III OSK 3090/23

III OSK 3090/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SA/Wa 204/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-07-14
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1233
art. 11 ust. 2
Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 107 §  3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § 1  pkt 1  lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 204/23 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję E. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie z dnia 24 listopada 2022 r. nr L.dz. P/221/22 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz J. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 204/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. S. (dalej: "skarżący") na decyzję E. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: "spółka") z 24 listopada 2022 r. nr L.dz. P/221/22 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 14 lipca 2020 r. L.dz. P/153/2020 (pkt 1) oraz zasądził zwrot kosztów (pkt 2).
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Skarżący wnioskiem z 5 czerwca 2020 r. domagał się udzielenia przez spółkę informacji publicznej poprzez podanie:
1) wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto Przewodniczącego oraz poszczególnych członków Rady Nadzorczej spółki za miesiąc kwiecień 2020 roku i to bez względu na tytuł, na podstawie którego otrzymują wynagrodzenie w w/w spółce;
2) imienia i nazwiska Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki w czerwcu 2020 r.;
3) wysokości miesięcznego wynagrodzenia Prezesa Zarządu Spółki za miesiąc kwiecień 2020.
Pismem z 18 czerwca 2020 roku spółka udzieliła odpowiedzi na wniosek i odnośnie:
- pkt 1 wskazała akt normatywny który reguluje kwestię wynagrodzenia członków Rady Nadzorczej Spółki tj. ustawę z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1907), tj. art. 10;
- pkt 2 wskazała, że imię i nazwisko Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki znajduje się na stronie internetowej spółki;
- pkt 3 wskazała, że kwestię wynagrodzenia Prezesa Zarządu Spółki reguluje ustawa z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami w art. 3.
Dnia 3 lipca 2020 roku skarżący wskazał, że domaga się konkretnych odpowiedzi i podania mu danych zamiast cytowania przepisów. Dlatego podtrzymał wniosek z 5 czerwca 2020 roku.
W nawiązaniu do wniosku o informację publiczną z 5 czerwca 2020 roku oraz pisma z dnia 18 czerwca 2020 roku spółka wskazała, że wysokość wynagrodzenia Przewodniczącego Rady nadzorczej za kwiecień 2020 r. wyniosła 6.606,00 zł brutto (netto 4.834,57 zł), natomiast wynagrodzenie pozostałych członków Rady nadzorczej za kwiecień 2020 roku i to bez względu na tytuł na podstawie, którego otrzymują wynagrodzenie to 4.404,00 zł brutto (netto 3.237,38 zł). W tym zakresie, tj. co do pkt 1 i 2 wniosku spółka udzieliła informacji publicznej.
Tego samego dnia, 14 lipca 2020 r. spółka wydała decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości wynagrodzenia netto i brutto Prezesa Zarządu spółki za kwiecień 2020 r.
W odwołaniu z 29 lipca 2020 r. złożonym do Prezydenta Miasta Bydgoszczy, skarżący wyraził sprzeciw wobec odmowy udzielenia mu informacji publicznych i złożył skargę na bezczynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga została rozpoznana 25 maja 2022 roku, sygn. akt: II SAB/Bd 73/21. Sąd zobowiązał organ do nadania dalszego biegu odwołaniu skarżącego oraz stwierdził dopuszczenie się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa.
W dniu 24 listopada 2022 roku decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej została utrzymana w mocy.
Pismem z dnia 5 lipca 2023 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 11 lipca 2023 roku po stronie skarżącego do sprawy wstąpił profesjonalny pełnomocnik, który podtrzymał skargę, podkreślając, że osoby wchodzące w skład zarządu spółki należą do kręgu osób pełniących funkcje publiczne a zatem odmowa ujawnienia wynagrodzeń członków zarządu narusza zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. Sąd pierwszej instancji wskazał, że jej przedmiot jest ściśle powiązany z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 maja 2022 roku, sygn. akt: II SAB/Bd 73/21, uwzględniającym skargę skarżącego na bezczynność Prezydenta Miasta Bydgoszczy.
