III OSK 3824/21

III OSK 3824/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Wincenciak
Tadeusz Kiełkowski
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2169/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-08-03
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art.11, art. 16, art. 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2169/18 w sprawie ze skarg Z. T., D. T., A. K., B. K., Z. T. i T. K. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 11 czerwca 2018 r., nr 44/2018/KUZ w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. .
Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2169/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji, WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skarg Z. T., D. T., A. K., B. K., Z. T. i T. K., uchylił decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Prezes, organ II instancji) z 11 czerwca 2018 r., nr 44/2018/KUZ w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, a także zasądził od Prezesa na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z 7 grudnia 2017 r., znak OS.6341.2.13.2017 Starosta Łowicki działając na podstawie art. 4 ust. 4a; art. 9 ust. 2 pkt 2; art. 122 ust. 1 pkt 3; art. 123 ust. 2, ust. 3; art. 127 ust. 5, ust. 6, ust. 7; art. 128 ust. 1 pkt 6; art. 131 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 3; art. 132 ust.1, ust. 1a, ust. 2, ust. 3; art. 135 pkt 3; art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 i art. 107 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Z. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w Ł. (dalej: spółka) udzielił spółce pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - budowę odcinka kanału K. w zakresie terenu Z. sp. z o.o. sp.k. w nowym śladzie, z zasypaniem starego odcinka, wraz z budową nowych wylotów wód deszczowych (w zamian za istniejące na starej trasie kanału), na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy zachowaniu określonych w decyzji parametrów. Zobowiązał także wnioskodawcę do:
1) wykonania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego udzielnego niniejszą decyzją zgodnie z załączonym do wniosku operatem wodnoprawnym oraz orzeczeniem niniejszej decyzji, obowiązującymi przepisami prawa oraz w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ludzi i mienia;
2) po zakończeniu robót doprowadzenia terenu inwestycji do stanu pierwotnego;
3) utrzymywania i konserwacji wylotów kanalizacji deszczowej;
4) utrzymywania koryta kanału w należytym stanie technicznym poprzez wykonywanie niezbędnej konserwacji oraz utrzymanie stałej drożności - usuwanie osadów, usuwanie roślinności w korycie kanału, wykaszanie roślinności na skarpach kanału na odcinku kanału podlegającym przełożeniu w nowym śladzie - co najmniej dwa razy w roku - w miesiącach: marzec-maj oraz sierpień-październik, w sposób zapewniający swobodny przepływ wody na całej długości nowego odcinka kanału K.;
5) prowadzenia prac pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia z zakresu melioracji wodnych;
6) po wykonaniu prac związanych z budową odcinka kanału dokonania inwentaryzacji powykonawczej i przekazania jej do Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Łodzi, Inspektoratu Poddębicko-Kutnowskiego, Fili Inspektoratu w Kutnie, Biuro w Łowiczu, celem naniesienia zmian w ewidencji;
7) naprawiania szkód bądź pokrywania ewentualnych strat powstałych w związku z wykonywaniem niniejszego pozwolenia wodnoprawnego.
Organ wskazał również, że niniejsze pozwolenie wodnoprawne nie jest tożsame z wypełnieniem wymogów określonych przepisami ustawy Prawo budowlane, nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. W przypadku naruszenia interesów osób trzecich, zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym lub zmiany uprawnień innego zakładu, mających wpływ na wykonanie pozwolenia wodnoprawnego, pozwolenie może być zmienione lub mogą zostać nałożone na użytkownika dodatkowe obowiązki. Zaznaczono również, że pozwolenie może być cofnięte lub ograniczone w przypadku wystąpienia uzasadnionych przyczyn - zgodnie z art. 136 ust. 1 oraz art. 137 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz że pozwolenie wygasa w przypadku, gdy wnioskodawca nie rozpocznie wykonywania urządzeń wodnych w terminie 3 lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne - stosownie do zapisu art. 135 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
Po rozpoznaniu odwołań M. K. oraz Z. T. i D. T., Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 11 czerwca 2018 r., nr 44/2018/KUZ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: k.p.a.), w związku z art. 122 ust. 1 pkt 3, art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.; dalej: Prawo wodne, p.w.), utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
Organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem administracyjnym i sądowym organ administracyjny, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidującego uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany załatwić sprawę zgodnie z wnioskiem, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień. W ocenie Prezesa, żadna z okoliczności wymienionych enumeratywnie w przepisie art. 126 przywołanej powyżej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, stanowiących o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie.
