III OSK 3285/21

III OSK 3285/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Masternak - Kubiak
Mariusz Kotulski
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 1763/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-01-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art.184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
art. 115a ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia WSA (del.) Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. Spółka z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 1763/19 w sprawie ze skargi L. Spółka z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2019 r. nr KOA/2607/Oś/18 w przedmiocie ustalenia równoważnego poziomu hałasu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 1763/19 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w J. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie, Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO, Kolegium) z 24 kwietnia 2019 r., nr KOA/2607/Oś/18 w przedmiocie ustalenia równoważnego poziomu hałasu oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją nr 66/2018 z 22 czerwca 2018 r., Starosta L. (dalej: organ I instancji) określił Spółce równoważny poziom hałasu dla pory nocy (w godzinach 22:00 – 6:00) LAeq N – 40 dB poza granicami działki należącej do Spółki – dla terenów chronionych akustycznie (terenów zabudowy jednorodzinnej) zlokalizowanych na północ i północny zachód od sklepu nr [...] przy ul. [...] w J., obejmujących w szczególności działki przy ul. [...] w J. o nr. ew. [...] – w odniesieniu do wszystkich operacji i działań związanych z działalnością sklepu. Podstawą prawną decyzji był przepis art. 115a ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 378 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Decyzja powyższa zapadła po wcześniejszym uchyleniu przez SKO w Warszawie decyzji tego organu nr 249/2016 z dnia 31 sierpnia 2016 r., ustalającej dopuszczalny poziom hałasu, poza granicami działki należącej do spółki dla terenów chronionych tj. na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zlokalizowanych na północ i północny zachód od sklepu nr [...] przy ul. [...], równoważny poziom hałasu dla pory nocy (w godzinach 22:00 – 6:00) LAeq N – 40 dB.
SKO w Warszawie w decyzji z 24 kwietnia 2019 r., wydanej po rozpatrzeniu odwołania Spółki, od decyzji Starosty L. z 22 czerwca 2018 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze na ww. decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji i zasadzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę SKO w Warszawie wniosło o jej oddalenie.
Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że materialnoprawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 281, dalej: p.o.ś.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowisku z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 112, dalej: rozporządzenie).
Według Sądu I instancji, nie budzi wątpliwości, i tego nie kwestionuje także Skarżąca, że zmierzony 28 kwietnia 2018 r. przez biegłego z zakresu emisji hałasu do środowiska - akredytowane laboratorium badawcze S. sp. z o.o. - hałas, emitowany przez zakład prowadzony przez Skarżącą, znajdujący się na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem 1MNi – tereny zabudowy jednorodzinnej intensywnej, przekraczał dopuszczalny poziom wyznaczony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W punkcie pomiarowym nr 1 w porze nocy o 3,5 dB, przy poziomie dopuszczalnym wynoszącym 40 dB. Źródłem powodującym przekroczenie była praca agregatów chłodniczych zlokalizowanych na ścianie sklepu. Potwierdza to znajdujące się w aktach administracyjnych sprawozdanie z pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenów obiektu handlowo-usługowego L. zlokalizowanego przy ul. [...] w J. z 18 maja 2018 r.
Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi tak co do niewłaściwego wyznaczenia punktów pomiaru hałasu, jak i pomiaru poziomu hałasu przy wykorzystaniu niewłaściwej aparatury (posiadającej odpowiednie świadectwa), przeprowadzenia czynności dowodowych w dniach 20 i 29-30 kwietnia 2018 r. bez zawiadomienia skarżącej uniemożliwiając wzięcie udziału w zaplanowanych czynnościach. W ocenie Sądu I instancji, nie doszło do naruszenia art. 115a ust. 1 p.o.ś., bowiem pomiary dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku przeprowadzono zgodnie z warunkami rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r.
W skardze kasacyjnej Spółka, reprezentowana przez adwokata, na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji.
