III OSK 3401/21

III OSK 3401/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Wojciech Jakimowicz
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 459/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-05-26
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 536
ART. 80 UST. 1 PKT. 1
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 459/20 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia 19 grudnia 2019 r. nr 12/II/19 w przedmiocie jednorazowego dodatku specjalnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 459/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę P. S. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 19 grudnia 2019 r. nr 12/II/19 w przedmiocie jednorazowego dodatku specjalnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że prawidłowo organ odmówił skarżącemu jednorazowego dodatku specjalnego z tytułu wykonania w roku 2018 lotów innym niż samolot naddźwiękowy wojskowym statkiem powietrznym. Stosownie do § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 853) dalej zwanego "rozporządzeniem" warunkiem przyznania tego dodatku jest m.in. zajmowanie stanowiska służbowego, w ramach którego obowiązkiem skarżącego byłoby wykonywanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Tymczasem w 2018 r. skarżący pełnił służbę w rezerwie kadrowej MON, co wyklucza zajmowanie jednocześnie jakiegokolwiek stanowiska służbowego, a co za tym idzie również określonego ww. rozporządzeniem. Skarżący spełnił taką przesłankę, ale wyłącznie za 2017 r. i za ten okres otrzymał jednorazowy dodatek specjalny. Tym samym skarżący przebywający w rezerwie kadrowej nie mógł otrzymać jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2018, pomimo wykonania w 2018 r. nalotu w wysokości ponad 40 godzin.
Skargę kasacyjną złożył skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie następujących przepisów, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy:
I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 a contrario rozporządzenia, przez błędną wykładnię przepisu rozporządzenia, w tym wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku mające istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi przez WSA w Warszawie, polegająca na błędnym przyjęciu, że nie została spełniona przesłanka określona w § 9 ust. 5 rozporządzenia uprawniająca stronę do jednorazowego dodatku specjalnego, ponieważ przeniesienie do rezerwy kadrowej nie nastąpiło w ciągu roku kalendarzowego 2018, podczas gdy § 9 ust. 5 tego rozporządzenia nie przesądza o tym, aby żołnierzowi skierowanemu do rezerwy kadrowej jednorazowy dodatek przysługiwał tylko i wyłącznie za rok, w którym żołnierz został przeniesiony do rezerwy kadrowej;
II. błędną wykładnię § 9 ust. 5 rozporządzenia przez przyjęcie, że jedną z przesłanek ustalenia prawa do jednorazowego dodatku specjalnego jest zajmowanie w ciągu roku kalendarzowego stanowiska służbowego;
III. błędną wykładnię § 9 ust. 5 rozporządzenia przez przyjęcie, że ustalenie prawa do dodatku specjalnego nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu przebywającemu w rezerwie kadrowej, który w ramach zadań określonych w tej rezerwie, ma polecenie wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych i to polecenie wykonuje;
IV. art. 80 ust. 1 pkt. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860) oraz § 9 ust. 1, § 9 ust. 2 i 5 a contrario rozporządzenia przez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest konieczność zajmowania stanowiska służbowego, który to nie znajduje uzasadnienia w świetle wykładni językowej oraz celowościowej w/w przepisów oraz względów słuszności;
V. art. 80 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędną wykładnię i tym samym wyprowadzenie błędu logicznego prowadzącego do uznania, że przyznanie jednorazowego dodatku specjalnego jest uzależnione od formy pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od szczególnych właściwości lub warunków pełnienia zawodowej służby wojskowej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślił, że w trakcie pozostawania w rezerwie kadrowej wykonywał, jako pilot, loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Zdaniem strony, analiza art. 80 ust. 1 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej w zw. z § 8 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia prowadzą do wniosku, że do przyznania dodatku specjalnego muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki, tj. 1) żołnierz zawodowy, musi w ramach obowiązków wykonać loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych, 2) żołnierz zawodowy musi posiadać co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, 3) wykonanie w roku kalendarzowym określonego nalotu wojskowym. W ocenie skarżącego przyznanie jednorazowego dodatku specjalnego nie jest uzależnione od konieczności zajmowania przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego ani od formy pełnienia zawodowej służby wojskowej, na którym wykonywane są loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych, a jedynie od faktycznego wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych w korelacji z takim nałożonym obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z zakresu zadań - obowiązków służbowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2490/14; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2096/13; wyrok NSA z 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 892/12). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/11). Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać, bądź uzupełniać stawianych zarzutów. Nie jest również władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których skargę kasacyjną oparto (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2457/17, z 8 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 955/16, z 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2306/17, z 25 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1253/13, z 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 902/14). Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko – radcowskim. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2018r. I OSK 1801/18 LEX nr 2602059 ).
