III OSK 3719/21

III OSK 3719/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SAB/Bd 3/20 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2020-04-20
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 187
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SAB/Bd 3/20 w sprawie ze skargi P. [...] w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SAB/Bd 3/20 oddalił skargę [...] w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z dnia 28 października 2019 r. skarżąca [...] w [...], w związku z ankietą przeprowadzoną wśród pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej ("MOPS") w [...] na zlecenie Burmistrza [...] w dniach 14, 15 i 16 listopada 2018 r. oraz 11 i 12 grudnia 2018 r., dotyczącą – jak wskazano we wniosku - m.in. występowania zachowań mogących nosić cechy mobbingu w miejscu pracy, wystąpiła do Burmistrza [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przebiegu i efektów przedmiotowej kontroli, poprzez przekazanie pisemnie protokołów (wyników) z ww. kontroli, stanowiących dokumenty urzędowe oraz statystycznych i zbiorczych wyników odpowiedzi udzielonych w ankiecie na poszczególne pytania.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz [...] pismem z dnia 18 listopada 2019 r. nr WO.1431.88.2019 poinformował skarżącą, iż nie posiada dokumentów w postaci protokołów z kontroli zachowań mobbingowych w MOPS w [...] , gdyż taka kontrola nie została przeprowadzona. Jednocześnie wskazał, iż wniosek w zakresie udostępnienia zbiorczych wyników ankiet nie dotyczy informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, ze późń. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."), wyjaśniając iż przedmiotowe ankiety przeprowadzone zostały w celu zgromadzenia niezbędnych informacji dla prawidłowego rozpatrzenia skargi na dyrektora MOPS w [...] i wobec tego zbiorcze wyniki ankiet stanowią dokumenty wewnętrzne służące organowi do właściwego wypracowania decyzji, a tym samym nie stanowią informacji publicznej.
Pismem z dnia 3 grudnia 2019 r. [...] w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż nie zgadza się z przedstawionymi w skardze zarzutami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę [...] uznając, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała uwzględnieniu.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że Burmistrz [...] , jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Natomiast istotą sporu w niniejszej sprawie jest zakres przedmiotowy skierowanego do tego organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. charakter informacji objętych wnioskiem skarżącej, a dotyczących protokołów kontroli, na które wskazuje skarżąca oraz zbiorczych wyników ankiet przeprowadzonych w MOPS w [...] .
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w sprawie nie została przeprowadzona w MOPS w [...] na zlecenie Burmistrza [...] kontrola w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. i to w dodatku zachowań mobbingowych. Brak przeprowadzania ww. kontroli, uzasadnia informację udzieloną przez Burmistrza o nieposiadaniu wnioskowanych przez skarżącą protokołów kontroli. Brak jest podstaw do kwalifikacji przeprowadzonych na zlecenie Burmistrza ankiet jako kontroli w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. W związku z powyższym, poinformowanie skarżącej w ustawowym terminie, wynikającym z zapisów u.d.i.p., o tym, iż organ nie posiada wnioskowanej informacji w postaci protokołów kontroli, uznać należy za wypełnienie ustawowego obowiązku nałożonego na Burmistrza [...] , jako na organ władzy publicznej, przepisami u.d.i.p. w zakresie tej części wniosku, obejmującej żądanie udostępnienia protokołów kontroli.
W ocenie Sądu I instancji, z punktu widzenia przepisów u.d.i.p., przedmiotowe ankiety, przeprowadzone przez działającego jako pracodawca Burmistrza [...] w celu zebrania informacji dla prawidłowego rozpatrzenia skargi wniesionej na zatrudnianego przez niego Dyrektora MOPS w [...] , uznać należy za przejaw wewnętrznej działalności organu - uzasadnionej potrzebą rozwiązania konfliktu pracowniczego – niestanowiącej kontroli w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Wobec tego zbiorcze wyniki przedmiotowych ankiet, obejmujące w dużym zakresie kwestie odczuć i opinii ankietowanych o przedmiocie ankiety, jako niestanowiące informacji publicznej nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p.