Na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a., Sądowi I instancji zarzucono:
a) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) i b) załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, poprzez oddalenie skargi skarżącej na decyzję SKO w Warszawie z 24 kwietnia 2019 roku, znak: KOA/26O7/OŚ/18 i uznanie pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenu zakładu wykonanych przez laboratorium badawcze S. sp. z o.o. na zlecenie organu I instancji w dniach 21 kwietnia 2018 r. - 28 kwietnia 2018 r. za wiarygodną, prawidłową i wystarczającą podstawę do wydania decyzji I oraz decyzji II, podczas gdy z treści sprawozdania nr LB-S-2018/11-1 z ww. pomiarów wynika, że punkt pomiarowy (PP.1), w którym zostało stwierdzone jedyne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu został zlokalizowany w zbyt dużej odległości od elewacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] i nie w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas (a jak wynika z załączonej do niniejszej skargi ekspertyzy — de facto poza granicami nieruchomości chronionej akustycznie), a więc w sposób niezgodny z regułami sytuowania punktów pomiarowych, które zostały określone w lit. B ust. 2 pkt 2) lit. a) i b) rozporządzenia z 30 października 2014 r., zgodnie z którymi punkty pomiarowe należy lokalizować przede wszystkim na terenach objętych ochroną przed hałasem, jak również na zasadach wskazanych w lit. a) albo b) tego punktu, a w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., przez jego niezastosowanie bowiem wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i powinno skutkować uwzględnieniem skargi;
b) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z częścią C pkt 1), 2), 4), 5) i 6) załącznika nr 7 do rozporządzenia z 30 października 2014 r. oraz z częścią I pkt 10) lit. b) załącznika nr 7) do rozporządzenia z 30 października 2014 r., poprzez oddalenie skargi skarżącej na decyzję SKO w Warszawie z 24 kwietnia 2019 r., znak: KOA/26O7/OŚ/18 i uznanie pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenu zakładu wykonanych przez laboratorium badawcze S. sp. z o.o. na zlecenie organu I instancji w dniach 21 kwietnia 2018 r. - 28 kwietnia 2018 r. (dalej: pomiary) za wiarygodną, prawidłową i wystarczającą podstawę do wydania decyzji II oraz decyzji I, podczas gdy ze sprawozdania nr LB-S-2018/11-1 z pomiarów wynika, że: (i) przyrządy pomiarowe jakimi posługiwano się przy badaniach poziomu emisji hałasu posiadały świadectwo wzorcowania starsze niż 24 miesiące, podczas gdy rozporządzenie wyraźnie wymaga, aby urządzenia te (przyrządy pomiarowe) posiadały świadectwo wzorcowania nie starsze niż 24 miesiące, (ii) w sprawozdaniu nie wskazano czy aparatura wykorzystywana podczas pomiaru emisji hałasu z terenu Zakładu spełniania warunki określone w części C pkt 1), 2), 5) i 6) załącznika nr 7 do rozporządzenia z 30 października 2014 r., (iii) jak również w sprawozdaniu nie wskazano informacji nt. świadectw wzorcowania innych urządzeń, a w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie bowiem wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i powinno skutkować uwzględnieniem skargi.
Na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a., Sądowi I instancji zarzucono:
c) naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnym zastosowaniu art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: p.o.ś.), przez wydanie decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu dla Zakładu w porze nocy w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary, tj. w sposób niezgodny z elementarnymi zasadami ich przeprowadzania określonymi w rozporządzeniu z 30 października 2014 r.
