III OSK 3865/21

III OSK 3865/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2021-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Sikorska
Małgorzata Borowiec /sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2386/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-30
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 30 lipca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2386/19 w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 5 sierpnia 2019 r. nr 4/II/19 w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia służby zawodowej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2386/19, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W.S. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 5 sierpnia 2019 r. nr 4/II/19 w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia służby zawodowej, oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Z akt sprawy wynika, że Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją z dnia 5 sierpnia 2019 r. nr 4/II/19, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej w skrócie " K.p.a."), art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 2 i art. 76 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] W.S. od decyzji Dowódcy [...] z dnia 14 marca 2019 r. nr 63/2019/FIN/P w sprawie odmowy przyznania uposażenia z tytułu pełnienia służby zawodowej za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 19 października 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji podał, że [...] W.S. w okresie od dnia 2 sierpnia 2008 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. pełnił zawodową służbę wojskową w [...] (w ostatnim okresie służby w oparciu o Kontrakt z dnia 25 czerwca 2014 r. nr 50, który został zawarty na okres od dnia 20 października 2014 r. do dnia 19 października 2016 r.).
Dowódca [...] rozkazem personalnym z dnia 17 grudnia 2015 r. nr 113 r. zwolnił [...] W.S. z dniem 31 stycznia 2016 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania w opinii służbowej ogólnej oceny niedostatecznej. Na skutek wniesienia przez wyżej wymienionego żołnierza od powyższego rozkazu personalnego odwołania sprawę rozpoznawał Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, który decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r. nr 95/Pers. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia, którą ustalił na dzień 30 kwietnia 2016 r., w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Konsekwencją wniesienia przez [...] W.S. skargi na powyższą decyzję był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 947/16, którym uchylono zaskarżoną decyzję.
Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją z dnia 29 czerwca 2017 r. nr 157/Pers uchylił zaskarżony rozkaz personalny Dowódcy [...] z dnia 17 grudnia 2015 r. nr 113 r. o zwolnieniu [...] W.S. z dniem 31 stycznia 2016 r. z zawodowej służby wojskowej i na podstawie art. 116 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdził, że do zwolnienia wyżej wymienionego żołnierza doszło z dniem 30 kwietnia 2016 r. na skutek wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ.
Na skutek wniesienia przez [...] W.S. na powyższą decyzję skargi sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1302/17 uchylił zaskarżoną decyzję.
Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją z dnia 29 października 2018 r. nr 530/Pers uchylił w całości rozkaz personalny Dowódcy [...] z dnia 17 grudnia 2015r. nr 113 r. o zwolnieniu [...] W.S. z dniem 31 stycznia 2016 r. z zawodowej służby wojskowej i umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zwolnienie wyżej wymienionego żołnierza z dniem 30 kwietnia 2016 r. należy traktować jako niebyłe, a stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej pełnionej na podstawie kontraktu z dnia 25 czerwca 2014 r. nr 50 jako "reaktywowany". Jednocześnie uznał, że "reaktywowany" stosunek służbowy uległ wygaśnięciu z mocy prawa z dniem 19 października 2016 r., tj. z dniem upływu czasu określonego w kontrakcie. Kolejnego kontraktu nie zawarto.
[...] W.S. w dniu 4 lutego 2019 r. zwrócił się do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z prośbą o sprostowanie świadectwa służby oraz o wypłatę zaległego uposażenia i innych świadczeń pieniężnych za okres od stycznia 2016 r. do października 2016 r. Wobec faktu, że organem właściwym do rozpoznania przedmiotowych wniosków był Dowódca [...], zgodnie z treścią art. 65 § 1 K.p.a. w dniu 15 lutego 2019 r. przedmiotowe wnioski przekazano organowi właściwemu w sprawie.
Dowódca [...] w dniu 5 marca 2019 r. sprostował świadectwo służby wyżej wymienionego żołnierza, ustalając okres pełnienia czynnej służby od dnia 7 września 2006 r. do dnia 30 maja 2007 r. oraz zawodowej służby wojskowej kontraktowej od dnia 20 października 2008 r. do dnia 19 października 2016 r.
Dowódca [...] postanowieniem z dnia 13 marca 2019 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr 16/2016/FIN/P o przyznanie należności związanych ze zwolnieniem [...] W.S. z zawodowej służby wojskowej, a następnie decyzją z dnia 14 marca 2019 r. nr 63/2019/FIN/P odmówił przyznania wyżej wymienionemu żołnierzowi uposażenia za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 19 października 2016 r. z tytułu pełnienia służby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji podał, że żołnierzowi przysługuje uposażenie tylko za faktycznie pełnioną służbę, gdyż z samego faktu pozostawania żołnierza w stosunku służbowym prawo do uposażenia nie powstaje. Żołnierz nie może być traktowany jako osoba pełniąca służbę w okresie, w którym decyzja zwalniająca ze służby wywoływała względem niego skutki, uniemożliwiając mu jej pełnienie.
