III OSK 3068/23

III OSK 3068/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Uniwersytetu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2101/22 w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 24 czerwca 2022 r. nr BOK-4414-NS-13/2022 w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2101/22, po rozpoznaniu skargi S. O. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia 24 czerwca 2022 r. nr BOK-4414-NS-13/2022 utrzymującą w mocy decyzję Prodziekana ds. studenckich Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z dnia 29 listopada 2019 r., którą skreślono skarżącego z listy studentów drugiego roku, drugiego stopnia studiów niestacjonarnych (zaocznych) na kierunku administracja WPiA [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej. W związku z powyższym, zgodnie z art. 190 w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) zwanej dalej P.p.s.a., Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2021 r. sygn. akt III OSK 4974/21, którym uchylono uprzednio wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 425/20 i zaskarżoną decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia 20 stycznia 2020 r. nr BSS-4414- NS-5/2020 w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy studentów. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że w postępowaniu dotyczącym skreślenia z listy studentów organy uczelni powinny ustalić i rozważyć wszystkie inne okoliczności podnoszone przez studenta mogące mieć wpływ na treść decyzji, w tym także ocenić obiektywną możliwość uzyskania zaliczenia. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w art. 108 ust. 2 pkt 3 przewiduje tylko "możliwość" skreślenia studenta w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Dlatego to nie tylko fakt niezaliczenia przedmiotu musi być niewątpliwy, ale także organ powinien ustalić i rozważyć wszystkie inne okoliczności podnoszone przez studenta mogące mieć wpływ na treść decyzji, w tym także ocenić obiektywną możliwość uzyskania tego zaliczenia. W ocenie NSA zaskarżone decyzje nie spełniły powyższych wymogów. Lakoniczna decyzja Dziekana opierała się na bezspornej okoliczności, że student nie zaliczył jednego z przedmiotów objętych programem studiów "[...]", jednak nie zawiera żadnego odniesienia się do stanowiska studenta, który usprawiedliwia ten stan rzeczy. W istocie zatem ograniczone ustalenia faktyczne i ich ocena zawarte są dopiero w decyzji organu odwoławczego. NSA stwierdził, że organ naruszył art. 7 i art. 77 § 1 i 80 K.p.a., gdyż nie ustalił w dostateczny sposób faktycznych podstaw skreślenia skarżącego z listy studentów, tj. niezaliczenia ww. przedmiotu w określonym terminie i nie ocenił wszystkich dowodów niezbędnych do prawidłowego rozpoznania sprawy. Obowiązkiem organu administracji jest zarówno wnikliwe ustalenie, jak i należyte udokumentowanie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, co nie nastąpiło w niniejszej sprawie. W sprawie nie wyjaśniono, w szczególności, okoliczności związanych z warunkami zaliczenia przedmiotu "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne (w tym aspekty środowiskowe)" w roku akademickim 2018/2019 oraz ich zmiany dokonanej przez prowadzącą ten przedmiot. Bezspornym jest, że z "Zasad Studiowania" i sylabusa tego przedmiotu wynikało, że warunkiem zaliczenia tego przedmiotu było zdanie egzaminu. Organy, opierając się na stanowisku prowadzącej ten przedmiot przyjęły, że skarżący go nie zaliczył. Przy czym, jak twierdzi skarżący, prowadząca ten przedmiot zmieniła sposób zaliczenia tego przedmiotu, na obecność na zajęciach i uzyskanie pozytywnej oceny ze złożonej pracy zaliczeniowej. Utożsamianie przez organ egzaminu z obecnością na zajęciach i uzyskaniem pozytywnej oceny ze złożonej pracy zaliczeniowej jest nie tylko sprzeczne z potocznym rozumieniem tego sposobu weryfikacji wiedzy, ale również nie odpowiada formom zaliczenia przedmiotów wskazanym w "Zasadach studiowania" na kierunku Administracja, w których przyjmuje się jako odrębne formy: egzamin, zaliczenie na ocenę, zaliczenie, praca zaliczeniowa. Organ nie wyjaśnił czy prowadząca była uprawniona do zmiany formy egzaminu, a jeżeli tak, to czy wprowadzona zmiana miała jakikolwiek sformalizowany przebieg, czy została w jakikolwiek sposób zatwierdzona i skutecznie ogłoszona studentom w przewidzianej formie. Zmiana formy egzaminu nie została ogłoszona w jakiejkolwiek udokumentowanej formie, w szczególności, nie została odzwierciedlona w systemie informatycznym do obsługi studentów ani w sylabusie przedmiotu. Ponadto, pomimo zarzutów skarżącego w tym zakresie, organ nie złożył do akt sprawy sylabusa przedmiotu, z którego niewątpliwie powinna wynikać forma jego zaliczenia i kryteria oceny, co uniemożliwia ocenę prawidłowości przyjętego przez organ kryterium zaliczenia przedmiotu "[...]". Zdaniem NSA, kwestia ta jest na tyle istotna, że nieprawidłowa, a tym samym bezskuteczna zmiana formy zaliczenia przedmiotu przez prowadzącą ten przedmiot i w konsekwencji nieprzeprowadzenie prawidłowego egzaminu wiązać należałoby z bezskutecznością zarzucenia skarżącemu niezaliczenia tego przedmiotu, ponieważ z obiektywnych przyczyn do jego prawidłowego zaliczenia nie mogłoby dojść. W konsekwencji irrelewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to, że skarżący dowiedział się o zmienionej formie zaliczenia egzaminu. Zdaniem NSA organ nie wyjaśnił prawidłowo okoliczności związanych z przyznaniem negatywnej oceny prac zaliczeniowych złożonych przez skarżącego z przedmiotu "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne (w tym aspekty środowiskowe)", co skutkowało brakiem możliwości ustalenia czy stanowisko prowadzącej ten przedmiot mogło być podstawą skreślenia Skarżącego z listy studentów.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ wydając kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzję z dnia 24 czerwca 2022 r. nie wywiązał się w sposób prawidłowy z realizacji wytycznych zawartych w ww. wyroku NSA. Zignorował obowiązek załączenia do akt sprawy sylabusa wymienionego przedmiotu, z którego niewątpliwie powinna wynikać forma jego zaliczenia i kryteria oceny, nie wyjaśniając przy tym jakie były tego powody. Uniemożliwiono tym samym merytoryczne odniesienie się i kontrolę tak co do wymogów formalnych, jak i kryteriów zaliczenia ww. przedmiotu oraz tego, czy prowadząca była uprawniona do zmiany formy egzaminu, a jeżeli tak, czy miał on sformalizowany charakter i czy studenci byli o tym fakcie skutecznie zawiadomieni.
Organ nie wyjaśnił również w sposób przekonywujący i obiektywny okoliczności związanych z przyznaniem negatywnej oceny prac zaliczeniowych złożonych przez skarżącego z przedmiotu "[...]". Uznał, za stanowiskiem prowadzącej zajęcia, dokonującej oceny pracy skarżącego, że tekst "w znacznym stopniu powielał treść wskazanych przez prowadzącą zajęcia publikacji naukowych", co w konsekwencji doprowadziło organ do przekonania o zasadności zarzutów prowadzącej zajęcia, iż przedłożone przez skarżącego prace zaliczeniowe miały cechy plagiatu, a to poprzez bezpośrednie, obszerne zapożyczenie treści prac naukowych innych autorów. W ocenie Sądu, tak powierzchownie dokonana ocena prac skarżącego, niezweryfikowana w żaden sposób przez organ, nie pozwala nawet odpowiedzieć na pytanie czy "sporne" prace zostały zakwalifikowane jako tzw. plagiat jawny, czy też plagiat ukryty. Egzaminatorka nie wyjaśniła także, oprócz dokonania określonych zakreśleń na "spornych pracach" wykazujących z jakich publikacji korzystał skarżący, na czym w gruncie rzeczy polega plagiat skarżącego. Zakwalifikowanie pracy jako plagiatu, także ze względu na konsekwencje dla naruszyciela dóbr autorskich, wymaga pogłębionej analizy i uzasadnienia. Tymczasem organ, dokonując takiej oceny, sprowadził ją do stwierdzenia, że "prowadząca zajęcia w sposób prawidłowy dokonała weryfikacji antyplagiatowej – należycie wskazano relewantne fragmenty pracy zaliczeniowej i odniesiono je do publikacji naukowych z których zostały zaczerpnięte, wraz z opisaniem dokonanych przez skarżącego modyfikacji" oraz, że "tekst odwołującego się w znacznym stopniu powielał treść wskazanych przez prowadzącą zajęcia publikacji naukowych", zupełnie abstrahując od okoliczności, że skarżący w każdym przypadku takich "zapożyczeń" wyraźnie wskazywał w swoich pracach przypisy odnoszące się do opracowań i publikacji, z których skorzystał, choć nie wskazując konkretnych stron przywołanych publikacji. Organ nie wyjaśnił także czy wspomniane prace zaliczeniowe w założeniu egzaminatora miały spełniać standardy pracy dyplomowej czy też inne, określone przez prowadzącą zajęcia.