III OSK 3047/21

III OSK 3047/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Sławomir Pauter
Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 736/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-02-20
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art.183 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust.2, art 4 ust.3, art 6 ust.1 pkt 4 lit.a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
art. 20 ust. 1, art . 24 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 29 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 736/19 w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia
20 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 736/19 oddalił skargę D. W. (dalej także: skarżący) na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy (dalej także: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2019 r. skarżący, powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do organu o udzielenie informacji dotyczących postępowania scaleniowego zakończonego decyzją Naczelnika Miasta W. z dnia 6 marca 1989 r., nr 120/89 oraz gruntów przeznaczonych według planu szczegółowego osiedla S. w W. (zatwierdzonego uchwałą z dnia 26 sierpnia 1987 r., nr XII/44/86) pod ulicę O., obecnie ul. J. (droga powiatowa o numerze [...]), poprzez odpowiedzi na następujące pytania:
1) "Czy uczestnik postępowania scaleniowego, tj. Zespół M. z siedzibą przy ul. [...] w [...] był właścicielem/posiadaczem działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...], objętych scaleniem i przeznaczonych według planu szczegółowego pod budowę ul. [...]?
2) Czy w/w uczestnik postępowania scaleniowego był właścicielem/posiadaczem jakichkolwiek gruntów w [...]?".
Skarżący zaznaczył, że w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie wnosi o podanie numeru księgi wieczystej, numerów aktów notarialnych, bądź innego dokumentu poświadczającego prawo własności lub prawo posiadania oraz sformułował kolejne pytania do organu w tym zakresie, tj.:
3) "Czy w/w uczestnik postępowania scaleniowego posiadał osobowość prawną?
4) Czy w/w uczestnik postępowania scaleniowego był podmiotem państwowym?
5) Dlaczego w myśl art. 14 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scaleniu gruntów części działek (nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...]) objętych scaleniem i przeznaczonych pod drogę publiczną nie przeszły na własność Państwa, a części działek (nr [...],[...],[...] obręb [...]) przeszły na własność Państwa?".
Jednocześnie skarżący wniósł o podanie numerów działek wraz z obrębami leżących obecnie w pasie drogowym ul. [...], które w wyniku omawianego postępowania scaleniowego przeszły na własność państwa oraz zaznaczył, że prosi o nadesłanie odpowiedzi na powyższe pytania drogą pocztową i elektroniczną na wskazane we wniosku adresy.
Pismem z dnia 13 sierpnia 2019 r. Dyrektor Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu Miasta [...] poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu realizacji jego wniosku do dnia 4 października 2019 r. z uwagi na konieczność zebrania informacji z różnych komórek organizacyjnych oraz dokonania szczegółowej analizy dokumentów w sprawie.
Pismem z dnia 5 września 2019 r. organ udzielił odpowiedzi na punkt 3 i 4 wniosku informując skarżącego, że Biuro Mienia Miasta i Skarbu Państwa Urzędu [...] nie posiada żądanych w tej części wniosku informacji, a odnosząc się do punktu 5 wniosku wskazał, że odpowiedź na to pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż – zgodnie z poglądami doktryny – aby konkretna informacja mogła być zakwalifikowana jako informacja publiczna powinna odnosić się do sfery faktów, a nie przekonań co do prawidłowości sposobu załatwienia sprawy. Organ wyjaśnił, że informacji publicznej nie stanowią opinie, nawet jeśli zostały opracowane na zlecenie organu administracji publicznej, jeżeli nie dotyczą faktów, a ewentualnych zamierzeń tego organu.
Z kolei w piśmie z dnia 13 września 2019 r. Zastępca Dyrektora Biura Geodezji i Katastru Urzędu Miasta [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 1 i 2 wniosku wskazując, że wszelkie sprawy dotyczące zakładania, prowadzenia oraz wydawania informacji z ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Procedura przyjmowania wniosków stosowana jest zatem w Biurze Geodezji i Katastru Urzędu [...] w oparciu o przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W związku z tym organ wskazał, że z art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie:
- wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu;
- wyrysów z mapy ewidencyjnej;
- kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego;
- plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych;
- usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej.
