III OSK 338/23

III OSK 338/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1252/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-10-17
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 113 § 1 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 1252/22 w sprawie ze skargi Komendanta Głównego Policji na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 31 maja 2022 r. nr DS.523.6953.2021.AZ.I w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 października 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 1252/22, oddalił skargę Komendanta Głównego Policji na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 31 maja 2022 r. nr DS.523.6953.2021.AZ.I w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ" lub "Prezes UODO") postanowieniem z dnia 31 maja 2022 r. nr DS.523.6953.2021.A.Z.I /172034 działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 7 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1781; dalej: "u.o.d.o.") sprostował oczywistą omyłkę pisarską w treści własnej decyzji z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr DS.523.6953.2021.AZJ (dalej: "decyzja z dnia 13 kwietnia 2022 r.") wydanej w sprawie skargi J. i B. S. oraz W. C. zam. w L. przy ul. [...], dotyczącej udostępnienia ich adresu zamieszkania przez nadinsp. D. A. I Zastępcę Komendanta Głównego Policji (Komenda Główna Policji, [...]), w trakcie posiedzenia Sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych w dniu 12 października 2021 r., poprzez zastąpienie:
- na stronie 1 decyzji w wersie trzynastym od góry i w wersie dwudziestym siódmym od góry słowa "L." na "L1", znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania J. i B. S. oraz W. C.,
- na stronie drugiej decyzji w wersie siódmym od góry słowa "L." na "L1", znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania J. i B. S. oraz W. C.,
- na stronie trzeciej decyzji w wersie szesnastym od góry, w wersie osiemnastym od góry, w wersie dziewiętnastym od góry, w wersie dwudziestym pierwszym od góry i w wersie dwudziestym trzecim od góry każdorazowo słowa "L." na "L1", znajdującego się w punkcie 2 ustaleń stanu faktycznego, w opisie wypowiedzi nadinsp. D. A. I Zastępcy Komendanta Głównego Policji.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Komendant Główny Policji (dalej: "skarżący" lub "KGP") zarzucając wydanie zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 113 § 1 k.p.a., poprzez poprawianie de facto błędów proceduralnych i błędów w ustaleniach faktycznych w zakresie miejsca zamieszkania skarżących i opisu adresu ich zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym powyżej wyrokiem z 17 października 2022 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), uznał skargę za niezasadną.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji przywołując treść art. 113 § 1 k.p.a. wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały niewątpliwie przesłanki do sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji Prezesa UODO z dnia 13 kwietnia 2022 r. Zaistniałe w sprawie omyłki pisarskie miały charakter oczywisty, a ich poprawienie miało charakter jedynie redakcyjny, bez wpływu na merytoryczną treść decyzji. Sprostowanie służyło bowiem jedynie przywróceniu rzeczywistej woli organu, w sytuacji powstania niezgodności między rzeczywistą wolą organów, a jej wyrażeniem na piśmie.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że dla KGP przez cały tok prowadzonego postępowania, mimo istnienia ww. omyłki przedmiot niniejszego postępowania nie budził żadnych wątpliwości, i dlatego też ta oczywista omyłka pozostała bez wpływu na to postępowanie i wydane w nim rozstrzygnięcie. Natomiast z uwagi na brzmienie art. 113 § 1 k.p.a. omyłki były możliwe do sprostowania dopiero w treści wydanej ww. decyzji.
