III OSK 316/23

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej R. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, które odrzuciło jego skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Sosnowcu w przedmiocie wydania zaświadczenia. Skarżący domagał się wydania zaświadczenia potwierdzającego, czy składał prośby o kserokopie dokumentów na wezwanie sądu i jak zostały rozpatrzone. Sąd pierwszej instancji uznał, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, a zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu karnego wykonawczego (k.k.w.), zgodnie z którymi skargi rozpoznaje sąd powszechny. Skarżący w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów KPA i p.p.s.a., argumentując, że jego wniosek miał charakter wniosku o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 KPA, a sprawy takie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, zważył, że istota sprawy sprowadza się do właściwości sądu w sprawach wydawania zaświadczeń przez organy postępowania wykonawczego. Sąd uznał, że choć skazanemu przysługuje prawo do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 KPA, to przepisy k.k.w. stanowią lex specialis w stosunku do przepisów KPA dotyczących wydawania zaświadczeń. Zgodnie z art. 7 k.k.w., skazany może zaskarżyć decyzje organów postępowania wykonawczego do sądu powszechnego. W związku z tym, skarga na bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia przez Dyrektora Aresztu Śledczego powinna być kierowana do sądu powszechnego, a nie administracyjnego. NSA podkreślił, że odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze decyzji, na którą przysługuje skarga do sądu powszechnego na podstawie art. 7 k.k.w. W konsekwencji, sąd administracyjny nie był właściwy do rozpoznania skargi, co uzasadniało jej odrzucenie przez WSA i oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający