III OSK 4079/21

III OSK 4079/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak
Rafał Stasikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 240/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-06-18
Skarżony organ
Szef Agencji Wywiadu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną w części, w pozostałym zakresie odrzucono skargę kasaacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 § 4, art. 149 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego od punktu 1 i 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 240/20 w sprawie ze skargi K. D. na bezczynność Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. odrzuca skargę kasacyjną w zakresie punktu 4 zaskarżonego wyroku, 2. oddala skargę kasacyjną w zakresie punktu 1 zaskarżonego wyroku, 3. zasądza od Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego na rzecz K. D. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 240/20, po rozpoznaniu skargi K. D. na bezczynność Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 8 stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej: zobowiązał Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego do rozpoznania wniosku z dnia 8 stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie określonym w lit. c) i lit. f) w terminie 14
dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3), a także zasądził od Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (pkt 4).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 8 stycznia 2020 r. K. D. (dalej: "skarżący") wystąpił – w trybie dostępu do informacji publicznej - do Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej: "Szef SKW", "organ") o udzielenie następujących informacji:
a) kiedy sprawa - z "wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego nr 2168/BKS/16" - została przyjęta w SKW do załatwienia,
b) w jakiej kolejności (na jakich zasadach z tym związanych) sprawa, o której mowa, w ppkt a) jest rozpatrywana,
c) ile takich spraw - z wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego - prowadzonych było w SKW od czerwca 2019 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku,
d) jakie czynności (dowodowe, wymiana korespondencji i wszelkie inne) zostały w sprawie administracyjnej, o której mowa w ppkt a), przeprowadzone w okresie od czerwca 2019 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku,
e) kto prowadzi i nadzoruje w SKW postępowanie administracyjne w sprawie "wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego nr 2168/BKS/16",
f) ile innych postępowań administracyjnych prowadziły: osoba prowadząca i nadzorująca w SKW postępowania administracyjne w sprawie "wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego nr
2168/BKS/16, w okresie od czerwca 2019 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku".
Wobec braku odpowiedzi organu, pismem z 31 marca 2020 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Szef SKW wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i częściowo zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią artykułu 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; zwana dalej: "u.d.i.p."), Szef SKW jako organ władzy publicznej jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej i w tej sprawie została spełniona przesłanka podmiotowa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ trafnie zakwalifikował informacje objęte lit. a), b), d) i e) wniosku jako niestanowiące informacji publicznej. Pytania ujęte w ww. lit. a), b), d) i e) dotyczą wprost postępowania dyscyplinarnego skarżącego. Ta procedura jest uregulowana w rozdziale 6 zatytułowanym Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1529 ze zm.). Skarżący, piastujący w przeszłości kierownicze stanowiska w SKW, jest stroną tego postępowania, a nadto reprezentuje go profesjonalny pełnomocnik. W konsekwencji organ prawidłowo uznał w odpowiedzi na skargę, iż zastosowanie przepisów u.d.i.p. jest w tym przypadku wyłączone. Skoro zatem informacje objęte lit. a), b), d) i e) wniosku skarżącego nie stanowią informacji publicznej, to z tej przyczyny nie można stwierdzić, że Szef SKW pozostawał w bezczynności w jej udostępnieniu. W ocenie Sądu I instancji niewątpliwym uchybieniem Szefa SKW był brak przekazania skarżącemu stanowiska, iż wniosek w ww. zakresie nie dotyczy informacji publicznej, przy czym uchybienie to nie pozwala na skuteczne postawienie organowi zarzutu bezczynności.
