III OSK 430/25

III OSK 430/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1174/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-09-06
Skarżony organ
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 113 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 1174/24 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 4 marca 2024 r. znak DOOŚ-WDŚZOO.4221.22.2023.SK.2 w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 6 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1174/24, oddalił skargę Stowarzyszenia [...] w [...] (dalej "stowarzyszenie" lub "skarżący") na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ" z dnia 4 marca 2024 r., znak DOOŚ-WDŚZOO.4221.22.2023.SK.2, w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia.
Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej "RDOŚ") postanowieniem z dnia 10 stycznia 2023 r., znak WOOŚ.4221.65.2022.MH.17, na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, ze zm., dalej "u.o.o.ś."), uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na modernizacji instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych – płyt wiórowych.
Pismem z dnia 20 marca 2023 r. stowarzyszenie wystąpiło do RDOŚ o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 10 stycznia 2023 r. w części: "Pod uwagę trzeba wziąć, że odpadami, jakie będą magazynowane na tym placu nie będą odpady niebezpieczne, a jedynie odpady drzewne inne niż niebezpieczne, które następnie będą stanowiły surowiec do produkcji płyt drewnopochodnych. Surowiec ten stanowić będzie wartościowy materiał do produkcji płyt. Jego skład nie będzie znacząco różnił się od biomasy, która obecnie jest magazynowana na placach. Tym samym nie należy oczekiwać wystąpienia w odciekach substancji szczególnie szkodliwych, które mogłyby znacząco pogorszyć stan wód w zbiorniku kat. II." (s. 14 postanowienia). W odniesieniu do tego fragmentu uzasadnienia postanowienia z dnia 10 stycznia 2023 r. stowarzyszenie wniosło o wskazanie: 1) jaki jest skład ww. biomasy, jaki jest skład odpadów, czym mogą być zanieczyszczone ww. odpady oraz co znaczy "znacząco" w związku ze stwierdzeniem: "Jego skład nie będzie znacząco różnił się od biomasy, która obecnie jest magazynowana na placach"; 2) czy zbiornik kat. II nadal będzie miał podłączenie do miejskiej kanalizacji deszczowej, czy ze zbiornika kat. II nadal będą mogły być odprowadzane wody do miejskiej kanalizacji deszczowej, a dalej do jeziora [...] oraz co znaczy "znacząco" w związku ze stwierdzeniem: "Tym samym nie należy oczekiwać wystąpienia w odciekach substancji szczególnie szkodliwych, które mogłyby znacząco pogorszyć stan wód w zbiorniku kat. II.".
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2023 r., RDOŚ, na podstawie art. 113 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a., wyjaśnił wątpliwości co do treści postanowienia. Stowarzyszenie wniosło zażalenie na to postanowienie. W wyniku postępowania zażaleniowego, GDOŚ postanowieniem z dnia 8 września 2023 r., uchylił postanowienie RDOŚ w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wydanie postanowienia kasacyjnego GDOŚ uzasadnił brakiem rozpoznania przez organ I instancji sprawy w całości, tj. poprzez brak odniesienia się do całego żądania strony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy RDOŚ postanowieniem z dnia 17 listopada 2023 r. odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 10 stycznia 2023 r.