Mając na uwadze powyższe:
(i) na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. ekspertyzy sporządzonej przez geodetę mgr inż. K.K. oraz geodetę mgr inż. A.P. z dnia 26 marca 2020 roku, ponieważ jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości na gruncie niniejszej sprawie dotyczących wadliwie przeprowadzonych pomiarów emisji hałasu i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie,
(ii) na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
(iii) na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2, wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych,
(iv) na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że jak wynika z treści sprawozdania, w oparciu o które wydany został zarówno skarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i decyzja II oraz decyzja I, punkt pomiarowy w którym zostało stwierdzone jedyne przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu w wyniku pracy zakładu (PP.1), został zlokalizowany zgodnie ze współrzędnymi przedstawionymi w tabeli nr 2 sprawozdania (str. 5/17), tj. szerokość geograficzna [...] oraz długość geograficzna [...]. Analiza ww. współrzędnych prowadzi do wniosku, że PP. 1, czyli punkt pomiarowy w którym zostało stwierdzone jedyne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, został zlokalizowany na terenie drogi publicznej ul. [....] oznaczonej w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J. rejon ulic [...] we wsi J. symbolem 2.KDD - teren dróg publicznych klasy dojazdowej, a nie jak być powinno na terenie nieruchomości chronionej akustycznie, tj. na terenie prywatnej nieruchomości chronionej akustycznie położonej przy ul. [...] w J. oznaczonej w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J. rejon ulic [...] we wsi J. symbolem 1. MN1 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej intensywnej. Powyższe potwierdza mapa stanowiąca załącznik nr 1 do niniejszej skargi kasacyjnej, na której geodeci legitymujący się wszelkimi wymaganymi prawem uprawnieniami dokonali lokalizacji punktów pomiarowych.
W ocenie skarżącej kasacyjnie, należy uznać, że teren ul. [...] na którym przeprowadzone zostały pomiary, przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę publiczną i również faktycznie tak zagospodarowany, nie jest terenem chronionym akustycznie, bowiem drogi publiczne nie znalazły się w ww. enumeratywnym wyliczeniu terenów chronionych akustycznie, w związku z czym pomiary nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji I, decyzji II jak i skarżonego wyroku. Na marginesie powyższych rozważań należy również wskazać, że Sąd I instancji w skarżonym wyroku potwierdził zasadę enumeratywności wyliczenia terenów chronionych akustycznie. Pomiary przeprowadzone na terenie drogi publicznej - ul. [...] niebędącej terenem chronionym akustycznie nie mogły stanowić podstawy do wydania zarówno decyzji I, decyzji II, jak również skarżonego wyroku.
Podkreślone przez skarżącą kasacyjnie zostało, że w sprawozdaniu z pomiarów nie zostało zamieszczone jakiekolwiek wyjaśnienie wskazujące na: (i) brak możliwości lokalizacji punktu pomiarowego w odległości od 0,5 m do 2,0 m od elewacji budynku objętego ochroną przed hałasem, jak również (ii) brak możliwości zlokalizowania punktu pomiarowego w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas. W ocenie skarżącej kasacyjnie, brak takiego wyjaśnienia w sprawozdaniu z pomiarów powinien zostać dostrzeżony i wyjaśniony przez organ I instancji w ramach rozpatrywania zebranego materiału dowodowego w sprawie, a jeżeli nie dokonał tego organ II instancji również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na skutek wniesionej skargi.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie, wadliwe jest twierdzenie organu II instancji wskazane w decyzji II, jak i potwierdzone przez Sąd I instancji (str. 10 uzasadnienia wyroku), jakoby lokalizacja punktu pomiarowego została dokonana zgodnie z części B ust. 2 pkt 2) lit. b) załącznika nr 7. Lokalizacja punktu pomiarowego na terenach otaczających budynki objęte ochroną przed hałasem jest bowiem możliwa, jedynie wtedy, gdy nie ma możliwości zlokalizowania punktów pomiarowych na zasadach przewidzianych w części B ust. 2 pkt 2) lit. a) załącznika nr 7.