Sąd I instancji zaznaczył, że inaczej natomiast przedstawia się sytuacja z
pytaniami ujętymi w lit. c) i f) wniosku. Zdaniem Sądu, pytania te dotyczą – wbrew twierdzeniu organu – informacji publicznej, bowiem nie odnoszą się bezpośrednio do postępowania dyscyplinarnego skarżącego. Pytanie objęte lit. c) wniosku dotyczy ogólnej liczby spraw (postępowań) dyscyplinarnych w SKW, zainicjowanych wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy i zakończonych wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego w drugiej instancji przez Szefa SKW, w okresie od czerwca 2019 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku (tj. do 8 stycznia 2020 r.). Z kolei pytanie z lit. f) wniosku odnosi się do liczby postępowań administracyjnych (a więc nie tylko dyscyplinarnych)
prowadzonych – w okresie od czerwca 2019 r. do dnia złożenia wniosku - przez osoby: prowadzącą i nadzorującą w SKW postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego nr 2168/BKS/16. Pozostawanie w bezczynności w ww. zakresie wniosku, tj. objętym lit. c) i f), skutkowało koniecznością zobowiązania Szefa SKW do rozpoznania wniosku z 8 stycznia 2020 r.
Zdaniem Sądu I instancji, stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie zachodził bowiem oczywisty przypadek lekceważenia wniosku i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać
w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Milczenie Szefa SKW wynikało z błędnego zakwalifikowania wniosku skarżącego jako w całości niedotyczącego informacji publicznej. Tymczasem racja po stronie organu była częściowa, a mianowicie w zakresie lit. a), b), d) i e) wniosku.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, zaskarżając wyrok w części, tj. w punkcie 1 i zarzucając mu:
I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej: "p.p.s.a.") poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej wyroku będącej podstawą uznania informacji ujętych w lit. c) i
f) wniosku z dnia 8 stycznia 2020 r. za informację publiczną, a tym samym lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie skarżonego wyroku, w którym brak jest odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do stanowiska organu przedstawionego
w odpowiedzi na skargę, i w konsekwencji błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie lit. c)
i f) ww. wniosku nie odnoszą się bezpośrednio do postępowania dyscyplinarnego skarżącego prowadzonego w SKW, zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy należało prawidłowo przyjąć, że przedmiotowy wniosek w pełnym zakresie, w tym w lit. c) i f), odnosi się bezpośrednio do postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do skarżącego i został złożony na potrzeby tegoż postępowania;
2) art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji zobowiązanie organu do rozpatrzenia ww. wniosku w zakresie określonym w lit. c) i f), podczas gdy w niniejszej sprawie należało oddalić skargę również w tym zakresie, albowiem pytania ujęte w lit. c) i f) wniosku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p., z uwagi na to, iż odnoszą się bezpośrednio do postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do skarżącego;
II. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 u.d.i.p., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w stosunku do wnioskowanych przez skarżącego informacji ujętych w lit. c) i f) ww. wniosku, będących wynikiem błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że lit. c) i f) ww. wniosku nie odnoszą się bezpośrednio do postępowania dyscyplinarnego skarżącego prowadzonego w SKW, zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy należało prawidłowo przyjąć, że przedmiotowy wniosek w pełnym zakresie, w tym w lit. c) i f), odnosi się bezpośrednio do postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do skarżącego i został
złożony na potrzeby tegoż postępowania, a w konsekwencji błędne uznanie, że organ nie udostępnił informacji publicznej.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi z dnia 31 marca 2020 r. na bezczynność Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej
części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. D. wniósł o jej oddalenie, a także zwrot niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, tj. wynagrodzenia reprezentującego stronę radcy prawnego w kwocie 480 zł.
Wnioskiem z dnia 8 lutego 2021 r. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wniósł
o uchylenie postanowienia WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2021 r. stwierdzającego prawomocność wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r. o sygn. akt II SAB/Wa 240/20. Wskutek powyższego wniosku WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2021 r., sygn. II SAB/Wa 240/20 uchylił w zakresie pkt 4 postanowienie z dnia 30 grudnia 2020 r. o stwierdzeniu prawomocności wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r. o sygn. akt II SAB/Wa 240/20.
