III OSK 3595/21

III OSK 3595/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Małgorzata Pocztarek
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Ol 41/20 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2020-09-08
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tej części skargę oddalono
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 223 poz 1458
art. 13 ust. 4
Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Ol 41/20 w sprawie ze skargi P. K. na bezczynność Wójta Gminy G. w udostępnieniu informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok w punktach I., III. i IV. i w tym zakresie oddala skargę; 2. zasądza od P. K. na rzecz Wójta Gminy G. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 8 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Ol 41/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu skargi P. K. na bezczynność Wójta Gminy G. w udostępnieniu informacji publicznej: I. zobowiązał Wójta Gminy G. do rozpoznania wniosku skarżącego z 23 maja 2020 r. w zakresie punktu 7 i 9, w terminie 14 dni; II. oddalił skargę w pozostałym zakresie; III. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądził od Wójta Gminy G. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 317 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 23 maja 2020 r. P. K. zwrócił się drogą elektroniczną do Gminy G. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1. wysokości dodatków motywacyjnych przydzielonych przez wójta dyrektorom publicznych szkół podstawowych, dla których Gmina G. jest organem prowadzącym, obowiązujących w okresie 1 listopada 2019 r. do 20 maja 2020 r. (imię i nazwisko dyrektora, wysokość kwoty dodatku motywacyjnego w złotych oraz okres na jaki go przyznano);
2. udostępnienia raportu z kontroli przeprowadzonej w okresie od 29 lipca 2019 r. do 30 sierpnia 2019 r. w siedzibie Urzędu Gminy G., obejmującego kontrolę prowadzenia gospodarki finansowej w Gminie w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2018 r., który przygotowała firma F. Sp. z o. o. z siedzibą w N., na który to dokument powoływał się Wójt Gminy G. w czasie sesji Rady Gminy w dniu 29 października 2019 r., wnioskując o odwołanie Skarbnika Gminy. Skarżący wniósł również o przedstawienie dokumentów potwierdzających kwalifikacje/uprawnienia osób, które przeprowadzały tę kontrolę;
3. przedstawienia umowy z ww. firmą na wykonanie usługi oraz faktury za wykonaną usługę, jak również potwierdzenia zapłaty;
4. informacji czy z Panią J. T. Gmina G./Wójt Gminy G. lub którakolwiek z jednostek organizacyjnych Gminy zawarła jakąkolwiek umowę (umowę o pracę, umowę-zlecenie, umowę o dzieło) w latach 2019-2020, jeżeli tak, to o przesłanie kserokopii tych umów;
5. jaki stopień pokrewieństwa łączy wójta A. S. i zastępcę wójta S. S.?
6. przesłania kserokopii umowy o pracę zawartej z S. S. wraz z przydziałem czynności;
7. przesłania pełnej dokumentacji z przeprowadzonego konkursu na stanowisko Sekretarza Gminy, w wyniku którego na tym stanowisku został zatrudniony J. S.;
8. przesłania kserokopii umowy o pracę zawartej z J. S. wraz z przydziałem czynności;
9. przesłania pełnej dokumentacji z przeprowadzonego konkursu na stanowisko Skarbnika Gminy, w wyniku którego na tym stanowisku została zatrudniona S.K.;
10. przesłania kserokopii umowy o pracę zawartej z S. K.
Pismem z 3 czerwca 2020 r. Wójt Gminy G. powiadomił skarżącego o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do 20 lipca 2020 r., wskazując, że powodem opóźnienia w załatwieniu wniosku jest obowiązujący stan epidemii z powodu COVID-19, a Urząd Gminy G. jest obowiązany do prowadzenia szeregu dodatkowych zadań związanych z przeciwdziałaniem zagrożeniu wirusem.
Pismem z 22 czerwca 2020 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając Wójtowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429; dalej jako: "u.d.i.p.") poprzez nieudzielenie informacji zgodnie z żądanym zakresem
i wnosząc o zobowiązanie Wójta do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt.
