III OSK 2934/21

III OSK 2934/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Maciej Kobak
Piotr Korzeniowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Go 864/19 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2020-02-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia WSA (del.) Maciej Kobak Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Go 864/19 w sprawie ze skargi W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 26 lipca 2019 r., nr SKO-3153/126-S/19 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Go 864/19 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze (SKO w Zielonej Górze, Kolegium) z 26 lipca 2019 r., nr SKO-3153/126-S/19 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 10 maja 2019 r. znak: BN.6220.23.2014 Burmistrz Miasta i Gminy W., działając na podstawie art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2018 r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.), art. 71 ust. 1 i 2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako u.u.i.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 40 lit. a tiret piąte rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U.2016 r., poz. 71, dalej jako rozporządzenie z 2010 r.), określił dla B.S. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "wydobywaniu systemem odkrywkowym kruszywa naturalnego ze złoża T." położonego w miejscowości T., gm. W., pow. w., woj. l. Jako rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia organ wskazał: "Przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na działce ewidencyjnej nr [...] obręb T. polegać będzie na eksploatacji odkrywkowej złoża kruszywa naturalnego "T.", w projektowanym obszarze złoża na powierzchni 1,5161 ha (pkt I).
Od przedmiotowej decyzji odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł W.Z..
Decyzją z 26 lipca 2019 r., nr SKO-3153/126-S/19 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze (dalej jako SKO, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w powiązaniu z art. 66, art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust.1 pkt. 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust. 2, art. 82 ust. 1 u.u.i.ś., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na powyższą decyzję W.Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione.
Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w niniejszej sprawie wynika,
że elementy wskazane w art. 80 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: u.u.i.ś.) zostały wzięte pod
uwagę, a wydana decyzja odpowiada zakresowi rozstrzygnięcia wynikającemu z art.
82 u.u.i.ś. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. uzgodnienie dla przedsięwzięcia od RDOŚ. W sprawie został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu I instancji, postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie
zostało przeprowadzone przez organy administracji z poszanowaniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz z prawidłowym zastosowaniem rozważanych wyżej przepisów u.u.i.ś. Raport i jego uzupełnienia zostały w sposób prawidłowy ocenione.
W "skardze" W.Z., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 7 k.p.a., art 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez dowolne przyjęcie, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, nadto jest spójny, kompletny i logiczny w sytuacji, gdy analiza okoliczności sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego, w szczególności, ocena raportu dokonana przez Sąd I instancji jawi się jako pobieżna, ogólnikowa i gołosłowna,
2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 7 k.p.a., art 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez dowolne przyjęcie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki konieczne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy analiza okoliczności faktycznych sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego,
3. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez "niezawieszenie" niniejszej sprawy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego podczas, gdy jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku sprawy dotyczącej odbudowy i przywrócenia funkcji urządzenia wodnego - rowu melioracyjnego [...].
Zarzucając powyższe na podstawie przepisu art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący co prawda nie przedłożył na żadnym etapie postępowania kontrraportu jednocześnie,
nie powinno to automatycznie eliminować argumentów wskazywanych przez skarżącego w toku sprawy i powodować uznaniem ich za nieuzasadnioną polemikę z wnioskami raportu. Większość z nich została bowiem wyartykułowana także podczas rozprawy administracyjnej przez przedstawicieli społeczeństwa
i mieszkańców miejscowości T.