W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że zadaniem spółki do której skierowano wniosek o udostępnienie informacji, było dokonanie oceny, czy żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorcy i w jakim zakresie. Wskazano, że decyzja odmowna powinna być uargumentowana i nie może być ogólnikowa, a podmiot zobowiązany winien zbadać, czy ujawnienie określonych informacji utrudni funkcjonowanie przedsiębiorcy na rynku oraz czy miało miejsce zastrzeżenie o objęciu określonych danych tajemnicą przedsiębiorcy. Z tego zadania spółka nie wywiązała się przyjmując, że sam fakt zamieszczenia w umowie z członkami zarządu klauzuli poufności oznacza, że są to informacje poufne, a spółka podjęła niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. Spółka nie przedstawiła obowiązujących polityk czy regulaminów ochrony treści żądanej przez skarżącego w trybie dostępu do informacji publicznej.
Ustalenie, czy w konkretnej sprawie mamy do czynienia z wartością gospodarczą określonych danych, wymaga szczegółowej weryfikacji żądanych informacji, aktualnej sytuacji przedsiębiorcy oraz uwarunkowań prawnych i faktycznych prowadzenia działalności na danym terenie. Takich ustaleń i weryfikacji w niniejszej sprawie zdaniem WSA zabrakło, co powoduje, że stanowisko spółki jako niepoparte jakąkolwiek argumentacją jest przedwczesne. Ponadto, Sąd zwrócił uwagę na to, że spółka choć początkowo nie wskazała informacji na temat dochodów Przewodniczącego Rady Nadzorczej i jej członków, ostatecznie pismem z dnia 14 lipca 2020 roku udzieliła skarżącemu takiej informacji nie wskazując jakoby udzielenie informacji organizacyjnej o wynagrodzeniu istotnych dla działalności spółki organów stanowiło dla niej wartość gospodarczą. W tym zakresie argumentacja spółki co do istotnej wartości gospodarczej dla niej informacji o wynagrodzeniu Prezesa Zarządu jawi się jako niespójna i nieuzasadniona.
W żaden sposób nie wykazano powiązania wysokości wynagrodzenia i prezesa zarządu z wartością gospodarczą dla spółki, na którą się powołuje. Spółka w decyzji z 14 lipca 2020 roku, jak i w decyzji z 24 listopada 2022 roku wskazała, że: ,,informacja niewątpliwie ma charakter organizacyjny oraz stanowi wartość gospodarczą dla E. sp. z o.o. Informacja ta ma ponadto charakter poufny, nie jest bowiem publicznie dostępna, a E. sp. z o.o. podjęła działania w celu zachowania jej poufności w szczególności stosując klauzule poufności’’. W uzasadnieniu decyzji z 24 listopada 2022 roku spółka rozwinęła swoje uzasadnienie powołując się na to, że ujawnienie informacji mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Doprowadziłyby do tego konsekwencje finansowe naruszenia postanowień umowy łączącej spółkę i członków zarządu, którzy mogą spółce wytoczyć sprawę przed sądem powszechnym w związku z naruszeniem kontraktu menedżerskiego, a zatem powołała się na potencjalne roszczenie odszkodowawcze, które wpłynie negatywnie na wizerunek spółki. Spółka dodała, że podmiot, który ujawnia informacje, które sam zobowiązuje się chronić, nie jest postrzegany jako wiarygodny. Takie działanie świadczyłoby o tym, że E. jako spółka prawa handlowego nie wywiązuje się z postanowień umownych, a w konsekwencji, że straci biznesowo na fakcie ujawnienia swoich tajemnic.
W ocenie Sądu I instancji wpisanie w kontrakt menedżerski klauzuli poufności nie jest wystarczającą manifestacją, iż informacje chociażby o wynagrodzeniu mają charakter poufny. Spółka nie wykazała też, że dokumenty zawierające informacje o warunkach współpracy z Prezesem Zarządu w tym jego wynagrodzenie są informacjami chronionymi, nadzorowanymi w jej przedsiębiorstwie i jest to przez nią manifestowane, a nadto, że informacja o wynagrodzeniu Prezesa Zarządu ma wartość gospodarczą, podczas gdy już takiej wartości nie miały dla spółki informacje na temat wynagrodzenia Przewodniczącego Rady Nadzorczej i jej członków.
Skład orzekający wskazał, że w aktach sprawy brak jest powołanej w zaskarżonej decyzji klauzuli poufności zawartej w kontraktach, jak i ewentualnych polityk bezpieczeństwa. Nie można wobec powyższego zweryfikować, czy twierdzenia spółki o objęciu danych dotyczących wynagrodzenia Prezesa Zarządu stanowią tajemnicę przedsiębiorcy. W tym zakresie niewątpliwie więc doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.").