Odnosząc się zaś do podnoszonych przez skarżącą okoliczności opieczętowania kwestionariuszy przeprowadzanych ankiet pieczęcią Urzędu Miejskiego w [...] oraz wyłączenia jawności danych osobowych w kwestionariuszach ankiet udostępnionych skarżącej wraz z pismem z dnia 7 października 2019 r., powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – które to okoliczności w ocenie skarżącej świadczą o uznaniu przez organ, iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną - Sąd zważył, iż pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
W ocenie WSA w Bydgoszczy, organ zasadnie udzielił skarżącej informacji, zgodnie z którą zbiorcze wyniki ankiet nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącej Burmistrz nie dopuścił się w sprawie bezczynności i ustosunkował się w odpowiedzi z dnia 18 listopada 2019 r. do wszystkich kwestii objętych wnioskiem skarżącej.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez nie uznanie za podlegającą udostępnieniu informację publiczną w rozumieniu tego przepisu, danych objętych wnioskiem, m.in. wyniki ankiety w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w [...] , mimo, że dane te stanowią informację o sprawach publicznych, pozostając elementem czynności nadzorczych (kontrolnych) Burmistrza jako organu wykonawczego Gminy nad podległą jednostką organizacyjną,
art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a tiret drugi u.d.i.p. - poprzez błędne uznanie, że wyniki ankiety jako elementu dokumentacji z prowadzonych czynności kontrolno-nadzorczych w podległej Burmistrzowi [...] jednostce organizacyjnej (MOPS) o charakterze publicznym, nie stanowi danych podlegających udostępnieniu jako informacja publiczna,
art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ w realiach sprawy terminowo wykonał obowiązek wynikający z wnioskowego trybu udostępniania informacji publicznej, mimo, że ani nie udostępnił oczekiwanych danych ani nie wydał decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy ich udostępnienia,
art. 223 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") poprzez błędne przyjęcie, że czynności podejmowane przez organ w ramach rozpatrywania złożonej skargi (przeprowadzenie ankiety) nie stanowią realizacji zadań publicznych i tym samym nie mają charakteru informacji o sprawach publicznych,
§ 84 Statutu Gminy Miasta [...] stanowiącego załącznik do uchwały nr XVI11/157/2016 Rady Miejskiej w [...] z dnia 21 września 2016 r. w sprawie Statutu Gminy Miasta [...] (t.j. Dz. Urz. Woj. Kujaw z 2019 r. poz. 1531) poprzez pominięcie okoliczności, że Burmistrz [...] z mocy prawa sprawuje nadzór nad Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w [...] jako jednostką organizacyjną Gminy,
art. 22 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1507 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o pomocy społecznej" oraz art. 184 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 z późn. zm., zwana dalej: "kodeks pracy"), poprzez wadliwe uznanie, że odpowiednio Wojewoda oraz Państwowa Inspekcji Pracy mają monopol w zakresie wykonywania przyznanych im na podstawie tychże przepisów uprawnień nadzorczo-kontrolnych wobec ośrodków pomocy społecznej, podczas gdy regulacje te w żaden sposób nie ograniczają wykonywania tychże czynności także przez organ wykonawczy Gminy, której jednostką organizacyjną pozostaje dany podmiot tj. w realiach sprawy - MOPS w [...] .
2. naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy i niezbadanie przez Sąd faktycznego posiadania przez organ wyników ankiet oraz charakteru oczekiwanych przez wnioskodawcę informacji, przez co niemożliwym było trafne rozstrzygnięcie co do jej istoty, sprowadzającej się do oceny prawnej charakteru konkretnych danych jako informacji publicznej bądź nie w rozumieniu u.d.i.p., przy czym prawidłowe ustalenie w w/w zakresie musiałoby finalnie prowadzić do uwzględnienia skargi,
art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezobowiązanie organu do dokonania czynności mimo nieudzielenia przezeń w terminie odpowiedzi, w pełnym zakresie w jakim dotyczył on posiadanych przez organ informacji o charakterze publicznym.
Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o zmianę skarżonego kasacyjnie wyroku i uwzględnienie skargi, w szczególności poprzez zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku PFZ/W/357/2019 z dnia 28 października 2019 r. w zakresie udostępnienia "statystycznych i zbiorczych wyników - odpowiedzi udzielonych w ankiecie na poszczególne pytania", ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału III zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2023 r. wyznaczyła posiedzenie niejawne w dniu 18 kwietnia 2023 r.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jako niezasadne ocenić należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
I tak przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Tymczasem podstawą orzekania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony przez organ administracyjny. Nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że orzekł w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach.
Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie, a tylko w części. Zresztą w skardze kasacyjnej zarzut ten nie został uzasadniony – w szczególności poprzez wykazanie na czym polegało owo naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r. I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. I GSK 264/09). Fakt, że Sąd I instancji oddalił skargę nie oznacza, że uchybił temu przepisowi.
W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniała lub nie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy, która uzasadniałaby orzekanie na jego podstawie. Oznacza to także, że prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.
Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano żadnej, odmiennej od przyjętej przez Sąd I instancji wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Treść zarzutu oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazują, że chodzi raczej o jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie. Jednocześnie jednak nie został skutecznie podważony przyjęty w sprawie przez organ i Sąd I instancji stan faktyczny. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., gdyż skoro organ administracyjny oraz Sąd I instancji przyjęły, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, to Burmistrz nie dopuścił się w sprawie bezczynności ustosunkowując się w odpowiedzi z dnia 18 listopada 2019 r. do wszystkich kwestii objętych wnioskiem skarżącej z dnia 28 października 2019 r.
Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 223 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy organizacji społecznych - rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski w ramach swojej właściwości. Przepis ten odnosi się do kompetencji organów administracyjnych załatwiania skarg i wniosków wniesionych do tych organów w trybie k.p.a. Nie miał żadnego zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten nie był także stosowany przez Sąd I instancji, a więc nie mógł być przez niego naruszony. Ubocznie jedynie dodać należy, że jedynym efektem takiej skargi jest zawiadomienie skarżącego o sposobie jej załatwienia (art. 237 i art. 238 k.p.a.).
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia § 84 Statutu Gminy Miasta [...] stanowiącego załącznik do uchwały nr XVI11/157/2016 Rady Miejskiej w [...] z dnia 21 września 2016 r. w sprawie Statutu Gminy Miasta [...] . Przepis ten nie był stosowany lub interpretowany przez Sąd I instancji. Nie budzi zresztą wątpliwości, że Burmistrz [...] jako organ wykonawczy Gminy sprawuje nadzór nad jej jednostkami organizacyjnymi w tym nad Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w [...] . Jednak ze stwierdzenia tego faktu nie wynika żaden skutek dla uznania, że zbiorcze wyniki ankiet przeprowadzone wewnątrz jednostki, a dotyczące odczuć i opinii pracowników gminnej jednostki organizacyjne - stanowią informację publiczną. Przepis nie statuuje obowiązku przeprowadzenia takiej ankiety, a jej ewentualne wyniki służą wyłącznie organowi do wypracowania stanowiska, poglądu, a w dalszej konsekwencji podjęcia stosownych decyzji.
Oczywiście bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 22 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 184 § 1 kodeksu pracy. Przepis art. 22 pkt 8 ustawy o pomocy społeczne jest normą zadaniową i wskazuje, ze do zadań wojewody należy: nadzór nad realizacją zadań samorządu gminnego, powiatowego i województwa, w tym nad jakością działalności jednostek organizacyjnych pomocy społecznej oraz nad jakością usług, dla których minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określił standardy, a także nad zgodnością zatrudnienia pracowników jednostek organizacyjnych pomocy społecznej z wymaganymi kwalifikacjami. Podobny charakter ma art. 184 § 1 kodeksu pracy zgodnie, z którym nadzór i kontrolę przestrzegania prawa pracy, w tym przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, sprawuje Państwowa Inspekcja Pracy. Przepisy mają charakter ogólny i określają kto sprawuje nadzór m.in. w zakresie zgodnością zatrudnienia pracowników jednostek organizacyjnych pomocy społecznej z wymaganymi kwalifikacjami, a kto nad przestrzeganiem prawa pracy, w tym przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Unormowanie te nie mają żadnego znaczenia dla ustalenia charakteru żądanej przez stronę skarżącą informacji, ani też nie wiążą się bezpośrednio z dostępem do informacji publicznej (nie nakazują udostępniać określonych informacji). Co więcej przepisy te zostały przywołane przez Sąd I instancji w celu wykazania, że taka właśnie kontrola i nadzór prowadzone przez wskazane podmioty oraz w określonym tam zakresie miałaby charakter kontroli w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p., a jej przebieg i efekty mogłyby podlegać udostępnieniu w tym trybie. Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji - Burmistrz [...] zlecił przeprowadzenie ankiet w celu zebrania informacji potrzebnych dla prawidłowego rozpatrzenia indywidualnej skargi wniesionej na zatrudnianego przez niego Dyrektora MOPS. Nie odnosiły się więc one do realizacji zadań publicznych przez MOPS jako jednostkę organizacyjną gminy (jego pracowników lub Dyrektora działającego w imieniu Burmistrza), lecz prowadzone były w ramach stosunków pracowniczych - w związku z indywidualnym stosunkiem pracy (łączącym Burmistrza [...] i Dyrektora MOPS).
W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a tiret drugi u.d.i.p. Jak wskazano wyżej prowadzone przez organ wykonawczy gminy działania nie wiązały się z prowadzeniem nadzoru lub kontroli przez ten organ w zakresie prawidłowości wykonywania zadań przez MOPS w [...] i jego pracowników, a w konsekwencji z treścią dokumentów urzędowych - dokumentacją przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpieniami, stanowiskami, wnioskami i opiniami podmiotów ją przeprowadzających.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.