Wszelkie zastrzeżenia i zarzuty skarżącego są uznawane za niezasadne wyłącznie na podstawie ogólnikowych stwierdzeń. Według skarżącego kasacyjnie, użyte w raporcie sformułowania są nader ogólnikowe i gołosłowne oraz nie odnoszą
się do konkretnych norm hałasu czy poziomów substancji czynnych obecnych w powietrzu wskutek eksploatacji kopalni, nie wskazano również o jakie konkretnie działania ograniczające zapobiegną uwalnianiu czy powstawania odorów do
atmosfery. Za hipotetyczne i ogólnikowe należy uznać wskazywane zakresy emisji hałasu wskutek realizacji inwestycji. Hipotetyczne były argumenty dotyczące oddziaływania inwestycji na faunę. W odległości 150 m od obszaru górniczego
znajduje się teren leśny, z kolei raport nie odnosi się do oddziaływania na zwierzynę leśną, a mianowicie nie uwzględnia, czy i jaki wpływ na naturalną faunę leśną będzie miał hałas lub wibracje związane z wydobyciem, czy transportem kopalin. Dodatkowo prowadzone prace na wyrobisku, użycie ciężkiego sprzętu i hałas mogą czasowo zakłócić warunki życia zwierząt. Nie można wykluczyć, że spowoduje to opustoszenie sąsiedniego terenu leśnego z naturalnej zwierzyny, co z kolei bezpośrednio wpłynie
na stan całego ekosystemu. W raporcie powinna obligatoryjnie znaleźć się dla całego obszaru objętego przewidywanymi zmianami między innymi, ocena stanu i funkcjonowania krajobrazów, w tym fragmentów leśnych, rolniczych, a także z waloryzacją wartości szczególnie cennych dla społeczeństwa ze względu na
wartości przyrodnicze, kulturowe, historyczne i estetyczno-widokowe. Ponadto, w raporcie powinna znaleźć się analiza wartości nieruchomości w obecnym okresie
i po zdegradowaniu krajobrazu wskutek realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, przedsięwzięcie będzie oddziaływać niekorzystnie na krajobraz, ponieważ eksploatacja złoża będzie prowadzona metodą odkrywkową. W ocenie skarżącego kasacyjnie, w raporcie skupiono się głównie na ocenie oddziaływania samej eksploatacji kruszywa i wykazano, że inwestycja nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na środowisko. Pominięto okoliczności dotyczące transportu kruszywa poza teren kopalni, co jest działaniem nierozerwalnie związanym
z planowanym uruchomieniem eksploatacji kruszywa. Transport ten ma się bowiem odbywać przez wąskie drogi lokalne, nieprzystosowane do ruchu pojazdów ciężarowych. W ocenie skarżącego to właśnie ten element związany z planowaną inwestycją może przyczynić się do największych szkód w przyrodzie oraz spowodować znacząco uciążliwości dla ludzi, doprowadzić do dewastacji krajobrazu. Skarżący kasacyjnie podkreśla, że ocena raportu powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji. Powyższe jest niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego.
W ocenie skarżącego raport nie spełnia tych wymagań. Odnosząc się do kwestii związanej w rowem melioracyjnym wskazano, że fakt toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie przywrócenia funkcji przedmiotowego rowu ma kluczowe znaczenie przy ocenie wpływu inwestycji na stosunki wodne na omawianymi terenie. Skarżący podkreślał, że kwestia rowu melioracyjnego była przedmiotem rozpoznania odrębnej sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnymi we Wrocławiu. Obecnie, we wzmiankowanej sprawie wydano prawomocny wyrok uchylający postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 12 września 2019 r. (dowód: wyrok z dnia 23 stycznia 2020 roku wraz z uzasadnieniem, sygn. akt II SA/Wr 702/19).
W żadnej części raportu nie analizowano, czy i w jaki sposób na stosunki wodne wpłynie odbudowa rowu i przywrócenie jego funkcji. Z kolei, bezsporne również pozostaje, że raport powinien uwzględniać aktualną sytuację i okoliczności panujące
na danym ternie. Tymczasem, raport będący podstawą decyzji nie uwzględniał okoliczności dotyczących odbudowy rowu melioracyjnego i przywrócenia jego funkcji,
a opierał się na założeniu, że rów ten faktycznie na tym terenie już nie istnieje. W ocenie skarżącego kasacyjnie, z tych przyczyn niniejsze postępowanie, należało zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia sprawy rozpoznawanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego (na kanwie której wydano wyrok w sprawie II SA/Wr 702/19) zgodnie z treścią przepisu art. 97 § pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia nie powinna być wydana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej,
a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy: art. 7 k.p.a., art 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez dowolne przyjęcie, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera wszystkie wymagane
prawem elementy, nadto jest spójny, kompletny i logiczny w sytuacji, gdy analiza okoliczności sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego, w szczególności, ocena raportu dokonana przez Sąd I instancji jawi się jako pobieżna, ogólnikowa
i gołosłowna.
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd I instancji miał podstawy, aby uznać, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i odpowiadają zebranym dowodom, zawartym w aktach administracyjnych, a w szczególności raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organy przeprowadziły bowiem kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające, spełniające wymogi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zakres postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych organów w przedmiotowej sprawie był wyznaczony przesłankami wynikającymi z art. 66 u.u.i.ś., regulującego treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, którego nie wskazano w petitum skargi kasacyjnej
oraz w jej uzasadnieniu. Ograniczenie zakresu treści raportu eliminuje obowiązek organów w zakresie poszukiwania, oceny lub kategorycznego stwierdzania wszelkich możliwych zmian w środowisku w związku z realizacją przedsięwzięcia, jakie w szczególności w przyszłości mogą, chociaż nie muszą wystąpić. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu wyroku, zgodnie z którym
organy orzekające w sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Zasadnie ocenił Sąd I instancji, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia
organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena raportu dokonana przez Sąd I instancji na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W realiach rozpoznawanej sprawy treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko była wystarczająca do oceny, czy spełnione zostały przesłanki pozwalające na określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "wydobywaniu systemem odkrywkowym kruszywa naturalnego ze złoża T." położonego w miejscowości T., gm. W., pow. w., woj. l.