Organ II instancji podkreślił, że planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z treścią Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, zatwierdzonego na posiedzeniu Rady Ministrów dnia 18 października 2016 r. i stanowiącego aktualizację Planu przyjętego dnia 22 lutego 2011 r. Objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne nie narusza również warunków korzystania z wód regionu Środkowej Wisły ustalonych w rozporządzeniu nr 5/2015 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2015 r. Planowana inwestycja nie narusza także ustaleń Planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły, obejmującego między innymi region wodny Środkowej Wisły, który został zatwierdzony rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. Podkreślono, iż zgodnie z obowiązującą mapą zagrożenia powodziowego godło arkusza: [...] objęty wnioskiem teren nie znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. W przypadku tej inwestycji, która polegać ma na wykonaniu urządzeń wodnych zdaniem organu nie zachodziła potrzeba badania, czy wnioskowane pozwolenie wodnoprawne nie będzie naruszać ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych. Organ nie dokonywał również oceny pod kątem ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy dla regionu wodnego, ponieważ plan ten nie został dotychczas zatwierdzony. Krajowy program ochrony wód morskich jest natomiast dokumentem strategicznym, mającym na celu wdrożenie zapisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r., ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego. Jego celem jest określenie optymalnego zestawu działań, który doprowadzi w określonym czasie do osiągnięcia dobrego stanu środowiska wód morskich, przy czym przedmiotowe pozwolenie nie będzie miało wpływu na jego realizację.
Jednocześnie organ II instancji wskazał, iż planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XXVII 1/187/2016 Rady Miejskiej w Łowiczu z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza, obszar urbanistyczny [...], zgodnie z którym inwestycja będzie zlokalizowana na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] i symbolem [...] Zgodnie z zapisem § 6 ust. 3 pkt 2 lit. a tego planu, w obrębie terenu oznaczonego symbolem 5.151.P dopuszcza się realizację zastępczego koryta kanału [...] przy zachowaniu przepisów odrębnych, natomiast zgodnie z zapisem § 6 ust. 5 pkt 2 lit. c tego planu dopuszcza się likwidację fragmentu koryta kanału [...] pod warunkiem wyprzedzającej realizacji koryta zastępczego w terenie o symbolu [...], przy zachowaniu przepisów odrębnych.
Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji analizując przedłożony operat wodnoprawny, zasadnie uznał, że możliwe jest udzielenie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, a wątpliwości strony co do zasadności wykonania wnioskowanej inwestycji oraz obawy dotyczące wystąpienia ewentualnych szkód w związku z realizacją tej inwestycji nie mogą stanowić przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.
Skargi na powyższe decyzje wnieśli M. K. oraz Z. T. i D. T.
M. K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 6 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że Burmistrz Miasta Łowicza nie mógł postanowieniem z 12 marca 2018 r. sprostować merytorycznej treści decyzji nr 4/2017 o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot postępowania i niezawiadomienie SKO w Skierniewicach o konieczności wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tegoż postanowienia;
2. art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego, co przejawiało się w niedostrzeżeniu, że wskutek przesunięcia [...] stanowiąca własność skarżącego działka [...] utraci dostęp od rzeczki, niwelując naturalny spływ wód roztopowych i opadowych z nieruchomości, co zmieni istotnie panujące na niej stosunki wodne;
3. art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego mimo, iż w odwołaniu w ocenie skarżącego wskazał on na uchybienia załączonego do wniosku przez wnioskodawcę operatu wodnoprawnego oraz wyjaśnił dlaczego nie odpowiada on wymaganiom ustawowym, a wyjaśnienie podnoszonych wątpliwości i wadliwości wymagało wiedzy specjalistycznej. Nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego zdaniem skarżącego miało wpływ na wynik sprawy, bo bez wiadomości specjalnych, nie można było prawidłowo zastosować przepisu prawa materialnego;
4. art. 7 i 8 k.p.a., a ponadto art. 64 § 2 k.p.a. poprzez brak wezwania do uzupełnienia podania (w zakresie operatu wodnoprawnego), co ze względu na jego wady oraz nieprecyzyjności miało wpływ na wynik sprawy. Uniemożliwiło to wyjaśnienie istotnych faktów i wydanie prawidłowej decyzji;
5) art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;
6. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do ponoszonych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów.