Pismem z 29 czerwca 2020 r. organ udzielił skarżącemu wnioskowanych informacji. Odnośnie do pytania 7 i 9 wskazał, że informacje dotyczące konkursów na stanowisko Sekretarza i Skarbnika Gminy zostały zamieszczone na stronie Biuletynu Informacji Publicznej pod adresem [...].biuletyn.net – zakładka nabór pracowników. W załączeniu przekazał również kopię protokołu z oceny formalnej z 4 marca 2019 r. oraz kopię protokołu z przeprowadzonego naboru z 12 marca 2019 r. z wyboru Sekretarza Gminy, a także protokół z analizy formalnej z 19 listopada 2019 r.
i oceny merytorycznej kandydatów na stanowisko Skarbnika Gminy z 22 listopada 2019 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Organ podkreślił, że skarżący pozostaje w otwartym konflikcie z Wójtem Gminy G.. Niemniej w sprawie udzielił odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku. Z uwagi jednak na brak odpowiedniego personelu merytorycznego – z powodu epidemii koronawirusa - uczynił to w przedłużonym terminie.
W piśmie z 24 sierpnia 2020 r. skarżący stwierdził, że organ w istocie w piśmie z 29 czerwca 2020 r. przesłał odpowiedź na wniosek złożony 23 maja 2020 r. Przesłane informacje są jednak wybiórcze. Nie udzielono bowiem pełnej odpowiedzi na pytania nr 7 i 9. W ocenie skarżącego organ pozostawał w bezczynności nie tylko w momencie złożenia wniosku, ale w zakresie odpowiedzi na pytania 7 i 9 nadal pozostaje.
Orzekając jak na wstępie, sąd pierwszej instancji podniósł, że w świetle powyższego stanu faktycznego niewątpliwie organ udzielił odpowiedzi na większość pytań (1-6, 8 i 10). W przypadku jednak pytań 7 i 9 odesłał do strony Biuletynu Informacji Publicznej. Co do zasady jest to uprawnione działanie zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Zdaniem sądu na stronie BIP nie widniały jednak wszystkie informacje, o które zwracał się skarżący w swoim wniosku, tj. w pytaniach 7 i 9. Skarżący zwrócił się o przesłanie pełnej dokumentacji z przeprowadzonego konkursu na stanowisko Sekretarza Gminy, w wyniku którego na tym stanowisku został zatrudniony J. S. oraz pełnej dokumentacji z przeprowadzonego konkursu na stanowisko Skarbnika Gminy, w wyniku którego na tym stanowisku została zatrudniona S. K. Jak wynika z ogłoszenia o naborze na wolne stanowisko urzędnicze sekretarza Gminy G., w ramach wymaganych dokumentów wskazano list motywacyjny, życiorys (CV) z dokładnym opisem przebiegu pracy zawodowej, kopie dokumentów potwierdzających wykształcenie (dyplom ukończenia studiów) i kopie dokumentów poświadczających dodatkowe kwalifikacje (akta sądowe k. 105). W przypadku dokumentów wymaganych przy zgłoszeniu na wolne stanowisko urzędnicze skarbnika wskazano m.in. list motywacyjny – własnoręcznie podpisany, jak również życiorys CV z opisem dotychczasowej pracy zawodowej – własnoręcznie podpisany, a także kserokopie dyplomów potwierdzających kwalifikacje i wykształcenie kandydata (akta sądowe, k. 109). Zdaniem sądu wszystkie te dokumenty zawierały się w żądaniu skarżącego co do udostępnienia dokumentacji z przeprowadzonych konkursów na stanowiska Sekretarza Gminy i Skarbnika Gminy. W ocenie sądu pierwszej instancji bezsprzecznie dokumenty te nie zostały zamieszczone na stronie BIP. W związku z tym sąd uznał, że organ nie rozpoznał prawidłowo wniosku skarżącego i w zakresie wskazanych danych pozostawał w bezczynności. Organ powinien zatem, po uprzednim dokonaniu anonimizacji, udostępnić wnioskowane informacje, których nie zamieścił na stronie BIP. Jeśli zaś organ uznał, że wnioskowane informacje nie mogą być udzielone ze względu na negatywną przesłankę ich udostępnienia (np. ochronę prywatności) to może odmówić ich udostępnienia, powinien uczynić to jednak w procesowej formie decyzji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd pierwszej instancji zobowiązał Wójta do rozpoznania wniosku skarżącego z 23 maja 2020 r. w zakresie punktów 7 i 9 w terminie 14 dni od daty zwrotu akt. W pozostałym zakresie organ udostępnił wnioskowane informacje 29 czerwca 2020 r., czyli znacznie przed wyznaczonym przez siebie terminem przypadającym na 20 lipca 2020 r. W ocenie sądu pierwszej instancji tak nieznaczne przedłużenie terminu było w nadzwyczajnej sytuacji epidemicznej jak najbardziej uzasadnione. W związku