Treść przywołanego przepisu wskazuje zatem, że przepisy prawa nie przewidują wydawania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym w formie pisma. Natomiast z art. 40g Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie udostępniania materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydawania licencji oraz wzoru Dokumentu Obliczenia Opłaty wynika, że skarżący winien wystąpić o żądane informacje na odpowiednim formularzu, zgodnie z wzorem określonym w załącznikach do rozporządzenia. Organ wskazał, że druki wniosków są dostępne w siedzibie Biura Geodezji i Katastru oraz w Wydziałach Obsługi Mieszkańców w Urzędach Dzielnic [...], a także, że są również zamieszone na stronie internetowej Urzędu [...]. Organ wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że wypisy z rejestru gruntów oraz kopie dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego zawierają dane podmiotowe i podmiotowo-przedmiotowe, to zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, niezbędne jest wykazanie interesu prawnego uzasadniającego wydanie tych informacji, z zastrzeżeniem, że interes ten powinien wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego przewidującego dla organu obowiązek wydania dokumentu lub uprawnienie wnioskodawcy do żądania jego wydania. W związku z tym organ poinformował skarżącego, że w celu uzyskania danych z ewidencji gruntów i budynków musi złożyć stosowny wniosek i wykazać interes prawny.
Pismem datowanym na dzień 7 października 2019 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 6 sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Prezydent m.st. Warszawy powołując się na Prawo geodezyjne i kartograficzne w nawiązaniu do pytań z punktów 1 i 2 wniosku skarżącego, świadomie unika odpowiedzi na sformułowane przez niego pytania. Skarżący dodał także, że jego interes prawny w uzyskaniu powyższych informacji wynika z tego, że jest obywatelem RP i zarazem posiadaczem/użytkownikiem przyległych do jego rodzinnego siedliska gospodarczego gruntów znajdujących się pod drogami publicznymi. Jednocześnie skarżący poinformował, że jego rodzina została pominięta w postępowaniu scaleniowym zakończonym decyzją Naczelnika Miasta [...] o numerze 120/89.
Z kolei odnosząc się do odpowiedzi organu na pytania zawarte w punktach 3 i 4 wniosku, skarżący podniósł, że jego zdaniem organ informując, że nie posiada wskazanych w pytaniach dokumentów próbuje je ukryć, gdyż wszelkie dokumenty dotyczące przeprowadzonego postępowania scaleniowego są przechowywane w Biurze Geodezji i Katastru Urzędu [...].
Z kolei w związku z odpowiedzią organu na pytanie z punktu 5 wniosku, skarżący uznał za błędne stanowisko organu, zgodnie z którym wnioskowana w punkcie 5 wniosku informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Skarżący podkreślił, że żądana przez niego informacja dotyczy stanu, który w sposób szczególny rzutuje na obecny stan prawny nieruchomości znajdujących się pod drogą publiczną, tak więc oczywistym jest, że posiada walor informacji publicznej.
Skarżący dodał również, że organ nie przekazał mu informacji dotyczących numerów działek z obrębami leżących obecnie w pasie drogowym ul. [...], które w wyniku postępowania scaleniowego zakończonego decyzją nr 120/89 przeszły na własność państwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i wskazał, że w sprawie udzielono odpowiedzi na wniosek skarżącego w piśmie z dnia 13 września 2019 r. w zakresie punktów 3, 4 i 5 wniosku, zaś w piśmie z dnia 5 września 2019 r. w zakresie punktów 1 i 2 wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 736/19 oddalił skargę D. W. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 sierpnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarga D.W. na bezczynność organu nie mogła zostać uwzględniona, gdyż Prezydent m.st Warszawy zrealizował obowiązek informacyjny wobec skarżącego w odpowiedzi na wniosek. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia 13 września 2019 r., że pytania zawarte w punktach 1 i 2 wniosku skarżącego odnosiły się do danych ujmowanych w operacie ewidencyjnym, a więc nie ulega wątpliwości, że pytania te zmierzały do uzyskania wiedzy, czy określonemu podmiotowi przysługiwało prawo własności konkretnych działek (punkt 1 wniosku), jak również jakichkolwiek gruntów zlokalizowanych w [...] (punkt 2 wniosku).
WSA w Warszawie przywołał treść art. 24 ust. 1 i art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i wyjaśnił, że operat ewidencyjny zawiera informacje z ewidencji gruntów, dotyczące: ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Natomiast w ewidencji gruntów wskazuje się także właścicieli nieruchomości. Z kolei w myśl art. 24 ust. 2 i ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne i każdy może żądać ich udostępnienia, przy czym dane dotyczące właścicieli nieruchomości mogą zostać udostępnione zgodnie z regulacją zawartą w art. 24 ust. 5 tej ustawy.