Skarżący zarzucił także naruszenie prawa materialnego, to jest:
1. art. 132 ust. 2 pkt 2) i pkt 3a) i art. 132 ust. 3 pkt 1) i 2) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.; dalej: Prawo wodne) poprzez uznanie, że załączony do wniosku operat wodnoprawny spełnia wymagania określone w tych przepisach, mimo iż:
> operat jest niezgodny z wydaną decyzja środowiskową co do przepływów;
> w operacie źle został określony zakres oddziaływania;
> operat jest niekompletny jeśli chodzi o załączniki graficzne;
2. art. 125 pkt 3) ustawy Prawo wodne poprzez uznanie, że projektowane urządzenie spełnia wymagania określone w tym przepisie, a w konsekwencji art. 126 pkt 1) ustawy Prawo wodne poprzez uznanie, że w sprawie zachodziły podstawy do wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie w całości decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację mającą uzasadniać przedstawione zarzuty.
Skarżący Z. T. i D. T. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:
I. prawa postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a nadto także poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego (choć niepełnego dla wyjaśnienia stanu faktycznego) materiału dowodowego, co przejawiało się w nieuwzględnieniu przez organ II instancji, że organ I instancji dysponował dokumentem urzędowym w postaci mapy zasadniczej, jak również mapy do celów projektowych oraz nieprzeprowadzeniem uzupełniającego postępowania dowodowego w tym zakresie i to mimo, iż z ww. dokumentów jednoznacznie wynika, że rurociąg służący do odprowadzania wód opadowych i roztopowych m.in. z działki [...], a przebiegający od ww. nieruchomości, drogą ulicy [...], przez działkę o numerze[...] wraz z wylotem odprowadzającym wody na działkę o numerze [...] (koryto kanału [...]) jest czynny;
2) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a nadto także poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego (choć niepełnego dla wyjaśnienia stanu faktycznego) materiału dowodowego, co przejawiało się w pominięciu przez organ II instancji złożonej do akt sprawy dokumentacji zdjęciowej, jak również filmów dostępnych na stronie internetowej Youtube.com, które zostały zgrane na płytę CD i dołączone do akt sprawy, na których widoczne jest, że wody deszczowe wylewają się z kanału [...] podczas występowania nawalnych deszczy;
3) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a to zawiadomienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach o konieczności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Burmistrza Miasta Łowicz z 12 marca 2018 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Burmistrza Miasta Łowicz nr 4/2017 o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka kanału [...] na terenie Z. sp. z o.o. sp. k. w nowym śladzie;
4) art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i uzupełnienie przez organ II instancji postępowania dowodowego, a nadto także poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego (choć niepełnego dla wyjaśnienia stanu faktycznego) materiału dowodowego, co przejawiało się w:
- pominięciu dowodu w postaci fotomapy, na której widoczna jest obecnie powierzchnia biologicznie czynna nieruchomości wieczyście użytkowanych przez wnioskodawcę;
- pominięciu dowodu w postaci dokumentu pt. "zapytanie ofertowe" wnioskodawcy, w którym w opisie przedmiotu zamówienia w pkt II widoczne jest, że działki [...] oraz [...] są zabudowane łącznie budynkami o powierzchni 3030 m2, a według zapytania ofertowego wnioskodawca zamierza postawić budynki o powierzchni łącznej 16 111 m2;
- nieprzeprowadzeniu dowodu z dokumentu urzędowego w postaci uzyskanego (według twierdzeń samego wnioskodawcy) przez Z. sp. z o.o. sp. k. pozwolenia wodnoprawnego obejmującego zezwolenie na zwiększenie ilości wód opadowych i roztopowych odprowadzanych przez wnioskodawcę do kanału [...];
5) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ II instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii, hydrogeologii, stosunków wodnych i melioracji, co było konieczne w toku sprawy, gdyż ustalenie w przybliżeniu m3 wielkości maksymalnego zrzutu wód opadowych i roztopowych, jak również godzinowego, średniego dobowego zrzutu, który ma wpływ na przepustowość projektowanego urządzenia wodnego, wymaga wiadomości specjalnych, a załączony do wniosku przez wnioskodawcę operat wodnoprawny w zakresie wymogu określonego w art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy Prawo wodne jest nieprecyzyjny i niejasny;
6) art. 7 i 8 k.p.a., a ponadto art. 64 § 2 k.p.a. poprzez niedoprowadzenie do uczynienia zadość wymogom formalnym podania o wydanie pozwoleń wodnoprawnych (wymogi wobec operatu), jako że załączony do wniosku operat wodnoprawny m.in. w części graficznej nie zawiera planu urządzeń wodnych i zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z oznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchnią (nie spełnia zatem wymagań określonych w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne); nie przedstawia zasadniczych przekrojów podłużnych i poprzecznych urządzeń wodnych oraz koryt wody płynącej w zasięgu oddziaływania tych urządzeń (nie spełnia zatem wymagania określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo wodne).