Na skutek zażalenia stowarzyszenia, GDOŚ postanowieniem z dnia 4 marca 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ z dnia 17 listopada 2023 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia GDOŚ wyjaśnił, że przedmiotem wniosku złożonego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. były wątpliwości co do interpretacji określenia "znacząco" w zdaniu: "Jego skład nie będzie znacząco różnił się od biomasy, która obecnie jest magazynowana na placach" oraz w zdaniu: "Tym samym nie należy oczekiwać wystąpienia w odciekach substancji szczególnie szkodliwych, które mogłyby znacząco pogorszyć stan wód w zbiorniku kat. II.", a także żądanie sprecyzowania informacji dotyczących składu biomasy, składu odpadów, zanieczyszczenia odpadów, podłączenia zbiornika kat. II do miejskiej kanalizacji deszczowej i odprowadzania wód ze zbiornika kat. II do miejskiej kanalizacji deszczowej. Zdaniem GDOŚ, przywołana przez stowarzyszenie część postanowienia z dnia 10 stycznia 2023 r. jest sformułowana jednoznacznie i nie wymaga wyjaśnień, nie zawiera niejasnych, sprzecznych lub zawiłych sformułowań, niezrozumiałych zwrotów czy wyrażeń wymagających interpretacji. W odniesieniu do wątpliwości stowarzyszenia co do interpretacji określenia "znacząco" w zdaniu: "Jego skład nie będzie znacząco różnił się od biomasy, która obecnie jest magazynowana na placach", organ wskazał, że przytoczone zdanie jest wyrwane z kontekstu. Zdaniem GDOŚ, przedmiotowy zwrot w zestawieniu z całością uzasadnienia postanowienia RDOŚ z dnia 10 stycznia 2023 r. jest zrozumiały i nie sprawia problemów interpretacyjnych. Odnośnie pozostałych zagadnień z pkt 1 oraz pkt 2 wniosku stowarzyszenia GDOŚ wskazał, że są one żądaniem sprecyzowania informacji niezawartych w rozstrzygnięciu WDOŚ. Odpowiedź na te pytania wymaga dodatkowej analizy stanu faktycznego sprawy i prowadziłaby do wprowadzenia nowej treści do rozstrzygnięcia, podczas gdy nie jest dopuszczalne, aby w ramach art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśniać kwestie niezawarte w rozstrzygnięciu ani uzupełniać jego treść. Przez stosowanie instytucji wyjaśnienia treści decyzji nie można osiągnąć uzupełnienia treści decyzji (postanowienia) czy też jej poprawienia, nie można zmieniać decyzji, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego. Merytoryczna zmiana decyzji może być osiągnięta wyłącznie w trybie odwoławczym, ewentualnie w jednym z trybów nadzoru. Zdaniem GDOŚ, wątpliwości stowarzyszenia nie dotyczą uchybień językowych lub uchybień w zakresie spójności treści postanowienia, specjalistycznych słów mogących utrudniać jego interpretację, które uniemożliwiałyby jednoznaczne ustalenie sensu podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2024 r. stowarzyszenie złożyło skargę do WSA w Warszawie na postanowienie GDOŚ dnia 4 marca 2024 r. Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zarzutów zażalenia oraz dokonania subsumpcji i poprzestanie na abstrakcyjnych i ogólnych rozważaniach dotyczących instytucji wyjaśnienia wątpliwości; 2) art. 113 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wyjaśnienia wątpliwości stowarzyszenia wskazanych we wniosku. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie postanowień obu instancji. GDOŚ wniósł o oddalenie skargi.
W dniu 6 września 2024 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji dokonał wykładni art. 113 § 2 k.p.a., podkreślając w szczególności, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji (postanowienia) może obejmować wyjaśnienie niejednoznacznych i niejasnych sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji (postanowienia) wyjątkowo – tylko w tych przypadkach, gdy wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia jest konieczne dla wyjaśnienia treści osnowy decyzji (postanowienia). Zdaniem Sądu I instancji, w rozważanym przypadku organy nie miały do czynienia z taką sytuacją. Przedmiotem wniosku są, po pierwsze, wątpliwości skarżącego stowarzyszenia zgłoszone wobec fragmentu uzasadnienia postanowienia RDOŚ z dnia 10 stycznia 2023 r., którym organ ten uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na: "Modernizacji instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych – płyt wiórowych (...)". Wątpliwości te strona powzięła wobec zawartego tam stwierdzenia organu: "Pod uwagę trzeba wziąć, że odpadami, jakie będą magazynowane na tym placu nie będą odpady niebezpieczne, a jedynie odpady drzewne inne niż niebezpieczne, które następnie będą stanowiły surowiec do produkcji płyt drewnopochodnych. Surowiec ten stanowić będzie wartościowy materiał do produkcji płyt. Jego skład nie będzie znacząco różnił się od biomasy, która obecnie jest magazynowana na placach. Tym samym nie należy oczekiwać wystąpienia w odciekach substancji szczególnie szkodliwych, które mogłyby znacząco pogorszyć stan wód w zbiorniku kat. II. (str. 14 postanowienia)". Chodzi zatem w tej sprawie o wyjaśnienie tego elementu postanowienia, jakim jest jego uzasadnienie faktyczne. Strona domaga się wyjaśnienia użytego tam przysłówka "znacząco". W ocenie Sądu I instancji, o ile stowarzyszenie trafnie, w ślad za orzecznictwem, podnosi, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji (postanowienia) konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy – to, po pierwsze, na gruncie tej sprawy takiego powiązania funkcyjnego pomiędzy będącym przedmiotem ocen organów fragmentem uzasadnienia postanowienia uzgadniającego realizację przedsięwzięcia a rozstrzygnięciem zawartym w tym postanowieniu (zawartym w punkach (I-III) nie ma. Analiza poszczególnych warunków uzgodnionego przez RDOŚ przedsięwzięcia, zarówno dotyczących etapu jego realizacji i eksploatacji (określonych w pkt I 1-20), jak i projektu budowlanego (określonych w pkt II rozstrzygnięcia RDOŚ) nie daje podstaw ku temu by można było w sposób uprawniony uznać, że użyty w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ przysłówek "znacząco" utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy załatwionej postanowieniem RDOŚ z dnia 10 stycznia 2023 r.
Zdaniem Sądu I instancji, choć RDOŚ posłużył się w pisemnych motywach swojego rozstrzygnięcia owym zwrotem niedookreślonym, to jednak z językowego punktu widzenia przysłówek "znacząco" ma określoną treść. Jeśli chodzi bowiem o kategorię znaczeniową tego słowa, to jest to wykładnik stopnia cechy, oznacza ono bowiem "mocno, silnie, istotnie", "w tak dużym stopniu, że przypisuje się temu znaczenie" (por. https://wsjp.pl). Z uzasadnienia skargi wynika, że stowarzyszenie rozumie znaczenie słowa "znacząco", jednak domaga się od organu ujawnienia szczegółowych powodów, jakie stały za przyjęciem przezeń m.in. wniosku o tym, że skład odpadów magazynowanych u przedsiębiorcy, stanowiących surowiec do produkcji płyt, nie będzie "znacząco różnił się od biomasy, która obecnie jest magazynowana na placach" oraz stan wód znacząco się nie pogorszy. De facto zatem strona domaga się uzupełnienia, niejako "pogłębienia", uzasadnienia faktycznego postanowienia z dnia 10 stycznia 2023 r., czemu bez wątpienia tryb określony przepisem art. 113 § 2 k.p.a. nie służy.
Sąd I instancji w pełni zgodził się z GDOŚ co do tego, że nie mogło zostać uwzględnione żądanie strony dotyczące wyjaśnienia, jaki jest skład biomasy, jaki jest skład odpadów, czym mogą być one zanieczyszczone oraz czy zbiornik kat. II nadal będzie miał podłączenie do miejskiej kanalizacji deszczowej, czy ze zbiornika kat. II nadal będą mogły być odprowadzane wody do miejskiej kanalizacji deszczowej, a dalej do jeziora [...]. Są to żądania sprecyzowania informacji niezawartych w rozstrzygnięciu, a odpowiedź na sformułowane przez stronę pytania wymaga dodatkowej analizy stanu faktycznego sprawy oraz prowadziłaby do wprowadzenia nowej treści do rozstrzygnięcia.