W konsekwencji Sąd I instancji wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przywołane przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego przewidują odrębne względem ustawy o dostępie do informacji publicznej zasady i tryb dostępu do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi, co oznacza, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie.
WSA w Warszawie podkreślił, że o ile prawo do informacji jest zasadą, to wyjątki od niej powinny być interpretowane ściśle. Dlatego istnienie wskazanej wyżej odrębności wyłącza możliwość stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym możliwość rozpatrzenia wniosku skarżącego w trybie tej ustawy, co jednocześnie nie wyłącza prawa skarżącego do złożenia wniosku o udostępnienie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w oparciu o przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
W konkluzji Sąd I instancji uznał, że w związku z tym, że organ poinformował o powyższym skarżącego w piśmie z dnia 13 września 2019 r., wyjaśniając mu jednocześnie w sposób szczegółowy zasady dostępu do danych zawartych w operacie ewidencyjnym, nie można było przyjąć, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem zrealizował w ten sposób ciążący na nim obowiązek informacyjny.
WSA w Warszawie nie dopatrzył się również bezczynności organu w zakresie rozpoznania pytań zawartych w punktach 3 i 4 wniosku skarżącego, gdyż organ informując skarżącego, że nie posiada wnioskowanych skutecznie wypełnił ciążący na nim obowiązek informacyjny. Sąd I instancji podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem jednolicie, że nie można skutecznie zarzucić bezczynności podmiotowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji, jeżeli podmiot ten żądanej informacji nie posiada. W takiej sytuacji zobowiązany powinien jednak powiadomić wnioskodawcę o tym, że nie może zrealizować żądania zawartego we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 192/12). Jednocześnie WSA w Warszawie podkreślił, że organ był zobowiązany do "udostępnienia" informacji będącej w jego posiadaniu, a nie do jej "wytworzenia" na żądanie wnioskodawcy, dlatego jeśli informacji tych nie posiadał, to właściwym działaniem było poinformowanie o tym skarżącego, co organ uczynił w piśmie z dnia 5 września 2019 r. Sąd I instancji dodał jednocześnie, nawiązując do stanowiska skarżącego wyrażonego w skardze, że w ramach niniejszego postępowania Sąd nie jest uprawniony do weryfikowania zgodności oświadczenia podmiotu zobowiązanego z rzeczywiście dostępnymi mu (posiadanymi) informacjami. Ustawodawca nie wyposażył bowiem sądu administracyjnego w takie kompetencje ani środki, które umożliwiałyby prowadzenie jakiegokolwiek postępowania kontrolnego (dowodowego) w tym zakresie.
Sąd I instancji uznał, że organ prawidłowo ocenił również charakter informacji żądanych przez skarżącego w punkcie 5 wniosku z dnia 6 sierpnia 2019 r. i wskazał, że podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że pojęcie "informacji publicznej" odnosi się wyłącznie do sfery "faktów" dotyczących spraw publicznych, a więc informacji publicznej nie stanowią wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia czy tłumaczenia organu co do kwestii związanych z daną informacją publiczną. Udostępnieniu podlega bowiem sama informacja, stanowiąca obiektywnie istniejący fakt, a nie przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść, czy z powodu których została podjęta bądź też nie przez dany organ. Tego typu informacje nie stanowią informacji publicznej dotyczącej spraw publicznych. WSA w Warszawie wskazał, że o ile zatem informacją publiczną może być treść określonego dokumentu, to w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można już domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub też dokonania interpretacji dokumentu znanego wnioskodawcy. Informacja publiczna nie jest bowiem informacją abstrakcyjną, ani też urzędową wykładnią prawa (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2007 r. o sygn. akt I OSK 1922/06). W ocenie Sądu I instancji organ zasadnie zatem poinformował skarżącego, że żądane przez niego w pkt 5 wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej.