Powyższe braki wniosku uniemożliwiały organowi II instancji, dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji zastosowanie odpowiedniego przepisu prawa materialnego;
II. prawa materialnego, to jest:
1) art. 132 ust. 2 pkt 3a) i art. 132 ust. 3 pkt. 1) i 2) ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że załączony do wniosku operat wodnoprawny spełnia przesłanki określone w ww. normach prawnych;
2) art. 132 ust. 2 pkt 2) lit. c) oraz art. 132 ust. 3 pkt 1) ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że załączony do wniosku operat wodnoprawny w sposób prawidłowy określa stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli, a część graficzna zawiera m.in. zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, z oznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokości ową terenu;
3) w art. 125 pkt 3) ustawy Prawo wodne poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że projektowany sposób korzystania z wody spełnia wymagania określone w tym przepisie, a w konsekwencji art. 126 pkt 1) ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie i wydanie pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego istotnie odbiega od parametrów projektowanego odcinka kanału [...] (tj. w zakresie spadku podłużnego dna oraz maksymalnej przepustowości) podawanych w trakcie postępowań tzw. "środowiskowych" zakończonych wydaniem przez Burmistrza Miasta Łowicz decyzji nr 4/2017 o środowiskowych uwarunkowaniach z 26 czerwca 2017 r., o znaku SK.6220.1.2017.MK3, jak również postanowienia z 5 czerwca 2017 r., o znaku SK.6220.1.2017.MK3.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również uchylenie w całości decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145a § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., zobowiązanie organu I instancji do wydania w określonym terminie decyzji, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację mającą uzasadniać przedstawione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W toku postępowania sądowego wobec śmierci M. K. w jego miejsce wstąpili spadkobiercy. Ostatecznie Sąd rozpoznawał skargi wniesione przez A. K., T. K., B. K. oraz Z. T. (wnoszącą skargę osobiście i występującą jako jeden ze spadkobierców M. K. ) i D. T.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd I instancji uznał, że skargi zasługują na uwzględnienie, w zakresie w jakim zarzucają organowi odwoławczemu brak odniesienia się i dokonania w uzasadnieniu oceny istotnych okoliczności sprawy, mogących mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia.
Sąd I instancji wskazał, że analiza treści zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organ dokonał oceny przesłanek jedynie pod kątem tego, czy projektowany sposób korzystania z wody nie narusza ustaleń dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2. W rozstrzygnięciu organu brak jest jednak wyjaśnienia czy inwestycja spełnia wymagania, o których mowa w art. 125 pkt 3, tj. wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów.
Brak stanowiska organu w przedmiotowym zakresie ma zaś w ocenie Sądu I instancji istotne znaczenie z uwagi chociażby na zasadne w tym względzie zarzuty podniesione przez strony skarżące już na etapie odwołania się w zakresie braku oceny przez organ spełnienia wymogów w zakresie wymagań ochrony środowiska.