Sąd I instancji wskazał, że dokonana przez GDOŚ abstrakcyjna wykładnia art. 113 § 2 k.p.a. jest wyrazem realizacji wynikającego z treści art. 124 § 2 k.p.a. obowiązku zamieszczenia w postanowieniu uzasadnienia prawnego. Przywołaniu treści art. 113 § 2 k.p.a. oraz dokonaniu wykładni tego przepisu towarzyszyło także odniesienie ich przez organ do realiów tej sprawy, czego skutkiem była prawidłowa konkluzja GDOŚ, że kwestie podnoszone przez stowarzyszenie we wniosku, który zainicjował postępowanie w tej sprawie, wykraczają poza ramy zastosowania art. 113 § 2 k.p.a., gdyż łączą z koniecznością przeprowadzenia dodatkowych analiz lub sprecyzowania informacji niezawartych w rozstrzygnięciu, co konsekwencji prowadziłyby do wprowadzenia nowej treści do rozstrzygnięcia. Z perspektywy art. 113 § 2 k.p.a. jest to niedopuszczalne. Błędne czy niepełne uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia organu wydanego w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym nie podlega weryfikacji w tym trybie. W ocenie Sądu I instancji, nie doszło do naruszenia art. 113 § 2 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 124 § 2 k.p.a., ani naruszenia jakichkolwiek przepisów w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy.
Pismem z dnia 6 grudnia 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 września 2024 r. wywiodło stowarzyszenie (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie:
1) art. 151 p.p.s.a. (poprzez jego zastosowanie) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. (poprzez ich niezastosowanie) w związku z art. 113 § 2 k.p.a. w ten sposób, że WSA w Warszawie oddalił skargę na zaskarżone postanowienie pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez GDOŚ, a następnie RDOŚ art. 113 § 2 k.p.a. wyrażające się w uznaniu, że "zakwestionowany" fragment uzasadnienia postanowienia RDOŚ nie budzi wątpliwości, a w szczególności nie budzi wątpliwości interpretacyjnych dwukrotne posłużenie się w nim przysłówkiem "znacząco" (w aspekcie zaprzeczenia), tak w odniesieniu do zmiany "surowca" na biomasę jak i "pogorszenia stanu wód w zbiorniku kat II", podczas gdy przysłówek ten odnosi się do "zmiany" oraz "pogorszenia", a więc musi być oparty na porównaniu dwóch rzeczy/stanów (dotychczasowego i przyszłego), czego organy nie wyjaśniły;
2) art. 151 p.p.s.a. (poprzez jego zastosowanie) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. (poprzez jego niezastosowanie) w związku z art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 124 § 2 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. w ten sposób, że WSA w Warszawie oddalił skargę na zaskarżone postanowienie GDOŚ pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenie przez GDOŚ art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., co się wyraża zaniechaniem przez GDOŚ przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zarzutów zażalenia oraz zaniechaniem dokonania subsumpcji i poprzestaniem na abstrakcyjnych i ogólnych rozważaniach dotyczących instytucji wyjaśnienia wątpliwości, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wyartykułowanej w art. 15 k.p.a.
Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie postanowień obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uzupełnionej pismem z dnia 2 stycznia 2026 r., spółka wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.
W drugim zarzucie skargi kasacyjnej powołane zostały przepisy wynikowe (art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego statuujące zasadę prawdy obiektywnej (art. 7) i zasadę dwuinstancyjności (art. 15); regulujące sposób gromadzenia i oceny dowodów (art. 77 § 1) oraz określające zakres obowiązku uzasadniania postanowienia (art. 124 § 2). Istota zarzutu, o którym mowa, sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji oddalił skargę mimo to, że GDOŚ zaniechał przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zarzutów zażalenia oraz zaniechał dokonania subsumpcji, poprzestając na abstrakcyjnych i ogólnych rozważaniach dotyczących instytucji wyjaśnienia wątpliwości. Odnosząc się do tego zarzutu, trzeba w pierwszej kolejności zauważyć, że: "Przy wyjaśnieniu treści decyzji należy brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania tej decyzji. Istota i granice przewidzianego w art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnienia treści decyzji nie pozwalają na jego wykorzystanie do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o charakterze merytorycznym" (zob. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2025 r., I GSK 1332/21). Działając na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. organ obowiązany jest jedynie wyjaśnić, jak rozumiał własną decyzję (por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 289); nie dokonuje on zatem przynależnej do procesu stosowania prawa subsumpcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej. "W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego, bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji" (wyrok NSA z dnia 22 marca 2023 r., II OSK 272/22).