z powyższym sąd ten oddalił skargę w pozostałym zakresie. Jednocześnie stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę taką wpłynął fakt, że organ pozostawał w przekonaniu, iż wniosek skarżącego został rozpoznany w sposób prawidłowy. O kosztach orzekł stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie kosztami postępowania był wpis uiszczony przez skarżącego w kwocie 100 złotych, opłata skarbowa w wysokości 17 złotych i koszty zastępstwa procesowego, które uwzględniono częściowo w wysokości 200 zł, z uwagi na to, że skarga została uwzględniona również jedynie w części.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wójt reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie w jakim sąd pierwszej instancji stwierdził bezczynność organu w rozpoznaniu pkt 7 i 9 wniosku z 23 maja 2020 r., w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania ww. wniosku w tej części oraz w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia
z bezczynnością organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 23 maja 2020 r. - tzn. w części dotyczącej pkt 7 i 9 tego wniosku - w sytuacji, w której wszystkie dokumenty wskazane w pkt 7 i 9 wniosku skarżącego stanowiące informację publiczną zostały zamieszczone na BIP organu stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. i w tym kontekście wniosek skarżącego jest bezprzedmiotowy, natomiast dokumenty takie jak listy motywacyjne, życiorysy (CV) z dokładnym opisem przebiegu pracy zawodowej, kopie dokumentów potwierdzających wykształcenie (dyplom ukończenia studiów), dokumenty poświadczające dodatkowe kwalifikacje stanowią dokumenty prywatne, nie stanowią dokumentów koniecznych (obowiązkowych) do zatrudnienia, jak również nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p., a co za tym idzie, w odniesieniu do ich nieudostępnienia nie zachodzi bezczynność organu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Zarządzeniem z 19 stycznia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w związku z art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t.: Dz. U. z 2021, poz. 2095 ze zm.) wyznaczyła w sprawie posiedzenie niejawne, o czym poinformowano strony wraz
z pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.
W tej sytuacji sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bada tylko, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się żadnej z wad, która świadczyłaby o nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpatrzeniu w granicach wyznaczonych sformułowanymi w niej podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż autorka skargi kasacyjnej opiera ją na podstawie określonej w przepisie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Jednakże treść jedynego zarzutu podniesionego w jej petitum oraz treść jej uzasadnienia wskazują, iż kwestionuje ona stanowisko sądu pierwszej instancji w zakresie uznania, iż "w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z bezczynnością organu" w zakresie pkt 7 i 9 wniosku skarżącego w sytuacji, gdy wszystkie dokumenty wskazane w tych punktach a stanowiące informacje publiczne zostały zamieszczone w BIP organu. W istocie skarżący kasacyjnie organ podnosi zatem zarzut naruszenia prawa procesowego przez uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w odniesieniu do pkt 7 i 9 wniosku (w tym zakresie skarżący zażądał udostępnienia pełnej dokumentacji co do treści i postaci z przeprowadzonych konkursów na stanowiska sekretarza i skarbnika gminy). Zarzut naruszenia przepisów procesowych oprzeć należało na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sam błąd we wskazaniu podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje jednak zarzutu, jeśli odpowiada on prawu. Przypadek taki zachodzi w rozpoznawanej sprawie, co umożliwia jego merytoryczne rozpoznanie.