Sąd I instancji zauważył, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy stosowna decyzja została wydana w sprawie - decyzja Burmistrza Łowicza z 26 czerwca 2017 r., nr 4/2017 stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko objętego zaskarżonym pozwoleniem przedsięwzięcia. Decyzja ta jak wynika z akt sprawy została sprostowana postanowieniem z 12 marca 2018r. Sprostowanie dotyczyło zaś wartości przepustowości kanału z Qmax=15,8 m3/s na Qmax=20,9 m3/s. Oznacza to, że na etapie postępowania przed organem I instancji (7 grudnia 2017r.) w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja środowiskowa, która nie do końca mogła być uznana za dotyczącą planowanej inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym, bowiem operat wodnoprawny stanowiący załącznik do tej decyzji wskazuje, że maksymalny przepływ wyniesie Qmax=20,9. Tak duża różnica w jednym z najistotniejszych z punktu widzenia np. środowiska parametrów, zdaniem Sądu I instancji powinna podlegać ocenie organu wydającego pozwolenie wodnoprawne. Wskazano, iż wprawdzie na etapie postępowania odwoławczego doszło do sprostowania ww. decyzji środowiskowej, jednak jak wynika z akt sądowych do dnia orzekania nie została jeszcze rozstrzygnięta kwestia prawidłowości wydanego 12 marca 2018 r. postanowienia prostującego. Wyrokiem z 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 36/19 WSA w Łodzi uchylił postanowienia organów obu instancji odmawiające stwierdzenia nieważności tegoż postanowienia, wskazując w uzasadnieniu, że cyt. "Burmistrz Miasta Łowicza dokonał sprostowania własnej decyzji z 26 czerwca 2017 r. z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a., jako że w ocenie sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że wskazane w decyzji przepustowości kanału według pierwotnej karty informacyjnej przedsięwzięcia, a nie z aneksu do karty informacyjnej stanowiło oczywistą omyłkę pisarską".
Powyższe w ocenie Sądu I instancji budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie prawidłowości dokonanej przez organ odwoławczy oceny spełnienia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 ustawy. Tym bardziej, że w uzasadnieniu brak jest rozważań w tym zakresie. To uchybienie jest zaś o tyle istotne, iż poza wyżej wskazaną okolicznością związaną z decyzją środowiskową, organ nie odniósł się również do zarzutów podnoszonych przez odwołujących w tym np. w zakresie wpływu planowanej przebudowy w związku ze zwiększeniem jego przepustowości na możliwość odbioru wód przez dalszą część kanału, który nie będzie podlegał przebudowie, co w ocenie skarżących może doprowadzić do zalewania działek położonych w dalszym przebiegu kanału.
W ocenie zatem Sądu na gruncie rozpoznawanej sprawy doszło do naruszenia przez organ odwoławczy nie tylko art. 11 k.p.a., czyli zasady przekonywania, ale przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy zdaniem WSA, organ w sposób lakoniczny przedstawił uzasadnienie prawne decyzji, a brak właściwego uzasadnienia decyzji w niniejszej sprawie w ocenie Sądu I instancji nie pozwala na ocenę, czy organ odwoławczy, wyspecjalizowany z zakresu prawa wodnego wydał właściwą decyzję.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka Z. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Ł. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła mu, w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny przedstawił uzasadnienie prawne decyzji, a co za tym idzie uznanie, że organ II instancji nie odniósł się i nie dokonał oceny w zakresie spełnienia przez skarżącą kasacyjnie wymogu stawianego przez art. 125 pkt 3 ustawy Prawo wodne, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji - Starosty Łowickiego (dalej: Starosta) z 7 grudnia 2017 r. w sprawie OS.6341.2.13.2017.
Wobec powyższego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu wskazano, że konstrukcja przepisów zawartych w ustawie Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. powoduje, iż wydanie decyzji pozytywnej jest zasadą, jeśli tylko spełnione są warunki wskazane w ustawie, zaś odmowa wydania pozwolenia na wodnoprawnego następuje wówczas, gdy spełnione są negatywne przesłanki z art. 126 ustawy prawo wodne.