Na skutek wniesienia przez stronę od powyższej decyzji odwołania sprawę rozpoznawał Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, który powołaną na wstępie decyzją z dnia 5 sierpnia 2019 r. nr 4/11/19 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że podstawą faktyczną odmowy przyznania wyżej wymienionemu żołnierzowi uposażenia za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. jest okoliczność, że za ten okres zostało mu ono wypłacone, co potwierdza karta przychodu żołnierza, zaś podstawę prawną stanowi art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Podstawą faktyczną odmowy przyznania wyżej wymienionemu żołnierzowi uposażenia za okres od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 16 października 2016 r. jest okoliczność, że z dniem 30 kwietnia 2016 r. został on faktycznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Z faktu pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej nie można wywodzić uprawnienia do uposażenia. W świetle art. 71 ust. 1 w zw. z art. 76 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uposażenie i inne należności otrzymują żołnierze pełniący służbę. Odwołujący, na podstawie art. 76 ust. 4 tej ustawy, utracił prawo do uposażenia z ostatnim dniem miesiąca, w którym został zwolniony z tej służby.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 71, art. 74 i art. 76 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu uposażenia za okres od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 19 października 2016 r.
Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawą faktyczną odmowy przyznania skarżącemu uposażenia za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. była okoliczność, iż za ten okres uposażenie zostało mu wypłacone, co potwierdza karta przychodu skarżącego. Wskazał, że analizie prawnej poddał odmowę przyznania W.S. uposażenia za okres od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 19 października 2016 r., dokonaną w oparciu o art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 2 i art. 76 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 71 ust.1 tej ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie. Przepis art. 72 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Stosownie do treści art. 76 ust. 1 omawianej ustawy, prawo do uposażenia żołnierza zawodowego, tj. uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza pełnienia zawodowej służby wojskowej, a wygasa – w myśl art. 76 ust. 4 ustawy – z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Z art. 19 ust. 1 w/w ustawy wynika, że żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej, w dyspozycji.
Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów, które przyjęły, że W.S. został faktycznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 kwietnia 2016 r. Okoliczność pozostawania przez niego w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej w okresie od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 19 października 2016 r. bez pełnienia służby nie stanowiła podstawy do przyznania mu za ten okres uposażenia. Prawo żołnierza zawodowego do uposażenia przysługuje bowiem z tytułu pełnienia służby, a nie za okres pozostawania w stosunku służbowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 27 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 1298/05, 24 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1496/08).
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W.S., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok zarzucił naruszenie art. 71, art. 74 i art. 76 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.).
Wskazując na powyższy zarzut wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji organu administracji i przyznanie skarżącemu uposażenia za okres od dnia 1 maja 2016 r. do października 2016 r. oraz o przyznanie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów ustanowienia pełnomocnika, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumenty mające potwierdzać zasadność podanych w niej zarzutów. Podał, że W.S. został zwolniony niesłusznie i w konsekwencji uznano, że stosunek służbowy wygasł wraz upływem terminu, na jaki został zawarty kontrakt. Decyzja administracyjna dotycząca rozwiązania stosunku służbowego została przez sąd administracyjny dwukrotnie uchylona. Skarżący kasacyjnie pozostawał do dyspozycji organu, natomiast przez dłuższy czas był niezdolny do służby i przesyłał do jednostki wojskowej, w której pełnił służbę zaświadczenia o niezdolności do służby (L-4), które organ odsyłał do skarżącego. W ocenie autora skargi kasacyjnej, W.S. nie pełnił zawodowej służby wojskowej do końca kontraktu nie z własnej winy, lecz to organ niesłusznie i nieprawidłowo zwalniając go z zawodowej służby wojskowej spowodował, że faktycznie tej służby nie pełnił.
Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie w piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2020 r. zrzekł się rozprawy w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Należy wyjaśnić, iż obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jest nie tylko podanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają określone w niej podstawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 183 § 1 P.p.s.a., polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały przez stronę skarżącą kasacyjnie wyraźnie wskazane. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające z powołanej wyżej regulacji prawnej, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (por. wyroki NSA z dnia: 11 września 2011 r., sygn. akt II OSK 151/12, 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10, 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14). Nie jest również władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż określone w podstawach kasacyjnych, na których ten środek oparto (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1253/13). Nie ma także kompetencji do uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem Sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3171/12). Naczelny Sąd Administracyjny jest zatem upoważniony do oceny zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach przedstawionych w skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2724/12).
W przedmiotowej sprawie autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 71, art. 74 i art. 76 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie, z uwagi na sposób sformułowania w/w zarzutu skargi kasacyjnej i jego uzasadnienie, niezbędne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy. Podnosząc zarzut błędnej wykładni przepisu prawa należy sprecyzować, na czym polegało niewłaściwe zrozumienie przez Sąd pierwszej instancji jego treści i jaka powinna być prawidłowa wykładania tego przepisu. Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (tzw. błąd subsumcji) wyraża się w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej lub też na błędnym przyjęciu czy zaprzeczeniu związku zachodzącego między ustalonym stanem faktycznym a normą prawną. Ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone.
