III OSK 4206/21

III OSK 4206/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 434/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-26
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 1 ust. 1, art. 6, art. 16 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 1-3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 § 2 pkt 8, art. 52 § 1 i 2, art. 141 § 4, art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 § 1 pkt 1, art. 141 § 4 zd. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Badań Medycznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 434/20 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Agencji Badań Medycznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Agencji Badań Medycznych na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 434/20 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prezesa Agencji Badań Medycznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej zobowiązał Prezesa Agencji Badań Medycznych do rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] z dnia 9 czerwca 2020 r. w części dotyczącej imion i nazwisk kierowników projektów oraz wnioskowanych kwot dofinansowania, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że Prezes Agencji Badań Medycznych dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 9 czerwca 2020 r. w zakresie nazw partnerów (konsorcjum) uczestniczących w projekcie; stwierdził, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 9 czerwca 2020 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Prezesa Agencji Badań Medycznych na rzecz Fundacji [...] zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Fundacja [...] z siedzibą w [...] wnioskiem z dnia 25 maja 2020 r. zwróciła się do Prezesa Agencji Badań Medycznych, o podanie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 695, zwana dalej: u.d.i.p.) liczby wszystkich złożonych wniosków w konkursie COVID-19 (wraz z wyszczególnieniem liczby wniosków, które spełniły wymagania formalne) oraz nazw podmiotów, którym przyznano dotację wraz ze wskazaniem jej wysokości dla każdego podmiotu.
W odpowiedzi na ten wniosek, Prezes Agencji Badań Medycznych w piśmie z dnia 5 czerwca 2020 r. poinformował Fundację o tym, że złożono 98 wniosków o dofinansowanie oraz udostępnił wnioskodawcy nazwy ośmiu podmiotów, z którymi podpisano umowę i podał kwotę dofinansowania przyznaną każdemu z tych beneficjentów.
W kolejnym piśmie z 9 czerwca 2020 r. skarżąca zwróciła się do Prezesa Agencji Badań Medycznych o "uściślenie" podanej informacji przez podanie listy wszystkich 98 wniosków, które wpłynęły do Agencji w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze wniosków w programie COVID-19, wraz ze wskazaniem kierownika projektu, tytułu projektu, składu konsorcjum (nazwy partnerów projektu), wnioskowanej kwoty dofinansowania i kwoty dofinansowania.
Prezes Agencji Badań Medycznych w piśmie z 19 czerwca 2018 r. poinformował Fundację, że stosownie do art. 19a ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych (Dz.U. 2019 r. poz. 447 ze zm.), ocena wniosków złożonych w programie COVID-19 jest dokonywana poza konkursem (zatem nie sporządzano listy rankingowej oraz nie publikowano ogłoszenia o wynikach konkursu). Organ odwołał się do art. 19 ust. 4 tej ustawy, wymieniającego informacje zawarte w ogłoszeniu o wynikach konkursu (nazwa wnioskodawcy, liczba otrzymanych przez wniosek punktów, tytuł projektu, informacje o rekomendowaniu lub nierekomendowaniu projektu do dofinansowania, przyznana kwota środków publicznych) i stwierdził, że "z danych objętych wnioskiem (...) udostępnieniu mogą podlegać tylko i wyłącznie dane określające 1) nazwy wnioskodawców, 2) tytuł projektu, 3) przyznaną kwotę środków publicznych". W konsekwencji, informacje, dotyczące imion i nazwisk kierowników projektów oraz wnioskowanych kwot nie stanowią informacji publicznej.
Prezes Agencji Badań Medycznych przy piśmie z 8 lipca 2020 r. przekazał Fundacji listę 98 wniosków (wraz z tytułami projektów) oraz udostępnił informacje o wysokości dofinansowania przyznanego 18 podmiotom biorącym udział w naborze.
Fundacja [...] z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając Prezesowi Agencji Badań Medycznych, że pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji obejmujących imiona i nazwiska kierowników projektów w programie COVID-19, składzie konsorcjum (nazwach partnerów w projekcie) oraz wnioskowanych kwot dofinansowania.