WSA w Warszawie reasumując wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, przy czym w myśl ust. 2 tego przepisu, jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informacje, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Natomiast jak wynika z akt niniejszej sprawy, organ przedłużył termin do udzielenia odpowiedzi do dnia 4 października 2019 r., o czym poinformował skarżącego, a następnie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w pismach z dnia 5 i 13 września 2019 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu, co doprowadziło Sąd I instancji do uznania, że skarga D. W. nie zasługiwała na uwzględnienie, a to z kolei obligowało Sąd do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący D. W. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego kasacyjnie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także na podstawie art. 176 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięciu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:
1) błędne zastosowanie art. 24 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez nieuznanie żądania opartego na art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez uznanie przez organ administracji, że zapytanie skarżącego z dnia 6 sierpnia 2019 r. może być zrealizowane w ramach wniosku o wydanie wypisu i wyrysu z rejestru gruntów, podczas gdy skarżący występując o wydanie ww. informacji na podstawie przepisów Prawo geodezyjne i kartograficzne jest zobowiązany do wykazania skonkretyzowanego interesu prawnego, a tym samym na podstawie art. 24 ust. 1 w związku z art. 20 ust 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie może uzyskać żądanych informacji szerszych niż informacja publiczna (także poprzez zawarcie w nich danych osobowych osób fizycznych będących właścicielami i władającymi), które na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajdują się w katalogu informacji publicznej;
2) naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że wysunięcie przez obywatela wniosku o wytworzenie informacji publicznej z posiadanych przez organ administracji dokumentów uniemożliwia w pełnym zakresie udzielenie informacji w temacie zapytania obywatela do organu. W zapytaniach skarżącego organ administracji odmówił udzielenia informacji publicznej tłumacząc się nieposiadaniem danych dokumentów mogących potwierdzić dany stan prawny, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zbadał w obecnym postępowaniu czy organ powinien je posiadać, czy nie był do tego zobowiązany.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że organ, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podnosili możliwość wystąpienia o udostępnienie żądanych przez niego informacji na podstawie art. 24 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Jednak skarżący wskazał na wątpliwość co do posiadania przez niego interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych przez niego dokumentów w tym trybie, a informacja publiczna nie wiąże się z koniecznością posiadania takiego interesu. Skarżący podniósł, że bez wątpienia posiada interes faktyczny w ustaleniu kto ma prawo decydować w kwestiach własnościowych związanych z ul. [...] w [...], ale biorąc pod uwagę brzmienie art. 24 ust. 1 i art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i wskazanych w niej przesłanek uzyskania informacji, ciężko będzie mu otrzymać wypis i wyrys z rejestru gruntów.
Skarżący podkreślił, że informacja publiczna ma umożliwiać w swoim założeniu nie tylko kontrolę działań władzy publicznej, ale również uzyskiwanie informacji o sprawach publicznych istotnych dla społeczności, również przez osoby nieposiadające interesu prawnego umożliwiającego jednoznaczne osiągnięcie statusu strony w myśl art. 28 k.p.a. Skarżący wskazał, że w swoich wystąpieniach kierowanych do m.st. Warszawy wielokrotnie podnosił, że jego działania mają na celu wyłącznie ochronę interesów mieszkańców, w tym również jego, którzy przez wcześniejsze decyzje, nawet jeszcze samodzielnego miasta [...], są pozbawieni pewności co do swoich działań w zakresie drogi, która winna być całkowicie publiczna.
Skarżący powołał się również na wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 159/09 i wskazał, że Sąd odwołał się w nim do kwestii otrzymywania niektórych dokumentów geodezyjnych i kartograficznych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i stwierdził, że: "Przedmiot żądania określony we wnioskach o udostępnienie informacji publicznej dotyczący np. wydania decyzji, wydania odpisu mapy, udzielenia informacji, w jakim dokładnie okresie, na czyje zlecenie i na jakiej podstawie burmistrz realizował zadania państwowych służb geodezyjnych i kartograficznych oraz prowadził ewidencję gruntów i budynków dla miasta i gminy, a także wydania odpisów porozumień i decyzji zlecających mu te zadania, mieści się w zakresie informacji publicznej".