Skarżący nie zgadzając się z powyższym wyrokiem wywiódł od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie wbrew normy wynikającej z tego przepisów przez sąd, że Prezes UODO zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści własnej decyzji z dnia 13 kwietnia 2022 r., poprzez zastąpienie na stronie 1 decyzji w wersie trzynastym słowa "L." na "L1", znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania J. i B. S. oraz W. C.:
a) podczas gdy zmiana ta w tym przypadku dotyczy zmiany przedmiotu przeprowadzonego postępowania administracyjnego przez Prezesa UODO, w sprawie sygn. akt DS.523.6953.2021.AZ.l, którego przedmiotem było udostępnienie danych osobowych w zakresie adresu zamieszkania skarżących – J. i B. S. oraz W. C. określonego przez ten organ jako "zam. w L. przy ul. [...]", co wynika z materiałów zawartych w aktach sprawy, w tym ze wszystkich pismach kierowanych do KGP, a także z materiałów dowodowych wytworzonych przez Prezesa UODO, a także;
b) pomimo tego, iż wada decyzji w zakresie błędnego oznaczenia przedmiotu sprawy to jest miejsca zamieszkania skarżących w zakresie nazwy miejscowości dotyczy istoty sprawy rozstrzygniętej przez Prezesa UODO decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r. i w tym zakresie nie podlega sprostowaniu jako oczywista omyłka pisarska oraz jest wadą istotną wydanej decyzji administracyjnej i postępowania administracyjnego sygn. DS.523.6953.2021.AZ.l niepodlegającą usunięciu w trybie przepisów art. 113 k.p.a. - czego skutkiem było naruszenie przez sąd wymienionych przepisów oraz oddalenie skargi KGP z naruszeniem ww. przepisów prawa;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie wbrew normy wynikającej z tego przepisów przez sąd, że Prezes UODO zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji z dnia 13 kwietnia 2022 r. - poprzez zastąpienie na stronie 1 decyzji w wersie dwudziestym siódmym słowa "L." na "L1" znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania J. i B. S. oraz W. C.;
a) podczas gdy zmiana ta w tym przypadku dotyczy istoty rozstrzyganej sprawy i zmiany treści rozstrzygnięcia (sentencji) decyzji z dnia 13 kwietnia 2022 r. w zakresie zmiany przedmiotu sprawy i zmiany opisu czynu 1 Zastępcy KGP zakwalifikowanego przez Prezesa UODO jako naruszenie art. 5 ust. 1 lit. a i b, art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia PE i Rady (UE) 2016/679 a w konsekwencji zmiany naruszenia, o którym rozstrzygnął Prezes UODO w tej decyzji oraz
b) pomimo tego, iż wada decyzji w zakresie treści rozstrzygnięcia obejmująca zmianę przedmiotu sprawy, zmianę opisu czynu I Zastępcy KGP, a w konsekwencji zmianę naruszenia, o którym rozstrzygnął Prezes UODO polegająca na zmianie nazwy miejscowości jest wadą istotną i w tym zakresie nie może być sprostowana jako oczywista omyłka pisarska oraz
c) pomimo tego, że wada ta dotyczy istoty sprawy rozstrzygniętej przez Prezesa UODO, tj. przetwarzania danych osobowych, decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r., w zakresie, której Prezes UODO rozstrzygnął o błędnych i nieprawidłowych danych osobowych i jako wadą istotna wydanej decyzji administracyjnej i postępowania administracyjnego sygn. akt DS.523.6953.2021.AZ.I nie podlega usunięciu w trybie przepisów art. 113 k.p.a.
- czego skutkiem było naruszenie przez sąd wymienionych przepisów oraz oddalenie skargi KGP z naruszeniem ww. przepisów prawa;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie wbrew normy wynikającej z tego przepisów przez sąd, że Prezes UODO zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji Prezesa UODO z dnia 13 kwietnia 2022 r., poprzez zastąpienie na stronie drugiej decyzji w wersie siódmym od góry słowa "L." na "L1", znajdującego się w opisie miejsca zamieszkania J. i B. S. oraz W. C. oraz na stronie trzeciej decyzji w wersie szesnastym od góry, w wersie osiemnastym od góry, w wersie dziewiętnastym od góry, w wersie dwudziestym pierwszym od góry i w wersie dwudziestym trzecim od góry każdorazowo słowa "L." na "L1", znajdującego się w pkt 2 ustaleń stanu faktycznego, w opisie wypowiedzi nadinsp. D. A. - I Zastępcy KGP stanowi sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej:
a) podczas gdy zmiana ta w tym przypadku dotyczy zmiany ustaleń faktycznych dokonanych przez Prezesa UODO zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia 13 kwietnia 2022 r. oraz w przeprowadzonym przez ten organ postępowaniu administracyjnym w tej sprawie, a także,
b) pomimo, iż wada decyzji w zakresie błędów w ustaleniach faktycznych - dotyczących nazwy miejscowości jako miejsca zamieszkania skarżących, które to miejsce zamieszkania jest przedmiotem rozstrzyganej sprawy oraz jako miejsca interwencji i działania funkcjonariuszy Policji, a także nazwy miejscowości, w której znajduje się komenda powiatowa Policji, z której funkcjonariusze dokonywali tej interwencji i działań - stanowi błąd w ustaleniu miejsca zamieszkania skarżących oraz w ustaleniu treści wypowiedzi I Zastępcy KGP, dotyczy istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych sprawy rozstrzygniętej przez Prezesa UODO decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r. i w tym zakresie stanowi wadę istotną wydanej decyzji administracyjnej i postępowania administracyjnego sygn. akt DS.523.6953.2021.AZ.I niepodlegającą usunięciu w trybie przepisów art. 113 k.p.a.,