Prezes Agencji Badań Medycznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku wskazał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że Prezes Agencji Badań Medycznych jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Według art. 4 ust. 1 u.d.i.p., podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m. in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności organy władzy publicznej. Agencja Badań Medycznych jest państwową osobą prawną, utworzoną na podstawie ustawy, w celu wykonywania zadań publicznych - wspierania działalności innowacyjnej w ochronie zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju niekomercyjnych badań klinicznych (art. 1 ust. 1 i ust. 7 ustawy z 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych, Dz.U. z 2019 r. poz. 447 ze zm.). Według art. 2 i art. 15 ust. 1 i 2 tej ustawy, Agencja m. in. dofinansowuje wybrane (co do zasady w drodze konkursu) projekty naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, ze szczególnym uwzględnieniem badań klinicznych, obserwacyjnych i epidemiologicznych. Jej przychody pochodzą przede wszystkim z dotacji celowych i podmiotowych z budżetu państwa, z budżetu UE, z międzynarodowych programów badawczych (art. 28 ust. 1 i ust. 2 ustawy). W związku z tym na Prezesie Agencji Badań Medycznych ciąży obowiązek udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
Prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP i obejmuje prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zatem prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. np. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1932/18).
Sąd I instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 1 u.d.i.p. definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych. Zatem informacją publiczną stanowi wszystko to, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem, działalnością podmiotów wymienionych w Konstytucji i o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w ramach przypisanych im zdań i kompetencji. Inaczej mówiąc, informacją publiczną są wiadomości, obojętnie przez kogo wytworzone, które podmiot zobowiązany do ich udostępnienia posiada i które wykorzystuje do załatwienia sprawy publicznej. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezes Agencji Badań Medycznych, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., art. 61 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Dz.U. z 1997 poz. 78 nr 483), art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2150 t.j.), art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO) (Dz.U.UE.L.2016.119.1), poprzez:
a) niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu WSA w zaskarżonym wyroku, że stan faktyczny w zakresie wnioskowanych przez Fundację [...] danych: imienia i nazwiska kierowników projektów oraz wnioskowana kwota dofinansowania podlega pod normę i stanowi informację publiczną w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w sytuacji, w której zakresu ww. wnioskowanych danych nie można zakwalifikować pod normę ww. artykułu. Ww. naruszenie prawa materialnego skutkowało nieuznaniem przez WSA udzielenia wyjaśnień pisemnych skarżącego, iż w zakresie danych wnioskowanych nie stanowią one informacji publicznej, jako faktu niepozostawania przez skarżącego w bezczynności. Skarga bowiem na bezczynność podlega oddaleniu, jeżeli podmiot zobowiązany w chwili jej złożenia nie pozostawał w bezczynności (udzielił żądanej informacji, poinformował, że nie jest to informacja publiczna, że jej nie posiada lub nie może udostępnić ze względu na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p.),
b) niewłaściwe ich zastosowanie, poprzez błędne uznanie WSA w zaskarżonym wyroku, że ww. dane wskazane we wniosku Fundacji, o których mowa w lit. a), jako błędnie zakwalifikowane pod normę art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w swym przedmiocie winny podlegać udostępnieniu ww. Fundacji przez Skarżącego jako odpowiadające zakresowi wskazanemu przepisem art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz
c) niewłaściwe ich zastosowanie poprzez błędne uznanie WSA w zaskarżonym wyroku, że stan faktyczny, w zakresie ww. danych wskazanych w lit. a), zakwalifikowany błędnie pod normę art. 1 ust. 1 u.d.i.p. podlega ochronie prawnej z art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP, w sytuacji, w której ochronie ww. przepisu podlegają informacje publiczne, które są informacją wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności, zaś ww. wnioskowanych danych przez Fundację nie można zakwalifikować pod normę ww. artykułu,
d) niewłaściwe ich zastosowanie, poprzez nieuznanie przez WSA ustalonego stanu faktycznego w zakresie danych wnioskowanych przez ww. Fundację wskazanych w lit. a) jako danych niemieszczących się w katalogu danych upublicznianych jako Informacje publiczne wskazanych w normie art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych oraz, tych które podlegają ochronie art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO), w sytuacji, w której ww. dane nie stanowią informacji publicznej.