Sąd uznał za nieprzekonujące stanowisko, że wnioskowane do udostępnienia informacje realizują przesłankę materialną objęcia ich tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka twierdzi, iż są to informacje organizacyjne a ich ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację gospodarczą, jeżeli osoba, której dane dotyczą zdecydowałaby się wyprowadzić roszczenie odszkodowawcze wobec spółki z uwagi na udostępnienie informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. Wykazanie takiej relacji wymaga przedstawienia logicznego związku pomiędzy ujawnieniem informacji a potencjalną zasadnością roszczenia Prezesa Zarządu, co jest niemożliwe bez okazania klauzul poufności obowiązujących w spółce.
Powyższy wyrok w całości zaskarżyła spółka, zarzucając naruszenie:
1) prawa materialnego, tj.:
a) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że wysokość miesięcznego wynagrodzenia Prezesa Zarządu skarżącej nie stanowi tajemnicy przedsiębiorcy i nie podlega ograniczeniu w dostępie do informacji publicznej;
2) przepisów postępowania, tj.:
b) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że uzasadnienie rozstrzygnięcia skarżącej nie jest wystarczające w zakresie wykazania istnienia materialnych przesłanek uzasadniających uznanie wysokości miesięcznego wynagrodzenia Prezesa skarżącej za tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy w rozstrzygnięciu zawarto stosowne uzasadnienie wskazujące na znaczenie i wartość gospodarczą tej informacji, które jest jasne i zrozumiałe w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oraz błędne uznanie, że w przypadku umowy w zakresie zarządzania Prezesa Zarządu zawierającej klauzulę poufności treści umowy nie jest objęta tajemnicą przedsiębiorcy, a więc naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie prawidłowego rozstrzygnięcia skarżącej;
c) art. 134 ust. 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że Sąd jest związany w procesie wyrokowania podstawą prawną skargi i decyzji w sytuacji, gdy Sąd wskazał wątpliwości, czy nie zachodzi inna niż wskazana przez skarżącą przesłanka uzasadniająca prawidłowość decyzji skarżącej odmawiającej udzielenia informacji publicznej tj. prywatność osoby fizycznej, której informacja dotyczy.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o zmianę całego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i oddalenie skargi wnioskodawcy w całości, ewentualnie uchylenie całego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, zasądzenie kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Ponadto wniesiono o włączenie do akt sprawy postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2023 roku w sprawie o sygnaturze II SA/Wa 203/23.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, w tym kosztów profesjonalnego zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, oraz zrzeczono się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Poza sporem na etapie postępowania kasacyjnego pozostaje ocena co do tego, że skarżąca kasacyjnie spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie jest również kwestionowane, że wnioskowana informacja, dotycząca wysokości miesięcznego wynagrodzenia Prezesa Zarządu Spółki za miesiąc kwiecień 2020 jest informacją publiczną. Sporna pozostaje wyłącznie kwestia skuteczności prawnej odmowy udostepnienia wnioskowanej informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy.
Skarżąca kasacyjnie jest spółką prawa handlowego, której większościowym udziałowcem jest K. S.A., której większościowym akcjonariuszem jest Skarb Państwa. Skarżąca kasacyjnie spółka nie jest więc typowym przedsiębiorcą, gdyż odnoszą się do niej reżimy związane z gospodarowaniem środkami publicznymi i majątkiem publicznym, w tym obowiązek udostępnienia informacji, które tej materii dotyczą. Należy zgodzić się, że skarżąca kasacyjnie co do zasady może powołać się na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i odmówić udostępnienia informacji publicznej, ale wyłącznie w takich układach, które wyraźnie takie działanie uzasadniają. Jak prawidłowo podał WSA, odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnice przedsiębiorcy jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy wnioskowana informacja obejmuje "informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności." – art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Wydając decyzję o odmowie udostepnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy należy w jej uzasadnieniu jednoznacznie, precyzyjnie i w sposób pełny wykazać, że informacja ta odnosi się do kwestii technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa, względnie, że jest to inna informacja o wartości gospodarczej (element materialny) oraz że nie była dostępna z uwagi na podjęte działania mające zapobiegać jej upowszechnieniu (element formalny).