W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo zidentyfikowały istotę i granice postępowania prowadzonego w trybie art. 113 § 2 k.p.a. i nie naruszyły żadnego z powołanych w rozważanym zarzucie przepisów prawa procesowego. Zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie, które spełnia wymogi prawa procesowego; wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, organ nie poprzestał na abstrakcyjnych i ogólnych rozważaniach, a ponadto nawiązał również do zarzutów zawartych zażaleniu; ewentualne nieodniesienie się do wszystkich zarzutów nie przesądza o naruszeniu art. 15 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2024 r., III OSK 505/23; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2023 r., III OSK 1746/21). Na marginesie należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie zasadniczo kwestionuje treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a nie powołał statuującego wymogi co do tej treści art. 107 § 3 k.p.a. (przepis ten ma do postanowień odpowiednie zastosowanie na mocy art. 126 k.p.a.).
W zarzucie pierwszym – poza przepisami wynikowymi (art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.) – powołany został art. 113 § 2 k.p.a., o którym była już wyżej mowa. W tym miejscu wypada dodać, że: "Zakres instytucji wyjaśnienia treści decyzji na gruncie art. 113 § 2 k.p.a. ma ograniczony charakter. Dotyczy przede wszystkim sentencji, odnosząc się do uzasadnienia decyzji jedynie w takim zakresie, w jakim może być to pomocne przy interpretacji rozstrzygnięcia. Ponadto, w zakresie wstępnych ustaleń organu wyjaśniającego leży stwierdzenie, że decyzja została sformułowana w sposób niepozwalający na zrozumienie jej sensu lub w sposób, na gruncie którego wyraźnie dopuszczalne byłyby różne i przynajmniej częściowo wykluczające się wyniki jej wykładni" (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., II OSK 1298/10). Instytucja wyjaśnienia treści decyzji powinna być stosowana w zasadzie jedynie w stosunku do samej osnowy decyzji, a w stosunku do uzasadnienia tylko wówczas, gdy jest to konieczne do odkodowania treści jej sentencji (zob. M. Wojtuń, w: Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, s. 689). "Jeżeli rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest jasne i zrozumiałe, wyraźnie oznaczono w niej strony, wskazano przedmiot, jak i podstawę prawną rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienie zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, wydając decyzję, to nie można zarzucić, że treść takiej decyzji sformułowana jest w sposób niejasny, niejednoznaczny, czy też budzący wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia (zob. M. Dyl, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 499 oraz powołane tam orzecznictwo).
Objęty wnioskiem stowarzyszenia fragment postanowienia RDOŚ w Olsztynie z dnia 10 stycznia 2023 r. ("Pod uwagę trzeba wziąć, że odpadami, jakie będą magazynowane na tym placu nie będą odpady niebezpieczne, a jedynie odpady drzewne inne niż niebezpieczne, które następnie będą stanowiły surowiec do produkcji płyt drewnopochodnych. Surowiec ten stanowić będzie wartościowy materiał do produkcji płyt. Jego skład nie będzie znacząco różnił się od biomasy, która obecnie jest magazynowana na placach. Tym samym nie należy oczekiwać wystąpienia w odciekach substancji szczególnie szkodliwych, które mogłyby znacząco pogorszyć stan wód w zbiorniku kat. II.") – po pierwsze, zamieszczony jest w uzasadnieniu postanowienia i nie ma bezpośredniego wpływu na odkodowanie jego sentencji, a po drugie – jest jasny i obiektywnie nie budzi wątpliwości. W szczególności Sąd I instancji trafnie zauważył, że przysłówek "znacząco" ma określoną, możliwą do zidentyfikowania treść. W tej sytuacji zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 113 § 2 k.p.a. i zasadzający się na założeniu o istnieniu wątpliwości co do treści postanowienia – okazał się niezasadny i nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.