2. przepisów postępowania, co w istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy, tj.:
a) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuznanie przez WSA, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 16 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ odwoławczy stronie przysługuje środek zaskarżenia w postaci wezwania organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 t.j., dalej: k.p.a.), a tym samym strona może złożyć skargę do sądu po wyczerpaniu ww. trybu, co w konsekwencji skutkowało, że WSA rozpoznał skargę ww. Fundacji i wpłynęło to w sposób istotny na wynik sprawy,
b) przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegającym na niezgodności uzasadnienia orzeczenia co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia z punktami 2 i 3 sentencji zaskarżonego wyroku, poprzez wskazanie w uzasadnieniu (str.8), że "(...) Prezes Agencji Badań Medycznych nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Fundacji z dnia 9 czerwca 2020 r. w zakresie odnoszącym się do nazw partnerów (konsorcjów) uczestniczących w projekcie. Odpowiedź udzielona stronie skarżącej (...) została (...) wyczerpująco udzielona w odpowiedzi na skargę, z której wynika, że konsorcja nie uczestniczyły w naborze, którego dotyczyły pytania o udostępnienie informacji publicznej." z jednoczesnym orzeczeniem w sentencji zaskarżonego wyroku bezczynności Organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej (pkt 2) i stwierdzeniem, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3), co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, ponieważ ciąg wywodu WSA zawarty w uzasadnieniu w ww. zakresie jest sprzeczny z sentencją wyroku a związek przyczynowy pomiędzy wskazanym uchybieniem WSA (w zakresie wskazanym uzasadnieniem) i naruszeniem ww. przepisów wskazywałby hipotetycznie na inny wynik sprawy. Z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, iż sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami poczynionymi przez organy i z materiałem dowodowym sprawy. Motywy wyroku muszą być przy tym jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość. Uzasadnienie wyroku powinno więc stwarzać możliwość jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. WSA nie wyjaśnił w sposób adekwatny celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenie przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia; ale także wywody WSA w przedmiotowej sprawie są wewnętrznie sprzeczne i niekonsekwentne, co z kolei uniemożliwia odczytanie intencji WSA, które przemawiały za podjęciem określonego rozstrzygnięcia sprawy,
c) przepisu art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 zd. 2 p.p.s.a. polegającym na zobowiązaniu organu do rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...], z dnia 9 czerwca 2020 r. w części dotyczącej imion i nazwisk kierowników projektów oraz wnioskowanych kwot dofinansowania, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, podczas gdy rozpatrzenie żądania Wnioskodawcy nastąpiło w uzasadnieniu spornego wyroku, co w konsekwencji - zamiast do wskazań dla Organu odnośnie do dalszego postępowania w uzasadnieniu orzeczenia - doprowadziło do rozpatrzenia wniosku z dnia 9 czerwca 2020 r. przez WSA i wpłynęło w istotny sposób na wynik sprawy. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Ewentualne wskazania w tym przedmiocie nie są wiążące (wyrok NSA z 28.07.2011 r., I OSK 211/11, CBOSA), co ma miejsce w przedmiotowej sprawie i co ma istotny wpływ na jej wynik.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu - pisma Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 12 stycznia 2021 r. na okoliczność stanowiska w sprawie interpretacji przepisów ustawy o Agencji Badań Medycznych i ochrony danych osobowych, którego to skarżący nie mógł przedstawić na etapie postępowania przed WSA.
Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także zasądzenie kosztów sądowych w sprawie w tym kosztów zastępstwa procesowego. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacja [...] z siedzibą w [...] wniosła o jej oddalenie, sprostowanie pkt 2 sentencji wyroku WSA w Warszawie, poprzez zamianę fragmentu "w zakresie nazw partnerów (konsorcjum) uczestniczących w projekcie" na fragment "w części imion i nazwisk kierowników projektów oraz wnioskowanych kwot dofinansowania", oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu - pisma Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 12 stycznia 2021 r., z uwagi na fakt, że dokument ten nie dotyczy okoliczności istotnej dla rozpatrzenia sprawy, bowiem przedmiotem sprawy ze skargi na bezczynność nie jest ocena zasadności ochrony prywatności osób fizycznych, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych, ewentualnie zaś: nieobciążanie Fundacji [...] kosztami postępowania kasacyjnego. Fundacja zrzekła się rozpatrzenia sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału III zarządzeniem z dnia 12 października 2022 r. wyznaczyła posiedzenie niejawne w dniu 8 grudnia 2022 r.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W tej sprawie jednak zarzuty powołane w ramach obydwu podstaw kasacyjnych muszą zostać rozpoznane łącznie, bowiem pozostają ze sobą w ścisłym związku i koncentrują się wokół jednego zagadnienia - wyjaśnienia czy informacje zawarte we wniosku z dnia 9 czerwca 2020 r. stanowią informację publiczną.
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej - stronie skarżącej kasacyjnie należy wyjaśnić, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie wymaga jej poprzedzania żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ponaglenie jest środkiem zaskarżenia wymaganym w przypadku zamiaru zaskarżania bezczynności lub przewlekłości postępowania jurysdykcyjnego, a więc postępowania, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. postępowania prowadzonego w sprawie indywidualnej rozstrzyganego w drodze decyzji administracyjnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do stosowania przepisów k.p.a. wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji, co oznacza, że przepisy k.p.a. mają ograniczone zastosowanie w sprawach o udostępnienie informacji publicznej. Sama ustawa o dostępie do informacji publicznej środka zaskarżenia w postaci ponaglenia w przypadku nieudzielenia informacji w terminie nie przewiduje. Przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. nie można odczytywać z pominięciem treści art. 52 § 2 p.p.s.a. O ile unormowania zawarte w art. 52 § 1-3 p.p.s.a. odnoszą się do kwestii wyczerpania środków zaskarżenia, to unormowania art. 53 § 1-4 p.p.s.a. dotyczą terminu do wniesienia skargi. Z art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym "Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" wynika, poza wymogiem uprzedniego wniesienia ponaglenia, nieograniczony w czasie termin do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a nie odrębny w stosunku do treści art. 52 § 1-3 p.p.s.a. rodzaj środków zaskarżenia oraz tryb i wymóg składania takich środków. Ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych jednolicie i niezmiennie wskazuje, że art. 53 § 2b p.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że ponaglenie jest wymagane wtedy, gdy sprawa, której dotyczy skarga na bezczynność lub przewlekłość, prowadzona jest w oparciu o przepisy k.p.a. lub przy ich zastosowaniu. Jeśli ponaglenie, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., stronie nie przysługuje, to nie ma podstaw do jego wymagania w oparciu o art. 53 § 2b p.p.s.a., co oznacza, że w takich sytuacjach skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, o ile nadal trwa stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 oraz uchwały NSA z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21).
Nietrafny jest zarzut zawarty w pkt 1 lit. b, tj. dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegający na niezgodności uzasadnienia orzeczenia
co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia z punktami 2 i 3 sentencji zaskarżonego wyroku, poprzez wskazanie w uzasadnieniu (str. 8), że "(...) Prezes Agencji Badań Medycznych nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Fundacji z dnia 9 czerwca 2020 r. w zakresie odnoszącym się do nazw partnerów (konsorcjów) uczestniczących w projekcie. Odpowiedź udzielona stronie skarżącej (...) została (...) wyczerpująco udzielona w odpowiedzi na skargę, z której wynika, że konsorcja nie uczestniczyły w naborze, którego dotyczyły pytania o udostępnienie informacji publicznej" z jednoczesnym orzeczeniem w sentencji zaskarżonego wyroku bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej (pkt 2) i stwierdzeniem, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3), co miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez NSA.
