III OSK 3269/23

III OSK 3269/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Op 210/23 - Wyrok WSA w Opolu z 2023-08-10
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 1, art. 2, art. 7, art. 24, art. 77 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2023 poz 171
art. 99-101, art. 107 ust. 1,2,3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Op 210/23 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie uposażenia funkcjonariusza Policji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. K. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Op 210/23 oddalił skargę B. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie uposażenia funkcjonariusza Policji.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Raportem z dnia 16 lutego 2023 r. (data wpływu do Komendanta Miejskiego Policji w O. - 17 luty 2023 r.) B. K. (dalej: "skarżący", "strona"), powołując się na § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.), wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w O. o zaliczenie do wysługi lat, a także do nagrody jubileuszowej, pracy w gospodarstwie rolnym w następujących okresach: od dnia 12 lutego 1992 r. do dnia 31 maja 1999 r. oraz od dnia 1 maja 2000 r. do dnia 12 grudnia 2000 r. W załączeniu do raportu przedłożył dokumenty, wykazujące wykonywanie pracy we wskazanych okresach, a także wniósł o przesłuchanie świadków na tę samą okoliczność.
W dniu 22 lutego 2023 r. Komendant Miejski Policji w O. wszczął postępowanie w sprawie zaliczenia do wysługi lat do celów uposażeniowych okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców skarżącego, stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990 r., Nr 54, poz. 310), okresów od 12 lutego 1990 r. do 31 maja 1999 r. oraz od 1 maja 2000 r. do 12 grudnia 2000 r.
W toku tego postępowania, rozkazem nr 18/2023 z dnia 11 stycznia 2023 r. Komendant Miejski Policji w O. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 25 lutego 2023 r. z uwagi na stwierdzoną przez Opolską Rejonową Komisję Lekarską MSW w Opolu trwałą niezdolność do służby w Policji (Orzeczenie nr RKLOp-776-2022/F/POL z dnia 19 kwietnia 2022 r.), stosownie do art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, ze zm., zwana dalej: "ustawa o Policji"). Strona nie wniosła odwołania od wyżej wymienionego rozstrzygnięcia.
W konsekwencji uprawomocnienia się rozstrzygnięcia z dnia 11 stycznia 2023 r., w trybie art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a."), decyzją nr 3/1241/WO-Ks/2023 z dnia 15 marca 2023 r. Komendant Miejski Policji w O. umorzył postępowanie w sprawie raportu skarżącego z dnia 16 lutego 2023 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Miejski Policji w O. wskazał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, stosownie do art. 105 § 1 k.p.a.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie.
Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Opolu decyzją z dnia 28 kwietnia 2023 r., nr 1/2023, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w O.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę B. K. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że stan faktyczny sprawy był między stronami bezsporny. Sporna była natomiast ocena prawna umorzenia postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącego z 16 lutego 2023 r., wobec rozwiązania stosunku służbowego z dniem 25 lutego 2023 r. w oparciu o rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia 11 stycznia 2023 r.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że według art. 99 ust. 2 ustawy o Policji policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Z kolei przepis art. 100 ustawy zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta. Przepisy te jednoznacznie odnoszą się do policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei z art. 106 ust. 3 omawianej ustawy wynika, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w pełni zaaprobował pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13 (dostępny w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), wedle którego na skutek zwolnienia funkcjonariusza ze służby postępowanie w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego stało się bezprzedmiotowe. We wskazanym orzeczeniu funkcjonariusz Policji, który zażądał ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym, został zwolniony ze służby w formacji mundurowej na etapie rozpoznawania przez organ administracji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. NSA zaakcentował, iż ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Z kolei ustalenie wysługi lat jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim pozostaje osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji oceniając rozstrzygnięcie, które legło u podstaw skargi B. K. podkreślić należy, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą osób, które są w służbie. Skoro skarżący na mocy art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji utracił status funkcjonariusza z dniem 25 lutego 2023 r., to stracił też swój byt element materialnoprawny postępowania. Nie można kształtować wysokości uposażenia, w tym wyliczania wysługi lat w sytuacji, gdy skarżący nie legitymuje się prawem do uposażenia.