c) czego skutkiem było naruszenie przez sąd wymienionych przepisów oraz oddalenie skargi KGP z naruszeniem ww. przepisów prawa;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 8, art. 104 § 4 i art. 113 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez sąd, że Prezes UODO zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w treści decyzji Prezesa UODO z dnia 13 kwietnia 2022 r. zgodnie z prawem:
a) uznając zmianę nazwy miejscowości "L." na "L1" za oczywistą omyłkę pisarską podczas gdy wprowadzona przez Prezesa UODO w tej decyzji zmiana nazwy miejscowości z "L." na "L1" nie stanowiła sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej lecz stanowiła błąd w danych osobowych, w ich prawidłowości, które były przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego oraz rozstrzygnięcia ww. decyzją oraz błąd w ustaleniach faktycznych sprawy administracyjnej prowadzonej Prezesa UODO, które to błędy popełnione przez ten organ dotyczą istoty sprawy rozstrzyganej ww. decyzją, stanowią nieuprawnioną ingerencję Prezesa UODO po wydaniu decyzji w treść decyzji, w jej podstawę prawną, rozstrzygnięcie, w tym opis naruszenia oraz w ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzekania oraz które naruszają zasady prowadzenia postępowania administracyjnego określone w art. 6, 7 i 8 k.p.a., tj. zasadę legalizmu, zasadę prawdy obiektywnej i zasadę zaufania do władzy publicznej - czego skutkiem było naruszenie przez sąd wymienionych przepisów oddalenie skargi KGP z naruszeniem ww. przepisów prawa,
b) twierdząc że skoro KGP ustosunkowywał się do pism Prezesa UODO to akceptował przez cały tok postępowania tzw. "literówkę" wynikająca z niepotrzebnego użycia w wyrazie "L1" litery "l", tworzącej w niezamierzony sposób błędną nazwę miejscowości oraz że ustosunkowywał się do pism Prezesa UODO wiedząc o jaką sprawę chodzi podczas gdy KGP nigdzie i na żadnym z etapów prowadzonego postępowania nie wyraził akceptacji w tym zakresie, gdyż w toku postępowania i po jego zakończeniu KGP kwestionuje zarówno ustalenia faktyczne poczynione przez Prezesa UODO w toku postępowania, jak i ocenę Prezesa UODO co zgromadzonych dowodów, treść rozstrzygnięcia w całości, a także pomimo tego, iż KGP w postępowaniu administracyjnym przed Prezesem UODO jest zobowiązany udzielać wyjaśnień w zakresie informacji i dokumentów, które posiada, ale nie ma obowiązku korygowania błędów proceduralnych organu prowadzącego postępowanie, w tym przypadku błędów Prezesa UODO, a także pomimo tego, iż sam fakt udzielania odpowiedzi i wyjaśnień na pisma Prezesa UODO przez KGP nie powoduje sanowania wad tego postępowania i nie świadczy o tym, że Komendant akceptował błąd w danych osobowych skarżących dotyczący prawidłowości tych danych w zakresie miejsca ich zamieszkania tj. w nazwie miejscowości, popełniony przez Prezesa UODO prowadzącego postępowanie i w przedmiocie których to błędnych i nieprawidłowych danych osobowych rozstrzygnął Prezes UODO oraz że akceptował błędne ustalenia faktyczne w tym zakresie, dokonane przez Prezesa UODO - czego skutkiem było naruszenie przez sąd wymienionych przepisów oddalenie skargi KGP z naruszeniem ww. przepisów prawa,
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z 90 § 1, art. 119 pkt 2 i art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym z wniosku strony, podczas gdy ani KGP, ani Prezes UODO nie złożyli wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym czego skutkiem było rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym bez udziału stron, bez możliwości wypowiedzenia się stron w przedmiocie sprawy oraz z naruszeniem przepisów art. 90 § 1, art. 119 pkt 2 i art. 133 § 1 p.p.s.a. bez spełnienia warunków rozstrzygania sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym i naruszeniem zasad rozstrzygania spawy w trybie uproszczonym - czego skutkiem było naruszenie praw stron do jawnego rozpoznania sprawy.
Wobec powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz KGP kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UODO wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy podnieść, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r., I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., I FSK 2048/08). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest bowiem oparte na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.
Podnieść należy, że art. 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie powiązał zarzuty skargi kasacyjnej wyłącznie z naruszeniami przepisów prawa postępowania. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 90 § 1, art. 119 pkt 2 i art. 133 § 1 p.p.s.a. Zarzut ten jest w oczywisty sposób bezzasadny.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że wskazany we wszystkich zarzutach skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ogóle nie znajdował w sprawie zastosowania, gdyż Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, orzekał zatem w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Ten przepis nie został wskazany w podstawach skargi kasacyjnej.