W swoim uzasadnieniu WSA zwrócił uwagę, że oba wyżej podane wymogi objęcia informacji tajemnicą przedsiębiorcy nie zostały zrealizowane. Sąd a quo zwrócił uwagę, że skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła polityk bezpieczeństwa lub regulaminów, z których wynikałoby, że wnioskowane informacje pozostają niejawne, nie są udostępniane. W aktach sprawy nie ma również samych klauzul poufności, na które powołano się w zaskarżonej decyzji. Nie można zatem odmówić Sądowi pierwszej instancji racji, gdy twierdzi, iż stanowiska spółki co do tego, że wynagrodzenie Prezesa Zarządu jest objęte klauzulą poufności nie da się zweryfikować.
W warstwie materialnej mającej uzasadniać przypisanie wnioskowanym informacjom przymiotu tajemnicy przedsiębiorcy spółka w swojej decyzji powołuje się na to, że dotyczą one sfery organizacyjnej i mają wartość gospodarczą. Dalej wyjaśnia, że ujawnienie warunków kontraktu menadżerskiego mogłoby ją narazić na odpowiedzialność odszkodowawczą i postawić w negatywnym świetle na rynku – jako podmiot niewiarygodny. Spółka nie dostrzega, że nie może wywodzić przesłanki materialnej ze szkody powstałej w następstwie samego faktu udostępnienia informacji, którą objęła klauzulą poufności. Akceptacja takiej formuły działania oznaczałaby dopuszczalność objęcia tajemnicą przedsiębiorcy każdej informacji, na którą nałożono klauzulę poufności. Należy przypomnieć, że przypisanie danej informacji przymiotu tajemnicy przedsiębiorcy ma charakter obiektywny, niezależny od własnych ocen i intencji przedsiębiorcy. Kluczowy nie jest zatem sam fakt objęcia danej informacji klauzulą poufności, lecz realna możliwość wywołania negatywnych konsekwencji w obrocie gospodarczym, na rynku, w następstwie jej ujawnienia. Skarżąca kasacyjnie spółka nie wykazała, że ujawnienie wynagrodzenia Prezesa Zarządu pogorszy jej pozycję rynkową, że spowoduje obniżenie jej wartości konkurencyjnej. Ujawnienie wynagrodzenia Prezesa Zarządu spółki, której większościowym udziałowcem (pośrednio) jest Skarb Państwa jest zrozumiałe i oczekiwane wobec konstytucyjnego nakazu transparentności działania organów władzy publicznej i innych podmiotów realizujących zadania publiczne i dysponujących majątkiem publicznym. Każda osoba decydująca się zająć stanowisko kierownicze w takiej spółce musi liczyć się z koniecznością ujawnienia otrzymywanego wynagrodzenia, albowiem w szerokim rozumieniu, jest ono finansowane ze środków publicznych. Wyłączenie dostępności do takich informacji jest możliwe, niemniej wymaga wykazania, że spowoduje to negatywne następstwa gospodarcze dla spółki. Należy jednocześnie odnotować, że w pewnym – ramowym - zakresie wynagrodzenie Prezesa Zarządu skarżącej kasacyjnie spółki jest jawne, albowiem – na co zwracała uwagę sama spółka w piśmie z 18 czerwca 2020 roku – jego wysokość jest regulowana przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1907). Możliwość wnioskowania o udostępnienie informacji o wynagrodzeniu Prezesa Zarządu jest więc narzędziem pozwalającym zweryfikować, czy jego wysokość odpowiada przepisom prawa. Wyłączenie dostępności do takich informacji powinno mieć charakter wyjątkowy i być rzetelnie uzasadnione. Zaskarżona decyzja rygorów tych nie realizuje, co słusznie wytknął Sąd pierwszej instancji. Z podanych przyczyn nie uwzględniono zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 p.p.s.a. jest oczywiście chybiony. Rolą sądu administracyjnego w granicach niniejszej sprawy było skontrolować legalność zaskarżonej decyzji, a nie poszukiwać alternatywnych podstaw uzasadniających zawarte w niej rozstrzygnięcie. Sąd pierwszej instancji zweryfikował odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej przez pryzmat przesłanek ujawnionych w zaskarżonej decyzji. To czy obiektywnie istniały inne podstawy takiej odmowy, nieujawnione w treści decyzji nie ma znaczenia w sprawie.
Mając na uwadze wywiedzione oceny prawne Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.