Według wiedzy skarżącej, w przedmiotowej sprawie, na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] istniała możliwości zlokalizowania punktów pomiarowych w sposób zgodny z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) załącznika nr 7. Powyższe potwierdza sprawozdanie nr 248/16 z pomiarów okresowych hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń z 29 kwietnia 2016 r. przeprowadzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Warszawie na terenie posesji przy ul. [...] w J. (sprawozdanie w aktach sprawy). Zgodnie z tym sprawozdaniem, organ dokonujący pomiarów zlokalizował punkt pomiarowy w odległości 0,84 m od elewacji budynku, a więc zgodnie z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) załącznika nr 7. Zgodnie z tym sprawozdaniem w związku z działalnością zakładu nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Również w przypadku posesji położonej przy ul. [...], WIOŚ w Warszawie był w stanie zlokalizować punkt pomiarowy w odległości 1,1 m od elewacji budynku objętego ochroną przed hałasem, a więc w sposób zgodny z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) załącznika nr 7. Powyższe zostało potwierdzone na 1 stronie sprawozdania nr 249/15 z 28 kwietnia 2015 r. z pomiarów z pomiarów okresowych hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, które zostały przedłożone Staroście L. przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przy piśmie z 11 maja 2015 r. (w aktach sprawy). Według skarżącej kasacyjnie, powyższe potwierdza zatem, że zasadą i praktyką organów ochrony środowiska jest taka interpretacja części B ust. 2 pkt 2) załącznika 7, zgodnie z którą prawidłowym jest w pierwszej kolejności lokalizowanie (o ile to możliwe) punktów pomiarowych na zasadach przewidzianych w części B ust. 2 pkt 2) lit. a) załącznika nr 7. W ocenie skarżącej kasacyjnie, wadliwe zlokalizowanie punktu pomiarowego (PP.1), w którym stwierdzone zostało jedyne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu miało istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje brakiem możliwości uznania pomiarów za wiarygodny dowód w sprawie umożliwiający wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.
Według skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji w ślad za organem II i I instancji, w konsekwencji naruszeń prawa procesowego dopuścił się również naruszenia prawa materialnego, które polegało na błędnym zastosowaniu art. 115a, ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. uznaniu za zgodną z prawem decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu dla zakładu w porze nocy wydanej w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary, tj. w sposób niezgodny z elementarnymi zasadami ich przeprowadzania określonymi w rozporządzeniu.
W piśmie z 11 grudnia 2023 r., skarżąca kasacyjnie Spółka uzupełniła uzasadnienie zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z informacji uzyskanych od Ministerstwa Klimatu i Środowiska w trybie udostępnienia informacji publicznej wynika, że prawidłowe jest wykonywanie pomiarów na terenie zabudowanym, w dwóch punktach pomiarowych, przy elewacji (a więc zgodnie z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) rozporządzenia) i na terenach otaczających budynki (czyli wedle części B ust. 2 pkt 2) lit. b) rozporządzenia). Co więcej, jeżeli jakieś okoliczności uniemożliwią lokalizację punktów pomiarowych według powyższych zasad, to zdaniem Ministra, powinny być one szczegółowo scharakteryzowane, a samo odstępstwo winno zostać uzasadnione oraz przeanalizowane pod kątem jego wpływu na wyniki pomiaru. Według Spółki, sposób przeprowadzenia pomiarów oraz ich ostateczne wyniki budzą zastrzeżenia i chociażby w świetle przedstawionej opinii Departamentu Instrumentów Środowiskowych Ministerstwa Klimatu i Środowiska, nie powinny stanowić podstawy do wydania decyzji. W niniejszej sprawie odstępstwo od obowiązujących reguł powinno zostać, a nie zostało, opisane i uzasadnione w protokole i sprawozdaniu z pomiarów.
W odpowiedzi na pismo procesowe z 11 grudnia 2023 r. uczestniczka postępowania K.P. podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, które przedstawiała w kolejnych pismach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w piśmie z 20 czerwca 2020 r. Uczestniczka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej Spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna jak w niniejszej sprawie zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) i b) załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (dalej: rozporządzenie z 30 października 2014 r.), przez oddalenie skargi skarżącej na decyzję SKO w Warszawie z 24 kwietnia 2019 r., znak: KOA/26O7/OŚ/18 i uznanie pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenu zakładu wykonanych przez laboratorium badawcze S. sp. z o.o. na zlecenie organu I instancji w dniach 21 kwietnia 2018 r. - 28 kwietnia 2018 r. za wiarygodną, prawidłową i wystarczającą podstawę do wydania decyzji I oraz decyzji II. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji wadliwe rozstrzygnięcie o oddaleniu wniesionej skargi, uznając, że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W istocie zatem omawiany zarzut dotyczy poprawności zastosowania art. 151 p.p.s.a. w zw. z przepisami k.p.a. oraz przepisami rozporządzenie z 30 października 2014 r.
