III OSK 362/23

III OSK 362/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2373
art. 127 ust. 3
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Krysińska-Kłos po rozpoznaniu w dniu 24 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wa 280/22 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wa 280/22, po rozpoznaniu skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji – w punkcie 1 zobowiązał Ministra Klimatu i Środowiska do rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z siedzibą w W. z dnia 29 października 2021 r. o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z 29 grudnia 2017 r., nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w punkcie 2 stwierdził, że Minister Klimatu i Środowiska dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt. 1; w punkcie 3 stwierdził, że bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 4 zasądził od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w W. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji:
1) Decyzją z dnia 29 grudnia 2017 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. – dalej: "RDOŚ w B.", ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa stopnia wodnego na [...] poniżej W.". Odwołania od tej decyzji wniosło dziewięć podmiotów.
2) Do grudnia 2018 r. postępowanie odwoławcze toczyło się przed Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska – dalej: "GDOŚ". Stosownie do art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) – dalej: "ustawa ocenowa", GDOŚ pełni funkcje organu wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do regionalnych dyrektorów ochrony środowiska.
3) Pismem z 13 grudnia 2018 r. GDOŚ poinformował ówczesnego Ministra Środowiska, że na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 K.p.a. wyłączył się z mocy prawa od prowadzenia postępowania, powołując się na relację łączącą piastuna organu, tj. A. S. (Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska), a odwołującym się, tj. spółką [...] sp. z o.o.
4) Pismem z 26 listopada 2018 r. Prezes Rady Ministrów wskazał Ministra Środowiska jako organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 26 § 2 K.p.a.
5) Decyzją z 12 sierpnia 2021 r., nr [...], Minister Klimatu i Środowiska uchylił decyzję RDOŚ i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.
6) Wyrokiem z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1418/21, wydanym po rozpatrzeniu sprzeciwu Wód Polskich, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra. Akta zwrócono Ministrowi Klimatu i Środowiska w dniu 20 grudnia 2021 r.
7) W dniu 26 października 2021 r. zmienił się piastun na stanowisku Ministra Klimatu i Środowiska (A. M. - pozostająca w związku małżeńskim z zastępcą Prezesa Wód Polskich, tj. stroną postępowania), zatem Minister Klimatu i Środowiska wyłączyła się ze sprawy na zasadzie art. 24 § 1 pkt 4 w zw. z art. 24 § 1 pkt 2 K.p.a.
8) Pismem z dnia 29 października 2021 r. Fundacja wniosła do Ministra o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji RDOŚ w B. z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...].
9) Pismem z 25 marca 2022 r. Minister przekazała sprawę odwołań Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska wskazując, że powołana przez GDOŚ okoliczność złożenia przez spółkę [...] sp. z o.o. odwołania od decyzji RDOŚ, nie znajduje potwierdzenia w aktach postępowania.
10) Pismem z dnia 1 kwietnia GDOŚ wskazał, że w stosunku do niego w dalszym ciągu zachodzą podstawy wyłączenia, a ponadto podniósł, że wyłączenie się z mocy prawa Ministra Klimatu i Środowiska od prowadzenia postępowania dotyczącego określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa stopnia wodnego na [...] poniżej W.", w jego ocenie dotyczy interesów majątkowych osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia - Minister Klimatu i Środowiska, a zatem po stronie GDOŚ zaistniała kolejna, nowa, przesłanka skutkująca wyłączeniem z mocy prawa od prowadzenia ww. postępowania, tj. przesłanka, o której mowa w art. 25 § 1 pkt 2 K.p.a.
11) Pismem z dnia 20 kwietnia 2022 r. Minister wystąpił do Prezesa Rady Ministrów o wyznaczenie organu właściwego.
12) Pismem z dnia 31 maja 2022 r. Prezes Rady Ministrów wskazał, że w sprawie nie zachodzą bezwzględne podstawy do wyłączenia Ministra Klimatu i Środowiska z mocy prawa, ponieważ rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia: "Budowa stopnia wodnego na [...] poniżej W.", nie będzie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, prowadziło do przysporzenia lub uszczuplenia stanu majątkowego Minister lub jej małżonka.
