III OSK 4204/21

III OSK 4204/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Mirosław Wincenciak
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2573/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-10-07
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Maciej Kobak protokolant asystent sędziego Marita Sikora po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2573/19 w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 2 września 2019 r. nr 67/II/19 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2573/19, oddalił skargę G.S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 2 września 2019 r., nr 67/II/19 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
G.S., funkcjonariusz Straży Granicznej w służbie stałej, pełniący obowiązki służbowe w Placówce Straży Granicznej [...] Oddziału Straży Granicznej, w dniu 11 października 2007 r. wystąpił do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z wnioskiem o przydział lokalu mieszkalnego.
Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej, decyzją z dnia 23 listopada 2015 r., Nr 137/15/P przydzielił funkcjonariuszowi lokal nr 4 o powierzchni mieszkalnej (24,32 m2) i powierzchni użytkowej (50,02 m2) położony w S. przy ul. [...], tj. miejscowości pobliskiej w stosunku do tej, w której pełni służbę. Komendant Główny Straży Granicznej, decyzją z dnia 26 lutego 2016 r., Nr 15/11/16 utrzymał w mocy decyzję z dnia 23 listopada 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 764/16 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 6/17 oddalił skargę kasacyjną funkcjonariusza wniesioną od wyroku Sądu pierwszej instancji.
Następnie organ I instancji, pismem z dnia 17 kwietnia 2019 r., zwrócił się do funkcjonariusza o pisemne wskazanie terminu zasiedlenia przydzielonego decyzją administracyjną z dnia 23 listopada 2015 r. lokalu mieszkalnego. W piśmie wskazano również, iż powyższe niezbędne jest do powołania komisji do przekazania lokalu mieszkalnego, a w przypadku odmowy przyjęcia lokalu, do podjęcia dalszych czynności administracyjnych, związanych z ustaleniem prawa funkcjonariusza do świadczeń z tytułu prawa do lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi, pismem z dnia 14 maja 2019 r., funkcjonariusz wskazał, iż przyznany mu lokal, na dzień wydania decyzji w przedmiocie przydziału lokalu, nie spełniał warunków techniczno-sanitarnych i nie mógł go zasiedlić. Ponadto, do pisma dołączył protokół odbioru technicznego lokalu mieszkalnego z dnia 16 listopada 2016 r., opinie w sprawie postępowania administracyjnego dotyczącego przydziałów lokali mieszkalnych w miejscowości S. z dnia 31 października 2017 r., wniosek z dnia 8 listopada 2017 r. i dokumentację fotograficzną z oględzin budynku.
Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia 23 maja 2019 r., nr 43/19/P, wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 i art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 147 ze zm.) w związku z § 2, § 3, § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1005 ze zm.) oraz art. 104 i art. 162 § 1 k.p.a., orzekł o wygaśnięciu decyzji z dnia 23 listopada 2015 r. o przydziale lokalu mieszkalnego nr 4 w m. S. przy ul. [...]. Odwołując się do treści przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ w oparciu o stanowisko funkcjonariusza zajęte w piśmie z dnia 14 maja 2019 r., przyjął, że strona nie przejawia chęci zasiedlenia lokalu i potraktował je jako odmowę przyjęcia przydzielonego lokalu. Odmowa zaś przyjęcia przydzielonego lokalu mieszkalnego obliguje organ do wygaszenia decyzji przydziałowej, która, w tej sytuacji, stała się bezprzedmiotowa, bowiem lokal nie został protokolarnie przekazany funkcjonariuszowi.
Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia 2 września 2019 r., Nr 67/11/19, utrzymał w mocy decyzję z dnia 23 maja 2019 r., wskazując, że podniesione zarzuty, dla których strona nie może przyjąć i zasiedlić mieszkania są bezpodstawne, ponieważ dotyczą prawomocnej decyzji z dnia 23 listopada 2015 r., która została utrzymana w mocy decyzją dnia 26 lutego 2016 r. przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, a sądy administracyjne obu instancji oddaliły skargi wniesione przez funkcjonariusza, nie znajdując podstaw do ich uchylenia. Organ II instancji zwrócił uwagę, że przydzielając lokal mieszkalny, musi mieć na względzie interes służby w ochronie granicy państwowej. Podkreślił, że uprawnienia zawarte w rozdziale 12 ustawy o Straży Granicznej służą nie tylko ochronie interesów funkcjonariuszy, ale również realizacji celów ogólnospołecznych. Uprawnienia takie umożliwiają pogodzenie interesów funkcjonariuszy z potrzebami służby i dlatego stanowią ważny instrument gwarantujący możliwość realizacji zadań nałożonych na formację SG. Organ odwoławczy zaznaczył, że funkcjonariusz nie musiał przyjąć i zasiedlić przydzielonego mu lokalu mieszkalnego. Jednak subiektywny wybór funkcjonariusza nie może przesądzać o zgodności lub niezgodności z obowiązującymi przepisami decyzji administracyjnej, realizującej przysługujące mu prawo do lokalu mieszkalnego. Wskazał, że w aktach sprawy znajduje się protokół odbioru prac konserwacyjnych z dnia 31 sierpnia 2018 r., w którym wymieniono zakres przeprowadzonych prac konserwatorskich, polegających na usunięciu drobnych rys w lokalach i na klatkach schodowych, pracach konserwacyjnych, sanitarnych i stolarskich. Komendant Główny SG stwierdził, że wobec faktu, iż decyzja z dnia 23 listopada 2015 r. o przydziale lokalu mieszkalnego stała się prawomocna, a przekazanie przydzielonego lokalu nie nastąpiło, należało tę decyzję wygasić, jako bezprzedmiotową.
Z powyższą decyzją nie zgodził się funkcjonariusz, wnosząc skargę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując podniesione w sprawie argumenty.
Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej "P.p.s.a."), uznał, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.
Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Z przytoczonego przepisu wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Natomiast bezprzedmiotowość wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek.
W niniejszej sprawie stwierdzenie, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wygaśnięcia decyzji z dnia 23 listopada 2015 r. o przydziale lokalu mieszkalnego nastąpiło z tego względu, że decyzja ta stała się bezprzedmiotowa. Bezprzedmiotowość decyzji przydziałowej wynikała natomiast z rezygnacji przez stronę z uprawnień do przydzielonego lokalu.
W toku postępowania administracyjnego w sprawie wygaśnięcia decyzji przydziałowej, organ zbadał i należycie ocenił kwestię istnienia po stronie funkcjonariusza woli zasiedlenia lokalu. Z treści pism kierowanych przez stronę skarżącą do organu prowadzącego postępowanie wynika jednoznacznie brak woli ze strony funkcjonariusza do zasiedlenia lokalu mieszkalnego. Za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji z dnia 23 listopada 2015 r. o przydziale lokalu mieszkalnego przemawia interes społeczny, tj. interes służby w ochronie granicy państwowej. Uprawnienia związane z prawem do lokalu mieszkalnego przewidziane w rozdziale 12 ustawy o Straży Granicznej służą nie tylko ochronie interesów funkcjonariuszy, ale również realizacji interesów ogólnospołecznych. Przyznane uprawnienia umożliwiają pogodzenie interesów funkcjonariuszy z potrzebami służby. Stanowią one ważny instrument zapewniający realizację zadań publicznych nałożonych na tę formację. Celem tych uprawnień jest, bowiem zapewnienie dyspozycyjności funkcjonariuszy Policji i ułatwienie organom władzy publicznej przenoszenia ich z miejscowości do miejscowości, stosownie do bieżących potrzeb w zakresie ochrony bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że utrzymywanie w obiegu prawnym decyzji przydzielającej lokal mieszkalny, którego zasiedleniem funkcjonariusz nie jest zainteresowany, wobec konieczności zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych innych funkcjonariuszy oczekujących na rozpatrzenie wniosków o przydział lokalu, pozostawałoby w sprzeczności z głównym celem utworzenia i utrzymywania zasobów mieszkaniowych Straży Granicznej.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzających go decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz decyzji Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. art. 7 Konstytucji w zw. z art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 10 i art. 61 k.p.a. poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organów obu instancji, pomimo że decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ I instancji, tj. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przydział lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi bez zastosowania art. 61 k.p.a., tj. bez odrębnego wszczynania postępowania. W aktach sprawy brak jest zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej oraz zawiadomienia o zakończeniu postępowania w przedmiocie umorzenia decyzji wydanego przez Komendanta [...]Oddziału Straży Granicznej, powyższe zostało zaakceptowane przez Komendanta Głównego Straży Granicznej oraz orzekający w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, zarzut ten był wskazany w załączniku do protokołu z dnia 5 października 2020 r. wysłanym do Sądu i Sąd się do tego nie odniósł;
2. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz 107 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego sprawy; nieodniesienie się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze oraz całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji uznaniowej; pominięcie, iż strona nie mogła zasiedlić lokalu z uwagi na jego stan techniczno-sanitarny w momencie wydania decyzji o przydział lokalu mieszkalnego; nieodniesienie się do dowodów załączonych do akt sprawy świadczących o stanie tego lokalu, mianowicie m.in. fotografii przedstawiającej stan techniczno-sanitarny lokalu, protokołu odbioru technicznego lokalu mieszkalnego z dnia 16 listopada 2016 r., wniosku z dnia 8 listopada 2017 r. skierowanego do Komendanta [...]OSG [...] o umorzenie wszystkich prowadzonych postępowań o przydział lokalu w miejscowości S. ze względu na stan techniczno-sanitarny lokali, opinii w sprawie postępowania administracyjnego dotyczącego przydziału lokali mieszkalnych w S. z 31 października 2017 r. przemawiającej za zasadnością umorzenia postępowań o przydział lokali mieszkalnych w miejscowości S. ze względu na ich stan techniczno- sanitarny.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to NSA związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że NSA nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna złożona w sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 8, art. 10 i art. 61 k.p.a. poprzez oddalenie skargi. Wskazać należy, że zarzut ten jest niewłaściwie skonstruowany.
Po pierwsze, skarżący kasacyjnie otwiera ten zarzut przywołując treść art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. Rozpatrując ten zarzut naruszenia Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że regulacje te określają zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium kontroli sądowoadministracyjnej. Nie mogą one zostać naruszone przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepisy te mogłyby zostać naruszone, gdyby Sąd pierwszej instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena legalności decyzji była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 3 § 1 i art. 3 § 2 P.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 kwietnia 2018 r., o sygn. akt I FSK 1128/16; z dnia 25 marca 2014 r., o sygn. akt I GSK 1389/12 i z dnia 24 stycznia 2012 r., o sygn. akt I GSK 868/10). Nadto zauważyć należy, że art. 3 § 2 P.p.s.a. składa się z kilku jednostek redakcyjnych o różnej treści normatywnej. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest wówczas do prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych w samej skardze, w szczególności poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Sąd ten jest bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. W świetle przedstawionych wyjaśnień podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 3 § 2 P.p.s.a. nie poddaje się więc sądowej kontroli.
Po drugie, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z kolei przytoczone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego statuują zasady ogólne prowadzenia postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 k.p.a.) oraz sposób wszczęcia postępowania (art. 61 k.p.a.
Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny wskazuje na to, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla oceny zaistnienia przesłanek pozwalających na wygaśnięcie decyzji o przyznaniu skarżącemu kasacyjnie lokalu mieszkalnego, a więc ustalono stan faktyczny sprawy zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy materialnej. Z kolei w skardze kasacyjnej, poza wskazaniem jako zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a., nie przedstawiono uzasadnienia, aby organy administracji działały z pogwałceniem wymienionych w tym przepisie zasad (prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do organów państwa, proporcjonalności, bezstronności, równego traktowania i uzasadnionych oczekiwań). Stąd, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie można Sądowi pierwszej instancji postawić skutecznie zarzutu naruszenia powołanych przepisów, gdyż nie dopuścił się naruszeń, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygniecie.
Równie nieuprawniony jest zarzut obrazy art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Zgodnie z treścią 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym pełniącym dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc skutecznie zaskarżyć wyrok Sądu pierwszej instancji musi poznać przyjęty przez sąd stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku pozwalające na należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej. Zatem do sytuacji, kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować "kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia czy prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy administracji. Sytuacja ta nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.