Na gruncie przedmiotowej sprawy, zdaniem spółki, spełniła ona wszystkie ustawowe przesłanki, przemawiające za wydaniem pozytywnej decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - budowę odcinka kanału [...] w nowym śladzie z zasypaniem starego odcinka, wraz z budową nowych wylotów wód deszczowych na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Tymczasem, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że podstawą uchylenia decyzji Prezesa było w głównej mierze uchybienie organu dotyczące prawidłowej oceny spełnienia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 ustawy prawo wodne.
Spółka zauważyła, że organ w zaskarżonej decyzji powołał się na okoliczności związane z postępowaniem w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej przez skarżącą kasacyjnie inwestycji. W decyzji organu II instancji wskazano, że takie postępowanie zostało przeprowadzone oraz, że Burmistrz Miasta Łowicza (dalej: Burmistrz) postanowieniem z 12 marca 2018 r., znak: SK.6220.1.2017.MK.3 sprostował oczywistą omyłkę pisarką w decyzji z 26 czerwca 2017 r., nr 4/2017 stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, w zakresie przepustowości kanału. W ocenie skarżącej kasacyjnie, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie ma znaczenia, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji nie funkcjonowała ostatecznie sprostowana postanowieniem z 12 marca 2018 r. decyzja administracyjna w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji. Jej istnienie potwierdziła natomiast decyzja organu II instancji, w której organ II instancji wprost wskazał, że doszło do sprostowania decyzji środowiskowej w zakresie przepustowości kanału. Wskazano również, że była to kwestia wyłącznie techniczna, bowiem Burmistrz, który prowadził postępowanie, w decyzji omyłkowo wskazał na pierwotną wskazywaną przepustowość kanału, koniecznie było zatem jej sprostowanie. Zmiana parametru - przepustowości kanału ma swoje źródło w aneksie do Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, w której ten parametr został prawidłowo określony, a Burmistrz omyłkowo wpisał inny. Dlatego też konieczne było sprostowanie decyzji administracyjnej w sprawie dotyczącej uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia celem dopasowania jej do Karty informacyjnej Przedsięwzięcia.
Wobec tego skarżąca kasacyjnie wskazała, że jeżeli wymagania w zakresie ochrony środowiska miałyby się zmienić, a miałaby mieć na to wpływ zmiana przepustowości kanału, to organ II instancji wskazałby to w treści swojego rozstrzygnięcia. Organ II instancji prawidłowo nie potraktował zmiany przepustowości kanału w kategorii wpływu na udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, skoro jak zostało wskazane, zmiana ta była podyktowana dopasowaniem decyzji do Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, bowiem Burmistrz omyłkowo wpisał parametr, który nie współgrał z tym dokumentem. W ocenie skarżącej kasacyjnie, rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest zbyt daleko idące. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 36/19, który uchylił postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z 19 września 2018 r., znak KO.4113.57.2018 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Niemniej zauważono, że wyrok ten nie jest prawomocny, od wyroku została bowiem złożona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Dlatego też, zdaniem spółki, Sąd I instancji pominął fakt, że postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia zostało zakończone. Decyzja administracyjna wydana w związku z przeprowadzonym postępowaniem w tym zakresie pozostaje w obrocie prawnym, bowiem nie została ona uchylona, zmieniona czy też nie została stwierdzona jej nieważność. Skoro zatem Burmistrz ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to w ocenie skarżącej kasacyjnie wskazaną okoliczność należało uwzględnić w decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego. Tak też zrobił organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji i wskazując na zmianę przepustowości kanału.
Następnie podkreślono, że istotne jest to, iż decyzja w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji wskazała, że realizacja inwestycji nie będzie miała znaczącego wpływu na środowisko. W związku z realizacją i eksploatacją inwestycji nie przewidziano wystąpienia zagrożenia dla zdrowia ludzi. Stwierdzono, że ryzyko wystąpienia poważnych awarii również nie występuje. Ponadto przedsięwzięcie nie zostało umiejscowione w obszarze wymagającym szczególnej ochrony przyrodniczej. Obszar inwestycji nie został również uznany za obszar objęty ochroną konserwatorską. Trudno zatem zakładać, by organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego miał dokonać oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz przyrodę, ponownie i odmiennie niż to miało miejsce w postępowaniu w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji prowadzonym przez Burmistrza.