Zgodnie z ogłoszeniem o naborze na stanowiska sekretarza i skarbnika gminy kandydaci zobowiązani byli do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie wykształcenia wyższego, odpowiedniego stażu pracy, doświadczenia zawodowego na stanowiskach urzędniczych oraz inne informacje dotyczące wymagań związanych ze stanowiskiem wskazanym w ogłoszeniu o naborze na stanowiska skarbnika i sekretarza. W tym zakresie kandydaci złożyli listy motywacyjne, życiorysy (CV) z dokładnym opisem przebiegu pracy zawodowej, kopie dokumentów potwierdzających posiadanie wykształcenia wyższego i kopie dokumentów poświadczających dodatkowe kwalifikacje. Były to warunki formalne, których dopełnienie było konieczne do merytorycznej oceny zgłoszonej kandydatury. Organ wskazał, iż spełnienie przez kandydatów wymagań formalnych w zakresie wynikającym z ogłoszenia o konkursie zostało potwierdzone w stosownych protokołach z ocen formalnych (z 4 marca 2019 r. w odniesieniu do naboru na stanowisko sekretarza gminy oraz z 19 listopada 2019 r. w odniesieniu do stanowiska skarbnika gminy). Z kolei czynności obrazujące przebieg naboru na oba stanowiska zostały przedstawione odpowiednio w protokołach z 12 marca 2019 r. i 22 listopada 2019 r. Dokumenty te zostały opublikowane na stronach BIP organu, czego skarżący nie kwestionował, a o czym został poinformowany w odpowiedzi z 29 czerwca 2020 r., do której załączono te dokumenty.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy takim przepisem odrębnym, określającym zakres udostępnianej informacji publicznej o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w urzędzie gminy, jest art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, w myśl którego informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Przepis ten stanowi bez wątpienia rozwiązanie odrębne, którego ratio legis wynika z tego, iż co prawda przeprowadzenie postępowania w przedmiocie naboru kandydatów do zatrudnienia w urzędzie organu jest informacją publiczną o działalności organu, lecz informacja ta odnosi się do osób znajdujących się na zewnątrz aparatu administracyjnego, które dopiero ubiegają się o zatrudnienie w administracji samorządowej. Do wątku tego Naczelny Sąd Administracyjny wróci w dalszych rozważaniach.
Jak trafnie wskazała to autorka skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie należy odróżnić dwie kategorie pojęciowe – informacji publicznej oraz nośnika informacji publicznej. Niewątpliwie spełnienie przez kandydata lub kandydatów wymagań formalnych niezbędnych do objęcia określonej funkcji urzędniczej lub zatrudnienia w urzędzie administracji publicznej stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sprawach publicznych w rozumieniu i zakresie przyjętym w art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Jeśli zatem przepisy prawa wymagają od kandydata ubiegającego się o zatrudnienie w administracji publicznej posiadania określonego stopnia wykształcenia (średniego lub wyższego) na określonych kierunkach studiów (np. ekonomicznego), posiadania określonego stażu pracy, w tym stażu na określonych stanowiskach lub funkcjach, to okoliczności te są wykazywane przez kandydatów przez przedłożenie określonej dokumentacji. Informacją publiczną jest natomiast li tylko fakt posiadania przez kandydata wykształcenia wyższego (lub innego) o określonym profilu, posiadania stażu pracy na określonym stanowisku lub funkcji w precyzyjnie wskazanym rozmiarze czasu, czy też posiadania innych dodatkowych kwalifikacji wymaganych w ogłoszeniu o naborze. Informacją publiczną nie jest natomiast pełna treść dokumentów, z których wynika rodzaj wykształcenia, profil wykształcenia, czy dane ze świadectw pracy w poprzednich miejscach pracy, jak również motywacje, które kierują kandydatem przy składaniu wniosku o nabór, czy wreszcie przebieg życia wyrażony w życiorysie lub CV. Z przepisu art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wynika bowiem, iż informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informacje publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. W tym zakresie mamy do czynienia z osobami prywatnymi, które dopiero ubiegają się o zatrudnienie w organie administracji publicznej, co uzasadnia ograniczenie pojęcia informacji publicznej co do kandydatów.
Przekładając powyższe na rozpoznawaną sprawę, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż zgodnie z przepisem art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informacje publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Treść ogłoszeń o naborze na stanowisko sekretarza gminy zawierała wymagania określone w art. 5 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych. Dopełnienie (lub jego brak) przez poszczególnych kandydatów tych wymogów formalnych znalazło odzwierciedlenie w protokole z 4 marca 2019 r. w odniesieniu do naboru na stanowisko sekretarza gminy. Treść ogłoszenia o naborze na stanowisko skarbnika gminy zawierała wymagania wynikające z przepisu art. 54 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, a dopełnienie tych wymogów odzwierciedla protokół z 19 listopada 2019 r. Z kolei czynności obrazujące przebieg naboru na oba stanowiska zostały przedstawione odpowiednio w protokołach z 12 marca 2019 r. i 22 listopada 2019 r. Dokumenty te zostały opublikowane na stronach BIP organu, o czym wnioskodawca został poinformowany w odpowiedzi z 29 czerwca 2020 r.