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie czyni zadość obowiązkowi wszechstronnego zbadania i zweryfikowania okoliczności związanych z obawami skarżącego w zakresie obiektywności prowadzącej przedmiot J. R. Organ w tej kwestii, w odniesieniu do podania skarżącego o zmianę zajęcia i podania o zmianę egzaminatora poprzestał na uznaniu, że odwołujący się nie odwołał się od rozstrzygnięć w tych sprawach i dlatego poprzez fakt niewyczerpania wewnątrzzakładowej ścieżki odwoławczej zarzut nieprawidłowego rozpatrzenia ww. żądań jest niezasadny.
Organ pominął nadto całkowicie podniesione przez NSA wątpliwości nakazujące wyjaśnienie, dlaczego złożona 27 czerwca 2019 r. przez skarżącego, w uzgodnieniu z Prorektorem i prowadzącą przedmiot, druga praca zaliczeniowa została oceniona, pomimo złożenia 29 lipca 2019 r. pisma ponaglającego do Prodziekana Wydziału, dopiero po ponad dwóch miesiącach, tj. 2 września 2019 r. Takie postępowanie egzaminatora nie tylko podważało jej obiektywność, ale także poddaje w wątpliwość słuszność decyzji o odmowie zmiany wykładowcy (egzaminatora). Biorąc pod uwagę to, że sesja poprawkowa kończyła się 15 września 2019 r. a rok akademicki 30 września 2019 r., rażąca przewlekłość w ocenie pracy zaliczeniowej poważnie utrudniła skarżącemu możliwość zaliczenia tego przedmiotu w roku akademickim 2018/2019.
W zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono też w sposób wszechstronny zdarzenia z dnia 13 kwietnia 2019 r. na zajęciach prowadzonych przez J. R., w szczególności to, czy treść jej wypowiedzi pod adresem skarżącego była tego rodzaju, że może wywołać wątpliwości co do jej obiektywności przy ocenie prac zaliczeniowych skarżącego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Rektor Uniwersytetu [...], zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez wadliwe dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontroli zgodności z prawem decyzji organu z dnia 24 czerwca 2022 r., polegające na niezasadnym przyjęciu, że organ, ponownie rozpoznając sprawę, nie wykonał w sposób prawidłowy ustaleń faktycznych wynikających z oceny prawnej NSA w sprawie III OSK 4974/21, w wyniku czego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. oraz art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. poz. 1668 z późn. zm.) zwanej dalej P.s.w.n., podczas gdy organ, po wnikliwej analizie przedmiotowej sprawy, rozstrzygnął ją prawidłowo, co znalazło wyraz w bardzo szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a powyższe uchybienie Sądu pierwszej instancji miało bezpośredni istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do bezpodstawnego uchylenia ww. decyzji organu w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy studentów.
W oparciu o wskazany zarzut w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy przez oddalenie skargi na ww. decyzję, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną S.O. wniósł o jej odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.
Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Przede wszystkim należy podnieść, że granicą kontroli zaskarżonego wyroku są zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie kontroluje zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji (w tej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) ponownie decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 24 czerwca 2022 r. nr BOK-4414-NS-13/2022 utrzymującej w mocy decyzję Prodziekana ds. studenckich Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z dnia 29 listopada 2019 r. o skreśleniu z listy studentów danej osoby.