Wskazano również, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania wskazanej decyzji przeprowadził postępowanie przewidziane przepisami prawa, uznając, że skarżąca kasacyjnie spełniła odpowiednie wymagania, czego skutkiem było wydanie pozytywnej decyzji w sprawie. Burmistrz, dokonując oceny wpływu planowanej inwestycji w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, dokonał tej oceny w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, w tym w oparciu o stanowiska organów opiniujących, które były pozytywne. Skarżąca kasacyjnie nie widzi podstaw, dla których na tym etapie sprawy, organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego miałby dojść do odmiennych wniosków w tym zakresie, skoro ocena dokonana w postępowaniu toczącym się przed Burmistrzem w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia była pozytywna.
Kolejno spółka wskazała, że decyzja w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka kanału [...] na terenie spółki w nowym śladzie, z zasypaniem starego odcinka wraz z budową nowych wylotów wód deszczowych (w zamian za istniejące na starej trasie kanału) oraz budową nowego fragmentu kanalizacji deszczowej miejskiej i wylotu do kanału [...] (w zamian za istniejący prowadzący do starego przebiegu kanału) w Łowiczu, w obrębie ewidencyjnym [...], na wskazanych działkach oraz określająca warunki i wymagania ustawowe, otworzyła skarżącej kasacyjnie drogę do uzyskania wymaganych prawem pozwoleń i decyzji w związku z inwestycją. Ocena oddziaływania planowanej przez skarżącą inwestycji na środowisko została przeprowadzona przez właściwy organ, dlatego też w przedmiotowej sprawie rzeczą organu II instancji nie było dokonanie ponownej jej oceny, w tym samym zakresie. Dlatego też spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu I instancji, który w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w rozstrzygnięciu organu II instancji brak jest oceny wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 ustawy. Sąd I instancji nie wskazuje wobec swojego stanowiska, na czym taka ocena miałaby polegać, skoro w jego przekonaniu ocena organu II instancji budzi wątpliwości.
Odnosząc się do stanowiska Sądu I instancji, jakoby organ II instancji naruszył swoim postępowaniem nie tylko zasadę przekonywania, ale przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia prawnego decyzji, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy wskazano, że decyzja organu II instancji przedstawia po pierwsze zasadność przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy załatwieniu sprawy, a po drugie uzasadnienie prawne wydanej decyzji z przytoczeniem przepisów ustawy prawo wodne dotyczących udzielenia pozwolenia wodnoprawnego ze wskazaniem dlaczego skarżąca kasacyjnie spełniła wskazane wymogi prawne w zakresie pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy i udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie spółki z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika na podstawie jakich okoliczności i rozważań Sąd I instancji doszedł do wskazanych w swoim uzasadnieniu wniosków, bowiem wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, organ II instancji wskazał na przepisy ustawy dotyczące zasad udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, przedstawił ich wykładnię oraz przedstawił argumentację uzasadniającą udzielenie skarżącej kasacyjnie pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo organ II instancji przedstawił przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu i wskazał na podstawie jakich okoliczności wydał takie, a nie inne rozstrzygnięcie.
Podsumowując, spółka wskazała, że stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku nie jest prawidłowe, skoro bowiem skarżąca kasacyjnie spełniła wymogi stawiane przez ustawę prawo wodne w zakresie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, to rozstrzygniecie organu II instancji nie mogło być inne. Organ II instancji rozpoznając sprawę, odniósł się do przeprowadzonego postępowania środowiskowego, które miało na celu ustalenie wymagań środowiskowych dla inwestycji i nie stwierdził, że zmiana przepustowości kanału ma znaczenie dla udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Rozstrzygnięcie organu II zostało ponadto należycie uzasadnione, z przedstawieniem przepisów ustawy prawo wodne i ich wykładnią, wskazując wobec jakich okoliczności zasadne jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Zdaniem spółki, organ II instancji prawidłowo ocenił spełnienie wymogów stawianych przez ustawę prawo wodne, w tym w zakresie art. 125 pkt 3 ustawy. Tym samym organ II instancji sprostał również obowiązkowi przedstawienia zasadności przesłanek, którymi się kierował.
