III OSK 2932/21

III OSK 2932/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Bd 609/19 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2019-12-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 134, art. 141 § 2, art. 144
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki Wodnej X w likwidacji z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 609/19 w sprawie ze skargi Spółki Wodnej X w likwidacji z siedzibą w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 20 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 609/19, oddalił skargę Spółki Wodnej X w likwidacji z siedzibą w B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 20 maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki Wodnej X w likwidacji z siedzibą w B. – dalej: "Spółka", na postanowienie Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 16 stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie zarachowania wpłaty, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.
Postanowienie zostało wydane po uprzednim uchyleniu wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 668/18, postanowienia SKO w Toruniu z dnia 26 marca 2018 r., nr [...], w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 16 stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie zarachowania wpłaty.
Sąd uchylając poprzednie postanowienie uznał, że nie można zweryfikować daty doręczenia zaskarżonego postanowienia - czy był to dzień 22 stycznia 2018 r., czy też dzień 23 stycznia 2018 r. Skarżąca twierdziła, że nie uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia, albowiem w ostatnim dniu, tj. 30 stycznia 2018 r. złożyła środek zaskarżenia poprzez nadanie go listem poleconym w placówce pocztowej. Prezentowała stanowisko, że otrzymała zaskarżone postanowienie w dniu 23 stycznia, a nie w dniu 22 stycznia 2018 r. jak twierdził organ. W konsekwencji, termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 30 stycznia 2018 r., a nie w dniu 29 stycznia 2018 r., jak to ustaliło SKO w Toruniu. Sąd uznał, że okoliczność ta w świetle znajdujących się w aktach dowodów, pozostaje nieustalona. Z jednej strony, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka została doręczona w dniu 22 stycznia 2018 r., podczas gdy dowody przedłożone na rozprawie w dniu 4 września 2018 r. wskazują, że nastąpiło to 23 stycznia 2018 r. Niewątpliwie zatem organ II instancji nie zebrał w tym zakresie wszystkich istotnych w tym zakresie dowodów, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 w zw. z art. 134 K.p.a.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia 20 maja 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu ponownie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W wyniku uzyskanych wyjaśnień od Poczty Polskiej S.A. ustalono, że awizowaną przesyłkę wydano adresatowi w dniu 22 stycznia 2018 r. Świadczy o tym również zwrotne potwierdzenie odbioru, które podpisał P. R., datownik placówki oddawczej i wydruk internetowego śledzenia przesyłek o podanym kodzie. Jak twierdzi operator, przesyłkę odebrano w placówce pocztowej FUP [...]. W tych okolicznościach, przedstawiony przez żalącą się Spółkę wydruk śledzenia przesyłki nie dotyczył przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie. Skoro Spółka odebrała zaskarżone postanowienie w dniu 22 stycznia 2018 r., a zażalenie wniosła 30 stycznia 2019 r., to uchybiła tym samym 7-dniowemu terminowi. Wpis w książce nadawczo - odbiorczej nie może dowodzić, że w dniu 23 stycznia 2018r. przesyłka została doręczona.
Skargę na powyższe postanowienie złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca Spółka na obecnym etapie postępowania podważa nie tylko datę doręczenia postanowienia organu I instancji (Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego), ale również sam fakt doręczenia przesyłki z powodu braku upoważnienia do odbioru przesyłek przez P. R. W ocenie Sądu meriti, dalej idący zarzut o braku skutecznego doręczenia przesyłki nie znajduje żadnego uzasadnienia i został sztucznie wykreowany. Skarżąca nie kwestionowała samego faktu otrzymania zaskarżonego postanowienia, lecz datę jego doręczenia. Odbiór przesyłki jest czynnością faktyczną i taka czynność została dokonana, zatem nie ma wpływu na skuteczność doręczenia aktualnie podważanie, że przesyłkę odebrała osoba nieupoważniona.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że Spółka postanowienie organu pierwszej instancji odebrała w dniu 22 stycznia 2018 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, natomiast zażalenie zostało nadane w placówce Poczty Polskiej w dniu 30 stycznia 2018 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie przesyłki. Termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 29 stycznia 2018 r. Z zestawienia dat wynika więc, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Strona była przy tym prawidłowo pouczona o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.