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie wszystkie powyższe wymogi spełnia. Zarzut V został sformułowany jako naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zarzut ten został postawiony nieprecyzyjnie, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną wyroku w tej części. Powołanie się na całość przepisu nie pozwala na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia. Artykuł 80 tej ustawy składa się z kilkunastu ustępów i kilkudziesięciu punktów zawierających różnorodne regulacje. Z treści tego zarzutu nie wynika naruszenie jakiej normy wynikającej z art. 80 zarzucono. Stanowiska w tym zakresie nie zawarto również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym w ogóle nie nawiązano do treści tego zarzutu. Takie okoliczności czynią omawiany zarzut bezskutecznym.
Wskazanych wyżej wymogów nie spełnia również zarzut I tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 a contrario rozporządzenia z 28 grudnia 2016 r. MON w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (dalej jako rozporządzenie). Autorka skargi kasacyjnej nie wywiązując się z wymagań stawianych w art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. nie wskazała czy zarzut dotyczy naruszenia przepisów postępowania czy prawa materialnego. Przy czym w zarzucie tym jako naruszone wskazano zarówno przepisy postępowania jak i przepisy prawa materialnego. Zarzut ten koncentruje się na dwóch kwestiach wadliwości uzasadnienia wyroku i błędnym przyjęciu, że nie została spełniona przesłanka uprawniająca skarżącego do jednorazowego dodatku specjalnego. Druga z tych kwestii zostanie omówiona łącznie z pozostałymi zarzutami naruszenia prawa materialnego.
Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew temu zarzutowi uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie przewidziane wskazanym przepisem elementy. Uzasadnienie to pozwala prześledzić tok rozumowania Sądu pierwszej instancji i poddaje się kontroli instancyjnej. Wskazuje na to także treść skargi kasacyjnej, z której treści wynika, że skarżący kasacyjnie odczytał stanowisko Sądu Wojewódzkiego. To, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji nie może być skuteczną podstawą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Co prawda, przyznać należy rację skarżącemu kasacyjnie, że Sąd I instancji błędnie wskazał na stronie 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że skarżący "pozostawał w dyspozycji MON". Jednak z wielu wywodów Sądu I instancji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd ten rozważał uprawnienie skarżącego do jednorazowego dodatku specjalnego jako żołnierza zawodowego, który przez cały 2018 rok był w rezerwie kadrowej. Zatem uchybienie te należy uznać za oczywistą omyłkę, która nie miała wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji, zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można uznać za skuteczny.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego zawartych w punktach I, II, III i IV w postaci art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych i § 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia MON w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, stwierdzić należy, że ich istota sprowadza się do oceny prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji wykładni przepisów dotyczących prawa skarżącego do otrzymania jednorazowego dodatku specjalnego z tytułu wykonania w 2018 r. lotów innym niż samolot naddźwiękowy wojskowym statkiem powietrznym w wymiarze 41 godzin i 37 minut.
Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stosownie do treści art. 80 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują dodatek specjalny, stanowiący zgodnie z art. 72 ust. 1 element uposażenia żołnierza zawodowego - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. Szczegółowe warunki otrzymywania dodatków, w tym dodatku specjalnego, do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych oraz ich wysokość określają przepisy wydanego na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.
Analiza art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisów cyt. rozporządzenia pozwala na uznanie, że przepisy te mają zastosowanie wyłącznie do żołnierza zawodowego pełniącego służbę łączącą się ze szczególnymi właściwościami lub warunkami jej pełnienia. Zgodnie z § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia, do szczególnych właściwości lub warunków pełnienia służby, uprawniających żołnierza zawodowego do otrzymywania dodatku specjalnego, zalicza się wykonywanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Oznacza to, że pierwszym kryterium uprawniającym żołnierza zawodowego do otrzymania dodatku specjalnego jest faktyczne wykonywanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Jak wynika z regulacji rozporządzenia dodatek ten może mieć charakter stały, bądź też jednorazowy.
Zasady przyznawania jednorazowego dodatku specjalnego określone zostały w § 9 rozporządzenia. Stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż:
1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo
2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym
- po zakończeniu roku kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym.
Natomiast zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia wysokość jednorazowego dodatku, o którym mowa w ust. 1, ulega zwiększeniu o 20% kwoty pobieranego przez żołnierza zawodowego dodatku specjalnego o charakterze stałym, za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym.
Z przywołanego przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia w zw. § 8 ust. 1 rozporządzenia w sposób jednoznaczny wynika, że jednorazowy dodatek specjalny przyznaje się żołnierzowi zawodowemu zajmującemu stanowisko służbowe, z którym związany jest obowiązek wykonywania lotów. Dodatek ten przyznaje się żołnierzowi zawodowemu po zakończeniu roku kalendarzowego. Dodatek ten nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową w rezerwie kadrowej.
Stosownie do art. 19 ustawy o zawodowej służbie wojskowej żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową:
1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1;
2) w rezerwie kadrowej;
3) w dyspozycji.