Naruszenie przywołanego art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa (a co nie miało miejsca w niniejszej sprawie), które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Dopiero ewentualne naruszenie przepisów powiązanych z ww. uregulowaniem decyduje o zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez orzekające organy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) i b) załącznika nr 7 do rozporządzenia z 30 października 2014 r.
W konsekwencji z uwagi na to, że Sąd I instancji wydając zaskarżone orzeczenie prawidłowo nie stwierdził naruszeń prawa procesowego i materialnego powołanych w skardze kasacyjnej, to nie istniała przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji, co czyniło w niniejszej sprawie zasadnym jej oddalenie. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie budzi wątpliwości to, że zmierzony 28 kwietnia 2018 r. przez biegłego z zakresu emisji hałasu do środowiska - akredytowane laboratorium badawcze S. sp. z o.o. hałas, emitowany przez zakład prowadzony przez skarżącą, znajdujący się na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem 1MN1 – tereny zabudowy jednorodzinnej intensywnej, przekraczał dopuszczalny poziom wyznaczony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112, ze zm.). W punkcie pomiarowym nr 1 w porze nocy o 3,5 dB, przy poziomie dopuszczalnym wynoszącym 40 dB. Źródłem powodującym przekroczenie była praca agregatów chłodniczych zlokalizowanych na ścianie sklepu. Potwierdza to znajdujące się w aktach administracyjnych sprawozdanie z pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenów obiektu handlowo-usługowego L. zlokalizowanego przy ul. [...] w J. z 18 maja 2018 r.
Ma rację Sąd I instancji, że pomiar poziomu hałasu przy zastosowaniu metodyki referencyjnej opisanej w wytycznych zamieszczonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542), wykonywany był metodą próbkowania. Jeśli chodzi o kwestię wyznaczenia punktów pomiaru, trzeba zauważyć, że lokalizacja punktów pomiarowych jest zależna od charakterystyk i lokalizowania źródeł hałasu (instalacji i urządzeń) oraz własności pochłaniających i odbijających terenu oraz zagospodarowania terenu, przy czym punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą (załącznik nr 7 część B ust. 1 i 2). Na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się bądź przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem, w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków (załącznik nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. a), bądź na terenach otaczających budynki o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± nad powierzchnią terenu (cyt. załącznik część B ust. 2 pkt 2 lit. b).
Sąd I instancji, dokonując kontroli decyzji SKO w Warszawie z 24 kwietnia 2019 r., nr KOA/2607/Oś/18 w przedmiocie ustalenia równoważnego poziomu hałasu pod kątem naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., słusznie uznał, że w sprawie podjęte zostały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, na podstawie zebranego materiału dowodowego (uwzględniającego że organ I instancji prawidłowo określił Spółce, prowadzącej sklep nr [...] przy ul. [...] w J. równoważny poziom hałasu dla pory nocy (w godzinach 22:00 – 6:00) LAeq N – 40 dB poza granicami działki należącej do Spółki – dla terenów chronionych akustycznie (terenów zabudowy jednorodzinnej) zlokalizowanych na północ i północny zachód od sklepu nr [...] przy ul. [....] w J., obejmujących w szczególności działki przy ul. [...] w J. o nr. Ew. [...] – w odniesieniu do wszystkich operacji i działań związanych z działalnością sklepu). Podstawą prawną decyzji był przepis art. 115a, ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 378 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Powyższe skutkowało wydaniem przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Wydanie przez SKO w Warszawie w niniejszej sprawie, decyzji uchylającej decyzję organu I instancji byłoby naruszeniem zasady równorzędnej ochrony interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, gdyż dawałoby prymat słusznego interesu strony nad interesem społecznym, co stanowiłoby w istocie naruszenie art. 7 k.p.a. W interesie społecznym leży bowiem ochrona przed hałasem. Należy zatem uznać, że kontrola sądowa w tym przedmiocie została przeprowadzona w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem zasady równorzędnej ochrony interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, o której mowa w powołanym przepisie. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.).
