadacza. Nie jest zatem możliwe ustalenie w ten sposób także danych personalnych osoby, która została ukarana. Uwagę tę należy odnieść także do znajomości marki samochodu. Z tej informacji nie sposób wyprowadzić w drodze racjonalnych czynności myślowych innych wniosków poza tymi, które dotyczą znajomości samej marki samochodu.
Prowadzi to do konstatacji, iż ujawnienie informacji publicznej o sposobie ukarania nieznanego z imienia i nazwiska kierowcy w skonkretyzowanym przypadku nie może prowadzić do naruszenia jego prawa do prywatności, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., gdyż posiadane przez wnioskodawcę informacje o marce samochodu, jego numerze rejestracyjnym oraz o nieważnej karcie parkingowej nie pozwalają na ustalenie jego danych osobowych i w konsekwencji jego identyfikację. Tym samym w takim układzie okoliczności faktycznych informacja o sposobie ukarania nieokreślonej osoby jest informacją publiczną, a jej ujawnienie nie może prowadzić do naruszenia prawa do prywatności. Zgodzić się zatem należy z zarzutem naruszenia przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Istota naruszenia polegała na zastosowaniu go i oparciu wyroku oraz poddanych kontroli decyzji na podstawie materialnoprawnej z niego wynikającej, mimo że nie doszło do zrealizowania jednej z obligatoryjnych przesłanek uzasadniających jego zastosowanie. W związku z powyższym uznać należało za uzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego określone w punktach 3. i 4.
Zarzut 1. jest uzasadniony. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione
w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku:
a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego,
b) prezentacje stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz
c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem.
Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie nie doszło do prawidłowego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji nie wskazał i nie omówił podstawy prawnej, w oparciu o którą wnioskodawca mógłby ustalić dane osobowe kierowcy,
o sposób ukarania którego zwrócił się we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Wskazanie takiej podstawy prawnej (przy założeniu, że taka jest) mogło uzasadniać wydanie w oparciu o przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. decyzji odmownej. Brak ten nie pozwalał potraktować decyzji jako posiadającej wystarczające przesłanki do uznania, iż zachodziła konieczność ochrony prawa do prywatności. Z tych względów zarzut ten uznać należało za uzasadniony.
Zgodnie z art. 86 RODO dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. Przepis ten nie mógł mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż wnioskodawca nie wnioskował o udostępnienie mu danych osobowych zawartych w dokumencie urzędowym, a jedynie informacji o sposobie działania administracji publicznej. Osoba, której to działanie miało dotyczyć była poza zakresem zainteresowania, osoby wnioskującej o udzielenie informacji publicznej. Z tych względów zarzut ten należało uznać za nieuzasadniony.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną i uchylił zaskarżony wyrok (pkt 1. wyroku). Wystarczającą podstawą jej uwzględnienia była już tylko sama zasadność naruszenia przepisów prawa materialnego. Podzielić należało także zarzuty wniesionej skargi. Wniosek skarżącego bez wątpienia dotyczył udzielenia informacji publicznej. Kwestia ta pozostawała poza sporem w sprawie. Rację ma skarżący, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie znajduje podstaw i uzasadnienia, gdyż udzielenie wnioskowanej informacji w tej konkretnej sprawie nie może prowadzić do naruszenia prawa do prywatności osoby fizycznej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego z 19 grudnia 2019 r. organ uwzględni powyższe rozważania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.