W myśl tego przepisu okres pełnienia służby w rezerwie kadrowej nie jest pełnieniem służby na stanowisku służbowym. Żołnierz zawodowy nie możne równocześnie pełnić służby na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej i pozostawać w rezerwie kadrowej, bowiem te dwa pojęcia wzajemnie się wykluczają. Oznacza to, że będąc w rezerwie kadrowej żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje jednorazowy dodatek specjalny, nawet jeżeli wykonuje on loty statkami powietrznymi i w rozmiarze określonym przepisami rozporządzenia, gdyż nie zajmuje stanowiska służbowego. Powyższe znajduje potwierdzenie w regulacji art. 89 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej żołnierzowi zawodowemu przysługuje jedynie uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Jednorazowy dodatek specjalny nie jest dodatkiem stałym i nie został objęty regulacją art. 89 ust. 1 ww. ustawy. Takie stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 grudnia 2022 roku sygn. akt III OSK 1713/21, w sprawie o zbliżonym stanie faktycznym, którym uchylił wyrok WSA w Warszawie z 9 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1886/18, na który powołano się w skardze kasacyjnej.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego, zauważyć trzeba, że § 9 ust. 5 rozporządzenia wprowadza odstępstwo od zasady ujętej w § 9 ust. 1 rozporządzenia i jak każdy wyjątek powinien być interpretowany ściśle. Z treści § 9 ust. 5 omawianego rozporządzenia wynika, że jednorazowy dodatek specjalny przyznaje się również żołnierzowi zawodowemu, który w trakcie roku kalendarzowego został zwolniony ze stanowiska służbowego, na którym w ramach obowiązków wykonywał loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych i wyznaczony na stanowisko, na którym nie ma obowiązku wykonywania lotów, lub przeniesiony do rezerwy kadrowej. Dodatek ustala się na podstawie stażu zawodowej służby wojskowej w składzie załóg wojskowych statków powietrznych oraz innych niż wojskowe statki powietrzne, oraz kwoty dodatku o charakterze stałym, ustalone na ostatni dzień zajmowania stanowiska służbowego. Podstawowym warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego na podstawie powyższego przepisu jest zwolnienie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do rezerwy do końca danego roku kalendarzowego. Wobec tego uprawnienie do otrzymania dodatku specjalnego nabywa żołnierz w roku kalendarzowym, w którym faktycznie został przeniesiony do rezerwy kadrowej. Przy czym zauważyć należy, że rok kalendarzowy to okres od 1 stycznia do 31 grudnia, w którym nastąpiło zdarzenie warunkujące przyznanie dodatku. Dodatek ten przyznaje się po zakończeniu roku kalendarzowego.
Sytuacja przewidziana powyższym przepisem w niniejszej sprawie nie zaistniała, bowiem rok 2018 nie był rokiem, w którym skarżący został zwolniony ze stanowiska służbowego, na którym wykonywał loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych w ramach obowiązków na tym stanowisku służbowym i przeniesiony do rezerwy kadrowej, gdyż w 2018 r. nie zajmował żadnego stanowiska służbowego, pełniąc służbę w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska 3 kwietnia 2017 r. i przeniesiony do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej. A zatem okres, za który należał mu się dodatek specjalny obejmował 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r., bowiem 3 kwietnia 2017 r. został przeniesiony do rezerwy kadrowej. To w 2017 r. nastąpiło zdarzenie, które w myśl § 9 ust. 5 rozporządzenia warunkuje przyznanie dodatku specjalnego i organ uwzględniając tę regulację przyznał skarżącemu jednorazowy dodatek specjalny. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w 2018 r., gdyż przez cały ten rok skarżący przebywał w rezerwie kadrowej, a jak wskazano powyżej w takiej sytuacji jednorazowy dodatek specjalny nie przysługuje.
Autorka skargi kasacyjnej na podstawie analizy przepisów art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy pragmatycznej i rozporządzenia ustaliła trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie aby przyznać żołnierzowi jednorazowy dodatek specjalny, nie dostrzegła jednak, że z § 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia w zw. § 8 ust. 1 tego rozporządzenia wynika wprost, że żołnierz zawodowy musi wykonywać loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych w ramach obowiązków ale "na zajmowanym stanowisku służbowym". Tymczasem skarżący w 2018 roku takiego nie zajmował ponieważ był w rezerwie kadrowej. Jako irrelewantny jawi się w tych okolicznościach obowiązek wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych nałożony na skarżącego, wynikający z "Indywidualnego rocznego planu szkolenia i treningów w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach na rok 2018"
Mając powyższe rozważania na względzie, za nieuzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych i § 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia MON w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.
W rezultacie, Sąd I instancji z braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. do uwzględnienia skargi, prawidłowo ją oddalił nie naruszając art. 151 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.