W niniejszej sprawie stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez organy orzekające dlatego zasługiwał na zaakceptowanie przez Sąd I instancji.
Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z częścią C pkt 1), 2), 4), 5) i 6) załącznika nr 7 do rozporządzenia z 30 października 2014 r. oraz z częścią I pkt 10) lit. b) załącznika nr 7) do ww. rozporządzenia. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że część C załącznika nr 7 do rozporządzenia z 30 października 2014 r. dotyczy wyłącznie urządzeń służących pomiarowi hałasu, a nie wszystkich urządzeń używanych przy dokonywaniu pomiarów, które mają charakter pomocniczy. Do takich urządzeń nie służących pomiarowi hałasu należy stacja meteorologiczna D., 1625/AH/12 z 26.10.2012 r. rejestrująca parametry pogody, dalmierz laserowy S. służący wyznaczaniu odległości, odbiornik GPS G. rejestrujący lokalizację w terenie. Jak stanowi część I pkt 10 lit b) cyt. załącznika wymóg podania w protokole z pomiarów danych identyfikacyjnych świadectw legalizacji przyrządów dotyczy jedynie tych dla których istnieje obowiązek posiadania tego typu dokumentów i świadectw wzorcowania. Nie jest zaś sporne, że przyrządy pomiarowe i wzorcujące posiadały świadectwa wzorcowania nie starsze niż 24 miesiące.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, polegający na błędnym zastosowaniu art. 115a ust. 1 p.o.ś., przez wydanie decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu dla zakładu w porze nocy w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary, tj. w sposób niezgodny z elementarnymi zasadami ich przeprowadzania określonymi w rozporządzeniu. Wyjaśnić należy, że zarzut ten nie został prawidłowo sformułowany.
W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. poz. 1542 z późn. zm.) nie występuje jednostka redakcyjna o nazwie "elementarne zasady przeprowadzenia pomiarów". Rozporządzenie z 30 października 2014 r. składa się z siedemnastu jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów oraz ośmiu załączników. Również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano jakie przepisy ww. rozporządzenia zostały naruszone. Przytaczając w podstawach kasacyjnych przepisy prawa należy pamiętać o wskazaniu aktu prawnego, którego część stanowią, a także o podaniu konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (gdy dzieli się on na mniejsze jednostki: artykuły, paragrafy, ustępy, punkty, litery, tiret).
Art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nakazuje przytoczenie w podstawach kasacyjnych przepisów prawa, rozumianych jako części aktu prawnego, wyodrębnione przez ustawodawcę. Nie każdy z tych przepisów ma charakter przepisu kompletnego, to jest takiego, który zawiera wszystkie elementy normy prawnej rozumianej jako wypowiedź powinnościowa o określonej strukturze wskazującej adresata, okoliczności, w jakich znajduje ona zastosowanie, zachowanie (nakazane bądź zakazane) adresata w tych okolicznościach. W takim przypadku często konieczne jest wskazanie w podstawach kasacyjnych kilku przepisów pozostających ze sobą w związku, z których treści można wyprowadzić naruszoną normę prawną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej winien się wówczas znaleźć wywód, z którego będzie wynikał powód wskazania tych właśnie przepisów jako naruszonych. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie stwierdza, że w uzasadnieniu niniejszej skargi kasacyjnej brak jest takiego wywodu. Nie jest natomiast prawidłowe przywołanie w zarzucie zbiorczego nazwania przez autora skargi kasacyjnej przepisów takiego jak: "elementarne zasady przeprowadzenia pomiarów", które nie wskazuje na poszczególne elementy treści ww. rozporządzenia.