W przypadku zarzucenia naruszenia przepisów postępowania podać należy, jakie przepisy tego prawa zostały naruszone przez sąd oraz wykazać istotność wpływu tego naruszenia na wynik sprawy – treść orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11). Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do prawa materialnego, a w odniesieniu do przepisów postępowania wymagane jest ponadto wykazanie istotnego wpływu tego naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd.
Wyjaśnić również należy, iż przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z dnia: 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; Lex nr 422065; 7 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12, LEX nr 13562450; 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11, LEX nr 1244607; 8 marca 2012r., sygn. akt II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji musi być w skardze kasacyjnej dokładnie określony, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności zarzutu jego naruszenia nie jest możliwa. Jak już wyżej podano, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i w związku z tym nie ma kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyroki NSA z dnia: 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; Lex nr 422065; 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12, LEX nr 1502246).
Z uwagi na regulację zawartą w art. 183 § 1 P.p.s.a., ustawodawca w art. 175 P.p.s.a. przewidział obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, mający gwarantować nie tylko sporządzenie tego środka zaskarżenia w sposób odpowiadający wymogom ustawowym i umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne jego rozpoznanie, a w konsekwencji kontrolę zaskarżonego orzeczenia, lecz również takie jej skonstruowanie, które w ramach obowiązującego prawa uwzględnia motywy i intencje strony składającej skargę kasacyjną, w tym przyjętą przez nią strategię prowadzenia własnej sprawy.
Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna W.S., sporządzona przez adwokata, jest obarczona wadami dotyczącymi sformułowania podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia.
Zarzut skargi kasacyjnej ogranicza się do powołania jako naruszonych art. 71, art. 74 i art. 76 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie wskazuje jednak konkretnie jednostek redakcyjnych naruszonych przepisów. Skarżący kasacyjnie nie dostrzegł, że art. 71 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych składa się z czterech ustępów, art. 74 tej ustawy składa się z dwóch ustępów, z czego ustęp 2 – dodatkowo z ośmiu punktów, zaś art. 76 cyt. ustawy składa się z czterech ustępów, z czego ustęp 2 – dodatkowo z dwóch punktów. W konsekwencji stwierdzić należy, iż podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 71, art. 74 i art. 76 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie zawiera określenia konkretnych jednostek redakcyjnych w/w przepisów, które w ocenie autora skargi kasacyjnej zostały naruszone. Powyższego sprecyzowania nie zawiera również uzasadnienie skargi kasacyjnej.
Ponadto skarga kasacyjna nie zawiera także wskazania formy naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego, a więc określenia, czy ich naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nastąpiło przez błędną wykładnię, czy też ich niewłaściwe zastosowanie. Uwzględniając fakt, że w tej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzuca wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego, a przyjęte przez Sąd pierwszej instancji ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego nie zostały w skardze kasacyjnej podważone i są dla Naczelnego Sądu Administracyjnego w procesie kontroli instancyjnej wiążące – dla skuteczności podniesionych zarzutów konieczne było wykazanie nieprawidłowości wykładni wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego jako następstwa ich późniejszego niewłaściwego zastosowania. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż próba zwalczenia poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z dnia: 29 stycznia 2013r., sygn. akt I OSK 2747/12 i 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2327/11). Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z dnia: 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12, 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12, 13 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 250/15 oraz 1 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 721/15). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może bowiem opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013r., sygn. akt II GSK 2391/11). Niewłaściwe zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości (por. wyroki NSA z dnia: 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1092/12, 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1506/09, 11 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1972/11 oraz 3 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 2071/09).
Jak już wyżej podano, to autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany wyznaczyć zakres kontroli instancyjnej, poprzez precyzyjne wskazanie, które normy prawa mające zastosowanie w sprawie i w jaki sposób zostały naruszone (por. np. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1130/12).
Zauważyć również należy, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej nie odnosi się do naruszenia powołanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego i nie dotyczy przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Opiera się ono wyłącznie na stwierdzeniu, że powodem niepełnienia przez W.S. zawodowej służby wojskowej w okresie od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 16 października 2016 r., a więc do końca kontraktu, było niesłuszne i nieprawidłowe zwolnienie go przez organy ze służby wojskowej. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie była decyzja Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 29 października 2018 r. nr 530/Pers, którą uchylono w całości rozkaz personalny Dowódcy [...] z dnia 17 grudnia 2015 r. nr 113 w sprawie zwolnienia w/w żołnierza z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2016 r. i umorzenie w całości jako bezprzedmiotowego postępowania organu pierwszej instancji, lecz decyzja Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 5 sierpnia 2019 r. nr 4/II/19, utrzymująca w mocy decyzję Dowódcy [...] z dnia 14 marca 2019 r. nr 63/2019/FIN/P w sprawie odmowy przyznania W.S. uposażenia z tytułu pełnienia służby zawodowej za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 19 października 2016 r. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie kwestia prawidłowości lub wadliwości decyzji dotyczącej zwolnienia wyżej wymienionego żołnierza z zawodowej służby wojskowej nie mogła być rozważana.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sposób sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej i jego uzasadnienie uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny jego zasadności.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.