III OSK 319/22

III OSK 319/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2228/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-10-05
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 1411
art. 129 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym
Dz.U. 2022 poz 329
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X.X. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2228/21 w sprawie ze skargi X.X. na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia 21 kwietnia 2021 r. nr 1670/21 w przedmiocie ustalenia uposażenia miesięcznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 października 2021 r., II SA/Wa 2228/21, w sprawie ze skargi X. X (dalej: "skarżący"), na decyzję personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z 21 kwietnia 2021 r., nr 1670/21 w przedmiocie uposażenia miesięcznego, oddalił skargę.
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.
Dyrektor Departamentu Ochrony Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: "przełożony dyscyplinarny") orzeczeniem z 28 grudnia 2020 r., nr 2/2020, na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1671 ze zm., dalej: "ustawa o CBA"), wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe za przewinienia dyscyplinarne popełnione w 2020 r.
Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: "Szef CBA") decyzją z 30 grudnia 2020 r., nr 5293/20, odwołał skarżącego z [...] stycznia 2021 r. z zajmowanego stanowiska starszego [...] i na podstawie art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o CBA, przeniósł do swojej dyspozycji na okres do 3 miesięcy.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, orzeczeniem z 25 stycznia 2021 r., nr 1/2021, Szef CBA utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
Skarżący pozostający od 1 stycznia 2021 r. w dyspozycji Szefa CBA otrzymał propozycję przeniesienia na stanowisko służbowe: "[...]" w Wydziale [...] z 1 kwietnia 2021 r. z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł oraz premią w wysokości 2% uposażenia zasadniczego. Wobec zgody skarżącego, decyzją personalną z 31 marca 2021 r., nr 1637/21, Szef CBA przeniósł skarżącego na tożsame stanowisko służbowe do Delegatury CBA w [...] z [...] kwietnia 2021 r.
Szef CBA decyzją personalną z 21 kwietnia 2021 r., nr 1670/21, z 30 kwietnia 2021 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z [...] maja 2021 r. przeniósł go na niższe stanowisko służbowe: "[...]" w Wydziale [...] oraz przyznał skarżącemu uposażenie miesięczne w wysokości: [...] zł, składające się z:
1. uposażenia zasadniczego, obejmującego:
a) stawkę uposażenia zasadniczego: [...] zł,
b) kwotę [...] zł stanowiącą 14% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat,
2. premię w wysokości 2% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1, w kwocie [...] zł.
Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji personalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku, że 25 stycznia 2021 r. uprawomocniło się orzeczenie dyscyplinarne zapadłe względem skarżącego, ponieważ orzeczeniem tym Szef CBA utrzymał w mocy orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego z 28 grudnia 2020 r., nr 2/2020 o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Podkreślił, że 25 stycznia 2021 r. skarżący nie zajmował stanowiska służbowego, ponieważ od 1 stycznia 2021 r. do 31 marca 2021 r. pozostawał w dyspozycji Szefa CBA. Jak uznał Sąd Wojewódzki, wymierzona kara dyscyplinarna mogła zostać wykonana dopiero po przeniesieniu skarżącego na stanowisko służbowe, co nastąpiło decyzją personalną wydaną 31 marca 2021 r. po upływie okresu pozostawania skarżącego w dyspozycji Szefa CBA.
Jak wyjaśnił WSA w Warszawie, zaskarżona decyzja personalna z 21 kwietnia 2021 r. stanowi konsekwencję prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej. Związany charakter zaskarżonej decyzji personalnej wynika z zawartego w art. 134 ust. 4 w związku z ust. 3 ustawy o CBA zwrotu "niezwłocznie wykonuje karę".
Sąd pierwszej instancji podał, że od 1 kwietnia 2021 r. skarżący zajmował stanowisko: "[...]" w Wydziale [...]. Stanowiskiem bezpośrednio niższym w stosunku do stanowiska: "[...]" jest stanowisko służbowe: "[...]". Według Sądu, wykonując wymierzoną karę dyscyplinarną, Szef CBA prawidłowo przeniósł skarżącego na stanowisko [...] jako niższe stanowisko służbowe. WSA w Warszawie uznał, że również określona przez organ wysokość miesięcznego wynagrodzenia jest właściwa. Ustalając w zaskarżonej decyzji personalnej wysokość stawki uposażenia zasadniczego skarżącego na kwotę [...] zł, Szef CBA wybrał najwyższą stawkę przewidzianą na stanowisku służbowym "[...]".
Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego:
- art. 113 ust. 1 pkt 3 ustawy o CBA, zgodnie z którym Funkcjonariuszowi może za przewinienie dyscyplinarne być wymierzona kara dyscyplinarna "wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe", poprzez błędną wykładnię tego przepisu, mianowicie uznanie, że wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe oznacza automatycznie obniżenie uposażenia, co jest wykładnią błędną, bowiem ustawodawca stworzył zamknięty, taksatywny katalog kar dyscyplinarnych, ponadto gdyby chciał do katalogu kar za przewinienie dyscyplinarne dodać obniżenie wynagrodzenia (które niewątpliwie jest innego rodzaju uciążliwą karą o wymiarze finansowym), to wskazałby taką karę expresis verbis, tak jak ustawodawca uczynił to, wpisując w ust. 2 tego przepisu "karę dodatkową w postaci okresowego pozbawienia premii",
- art. 61 ust. 1 ustawy o CBA, poprzez błędne przyjęcie, że zgodnym z prawem było (w wykonaniu orzeczenia dyscyplinarnego) 31 marca 2021 r. wydanie najpierw decyzji personalnej, nr 1637/21, zgodnie z którą z 1 kwietnia 2021 r. organ przeniósł skarżącego na tożsame stanowisko służbowe (tj. stanowisko [...] zajmowanego do tej pory), następnie po 3 tygodniach bez zgody skarżącego, 21 kwietnia 2021 r., Szef CBA wydał drugą decyzję personalną, w której organ zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i w tej samej decyzji, z 1 maja 2021 r., przeniósł na niższe stanowisko służbowe z obniżeniem uposażenia, w sytuacji gdy w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza, która może przybrać formę zwolnienia ze służby z jednoczesnym mianowaniem na nowe stanowisko, umożliwia jednak przeniesienie wyłącznie na stanowisko równorzędne, co oznacza przeniesienie na stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym (por. wyrok NSA z 19 października 2007 r., I OSK 100/07),
- art. 116. ustawy o CBA, zgodnie z którym kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na odwołaniu z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowaniu na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego, poprzez błędną wykładnię tego przepisu, że obniżenie dotychczasowego stanowiska związane jest z automatycznym zastosowaniem załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego. Gdyby przyjąć, że kara obniżenia stanowiska jest nierozerwalnie połączona z obowiązkiem określenia wynagrodzenia dla nowego stanowiska zgodnie z załącznikiem do ww. rozporządzenia, dochodziłoby do absurdu, w którym kara obniżenia stanowiska, związana byłaby z podwyższeniem wynagrodzenia w stosunku do aktualnie otrzymywanego (np. ekspert z wynagrodzeniem [...] zł [w widełkach [...] zł], zdegradowany do [...], musiałby dostać podwyżkę o kwotę [...] zł, ponieważ minimalne wynagrodzenie [...] wynosi [...] zł).
- art. 134 ust. 4 ustawy o CBA, zgodnie z którym przełożony, właściwy w sprawach osobowych, po uprawomocnieniu się orzeczenia, niezwłocznie wykonuje karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, wydalenia ze służby, przez wydanie decyzji odpowiednio o zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowaniu go na niższe stanowisko służbowe albo zwolnieniu ukaranego funkcjonariusza ze służb w sytuacji, gdy decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko została wykonana po 5 miesiącach od orzeczenia kary i po 3 tygodniach od powrotu z dyspozycji Szefa CBA,
2. naruszenie przepisów prawa postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewłaściwej kontroli Sądu działalności organu administracji publicznej, poprzez niedostrzeżenie istotnych naruszeń organu, mających wpływ na wynik sprawy oraz powielenie tych naruszeń, w szczególności poprzez pominięcie istotnej okoliczności, że wobec skarżącego zostały wydane dwie decyzje personalne a nie jedna, że skarżący wyraził zgodę na pierwszą decyzję personalną zmieniającą wyłącznie miejsce pełnienia służby oraz że kara została wykonana po upływie blisko 5 miesięcy od wymierzenia kary dyscyplinarnej i ponad roku od zdarzenia,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez przedstawienie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy wybiórczo, bez odniesienia się dlaczego Sąd uznał, że wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe oznacza automatycznie obniżenie uposażenia, lub dlaczego obniżenie dotychczasowego stanowiska związane jest z automatycznym zastosowaniem załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego, mianowicie ograniczenie się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku do powtórzenia stanowiska, zajętego w sprawie przez organy administracji, bez szczegółowego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, który nie może zastąpić opisu przebiegu logicznego rozumowania, rezultatem którego jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania określonego przepisu prawnego w okolicznościach stanu faktycznego sprawy.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Kasator wnioskował o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna rozpoznawana w granicach podniesionych zarzutów nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności istotnym jest podkreślenie, że skarga rozpoznawana w przedmiotowej sprawie została skierowana przeciwko rozkazowi personalnemu Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z 21 kwietnia 2021 r., którym z 30 kwietnia 2021 r. zwolniono skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z 1 maja 2021 r., w wykonaniu wymierzonej kary dyscyplinarnej, przeniesiono skarżącego na niższe stanowisko służbowe i przyznano uposażenie miesięczne. Skarżący rozstrzygnięcie to zakwestionował w zakresie przyznanego uposażenia, podważając jego obniżenie.