W świetle art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych zakres pojęcia informacji publicznej został ograniczony w odniesieniu do kandydatów, którzy zgłosili się do naboru, do dopełnienia bądź nie dopełnienia wymagań zawartych w ogłoszeniu o naborze.
Wnioskodawca domagał się z kolei przesłania pełnej dokumentacji wymaganej w naborze na wskazane stanowiska. Niewątpliwie znaczna część tych dokumentów zawiera informacje, o których mowa w art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, jednak zauważyć należy, że same dokumenty przedłożone przez kandydatów takiej informacji nie stanowią. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje bowiem uprawnienie do uzyskania określonej informacji, a nie prawo dostępu do materiału źródłowego, czyli nośnika zawierającego tę informację.
Z przepisu art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wynika bowiem jednoznacznie, iż informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informacje publiczną w zakresie wymagań związanych ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Powyższy przepis gwarantuje jedynie dostęp do informacji publicznej zawartej w dokumentach przedłożonych przez kandydatów w postępowaniu o nabór do zatrudnienia w urzędzie organu administracyjnego, a contrario art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wyłącza prawo dostępu do postaci dokumentów, a więc prawo dostępu do materiału źródłowego zawierającego tę informację, na bazie którego prowadziła postępowanie komisja konkursowa.
W tym kontekście należy wyraźnie odróżnić pojęcia informacji i jej nośnika czy też źródła. Samo pojęcie informacji oznacza bowiem w języku polskim "powiadomienie o czymś, zakomunikowanie czegoś, pouczenie". Źródło informacji zaś to "miejsce jej pochodzenia, punkt wyjścia, czyli np. dokument pisany, w którym jest ona zawarta, człowiek dysponujący pewną wiedzą, która nie znalazła odzwierciedlenia w materiale pisanym, dyskietka komputerowa" (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dom Organizatora, Toruń 2002, str. 25). W wyroku z 31 maja 2004 r. o sygn. akt OSK 205/04 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "ratio legis regulacji zawartej w art. 61 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483), a także w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wynika z zasady udziału obywateli w życiu publicznym i sprawowania społecznej kontroli. W celu zaś realizacji tej zasady obywatel ma prawo uzyskania wiedzy o sprawach publicznych. Prawo do uzyskania takiej wiedzy w postaci prawa dostępu do informacji nie obejmuje nośników tej informacji, tj. form, w jakich ta informacja występuje". Podobny pogląd prawny wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 lutego 2019 r., sygn. I OSK 852/17 (CBOSA).
Wobec jasno sprecyzowanego wniosku skarżącego, który domagał się udostępnienia pełnej dokumentacji z przeprowadzonych konkursów na stanowiska sekretarza i skarbnika gminnego, sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że wnioskodawcy przysługuje dostęp do materiałów źródłowych w postaci dokumentów przedłożonych przez osoby biorące udział w konkursie. Dokumenty te w jakiejś mierze zawierają informacje publiczną, która dotyczy zakresu objętego wymaganiami związanymi ze stanowiskiem, o które ubiegają się kandydaci, a zatem dane, które stanowią informację publiczną. Informacja publiczna w tym zakresie została jednak udostępniona pośrednio przez treść protokołów. Spełnienie przez nich wymagań formalnych znalazło bowiem wyraz w treści protokołów komisji konkursowych, które stwierdziły spełnienie wymagań formalnych przez poszczególne osoby (bądź niespełnienie przez innych kandydatów), a więc posiadanie określonego wykształcenia o określonym profilu, posiadanie stażu, w tym stażu na stanowiskach urzędniczych i funkcyjnych. Protokoły wytworzone w postępowaniach konkursowych, jako dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., podlegają zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p. udostępnieniu co do treści i postaci. W tym zakresie organ udostępnił je w sposób wynikający z art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. i terminie przewidzianym przepisami art. 13 u.d.i.p.
W związku z powyższym organ nie pozostawał w stanie bezczynności, co oznacza, iż sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. i orzeczenia o kosztach postępowania od organu na rzecz wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną za uzasadnioną i działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., orzekł więc o uchyleniu zaskarżonego wyroku w punktach I., III. i IV. i oddalił skargę w pozostałej części, tj. co do pkt 7 i 9 wniosku skarżącego z 23 maja 2020 r.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z wnioskiem na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.