Nadto pismem procesowym z dnia 9 lutego 2021 r., Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego zaskarżył wyrok również w punkcie 4. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie wyroku w pkt 1 i 4 oraz zasądzenie kosztów postępowania procesowego, w
tym kosztów zastępstwa procesowego przed WSA i NSA według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału III zarządzeniem z dnia 2 lutego 2023 r. wyznaczyła posiedzenie niejawne w dniu 12 maja 2023 r.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten,
w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Na wstępie wskazać należy, że zaskarżenie punktu 4 wyroku WSA W Warszawie
z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. II SAB/Wa 240/20 nastąpiło w piśmie procesowym z
dnia 9 lutego 2021 r., a więc już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Nie ma przeszkód prawnych do uznania, że kilka pism (np. jedno zatytułowane "skarga kasacyjna", a drugie "uzupełnienie skargi kasacyjnej") stanowią łącznie skargę kasacyjną pod warunkiem, że wniesione zostały w terminie. Po upływie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem nie można już prawnie skutecznie przedstawić zarzutów kasacyjnych, w związku z czym nie mogą one stanowić przedmiotu rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Termin przewidziany w art. 177 § 1 p.p.s.a. jest terminem
ustawowym, a skutkiem jego niedochowania jest bezskuteczność danej czynności procesowej. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej kasacyjnie w dniu 7 sierpnia 2020 r. (k. 54 a.s.). Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 7 września 2020 r. (6 września 2020 r. przypadał w niedzielę). W terminie tym wniesiona została skarga kasacyjna z dnia 7 września 2020 r. (k. 55 a.s.), którą objęto tylko pkt 1 wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Wa 240/20. Natomiast pismo procesowe, w którym zaskarżono również pkt 4 tego wyroku pochodzi z 9 lutego 2021 r. i zostało nadane przesyłką pocztową w dniu 10 lutego 2021 r. (k. 98 i 102 a.s.). W konsekwencji NSA odrzucił skargę kasacyjną w zakresie punktu 4 zaskarżonego wyroku na podstawie art. 180 p.p.s.a.
Jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia artykułu 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z
dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Dodać jedynie należy, że już sam sposób sformułowania pytań lit. c) i lit. f) we wniosku z dnia 8 stycznia 2020 r. wskazuje, że nie odnoszą się one bezpośrednio do informacji związanych z postępowaniem dyscyplinarnym skarżącego. Natomiast skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby było inaczej (poza ogólnym
argumentem, że "przedmiotowy wniosek w pełnym zakresie (...) odnosi się bezpośrednio do postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w stosunku do Skarżącego."
Niezasadny jest także zarzut drugi tj. zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniał fakt bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez organ administracyjny. Mając na uwadze ustalenia Sądu I instancji stwierdzić należy, że zastosowanie tego przepisu było prawidłowe.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. to stwierdzić należy, że ta podstawa kasacyjna została sformułowana w sposób niewłaściwy. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r.,
II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie
jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyroki NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; z dnia
14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). Tymczasem art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dzieli się na niższe jednostki redakcyjne: punkty i litery.
W konsekwencji tak wskazana podstawa kasacyjna zmusza Sąd do domyślania się o
jaką jednostkę redakcyjną tego przepisu chodziło stronie skarżącej kasacyjnie i uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu.
Ubocznie jedynie wskazać należy, że uzasadnienie tego zarzutu ogranicza się do stwierdzenia, iż "żądanie udzielenia informacji (...) zmierza również do zaspokojenia prywatnych interesów Wnioskodawcy. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kryterium "prywatnych interesów" rozumiane w powyższy sposób jest nieczytelne i w istocie dyskryminujące wnioskodawcę w stosunku do innych osób. Jego przyjęcie prowadzi bowiem do konkluzji, zgodnie z którą wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację, co z kolei oznacza, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "prywatnych interesów"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "prywatnym interesie"). Pogląd, zgodnie z którym nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji zbieżnej z "prywatnym interesie" prowadziłby do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna
dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Wzmocnieniu tej argumentacji służą także wnioski wynikające z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady
i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (...)". Zresztą, jak przyznała, to strona skarżąca kasacyjnie w cytowanym uzasadnieniu skargi kasacyjnej, sam wniosek dotyczy informacji publicznej, a jedynie ze względu na osobę wnioskodawcy została ona zakwalifikowana, jako służąca "zaspokojeniu prywatnych interesów".
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu
o przepis art. 204 pkt 2 p.p.s.a.