Zwrócenie uwagi na przedmiot zaskarżenia jest w okolicznościach tej sprawy o tyle istotne, że część zarzutów skargi kasacyjnej nie odnosi się do przepisów znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.
Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 113 ust. 1 pkt 3 ustawy o CBA określający, że funkcjonariuszowi może być wymierzana kara dyscyplinarna wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Przepis ten znajduje zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy CBA, które to postępowanie, a więc i wymierzona w nim skarżącemu kara dyscyplinarna, nie jest poddawane kontroli w niniejszym postępowaniu. Sąd pierwszej instancji nie sprawdzał poprawności jego interpretacji, ani też jego zastosowania, nie mógł go zatem naruszyć w sposób podany przez skarżącego kasacyjnie.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o CBA, zgodnie z którym funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Stosownie do powyższego przepisu, wyznaczającego jedyną przesłankę obligatoryjną przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, przełożony jest zobowiązany do przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe w sytuacji, gdy wymierzono wobec niego karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Przełożony w toku postępowania, które toczy się w związku z wykonaniem kary dyscyplinarnej, bada jedynie, czy zostało wydane orzeczenie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza i czy stało się ono prawomocne.
Co do zasady zmiana treści stosunku służbowego funkcjonariusza poprzez przeniesienie go na inne stanowisko służbowe może polegać na jego awansowaniu, przeniesieniu na stanowisko równorzędne lub przeniesieniu na niższe stanowisko. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na konieczność wykonania wymierzonej skarżącemu kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, możliwe było, a zasadniczo konieczne, przeniesienie skarżącego na stanowisko niższe. Aby mogło dojść do mianowania skarżącego na stanowisko służbowe niższe, co stanowi przekształcenie stosunku służbowego, koniecznym było odwołanie skarżącego ze stanowiska służbowego dotychczas przez niego zajmowanego. I taka też decyzja została w sprawie wydana. Pozostaje ona w zgodzie z wymogiem określonym w art. 116 ust. 1 ustawy o CBA, stosownie do którego kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na odwołaniu z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowaniu na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego. Poza kontrolą w rozpoznawanej sprawie pozostają natomiast wcześniej wydane rozkazy personalne kształtujące stosunek służbowy skarżącego, albowiem nie są one objęte przedmiotem sprawy niniejszej. Podkreślenia również wymaga, że z uwagi na znajdującą zastosowanie w sprawie podstawę zwolnienia, wywody skargi kasacyjnej odnoszące się do konieczności uzyskania zgody funkcjonariusza na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, czy też stanowisko równorzędne, pozostają bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 116 ustawy o CBA. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na nieprawidłową konstrukcję omawianego zarzutu. W judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, wedle którego prawidłowe podanie podstaw kasacyjnych, o jakim stanowi art. 176 p.p.s.a., wymaga, aby wskazać konkretne przepisy naruszone zdaniem strony skarżącej przez sąd, z wyszczególnieniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych. Tylko prawidłowe opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10). Powołanie się na całość przepisu nie pozwala na prawidłowe ustalenie granic zaskarżenia, gdyż nie wyznacza kierunku, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny powinien dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia, a zatem uchybienie w tym zakresie stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 9 lutego 2006 r., I GSK 1348/05). Art. 116 ustawy o CBA składa się z dwóch paragrafów o różnej treści normatywnej, a skarżący kasacyjne nie określił, do którego z nich skierowany jest zarzut, co uniemożliwia odniesienie się do błędnie skonstruowanego zarzutu. Można jedynie wskazać, że przepis ten ustala sposób wykonania kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Procedura w nim przewidziana została w rozpoznawanej sprawie zachowana. Ustalenie w zaskarżonej decyzji uposażenia należnego skarżącemu na nowym stanowisku służbowym związane było z regulacją art. 89 ust. 1 ustawy o CBA, w myśl którego prawo do uposażenia powstaje z dniem powołania, powierzenia obowiązków albo mianowania na stanowisko służbowe. Oznacza to, że w pierwszej decyzji personalnej o mianowaniu funkcjonariusza powinno określić się również składniki uposażenia. Także zmiany w wysokości uposażenia powinny być dokonywane w drodze decyzji personalnej, która podlega kontroli sądów administracyjnych. Mianowanie lub przeniesienie na stanowisko służbowe to przede wszystkim usytuowanie funkcjonariusza w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej na określonym stanowisku, natomiast przysługujące funkcjonariuszowi uposażenie jest konsekwencją zajmowania określonego stanowiska, na które funkcjonariusz został mianowany lub przeniesiony.