Fundacja [...] z siedzibą w W. – dalej: "Fundacja", wniosła skargę na bezczynność Ministra Klimatu i Środowiska w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 29 października 2021 r. o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji RDOŚ z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. Zdaniem tego Sądu skargę należało uwzględnić, albowiem Minister Klimatu i Środowiska pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji RDOŚ.
Jak wskazał Sąd meriti, Minister Klimatu i Środowiska jest organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącej o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji RDOŚ, co jest pochodną jego właściwości do rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji RDOŚ. Trwałe i ostateczne wykluczenie właściwości GDOŚ w sprawie wynika z pisma Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 listopada 2018 r., w którym ówczesny Minister Środowiska (poprzednik Ministra Klimatu i Środowiska) został wskazany jako organ wyższego stopnia nad GDOŚ w rozumieniu art. 26 § 2 K.p.a., właściwy z mocy prawa do rozpoznania odwołania od decyzji RDOŚ. W następstwie zajęcia w/w stanowiska przez Prezesa Rady Ministrów, Minister Klimatu i Środowiska rozpoznał już przedmiotowe odwołanie decyzją odwoławczą z dnia 12 sierpnia 2021 r., uchyloną następnie wyrokiem tut. Sądu z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1418/21.
W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie nie wystąpiły jednocześnie przesłanki do wyłączenia Ministra Klimatu i Środowiska uzasadniane faktem, że nowy piastun organu - Ministra Klimatu i Środowiska, powołany w dniu 26 października 2021 r., pozostaje w związku małżeńskim z Zastępcą Prezesa Wód Polskich. Brak podstaw do traktowania takiej sytuacji jako skutkującej koniecznością wyłączenia Ministra Klimatu i Środowiska od udziału w sprawie, przesądził bowiem jednoznacznie Prezes Rady Ministrów kolejnym pismem z dnia 31 maja 2022 r., wyjaśniając, że w sprawie nie zachodzą bezwzględne podstawy do wyłączenia Ministra Klimatu i Środowiska z mocy prawa, ponieważ rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia: "Budowa stopnia wodnego na Wiśle poniżej Włocławka", nie będzie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, prowadziło do przysporzenia lub uszczuplenia stanu majątkowego Pani Minister lub jej małżonka. Prezes Rady Ministrów wskazał zatem jednoznacznie, że "w związku z tym nie ma podstaw do wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy".
W świetle powyższych okoliczności ponownie Sąd pierwszej instancji wskazał, że organem właściwym do rozpoznania odwołań od decyzji RDOŚ w B. z 29 grudnia 2017 r., nr [...] jest Minister Klimatu i Środowiska, a zarzut Ministra co do braku podstaw do wyłączenia od sprawy GDOŚ nie może się ostać, ponieważ, jak już zasygnalizowano, kwestię tę należy uznać za ostatecznie przesądzoną przez Prezesa Rady Ministrów pismem z 26 listopada 2018 r. Wadliwie zatem zawiadomił Minister Klimatu i Środowiska w dniu 22 czerwca 2022 r. o przekazaniu według właściwości odwołań Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska. W/w okoliczności skutkują tym, iż Minister Klimatu i Środowiska jest organem właściwym również do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącej z dnia 29 października 2021 r. o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji RDOŚ.
Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", Sąd Wojewódzki skargę uwzględnił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Klimatu i Środowiska. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych przez organ w toku postępowania zarzutów w przedmiocie niezasadnego wyłączenia się od prowadzenia sprawy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, co implikowało pominięciem kluczowych dla istoty rzeczy elementów stanu faktycznego, czego skutkiem stało się sformułowanie w przedmiotowym rozstrzygnięciu wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego;
b) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez wykazanie się przez Sąd przy ocenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie rażącym brakiem konsekwencji w drodze uznania za właściwe i wiążące stanowiska przedstawionego przez Prezesa Rady Ministrów w piśmie z dnia 31 maja 2022 r. przy jednoczesnym dokonaniu selektywnej implementacji tez prawnych wyrażonych w ww. dokumencie;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 127 ust. 3 ustawy ocenowej w zw. z art. 127 ust. 1 i 2 K.p.a. poprzez uznanie, że Minister Klimatu i Środowiska jest organem właściwym do rozpoznania wniosku Fundacji [...] z siedzibą w W. z dnia 29 października 2021 r. o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...], podczas gdy w niniejszej sprawie organem właściwym do dokonywania tego rodzaju czynności jest GDOŚ;
d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 w zw. z art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez uznanie, że Minister Klimatu i Środowiska w zakresie rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z siedzibą w W. z dnia 29 października 2021 r. o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji RDOŚ w B. z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...], dopuścił się bezczynności, podczas gdy Minister Klimatu i Środowiska jako organ niebędący organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, z mocy prawa nie mógł podjąć takich działań tej materii dotyczących.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł:
a) na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej oddalenie;
a) w przypadku braku podstaw do zastosowania art. 188 P.p.s.a., na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
b) w każdym przypadku na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. organ wniósł o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał przede wszystkim, że w jego ocenie, skoro Sąd Wojewódzki uznał za prawidłową wykładnię przepisów dokonaną przez Prezesa Rady Ministrów w piśmie z dnia 31 maja 2022 r., że w niniejszej sprawie nie zachodzą bezwzględne podstawy do wyłączenia Ministra Klimatu i Środowiska z mocy prawa, tym samym powinien uznać, że ipso facto brak jest podstaw do wyłączenia się z postępowania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w trybie art. 25 § 1 pkt 2 K.p.a., a mając na względzie treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 - powinno to doprowadzić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wniosku, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 13 grudnia 2018 r., znak; [...] dokonał wadliwego wyłączenia się od prowadzenia postępowania i w związku z tym pozostaje on nadal właściwy na podstawie art. 127 ust. 3 ustawy ocenowej do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji RDOŚ w B. z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...].
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacja [...] z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz możliwie najszybsze rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na ważny interes społeczny, który stanowi ochrona środowiska naturalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Zaakcentować przy tym trzeba, że w świetle art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 1, poz. 1). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. II FSK 2208/11, LEX nr 1342098).
Pozbawione są doniosłości prawnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Autor skargi kasacyjnej, formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. wiążąc go w różnych konfiguracjach z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 37 § 1 pkt 1 w zw. z art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 12 K.p.a. i art. 127 ust. 3 ustawy ocenowej. Zarzuty te zostały skonstruowane w sposób wadliwy, a to dlatego, że Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., tylko art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a.
Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. reguluje podstawę prawną stosowania środka prawnego wobec decyzji i postanowień. Zgodnie z jego treścią decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten nie ma zatem zastosowania w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Przepis art. 149 § 1a P.p.s.a. stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W niniejszej sprawie Sąd Wojewódzki zobowiązał Ministra Klimatu i Środowiska do rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonalności decyzji. Ponadto stwierdził, że Minister Klimatu i Środowiska dopuściła się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonalności decyzji RDOŚ w B. z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...] oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi. Tym bardziej, że stwierdzenie przez sąd bezczynności organu ma określone konsekwencje prawne dla danego postępowania administracyjnego. Jak podniesiono wyżej w myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zarzuty te nie mogły być zatem rozpoznane.
Nie może podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku zarzut skargi naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych przez organ zarzutów w przedmiocie niezasadnego wyłączenia się od prowadzenia sprawy przez GDOŚ, co implikowało pominięciem kluczowych dla istoty rzeczy elementów stanu faktycznego, czego skutkiem stało się sformułowanie w przedmiotowym rozstrzygnięciu wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
Trzeba przy tym zauważyć, że z treści powołanego wyżej art. 141 § 4 P.p.s.a. nie wynika ustawowy obowiązek sądu do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. W wyroku z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt II FSK 1165/05 (LEX nr 286891), NSA wskazał na obowiązek ustosunkowania się do "istotnych zarzutów strony". Przepis ten zobowiązuje bowiem Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy. Tylko nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów strony, albo brak ich oceny, jak również brak umotywowania dokonanej w rozstrzygnięciu oceny, należy postrzegać jako naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że Sąd Wojewódzki prawidłowo odniósł się do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy; ustosunkował się do istotnych zarzutów skargi; w sposób rzetelny i obiektywny, wyjaśnił motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia stwierdzającego bezczynność organu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 P.p.s.a. mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 r., nr 3, poz. 38), że wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, odpowiedzi na skargę kasacyjną.