Pismem z 23 listopada 2020 r. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – A. K., Z. T., D. T. i T. K. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Pismem z 25 listopada 2020 r. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – A. K. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 11 czerwca 2018 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego uznając, że decyzja ta nie spełnia wymagań z art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nie odniósł się do oceny spełnienia wymagań z art. 125 pkt 3 Prawa wodnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji decyzja Burmistrza Miasta Łowicza z 26 czerwca 2017 r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, która stanowiła podstawę wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego odnosiła się do przepustowości kanału Qmax=15,8 m3/s. Sprostowanie tego parametru nastąpiło dopiero postanowieniem z 12 marca 2018 r., w którym parametr ten sprostowano na Qmax = 20,9 m3/s. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, choć przed organem odwoławczym decyzja środowiskowa została co do tego parametru sprostowana, to organ ten pominął okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 13 marca 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 36/19 uchylił postanowienie obu organów w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z 12 marca 2018 r. o sprostowaniu decyzji Burmistrza Miasta Łowicza z 26 czerwca 2017 r. Okoliczność ta zdaniem Sądu I instancji budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3 Prawa wodnego. Ponadto zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołujących dotyczących zakresu wpływu planowanej przebudowy w związku z zwiększeniem przepustowości kanału, a możliwościami odbioru wód przez dalszą część kanału, który nie będzie podlegał przebudowie, co może skutkować zalewaniem działek położonych w dalszym przebiegu kanału.
Powyższe twierdzenia Sądu I instancji są nieuprawnione, co czyni zasadnym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się do twierdzeń Sądu I instancji w zakresie braku rozważań organu odwoławczego w odniesieniu do treści decyzji środowiskowej, zauważyć należy, że organ na stronie 7 decyzji wskazał, że parametr przepustowości kanału został sprostowany postanowieniem Burmistrza Miasta Łowicza z 12 marca 2018 r. Nie do zaakceptowania są natomiast wywody Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie, w kontekście prawidłowości sporządzenia uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., należy mieć na względzie treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 marca 2020 r., którym to wyrokiem uchylono postanowienia organów w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z 12 marca 2018 r. o sprostowaniu decyzji środowiskowej z 26 czerwca 2017 r. Po pierwsze wyrok ten nie funkcjonował w dacie wydawania decyzji przez organy. Po drugie w dacie wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie będącego przedmiotem rozpoznawanej skargi kasacyjnej, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie był prawomocny. Po trzecie, co ma najistotniejsze znaczenie dla przedmiotowej sprawy, wyrok ten nie eliminował z obrotu prawnego postanowienia o sprostowaniu decyzji środowiskowej. Postanowienie to do chwili obecnej pozostaje w obrocie prawnym i zgodnie z zawartą w art. 16 k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych statuuje konstytucyjną zasadę ochrony praw słusznie nabytych, stanowiącą element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Dopóki więc decyzja (postanowienie) nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego to organy administracji są związane jej treścią. Organ odwoławczy będącą związany treścią ostatecznej decyzji sprostowanej ostatecznym postanowieniem o jej sprostowaniu nie był uprawniony do dokonywania oceny zasadności ich treści. Okoliczność ta nie mogła stanowić więc podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 107 § 3 k.p.a.
Nie można uznać za prawidłowe twierdzenie Sądu I instancji, że organ nie odniósł się do zarzutów odwołań związanych z zakresem wpływu planowanej przebudowy w związku z zwiększeniem przepustowości kanału, a możliwościami odbioru wód przez dalszą część kanału, który nie będzie podlegał przebudowie, co może skutkować zalewaniem działek położonych w dalszym przebiegu kanału. Ocena taka została przedstawiona na stronie 6 decyzji. Organ odnosi się w swych wywodach do kwestii zakresu odprowadzania wód i wyjaśnia przyczyny, dla których uznał, że warunki z art. 125 pkt 3 Prawa wodnego zostały spełnione.
Mając na względzie powyższe nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że decyzja narusza art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami prawa wyjaśniając stronom zasadność przesłanek jakimi kierował się organ przy wydaniu pozwolenia wodnoprawnego.
Odrębną zaś kwestią jest ocena zasadności tych przesłanek, która nie została dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Mając więc na względzie zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz okoliczność, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona przez Sąd I instancji w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a.