III OSK 425/22

III SA/Łd 392/25 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6, par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 4 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak, , po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w Bełchatowie z dnia 23 kwietnia 2025 roku nr Zw.R.SB.5103/49/25 w przedmiocie odmowy wydania kopii notatek służbowych postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na pismo Komendanta Powiatowego Policji w Bełchatowie z 23 kwietnia 2025 roku w przedmiocie odmowy wydania kopii notatek służbowych. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Komendy Powiatowej w Bełchatowie do wydania dokumentów objętych wnioskiem skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Łodzi wyjaśnił, że stanowisko jest zgodne ze stanem faktycznym, a odpis notatników zostanie udostępniony sądowi na jego wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.".
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc pozostawanie sprawy, której dotyczy skarga, w kognicji sądu administracyjnego.
Kognicję sądów administracyjnych określa art. 3 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo Komendanta Powiatowego Policji w Bełchatowie z 23 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odmowy wydania kopii notatek służbowych. Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna. Pismo z 23 kwietnia 2025 r. nie może być przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Aby dane pismo organu administracji publicznej mogło zostać zakwalifikowane jako decyzja administracyjna (tzn. władczy, jednostronny przejaw woli organu administracji publicznej, rozstrzygając sprawę administracyjną, skierowany do indywidualnie oznaczonego adresata, z którym nie łączy organu zależność organizacyjna lub podległość służbowa, a podstawę rozstrzygnięcia stanowi powszechnie obowiązujący przepis prawa), musi ono zawierać minimum elementów decyzji administracyjnej, na które składają się cztery składniki: oznaczenie organu, oznaczenie adresata decyzji - strony, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. R. Hausera, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2023 do art. 107 § 1 oraz wskazane tam orzecznictwo i piśmiennictwo). Pismo zawierające powyższe składniki, a nie zawierające pozostałych wymaganych elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a., uznawane jest za akt wadliwy, ale spełniający podstawowe wymogi decyzji administracyjnej.
Rozstrzygnięcie – jako kluczowy element decyzji oraz rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego – powinno być sformułowane w sposób jasny, wyraźny, jednoznaczny i zrozumiały dla stron bez uzasadnienia (które nie zawsze musi być składnikiem decyzji). Decyzja nakładająca na stronę obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna ten obowiązek lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Rozstrzygnięcie powinno być wyrażone wprost w osnowie decyzji administracyjnej, nie można go domniemywać ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Sformułowanie osnowy decyzji w taki sposób, że strona musi domyślać się jej treści, narusza wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. R. Hausera... do art. 107 § 1 oraz powołane tam orzecznictwo sądowe).
Tymczasem zaskarżone pismo z 23 kwietnia 2025 r. nie zawiera rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. Tym samym pismo to nie jest decyzją administracyjną bowiem organ jedynie udzielił stronie odpowiedzi dotyczącej ilości interwencji i opisał interwencję z 24 marca 2025 r. Pismo to więc nie stanowi aktu wpływającego w sposób wiążący na sferę uprawnień i obowiązków strony. Nie jest ono bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowane jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona skarga nie jest zatem dopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Sąd nie podzielił poglądu skarżącego dotyczącego wyroku w sprawie sygn. III OSK 425/22, bowiem zapadł na tle innego stanu faktycznego.
Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.
ds