W piśmie z dnia 11 sierpnia 2020 r. organ udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie i podnosząc, że przedstawione przez skarżącego zarzuty są niezasadne. Organ zauważył, że o ile dostęp do informacji publicznej jest prawem każdego obywatela (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP), to prawo to nie ma charakteru absolutnego i dopuszcza się jego ograniczenia w drodze ustawy (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP) z uwagi na wskazane w przepisie przesłanki. Ponadto, w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazano, że nie narusza ona odmiennych zasad udostępniania informacji publicznej określonych w odrębnych ustawach, co oznacza, że ustawa ta jest ustawą generalną, odnoszącą się do znacznej większości przypadków, jednakże istnieją regulacje odmienne, ustanowione w odrębnych ustawach i takie odmienne rozwiązanie zostało wprowadzone m.in. w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, w której uregulowano dostęp do operatu ewidencyjnego (art. 24 ustawy). Organ wskazał, że doktryna i orzecznictwo rozróżniają dwa rodzaje informacji zawartych w operatach ewidencyjnych - podmiotowe i przedmiotowe i o ile zgodnie z Prawem geodezyjnym i kartograficznym każdy może żądać udostępnienia informacji przedmiotowych zawartych w operacie ewidencyjnym, to w zakresie udostępnienia danych podmiotowych, zawierających dane osobowe wskazane w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, ustawodawca wprowadził ograniczenie i uzależnił wydanie tych danych od spełnienia przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Organ zauważył jednocześnie, że nieuzasadnione byłoby wskazywanie danych osobowych właścicieli nieruchomości z uwagi na konieczność poszanowania ich prawa do prywatności, bowiem ujawnianie danych właściciela gruntu, podmiotowi nieposiadającemu interesu prawnego, byłoby nadmierne i niczym nieuzasadnione. Dlatego biorąc pod uwagę argumentację zawartą w skardze kasacyjnej, organ uznał, że udostępnienie żądanych przez skarżącego danych na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadziłoby do obejścia ochrony danych podmiotowych uregulowanych w art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, co byłoby działaniem nie tylko nieuzasadnionym, ale i bezprawnym. Organ dodał, że w demokratycznym państwie prawa nieuzasadnionym byłoby przyznanie każdemu dostępu i możliwości ustalenia właściciela poszczególnych działek bez żadnych ograniczeń, w trybie dostępu do informacji publicznej, a z pominięciem przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Organ wskazał, że skarżący ma możliwość uzyskania dostępu do danych przedmiotowych, a w zakresie uzyskania danych właścicieli poszczególnych działek, skarżący powinien wykazać interes prawny w celu ich uzyskania.
Organ w pełni podzielił stanowisko WSA w Warszawie w zakresie niemożności udzielenia przez organ w drodze przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji żądanych przez skarżącego w punktach 3-5 wniosku, w związku z nieposiadaniem informacji żądanych w punktach 3 i 4 i z uwagi na brak waloru informacji publicznej informacji żądanej w punkcie 5.
W piśmie procesowym z dnia 6 lutego 2023 r. skarżący odniósł się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę kasacyjną i podkreślił, że oczywistym jest posiadanie przez niego interesu faktycznego w dostępie do informacji publicznej dotyczącej kwestii własnościowej związanej z ulicą [...] w [...], gdyż informacje z operatu ewidencyjnego są ważne dla skarżącego z uwagi na to, że kwestia własności ulicy [...] w [...] wpływa na możliwość uzyskania zgód na czynności związane z dojazdem do budowanych bądź przebudowanych nieruchomości czy przyłączy mediów do budynków mieszkalnych. Skarżący zwrócił również uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 1795/21 dotyczący podobnego stanu faktycznego, w którym NSA stwierdził, że: "do informacji publicznej zalicza się dane o majątku publicznym" oraz "organ w takiej sytuacji, w pierwszej kolejności, powinien zbadać czy posiadane przez niego dokumenty zawierają takie informacje, a następnie, o wyniku swoich ustaleń poinformować wnioskodawcę", a także: "w istocie wniosek skarżącego kasacyjnie dotyczy informacji publicznej przetworzonej, powinien ustalić, czy legitymuje się on szczególnie istotnym interesem społecznym i w zależności od tych ustaleń udostępnić taką informację lub wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zarzutem podnoszonym w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej można kwestionować błędną wykładnię prawa materialnego lub jego niewłaściwe zastosowanie, przy czym zarzucając błędną wykładnię konkretnego przepisu prawa autor skargi kasacyjnej powinien uzasadnić, na czym polegało niewłaściwe zrozumienie treści tego przepisu przez Sąd I instancji, a także wskazać, jaka powinna być prawidłowa jego wykładnia, natomiast podnosząc zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując normę prawną popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada (lub nie odpowiada) stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Skoro niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej, to może być ono zarówno konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, a zatem nie kwestionowano ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. W skardze kasacyjnej nie podważono również wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy.
Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy niewłaściwego ("błędnego") zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanych w nim przepisów. W ramach pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 24 ust. 1 w związku z art. 20 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieuznaniu "żądania opartego na art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez uznanie przez organ administracji, że zapytanie skarżącego z dnia 6 sierpnia 2019 r. może być zrealizowane w ramach wniosku o wydanie wypisu i wyrysu z rejestru gruntów, podczas gdy skarżący występując o wydanie ww. informacji na podstawie przepisów Prawo geodezyjne i kartograficzne jest zobowiązany do wykazania skonkretyzowanego interesu prawnego, a tym samym na podstawie art. 24 ust. 1 w związku z art. 20 ust 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie może uzyskać żądanych informacji szerszych niż informacja publiczna (także poprzez zawarcie w nich danych osobowych osób fizycznych będących właścicielami i władającymi), które na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie znajdują się w katalogu informacji publicznej".
Istota treści pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej sprowadza się do konieczności rozstrzygnięcia, czy wniosek z dnia 6 sierpnia 2019 r. w zakresie w jakim odnosi się do danych ujmowanych w operacie ewidencyjnym (pkt 1 i 2 wniosku) podlega, zgodnie z zapatrywaniem skarżącego kasacyjnie, załatwieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., czy jak przyjął organ i Sąd I instancji, do jego rozpatrzenia mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jednocześnie zaznaczenia wymaga, że treść zarzutu oraz jego uzasadnienie wskazują na to, że strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje istnienia innego trybu dostępu do żądanych w pkt 1 i 2 wniosku informacji, podnosi jednak, że uzyskanie tych informacji w trybie wskazanym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne jest trudniejsze aniżeli na mocy przepisów u.d.i.p., bowiem wiąże się z koniecznością wykazania posiadania interesu prawnego w uzyskaniu tych informacji.
Jak już wskazywano, czego nie kwestionowała zresztą strona skarżąca kasacyjnie, tryb udostępnienia danych z zasobu geodezyjno-kartograficznego, obejmującego informacje ujęte w operatach ewidencyjnych, czyli takie informacje, których udostępnienia skarżący żądał w pkt 1 i 2 wniosku, uregulowany został w przepisach ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W art. 20 ust. 1 i 2 tej ustawy określono informacje, które wykazuje się w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy, informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2 zawiera operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego oraz zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne (ust. 2). Natomiast z art. 20 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym udostępniane są przez starostę w formie: wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu (pkt 1), wyrysów z mapy ewidencyjnej (pkt 2), kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego (pkt 3), plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych (pkt 4), usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (pkt 5). W myśl art. 20 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 5 tej ustawy starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: pkt 1 - właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; pkt 2 - organów administracji publicznej lub podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; pkt 2a lit. a – operatorów sieci, w rozumieniu ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; pkt 2a lit. b – operatorów systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego oraz systemu połączonego, w rozumieniu ustawy Prawo energetyczne; pkt 3 - innych podmiotów niż wymienione powyżej, które mają interes prawny w tym zakresie.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że jedynie informacje o charakterze przedmiotowym mogą być uzyskane z ewidencji gruntów bez wykazania legitymowania się interesem prawnym. Jednak informacje te mogą być udostępnione przez organ tylko wtedy, gdy wnioskodawca wskaże konkretnie grunty, budynki lub lokale, co do których żąda informacji. Natomiast żądanie informacji o charakterze podmiotowym, polegające na próbie uzyskania numerów ksiąg wieczystych i położenia bliżej nieokreślonych nieruchomości konkretnej osoby, może zostać zrealizowane tylko wówczas, gdy wnioskodawca jest w stanie wykazać interes prawny w tym zakresie.
Powyższe nie świadczy o tym, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym, w tym żądane przez skarżącego, jako wytworzone przez organ administracji publicznej, nie mają charakteru informacji publicznych. Wręcz przeciwnie, należy podkreślić, że informacje te posiadają walor informacji publicznych. Jednak analiza cytowanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne przewiduje odmienny od ustawy o dostępie do informacji publicznej tryb oraz zasady udostępniania informacji, które zostały określone właśnie w przywoływanych przepisach, w których uregulowano zakres udostępnianych informacji, jak i krąg podmiotów upoważnionych do ich otrzymywania.