Zadaniem organu odwoławczego było zweryfikowanie daty doręczenia przesyłki i w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ je wykonał. Zobowiązał organ pierwszej instancji, jako ten, który ma możliwość jako nadawca przesyłki wyjaśnić zaistniałe wątpliwości, do wystąpienia do operatora pocztowego o zweryfikowanie i ustalenie rzeczywistej daty doręczenia przesyłki. Jak ustalił operator, przesyłkę odebrano w placówce pocztowej FUP [...]. Operator pocztowy potwierdził wcześniejsze ustalenia organu znajdujące odzwierciedlenie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że przesyłka została doręczona w dniu 22 stycznia 2018 r. Z datownika placówki oddawczej oraz wydruku internetowego śledzenia przesyłek o podanym dla spornej przesyłki kodzie wynika, że data odbioru jest tożsama z datą na potwierdzeniu odbioru. Przedłożone dowody wzajemnie się uzupełniają, potwierdzając pierwotne ustalenie, że skarżąca przesyłkę otrzymała 22 stycznia 2018 r. Operator pocztowy w sposób przekonujący wyjaśnił powstałe wątpliwości, wskazując na stosowne dowody. Operator pocztowy jest tym podmiotem, który może kompetentnie wyjaśnić i ustalić jakie były losy powierzonej przez nadawcę przesyłki. Jeśli wszelkie dowody, którymi dysponuje potwierdzają, że przesyłkę nadano w dniu 17 stycznia 2018 r., a doręczono ją 22 stycznia 2018 r., to nie ma podstaw do podważenia tego ustalenia, jeśli jest oparte na podstawie właściwych środków dowodowych.
Przedstawione zaś przez skarżącą dokumenty, w ocenie Sądu meriti, takiej mocy dowodowej nie posiadają. Nie można wykluczyć, że wskazane daty świadczą o otrzymaniu w podanym terminie innej przesyłki. Skarżąca nie podważyła też skutecznie dowodu stanowiącego zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. Skoro skarżąca przyjęła przesyłkę z podaną datą potwierdzenia odbioru, to trudno uznać, że ta czynność miała miejsce w innym terminie. Wydaje się też zupełnie nieprawdopodobne, by pracownik poczty posługiwał się datownikiem z nieaktualną datą.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019, poz. 2325) - dalej: "P.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł, jak w sentencji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka Wodna X w likwidacji z siedzibą w B. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 40 § 1 K.p.a. w związku z art. 37 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1041 ze zm.) – dalej: "ustawa Prawo pocztowe" poprzez:
- błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wydanie przesyłki w niniejszej sprawie nastąpiło osobie uprawnionej, oraz poprzez wadliwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że osobą uprawnioną do odbioru korespondencji osoby prawnej może być w zasadzie każda osoba, w sytuacji gdy z art. 40 § 1 K.p.a. jasno wynika, iż pisma doręcza się stronie postępowania, którą jest w tym przypadku osoba prawna, przy czym ratio legis zachowania prawidłowości doręczenia zapewnia właściwy obrót gospodarczy i funkcjonowanie osoby prawnej;
- oddalenie skargi skarżącej, spowodowane nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji zarzutów i wad postępowania objętego postępowaniem, w szczególności poprzez nieuprawnione przyjęcie, że doszło do prawidłowego doręczenia postanowienia organu I instancji, podczas gdy doręczenie było nieskuteczne i brak jest podstaw do uznania, że termin wniesienia zażalenia upłynął w dniu 29 stycznia 2018 roku;
2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, uniemożliwiające dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia, a polegające na ograniczeniu się Sądu do akceptacji stanowiska w zakresie ustaleń dotyczących daty doręczenia postanowienia organu I instancji i przedstawieniu argumentacji uzasadniającej oddalenie skargi będącej w istocie powieleniem powodów podanych przez organ I instancji, którego działanie zaskarżono w oddalonej skardze, w następstwie czego Sąd w ogólne nie odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą zarzutów i uchybień, w szczególności do zarzutu polegającego na nieprawidłowych ustaleniach w zakresie upoważnienia P. R. do odbioru przesyłek skarżącej, co skutkowało błędem w subsumpcji, spowodowanym pominięciem, że brak upoważnienia do odbioru przesyłek doprowadził do uznania braku skuteczności doręczenia, a pomiędzy ww. uchybieniem a wynikiem postępowania sądowo-administracyjnego istnieje związek przyczynowy;
3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której Sąd I instancji błędnie podzielił ustalenia organu II instancji, mimo niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, a także przyjęcie przez Sąd uzasadnienia organu opartego głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do braku ustalenia, kto rzeczywiście był uprawniony do odbioru korespondencji w przedmiotowej sprawie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Nadto skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty dodatkowo umotywowano.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że w kontrolowanej sprawie zapadł już uprzednio prawomocny wyrok sądu administracyjnego, a mianowicie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 668/18. Jest to o tyle istotne, że zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są zasadniczo związane oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku (art. 153 P.p.s.a.). Sąd Wojewódzki zasadnie ocenił, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ administracji prawidłowo wykonał zalecenia zawarte w ww. wyroku i uzupełnił materiał dowodowy zgodnie z zaleceniami Sądu. Nie sposób zatem uznać podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. jako uzasadnionych. Stosując się do wytycznych wskazanych w uzasadnieniu ww. wyroku SKO pismem z dnia 20 marca 2019 r. zwróciło się do organu I instancji o wyjaśnienie z doręczycielem przesyłki - Pocztą Polską, w jakim terminie i w jakim miejscu została ona doręczona. Doręczyciel potwierdził dane, które wynikały z nr przesyłki znajdującego się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji (nr [...]), tzn. że przesyłka została nadana w dniu 17 tycznia 2018 r. o godz. [...] w Urzędzie Pocztowym [...], przekazano ją o doręczenia w dniu 19 stycznia 2018 r. w Urzędzie Pocztowym [...] (godz. [...]), awizowano w dniu 19 stycznia 2018 r., a została odebrana w placówce pocztowej [...] - w dniu 22 stycznia 2018 r. Świadczy o tym również zwrotne potwierdzenie odbioru, datownik placówki oddawczej i wydruk Internetowego śledzenia przesyłek o podanym kodzie. Powyższe okoliczności nie zostały przez skarżącą Spółkę zanegowane żadnymi przekonującymi kontrdowodami.