Wskazany w zarzucie oznaczonym jako 4) c) art. 119 p.p.s.a. określa przesłanki umożliwiające sądowi administracyjnemu rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W niniejszej sprawie zastosowanie miał punkt 3, a nie punkt 2 tego przepisu. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w treści decyzji służy zażalenie (art. 113 § 3 k.p.a.), zatem do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej zainicjowanej skargą na to postanowienie nie był konieczny wniosek strony o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, o którym mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Nie doszło zatem do naruszenia zasady jawności, o której mowa w art. 90 § 1 p.p.s.a.
W omawianym zarzucie został także wymieniony art. 133 § 1 p.p.s.a., jednak nie rozwinięto, na czym jego naruszenie miałoby polegać. Trzeba podnieść, że naruszenie wynikającej z powyższej regulacji prawnej zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli polega ona na oddaleniu skargi, pomimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. W kontekście omawianego zarzutu takie uchybienia nie miały miejsca.
Kolejne zarzuty skargi kasacyjnej, choć rozbudowane treściowo, ograniczają się do kwestionowania ustalenia, iż sprostowanie dokonane zaskarżonym postanowieniem stanowiło "oczywistą omyłkę" w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. (zarzuty sformułowane w punktach 1), 2) i 3) skargi kasacyjnej). Zarzuty te są również bezzasadne. Rację ma Sąd pierwszej instancji, iż z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy (np. ze skargi na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych z 18 października 2021 r.) wynika, że adres B. S. to "ul. [...],L1". Z całokształtu materiałów pochodzących od skarżących wynika, że zamieszkują oni w L1, a nie w L.
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie przyjmuje się, że zakwalifikowanie błędów w decyzji do kategorii oczywistych omyłek w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. uzależnione jest od rodzaju decyzji, jej redakcji (cech danego aktu), a także miejsca i funkcji zapisu podlegającego sprostowaniu (zob. wyrok NSA z 30.03.2005 r., OSK 1333/04, CBOSA). Oczywistość zaś może wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku czy też innymi okolicznościami (zob. wyrok NSA z 31.03.2022 r., III OSK 1232/21, LEX nr 3414349). Przesłanka ta występuje, gdy z treści decyzji wynika zamieszczenie wyrazów, liczb czy obliczeń jednoznacznie odmiennych od zamysłu sporządzającego akt. Do błędów uzasadniających zastosowanie mechanizmu z art. 113 k.p.a. zalicza się: błędy pisarskie, błędy rachunkowe i inne oczywiste omyłki. W przedmiocie dwóch pierwszych typów wskazuje się, że błąd pisarski występuje przy nieprawidłowym doborze słów lub mylnej pisowni określonego wyrażenia, zaś błąd rachunkowy jest nietrafnym doborem cyfr lub wynikiem obliczeń, mimo wskazania co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wymienione wady powinny mieć charakter techniczny, a przy tym nie oddziaływać istotnie na wydane rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 2.02.2022 r., II OSK 1657/20, LEX nr 3335649).
Uszczegóławiając, przez pojęcie błędu pisarskiego rozumie się widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co jest niezgodne z myślą organu, a zostało wypowiedziane (zob. wyrok NSA z 11.04.2014 r., II OSK 2759/12, LEX nr 1575578). W innym orzeczeniu wskazano, że przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Jak wyżej wskazano, oczywistość może wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku czy też innymi okolicznościami wynikającymi z akt sprawy (zob. wyroki NSA: z 26.06.2012 r., II GSK 812/11, LEX nr 1217423, oraz z 20.07.2010 r., I OSK 323/10, LEX nr 595344). Przepis art. 113 § 1 k.p.a. może mieć zastosowanie do każdego elementu decyzji administracyjnej, w tym także do oznaczenia strony. W związku z tym błędy popełnione w zakresie sprecyzowania danych strony dotyczących miejsca i daty urodzenia oraz miejsca zamieszkania nie mogą być zaliczone do błędów i omyłek istotnych (por. K. Klonowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 113).
W niniejszej sprawie w sposób ewidentny błąd polegał na tzw. literówce, czyli dodaniu do nazwy miejscowości litery "l", podczas gdy prawidłowa nazwa wynikała ze zgromadzonych w sprawie materiałów, w szczególności znaczenie ma też numer kodu pocztowego, przypisany do miejscowości "L1", a nie "L". Zaistnienie powyższego błędu jest widoczne "na pierwszy rzut oka" i nie budzi żadnych wątpliwości. Dlatego omawiane zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne.
Zarzut oznaczony numerem 4) a i b również jest bezzasadny. Należy wskazać, że wymienione w nim przepisy art. 8 i 113 k.p.a. składają się z mniejszych jednostek redakcyjnych (paragrafów), o różnej treści normatywnej. Zarzut został zatem nieprecyzyjnie sformułowany. Nadto naruszenie przepisów zasad ogólnych k.p.a. mogłoby być konsekwencją naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., co jednak – jak wyżej wskazano – nie miało miejsca.
W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.