Odpowiadając na tak skonstruowany zarzut, należy wskazać, że Prezes Agencji Badań Medycznych dopiero w odpowiedzi na skargę udzielił odpowiedzi na wniosek Fundacji w zakresie odnoszącym się do nazw partnerów (konsorcjów) uczestniczących w projekcie, zatem na dzień wydania rozstrzygnięcia przez WSA brak było podstaw do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązania organu do udzielenia odpowiedzi w tym zakresie. Niewątpliwie jednak Prezes Agencji Badań Medycznych dopuścił się bezczynności w udzieleniu odpowiedzi na wniosek w przedmiotowym zakresie. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W ust. 2 art. 13 u.d.i.p. wskazano, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Skoro na wniosek z dnia 9 czerwca 2020 r., w części dotyczącej nazw partnerów konsorcjum, organ udzielił odpowiedzi w dniu 3 sierpnia 2020 r. (przy odpowiedzi na skargę) czyli z naruszeniem art. 13 u.d.i.p., to Sąd I instancji słusznie stwierdził w pkt 2 sentencji, że dopuścił się bezczynności w tym zakresie. W uzasadnieniu WSA prawidłowo wskazał, że organ nie pozostaje w bezczynności w przedmiotowym zakresie, co należy rozumieć w ten sposób, że w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stan bezczynności już minął, bowiem wcześniej udzielono wnioskowanej informacji w ww. zakresie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, brak szerszego wyjaśnienia powyższych kwestii przez Sąd I instancji nie uniemożliwia NSA kontroli zaskarżonego wyroku oraz odczytania rozumowania i argumentacji Sądu, które przemawiały za podjęciem określonego rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu należy zasygnalizować, że z tych też powodów nie można uznać za uzasadniony wniosek o sprostowanie pkt 2 zaskarżonego wyroku poprzez zmianę fragmentu 'w zakresie nazw parterów (konsorcjum) uczestniczących w projekcie" na fragment "w części imion i nazwisk kierowników projektów oraz wnioskowanych kwot dofinansowania" - o co wnosił skarżący w odpowiedzi na skargę. Nie stanowiłoby to bowiem sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, lecz całkowicie nowe rozstrzygnięcie w tym zakresie. Jeżeli skarżąca uważała, że Sąd I instancji o czymś nie orzekł to mogła w trybie art.157 § 1 p.p.s.a. wystąpić o uzupełnienie wyroku, bądź wnieść własną skargę kasacyjną.
Zauważyć także należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. W drodze zarzutu naruszenia komentowanego przepisu można zatem kwestionować "techniczną kompletność" uzasadnienia, nie zaś prawidłowość merytoryczną, bowiem temu celowi służą zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy weryfikacji wyroku pod kątem zgodności poglądów prezentowanych przez strony z poglądami sądu, ale jest przepisem określającym konieczne elementy formalnie poprawnego uzasadnienia. Zarzuty zawarte w pkt 1 lit b i c po części służyły podważeniu merytorycznej zwartości uzasadnienia i stanowią polemikę z poglądami Sądu I instancji odnośnie uwzględnienia skargi na bezczynność organu w tej sprawie.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że kwestią sporną w tej sprawie jest czy objęte wnioskiem Fundacji informacje, w postaci: imion i nazwisk kierowników projektów, które stanowiły przedmiot wniosków o dofinansowanie, składu konsorcjum (partnerów projektu), kwoty wnioskowanego dofinansowania, stanowią informację publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zdaniem strony skarżącej wnioskowanych danych nie można zakwalifikować pod normę prawną art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).
Autor skargi kasacyjnej niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego (tj. art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., art. 61 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych, art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO) - upatruje w wadliwym przyjęciu, że treść konkretnego wniosku, tj. wniosku z dnia 9 czerwca 2020 r. nie dotyczy informacji publicznej, tj. że konkretne okoliczności wskazane w tym wniosku takie jak imiona i nazwiska kierowników projektów oraz wnioskowana kwota dofinansowania nie stanowią informacji publicznej. Treść powyższego zarzutu wskazuje zatem, że strona skarżąca kasacyjnie podnosząc ten zarzut kwestionuje prawidłowość kwalifikacji i oceny przez Sąd I instancji treści wniosku z punktu widzenia jej podpadania pod zakres pojęcia informacji publicznej. W istocie zatem zakwestionowano prawidłowość oceny stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowość zastosowania, a nie przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie wskazanych w zarzucie przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym należy przypomnieć, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono treść złożonego wniosku, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie – gdyby nawet istniały podstawy do jego zrekonstruowania - jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051), a wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy – jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy – czyniąc to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty te należy ocenić jako bezskuteczne (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
Nadto zarzut ten jest wadliwie skonstruowany bowiem autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów, których Sąd ten nie stosował - tj. art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych oraz art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO). W tym przypadku autor skargi kasacyjnej wykazać powinien dlaczego ww. przepisy powinny być zastosowane, a Sąd tego nie uczynił. Należy przyznać rację WSA w Warszawie, że przyznawanie środków publicznych, w tak społecznie ważnych i wrażliwych sprawach, związanych ze zwalczaniem COVID-19, powinno być transparentne i poddane kontroli społecznej. Na podkreślenie zasługuje także, że wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskiej jest w tym względzie dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1017/11, z 21 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 937/14 i z 29 listopada 2018 r., I OSK 248/17).