Charakter stosunku prawnego łączącego funkcjonariusza CBA ze służbą specjalną determinuje sposób wynagradzania za służbę. Funkcjonariusze nie otrzymują bowiem wynagrodzenia za pracę, ale uposażenie, a także inne świadczenia pieniężne. Uposażenie nie jest tym samym, co przewidziane w przepisach kodeksu pracy wynagrodzenie. Administracyjnoprawna treść stosunku służbowego powoduje, że także uposażenie ma charakter administracyjny. Uposażenie jest zatem określonym we władczy sposób przez przełożonego w drodze decyzji administracyjnej świadczeniem publicznoprawnym. Sposób obliczania i przyznawania uposażenia jest sformalizowany i w tym zakresie obie strony stosunku służbowego są skrępowane przez przepisy ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i wydanych do niej rozporządzeń. Przełożony ma znacznie ograniczone możliwości kształtowania uposażenia podległego mu funkcjonariusza. Z kolei funkcjonariusz nie może "negocjować" wysokości uposażenia.
Powyższe pozwala na przyjęcie, że organ był obowiązany do ustalenia w zaskarżonej decyzji, w związku z przeniesieniem skarżącego na nowe stanowisko służbowe, przysługującego mu uposażenia, a także innych należnych mu świadczeń pieniężnych. Uposażenie to winno być zgodne ze stawkami uposażenia określonymi przez rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2022 r., poz. 2396), dla poszczególnych stanowisk służbowych.
Nie został naruszony przepis art. 134 ust. 3 ustawy o CBA, według którego przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę. Przepis ten nie był rozważany, tak co do wykładni, jak i jego zastosowania, przez Sąd pierwszej instancji, co oznacza, że nie mogło dojść do jego naruszenia w sposób opisany w skardze kasacyjnej.
W sprawie nie zaszły również przesłanki do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wskazanych w tym przepisie elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego, a także gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; wyroki NSA z: 18 września 2014 r., II GSK 1096/13; 27 listopada 2014 r., II GSK 584/13; 12 lutego 2015 r., II OSK 200/15; 3 marca 2015 r., II GSK 56/14; 11 marca 2015 r., II GSK 810/14; 27 sierpnia 22021 r., II GSK 1417/18). Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Przy czym z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (por. wyrok NSA z 29 lutego 2008 r., II FSK 1801/06). Jak przyjmuje judykatura, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017 r., II GSK 5181/16).
Odrębnymi zagadnieniami są natomiast zupełność, adekwatność lub prawidłowość wykładni i subsumpcji zastosowanych regulacji materialnoprawnych. Skarżący kasacyjnie nie może jednak podważać legalności orzeczenia sądu pierwszej instancji w zakresie wykładni lub stosowania prawa za pośrednictwem zarzutu niepełności określenia lub wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Jeśli bowiem w sensie formalnym tego rodzaju element uzasadnienia został w nim zawarty, to zarzut kasacyjny, że ta część uzasadnienia jest wadliwa w sensie treściowym, nie może bazować na art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość treściowa uzasadnienia może być natomiast zwalczana za pomocą skonkretyzowanych zarzutów naruszenia wyraźnie wyodrębnionych redakcyjnie przepisów prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego, które wchodziły lub powinny były wchodzić w skład podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy.
Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia obejmuje wszystkie obligatoryjne elementy składowe, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawiera ono w szczególności syntetyczne omówienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej konieczne wyjaśnienie. Brak szczegółowego odniesienia się przez WSA do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, gdyż to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy. Pamiętać bowiem należy, że skarżący w skardze skierowanej do WSA w Warszawie zarzucał organowi brak podstawy prawnej do pomniejszenia miesięcznego uposażenia i wnioskował o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego jedynie w tej części. Do tego zagadnienia odnosiła się też jego argumentacja.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.