W ocenie Sądu pierwszej instancji tym samym wniosek datowany na dzień 16 lutego 2023 r., złożony w dniu 17 lutego 2023 r. w Komendzie Miejskiej Policji w O., stał się bezprzedmiotowy z dniem zwolnienia skarżącego ze służby, tj. z dniem 25 lutego 2023 r. Organ utracił możliwość kształtowania wynagrodzenia strony, bowiem po tej dacie nie posiadał on już statusu funkcjonariusza Policji. W konsekwencji powyższego w zaistniałej sprawie, odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści skargi, organy nie dopuściły się zarzucanych skargą naruszeń tak przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o Policji, jak i prawa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał, że końcowo podkreślić należy, że strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zaliczenie do wysługi lat wskazanych okresów pracy w gospodarstwie rolnym zaledwie kilka dni przed zwolnieniem jej ze służby, określonym na dzień 25 lutego 2023 r. Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie w dniu 22 lutego 2023 r., a zatem dostosował się do dyspozycji z art. 35 § 1 k.p.a., tj. działania bez zbędnej zwłoki, niemniej taki przedział czasowy wykluczał możliwość wydania rozstrzygnięcia merytorycznego do 25 lutego 2023 r., tym bardziej, że skarżący domagał się przesłuchania świadków. W konsekwencji wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w dniu 15 marca 2023 r. nie stanowiło również naruszenia przepisów o czasie trwania postępowania przed organem I instancji, o jakim stanowi art. 35 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł B. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
I. w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z poźn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
1. art. 1, 2, 7, 24, 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) zwanej dalej Konstytucją, przez ich niezastosowanie;
2. art. 99-101 i 107 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, polegające na błędnej wykładni i uznaniu, że w sprawie nie ziściła się dyspozycja tejże normy prawnej,
II. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego oraz brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia - wszystkie w sposób mający istotny wpływ na treść zaskarżonego, a szczegółowo opisane w uzasadnieniu.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także zrzekł się rozprawy.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, lub jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, aczkolwiek zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie określają formy naruszeń.
Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy podnieść, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, to jest nie wyjaśnił, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.
Zaskarżony wyrok został zaopatrzony w uzasadnienie, które zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, a z jego treści wystarczająco jednoznacznie wynika, z jakich przyczyn sąd a quo uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z motywami zaskarżonego wyroku, nie dowodzi jeszcze naruszenia powołanego przepisu odnoszącego się do wymogów formalnych uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Nie można natomiast skutecznie zakwestionować w ramach omawianego zarzutu ustaleń stanu faktycznego poczynionych przez organ, a przyjętych przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa orzekania, do czego w istocie zmierza skarżący kasacyjnie. Merytoryczna poprawność wyroku nie mogła być skutecznie podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyjaśnił jego podstawę faktyczną i prawną.
W odniesieniu do skonstruowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego należy przede wszystkim podnieść, że w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga kasacyjna, z uwagi na wysoki stopień jej sformalizowania, zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy zaś rozumieć wskazanie określonych przepisów prawa. Autor skargi kasacyjnej winien zatem wymienić konkretne przepisy, których naruszenia - jego zdaniem - dopuścił się Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej należało więc określić przepisy, które jej autor objął zaskarżeniem - zgodnie z systematyzacją przyjętą w aktach prawa. W przypadku więc, gdy dany artykuł dzielił się na dalsze jeszcze jednostki redakcyjne, w postaci np. ustępu, paragrafu czy punktu, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było dokładne sprecyzowanie przepisu objętego zarzutem.
Skarżący kasacyjnie w podstawie kasacyjnej wskazał zbiorczo art. 99-101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 145). Podczas gdy art. 99 tej ustawy zawiera pięć ustępów o różnej treści normatywnej, a art. 101 – dwa ustępy. Już powyższa okoliczność sprawia, że omawiany zarzut nie został właściwie skonstruowany.
Należy jednak wskazać, że art. 100 ustawy o Policji zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. Zgodnie z powyższym przepisem uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W świetle art. 99 ust. 2 tej ustawy z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z kolei z art. 106 ust. 3 ustawy o Policji wynika, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Przepis ten wskazuje w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są funkcjonariuszami policji. Jak wskazał NSA w wyroku z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13, "ustalenie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat dotyczy wyłącznie czynnego policjanta. Tylko bowiem policjantowi przysługuje uposażenie. Natomiast prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby. Z kolei ustalenie wysługi lat jest ściśle związane z uposażeniem, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje". Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że B. K. został rozkazem personalnym nr 18/2023 wydanym przez Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia 11 stycznia 2023 r. zwolniony ze służby z dniem 25 lutego 2023 r., a rozkaz ten stał się ostateczny. Jest to więc istotna okoliczność stanu faktycznego, którą w kontekście dyspozycji art. 106 ust. 3 ustawy o Policji musiały uwzględnić organy administracyjne orzekające w sprawie. Skoro w niniejszej sprawie w toku postępowania doszło do zmiany stanu faktycznego tego rodzaju, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe wobec zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, to prawidłowe było stwierdzenie, że brak jest podstaw do wydania decyzji merytorycznej w sprawie.
Podstawy do wydania w sprawie decyzji merytorycznej nie sposób wywieść także z przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisów art. 1, 2, 7, 24 i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.