W orzecznictwie przyjmuje się, iż "ustawodawca pojęcie informacji publicznej określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przepis art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji" (wyrok z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 260/13, podobnie wyrok z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1835/12). Kryteria określające, że żądana informacja ma charakter publiczny, zawarto w art. 6 u.d.i.p., statuującego rodzaje informacji, które dotyczą spraw publicznych. Przepis ten jest rozwinięciem art. 1 u.d.i.p. łączącego pojęcie "informacja publiczna" z podjęciem "sprawa publiczna", a zatem "przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa" (tak np. NSA w wyroku z 9 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2419/17, CBOIS).
W przepisach prawa brak jest legalnej definicji "sprawy publicznej". Z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosi się w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom D-Ś red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843) mogących interesować ogół obywateli. Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna", czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka w tym również jego interesu prawnego. W konsekwencji treść art. 6 ustawy, pomimo że nie zawiera zamkniętego katalogu rodzajów informacji publicznej, to ma istotne znaczenie dla interpretacji czy dana informacja jest informacją publiczną. Mając powyższe na względzie, zasadnie przyjęto, że informacje zawarte we wniosku Fundacji z dnia 9 czerwca 2020 r. dotyczyły sprawy publicznej, polegały bowiem na rozdysponowaniu pieniędzy publicznych przez podmiot publiczny, zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Zatem dotyczyły powierzonych organowi zadań i kompetencji publicznoprawnych, stanowiących przejaw funkcjonowania władzy publicznej.
Ubocznie jedynie przypomnieć należy, że zawarte w art. 61 Konstytucji RP polityczne prawo dostępu do informacji publicznej posiada charakter kontrolny. Prawo to posiada szczególne znaczenie dla zachodniej kultury prawnej, w której wolni obywatele mają prawo żądać od władz publicznych zdania rachunków ze sposobu gospodarowania mieniem publicznym. Stąd też przez pryzmat istoty konstytucyjnego prawa do informacji publicznej należy dokonywać wykładni przepisów określających zakres przedmiotowy dostępu do informacji publicznej - wyrok NSA z 1 marca 2022 r., III OSK 1127/21.
W tym stanie rzeczy brak uzasadnienia do stawiania tezy, że Sąd I instancji nie poczynił właściwych ustaleń w sprawie i w konsekwencji wadliwie zastosował art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że bezzasadny jest zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - pisma Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 12 stycznia 2021 r. Po pierwsze w świetle przepisów p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego sądu granicami skargi kasacyjnej. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną NSA ocenia wyłącznie prawidłowość działania sądu administracyjnego pierwszej instancji w granicach podstaw kasacyjnych. Wprawdzie, przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz ta instytucja może nastąpić wyłącznie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., a zatem dotyczy dowodów uzupełniających z dokumentów i wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Po drugie z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z konkretnie oznaczonych dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. W orzecznictwie prezentowano również stanowisko, że przepis ten ma zastosowanie przed sądem pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 847/16, wyrok NSA z 6 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5434/16). Zasadniczo więc w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Po trzecie dokument ten został wytworzony 12 stycznia 2021 r., a więc po już po wydaniu zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji. Po czwarte wreszcie podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, a nie ochrona prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorstwa - co może nastąpić na podstawie decyzji administracyjnej, której jednak organ dotychczas nie wydał.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdzając zarzucanych naruszeń, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł zaś na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.