Tylko w takim zakresie, w jakim pozwalają na to sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej przez pryzmat kontroli zaskarżonego wyroku może nastąpić także pośrednio ocena zaskarżonej decyzji. Nie jest to jednak sytuacja, w której ponownie ta sama decyzja, którą kontrolował Sąd pierwszej instancji, podlega kontroli.
W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 1 i art. 2 P.p.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. i w związku z tym nieprawidłowe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji. Jako argumentację mającą uzasadniać tak postawione zarzuty strona skarżąca kasacyjnie podaje, że Sąd pierwszej instancji niezasadne przyjął, że organ, ponownie rozpoznając sprawę, nie wykonał w sposób prawidłowy ustaleń faktycznych wynikających z oceny prawnej NSA w sprawie o sygn. III OSK 4974/21 i ponownie wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a. oraz art. 108 ust. 2 pkt 3 P.s.w.n., podczas gdy organ, po wnikliwej analizie przedmiotowej sprawy, rozstrzygnął ją prawidłowo, co znalazło wyraz w bardzo szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 1 P.p.s.a. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
Powołany przepis ma charakter ogólnoustrojowy i reguluje pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej. Przepis ten generalnie określa, jaki jest przedmiot objęty regulacją ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w żaden sposób nie jest związany z postępowaniem dowodowym (por. wyrok NSA z 8 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 261/20). Naruszenie tego przepisu miałoby miejsce wówczas, gdy sąd administracyjny rozpoznał sprawę inną niż sprawa sądowoadministracyjna (por. wyrok NSA z 17 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2956/17; wyrok NSA z 5 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 554/16). Taka sytuacja w tej sprawie nie miała miejsca i strona skarżąca kasacyjnie także nie zarzuca, aby Sąd pierwszej instancji nie był właściwy do rozpoznania skargi wniesionej od decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 24 czerwca 2022 r. nr BOK-4414-NS-13/2022. Tym samym art. 1 P.p.s.a. nie może stanowić w tej sprawie wzorca kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego, ponieważ ocen, czy w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji prawidłowo skontrolował zaskarżoną decyzję nie może być skutecznie podważane zarzutem naruszenia art. 1 P.p.s.a.
Także nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Przepis ten określa ogólną właściwość sądów administracyjnych do rozpatrywania spraw sądowoadministracyjnych. Nie budzi żadnej wątpliwości, że w tej sprawie Sądem pierwszej instancji był sąd administracyjny (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie), a tylko zarzut, że sprawę nie rozpoznał sąd administracyjny miałby znaczenie w zakresie zarzutu naruszenia tego przepisu. W żadnym zakresie argumentacja strony skarżącej kasacyjnie dotycząca wadliwie, w ocenie tej strony, skontrolowanej w tej sprawie decyzji, nie może obejmować naruszenia art. 2 P.p.s.a.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a.
Zgodnie z powołanym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Wskazany art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11; wyrok NSA z 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 745/11).
W tej sprawie kontrolą Sądu pierwszej instancji objęta została działalność Rektora Uniwersytetu [...] występującego jako organ administracyjny w zakresie wydanej decyzji administracyjnej. Tym samym prawidłowo została zastosowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie norma kompetencyjna objęta art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którą sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie obejmującym orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zarzucając naruszenie art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. nie może strona skarżąca kasacyjnie doprowadzić do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie prawidłowości oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji czynności dowodowych i wyjaśniających przeprowadzonych przez organ w postępowaniu zmierzającym do wydania zaskarżonej decyzji.
W związku z tym nie może być również uznany za zasadny zarzut nieprawidłowego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przepis ten jest normą o charakterze wynikowym, regulującym samo rozstrzygnięcie Sądu, a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Wyrok uchylający zaskarżoną decyzję nie jest skutkiem zastosowania jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., ale przede wszystkim skutkiem ustalenia przez Sąd naruszenia przepisów procedury administracyjnej, których następstwem jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Jeżeli zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej mające uzasadniać wadliwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. okazały się niezasadne, to tym samym także i zarzut naruszenia ww. przepisu nie może być uznany za trafny.
Mając powyższe na uwadze i będąc związanym zarzutami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę tę oddalił.