Sąd I instancji nie miał podstaw, aby uznać, że orzekające organy niedokładnie wyjaśniły stan faktyczny i niewyczerpująco rozpatrzyły treść raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie kontrolowanej przez Sąd I instancji organy wyjaśniły najistotniejsze okoliczności związane z oddziaływaniem na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "wydobywaniu systemem odkrywkowym kruszywa naturalnego ze złoża T." położonego w miejscowości T., gm. W., pow. w., woj. l. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że opisane w raporcie i w jego uzupełnieniu warianty nie mają charakteru pozornego, a ich opis jest rzetelny i dokładny, co umożliwiło organowi zbadanie, czy przedsięwzięcie powinno być realizowane w wariancie proponowanym przez inwestora, czy też w wariancie alternatywnym. Zgodzić należy się Sądem I instancji, który podzielił stanowisko organów, że analiza raportu i uzupełnień do raportu oraz dokumentów zgromadzonych w sprawie uzasadnia wniosek, że wariant inwestycyjny będzie mniej uciążliwy dla środowiska niż wariant alternatywny.
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy: art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez brak zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego podczas, gdy jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku sprawy dotyczącej odbudowy i przywrócenia funkcji urządzenia wodnego - rowu melioracyjnego [...].
Odnosząc się do tego zarzutu wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 97
§ 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym jest kwestia, która musi wpływać na rozstrzygnięcie sprawy, w której toczy się postępowanie główne. Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy
administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym przed sądem lub innym organem, a rozstrzygnięciem sprawy musi zachodzić stosunek zależności tego
rodzaju, że sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby
– w zależności od tego, jakie rozstrzygnięcie wyda sąd lub inny organ. W rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jest bezwzględną przeszkodą do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 15 października 2015 r., I OSK 321/14; 28 lipca 2021 r., II OSK 3082/18; 26 listopada 2020 r., II OSK 1400/18; 1 marca 2023 r., II OSK 953/22, CBOSA.nsa.gov.pl). W realiach sprawy nie zachodził taki związek w kwestii postępowania w przedmiocie postępowania prowadzonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego podczas, gdy jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku sprawy dotyczącej odbudowy i przywrócenia funkcji urządzenia wodnego - rowu melioracyjnego [...], jako zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka podnosi szereg zarzutów dotyczących treści przedmiotowego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie wskazuje jednak żadnej podstawy prawnej w tym zakresie. Zarzuty przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do kwestionowania treści złożonego w tej sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i nie opierają się nawet na żadnym przepisie u.u.i.ś., który określa obligatoryjne elementy tego rodzaju dokumentu.
W orzecznictwie NSA ugruntowany jest podgląd według którego z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport jest dokumentem prywatnym. Raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., lecz jest to dokument, który posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia. Ten szczególny charakter raportu wynika z jednej strony z jego celu, jakim jest określenie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia treści raportu w kontekście spełnienia przez niego warunków, o jakich stanowi art. 66 u.u.i.ś. oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Raport może być kwestionowany przez strony, jak i również przez przedstawicieli społeczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2015 r., sygn. II OSK 2213/13). Organ ocenia zatem raport pod kątem jego zupełności, rzetelności i spójności. W konsekwencji jednak, kwestionowanie merytorycznej treści raportu przez strony postępowania możliwe jest wyłącznie na podstawie dokumentu posiadającego taką samą moc dowodową, a więc tzw. kontrraportu czyli opinii sporządzonej również przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił kontrraportu. Nie jest natomiast możliwe zakwestionowanie raportu przez gołosłowne twierdzenia, które
przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2023 r., III OSK 3037/21, LEX nr [...]77806). Dlatego też kwestionując ustalenia raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko skarżący powinien przedstawić kontrraport lub też inne dowody i to na etapie postępowania administracyjnego, które zawierają wiadomości specjalne wymagane przy opracowywaniu takiego raportu. Dotyczy to także kompletności i spójności złożonego przez inwestora raportu, której oceny prawidłowo dokonał Sąd I instancji. Należy także zaznaczyć, że skarżący kasacyjnie nie podniósł nawet zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 66 u.u.i.ś., który precyzyjnie reguluje wymaganą przez ustawodawcę treść raportu
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok NSA z 12.12.2017 r., II OSK 699/16, LEX nr 2431185).
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.