W trafnej ocenie Sądu I instancji, nie jest zasadny zarzut niewiarygodnych pomiarów z uwagi na wykorzystanie aparatury bez ważnego świadectwa wzorcowania. Do pomiarów wykorzystano dwa skalibrowane zestawy przyrządów pomiarowych - dwa analizatory dźwięku SVAN 958 o numerach [...], dwa przedwzmacniacze SV-12L o nr [...], i dwa mikrofony G.R.A.S. 40 AE nr [...] i MK 255 o numerze [...]. Do kalibracji użyto kalibratora akustycznego SV 30A nr [...] wystawione przez Laboratorium Wzorcujące S. (posiadający certyfikat akredytacji laboratorium wzorcującego NR [...], wydany przez Polskie Centrum Akredytacji). Miernik poziomu dźwięku nr [...] posiada świadectwo wzorcowania [...] z 19.12.2017 r., zaś przedwzmacniacz SV 12L nr [...] legitymuje się świadectwem wzorcowania [...] z 20.12.2017 r. wystawionym przez Laboratorium wzorcujące S. Drugi miernik poziomu dźwięku (o nr [...]) posiada świadectwo wzorcowania [...] z 19.12.2017 r. a współpracujący z nim przedwzmacniacz ma świadectwo wzorcowania [...] z 20.12.2017 r. też wystawione przez w/w Laboratorium. W pomiarach użyto kalibratora akustycznego SV 30A nr [...] posiadającego świadectwo wzorcowania [.] z 28.08.2017 r. wystawione przez Laboratorium Wzorcujące S. Wszystkie świadectwa wzorcowania w dacie przeprowadzonych pomiarów (kwiecień 2018 r.) nie przekraczały 24 miesięcy zatem zarzut użycia przyrządów pomiarowych bez ważnych świadectw wzorcowania nie zasługiwał na uwzględnienie.
Nie można zarzucić również Sądowi I instancji błędnego zastosowania art. 115a ust. 1 p.o.ś. Poprzez tę postać naruszenia prawa rozumiana jest sytuacja, gdy wadliwie przyjęto, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej, jaka ma mieć zastosowanie w sprawie przy uwzględnieniu treści i znaczenia tej normy przyjętej przez sąd pierwszej instancji. Naruszenie prawa w tej formie może również nastąpić poprzez nieprawidłowe wyprowadzenie następstw prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie zastosowanej normy prawnej. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych dotyczących naruszenia art. 115a, ust. 1 p.o.ś. nie wyjaśniono, z jakich powodów skarżąca kasacyjnie uznaje stany hipotetyczny i rzeczywisty za różniące się. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że pomiary na skutek ich wadliwości nie mogły potwierdzić przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w związku z działalnością zakładu (wykonanie pomiarów przede wszystkim na terenie drogi publicznej). Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie był uprawniony do zastosowania na gruncie niniejszej sprawy art. 115a ust. 1 p.o.ś. Zgodnie z treścią tego przepisu, "W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N". Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że przepis art. 115a, ust. 1 p.o.ś. obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu w sytuacji przekroczenia określonych wskaźników bez względu na to czy przekroczenie miało charakter jednorazowy czy stały, a więc wystarczy jednorazowe przekroczenie norm, by mogła być wydana decyzja w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, że "Przesłanką do wydania tej decyzji jest naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu, jednak sama decyzja ma charakter deklaratoryjny, gdyż ustala jedynie dopuszczalny poziom hałasu przenikającego z danego zakładu do środowiska. Decyzja ta spełnia również funkcje prewencyjne, gdyż ma na celu zapobieganie naruszaniu przez dany zakład poziomu hałasu w przyszłości. Samo ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla danego zakładu nie rodzi negatywnych skutków prawnych" (zob. wyrok NSA z 2.10.2019 r., II OSK 2510/18, LEX nr 2778677).
Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika na jakiej podstawie uznał, że hałas, emitowany przez zakład prowadzony przez skarżącą Spółkę, znajdujący się na terenach oznaczonych w planie miejscowym symbolem 1MN1 – tereny zabudowy jednorodzinnej intensywnej, przekraczał dopuszczalny poziom wyznaczony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112, ze zm.). W punkcie pomiarowym nr 1 w porze nocy przekroczono dopuszczalny poziom o 3,5 dB, przy poziomie dopuszczalnym wynoszącym 40 dB. Źródłem powodującym przekroczenie była praca agregatów chłodniczych zlokalizowanych na ścianie sklepu. Potwierdza to znajdujące się w aktach administracyjnych sprawozdanie z pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenów obiektu handlowo-usługowego L. zlokalizowanego przy ul. Z. w J. z 18 maja 2918 r.
Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że pomiar poziomu hałasu przy zastosowaniu metodyki referencyjnej opisanej w wytycznych zamieszczonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542), wykonano metodą próbkowania. Sąd I instancji odnosząc się do kwestii wyznaczenia punktów pomiaru, słusznie zauważył, że lokalizacja punktów pomiarowych jest zależna od charakterystyk i lokalizowania źródeł hałasu (instalacji i urządzeń) oraz własności pochłaniających i odbijających terenu oraz zagospodarowania terenu, przy czym punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą (załącznik nr 7 część B ust. 1 i 2). Na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się bądź przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem, w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochrona przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków (załącznik nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. a), bądź na terenach otaczających budynki o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± nad powierzchnią terenu (cyt. załącznik część B ust. 2 pkt 2 lit. b).
Mając na względzie wyżej przedstawioną ocenę prawną, okoliczności powołane w uzupełnieniu uzasadnienia zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, wskazać należy, że abstrakcyjna interpretacja przepisów dotyczących kryteriów lokalizacji punktów pomiarowych dokonana przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska, pozostae bez wpływu na ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Wykładnia przepisów tam zawarta dokonana została w sposób ogólny bez odniesienia do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Podkreślenia wymaga również to, że przedłożone dokumenty pochodzą z 2022 i 2023 roku, a pomiary hałasu wykonane zostały w 2018 r. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, której zgodność z prawem podlegała ocenie w postępowaniu przed Sądem I instancji, została wydana zaś w dniu 24 kwietnia 2019 r. Pisma stanowią zatem opinie, które nie mogły zostać wzięte pod uwagę zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Wobec dokonanego powyżej odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w związku z postawionymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego, mając na uwadze ich sposób sformułowania, wskazać należy, że skoro nie udało się stronie skarżącej kasacyjnie podważyć ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy, a potwierdzonych przez Sąd I instancji, nie mogą one także zasługiwać na uwzględnienie. Konsekwencją przyjęcia za pozbawione podstaw poprzednio wymienionych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, wyrażającą się m.in. w uznaniu za w pełni uzasadnioną podzieloną przez Sąd I instancji ocenę, co do braku skutecznego podważenia rzetelności wykonania pomiaru poziomu hałasu, uprawnionym stać się musi zarazem stwierdzenie - iż w niniejszej sprawie organy w sposób właściwy zinterpretowały i zastosowały w jej ramach przepisy rozporządzenia z 30 października 2014 r., w tym również art. 115a ust. 1 p.o.ś.
Odnosząc się zaś do wniosku autora skargi kasacyjnej przedstawionego w pkt (i) skargi kasacyjnej o przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. ekspertyzy sporządzonej przez geodetę mgr inż. K.K. oraz geodetę mgr inż. A.P. z 26 marca 2020 r., należy wyjaśnić, że w świetle przepisów p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. II GSK 2326/13). W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną NSA ocenia wyłącznie prawidłowość działania sądu administracyjnego pierwszej instancji w granicach podstaw kasacyjnych. Wprawdzie art. 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość uzupełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym materiału dowodowego przez dopuszczenie dowodu z dokumentów, lecz ta instytucja ma zastosowanie przed sądem pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 847/16). Należy przy tym mieć na uwadze, że zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.