Dokonując zatem kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Sąd Wojewódzki zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego postanowienia. Po wnikliwej analizie materiału sprawy Sąd Wojewódzki trafnie stwierdził że organ wypełnił zawarty w art. 7 K.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślić należy, iż fakt, że skarżąca Spółka odmiennie ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski, nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie, jak już wyżej wskazano organ podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydał trafne rozstrzygnięcie w oparci o zgromadzony materiał dowodowy.
Za chybiony uznać należy również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 40 § 1 K.p.a. w związku z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy, przesyłkę pocztową lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być wydana w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia, między innymi: pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego (ust. 2 pkt 2), osobie uprawnionej do odbioru przesyłek pocztowych w podmiotach będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, jeżeli adresatem przesyłki jest dana osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (ust. 2 pkt 5). Przepisy ust. 2, 4a i 4b nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń (ust. 3). W świetle przedstawionych wyżej regulacji stwierdzić należy, że przedmiotowa przesyłka wydana została ze skutkiem doręczenia stosownie do art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo Pocztowe (osobie uprawnionej do odbioru przesyłek pocztowych w podmiotach będących osobami prawnymi).
Nie ulega zatem wątpliwości, że skoro P. R. podjął się odebrania pisma adresowanego do Spółki, to był osobą uprawnioną do podejmowania takich czynności. Tym bardziej, że dla skutecznego odbioru przesyłki wyżej wymieniony musiał dysponować awizem. W tym miejscu należy również podkreślić, iż upoważnienie do odbioru korespondencji nie musi przybrać formy pełnomocnictwa pocztowego, aby było skuteczne. Upoważnienie do odbioru korespondencji i pełnomocnictwo pocztowe stanowią dwie różne instytucje. Wynika to m.in. z treści powołanego już art. 37 ustawy Prawo pocztowe, który przewiduje możliwość doręczenia korespondencji zarówno pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa pocztowego (art. 37 ust. 2 pkt 2) jak i osobie uprawnionej do odbioru przesyłek (art. 37 ust. 2 pkt 5). Nadto obowiązkiem osoby prowadzącej działalność gospodarczą (i to zarówno osoby fizycznej, jak i prawnej) jest takie zorganizowanie pracy jej przedsiębiorstwa, by przesyłki odbierane były przez przedsiębiorcę osobiście albo przez upoważnioną osobę i jednocześnie wykluczona była możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt I GZ 1/13, LEX nr 1273790). Należy mieć również na uwadze, co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że skarżąca Spółka na etapie postępowania zakończonego wydaniem uprzednio zapadłego w sprawie wyroku z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 668/18, nie kwestionowała prawidłowości odbioru przesyłki zawierającej postanowienie Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 16 stycznia 2018 r., a jedynie datę jej doręczenia. Należy zatem uznać, że zarzut o braku skutecznego doręczenia przedmiotowej przesyłki nie znajduje uzasadnienia.
Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 P.p.s.a., a Sąd pierwszej instancji rozstrzygnął sprawę w jej granicach w rozumieniu art. 134 § 1 P.p.s.a. Obowiązek odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów skargi nie może być rozumiany jako obowiązek literalnego, wyraźnego odniesienia się do każdego zarzutu, ale jako obowiązek ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji do podnoszonych w ramach tych zarzutów kwestii i wyrażenie przez Sąd Wojewódzki własnego stanowiska w tym zakresie, które to stanowisko będzie poddawać się kontroli instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia te warunki.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.