W tym kontekście należy zwrócić uwagę na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p., z którego wynika, że dostęp do informacji publicznej może być uregulowany na odmiennych zasadach i trybie określonych w innych ustawach, co wyraźnie wskazuje na to, że przepisy zawarte w u.d.i.p. nie stanowią jedynej podstawy udostępniania informacji publicznych. Jeżeli więc inna ustawa reguluje te kwestie, to nie ma podstaw do stosowania przepisów u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma bowiem zastosowanie tylko wtedy, gdy inne ustawy nie regulują dostępu do określonych informacji publicznych. Prowadzi to do konstatacji, że przytoczone regulacje zawarte w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowią lex specialis względem regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym należy przywołać stanowisko dotyczące wykładni art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyrażone uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 roku, sygn. akt I OPS 8/13, w której podkreślono, że istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże – co wymaga podkreślenia - tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że WSA w Warszawie słusznie uznał, że wniosek skarżącego mógłby być skutecznie wniesiony tylko w trybie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. I choć prawdą jest, że ustawodawca w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne reguluje dostęp do informacji dotyczących danych z zasobu geodezyjno-kartograficznego w sposób odmienny od ustawy o dostępie do informacji publicznej, przede wszystkim w związku z zawarciem wymogu posiadania interesu prawnego w uzyskaniu żądanych informacji o charakterze podmiotowym, to nie może to oznaczać możliwości wyboru przez wnioskodawcę dwóch alternatywnych trybów wnioskowania o tę informację w zależności od uznania, który okazałby się skuteczniejszy. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji publicznej zostały uregulowane inaczej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej, a więc w realiach niniejszej sprawy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Biorąc powyższe pod uwagę, należało stwierdzić, że omawiany zarzut okazał się nieskuteczny, a Sąd I instancji słusznie uznał, że w związku z tym, że organ w piśmie z dnia 13 września 2019 r. poinformował skarżącego o tym, że o udostępnienie informacji żądanych przez niego w punktach 1 i 2 wniosku można wnosić w trybie przewidzianym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, wyjaśniając mu jednocześnie w sposób szczegółowy zasady dostępu do danych zawartych w operacie ewidencyjnym, nie można było przyjąć, że pozostaje on w bezczynności, bowiem zrealizował w ten sposób ciążący na nim obowiązek informacyjny.
Drugi zarzut skargi kasacyjnej, który także dotyczy naruszenia prawa materialnego, został sformułowany jako: "naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że wysunięcie przez obywatela wniosku o wytworzenie informacji publicznej z posiadanych przez organ administracji dokumentów uniemożliwia w pełnym zakresie udzielenie informacji w temacie zapytania obywatela do organu. W zapytaniach skarżącego organ administracji odmówił udzielenia informacji publicznej tłumacząc się nieposiadaniem danych dokumentów mogących potwierdzić dany stan prawny, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zbadał w obecnym postępowaniu czy organ powinien je posiadać czy nie był do tego zobowiązany". Treść zarzutu świadczy zatem o tym, że strona skarżąca kwestionuje słuszność działania organu, zaakceptowanego przez Sąd I instancji, w zakresie odpowiedzi na punkty 3 i 4 wniosku skarżącego, na mocy której organ wskazał, że z uwagi na to, że nie posiada żądanych informacji, nie może ich udostępnić skarżącemu.
Ze względu na sposób skonstruowania tego zarzutu należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Omawiany zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP został sporządzony niestarannie, a zwłaszcza nie sprecyzowano, czy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną naruszenie prawa materialnego miało miejsce przez błędną jego wykładnię czy też przez jego niewłaściwe zastosowanie. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), świadczy jednak o niewypełnieniu koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika i w znacznym stopniu determinuje wynik kontroli instancyjnej.
Niezależnie od powyższego, nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w brzmieniu, w jakim został sformułowany w skardze kasacyjnej, bowiem nie odnosi się w jakikolwiek sposób do rozumienia pojęcia "prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a więc treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, ograniczając się do podważania wyroku Sądu I instancji w zakresie rozważań dotyczących reakcji organu na punkt 3 i 4 wniosku skarżącego, tj. poinformowaniu o tym, że organ nie może udostępnić wnioskowanych w tej części żądania informacji, gdyż ich nie posiada. W sytuacji w której strona skarżąca kasacyjnie podważa stanowisko WSA w Warszawie w tym zakresie konieczne było wskazanie co najmniej na art. 4 ust. 3 u.d.i.p., w którym wskazuje się, że: "Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 ustawy, będące w posiadaniu takich informacji". Skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia. W związku z tym, w ten sposób skonstruowany zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP nie mógł odnieść skutku.
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.