III OSK 2925/22

III OSK 2925/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III SA/Gd 484/22 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-09-22
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 266
art. 16 ust. 15a
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 1233
art. 11 ust. 4
Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 484/22 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję E. S.A. z siedzibą w G. z dnia 21 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej także jako: strona skarżąca) na decyzję E. S.A. z siedzibą w G. (dalej także jako: Spółka) z dnia 21 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w punkcie 1 wyroku z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 484/22 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Spółki z dnia 30 marca 2022 r., a w punkcie 2 zasądził od Spółki na rzecz strony skarżącej 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia 16 marca 2022 r. strona skarżąca, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwróciła się do Spółki o udostępnienie informacji publicznej w postaci aktualnego planu rozwoju Spółki, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne.
Decyzją z dnia 30 marca 2022 r. Spółka, na podstawie art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiła udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu decyzji Spółka wskazała, że jest przedsiębiorstwem energetycznym, a jej działalność dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednak nawet przy założeniu, że wszelka działalność przedsiębiorstwa energetycznego dotyczy spraw publicznych - w tym także działalności w zakresie wykonywania obowiązków wskazanych w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, to w ocenie Spółki wniosek odnoszący się do szczegółowych informacji dotyczących działań inwestycyjnych w wytypowaną przez wnioskodawcę infrastrukturę sieciową Operatora Sytemu Dystrybucyjnego nie podlega ujawnieniu.
Jako podstawę odmowy udostępnienia żądanej informacji Spółka wskazała, że jest ona objęta tajemnicą ustawowo chronioną. Spółka wyjaśniła bowiem, że skierowany do niej wniosek dotyczy informacji, która - po jej przygotowaniu i zestawieniu w sposób żądany przez wnioskodawcę - dotyczyłaby infrastruktury sieciowej Operatora Sytemu Dystrybucyjnego, którym jest Spółka oraz sposobu zarządzania tą infrastrukturą, w szczególności planowania i prowadzenia przez Spółkę czynności eksploatacyjnych i działań inwestycyjnych, a takie dane stanowią informacje sensytywne, które podlegają ochronie.
Ponadto, Spółka wskazała, że jest zobowiązana do ochrony informacji wskazanych we wniosku na podstawie przepisów Prawa energetycznego. Spółka wyjaśniła, że zgodnie z art. 9d ust. 4 Prawa energetycznego Operator Systemu Dystrybucyjnego, będący w strukturze przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo, zobowiązany jest do opracowania i realizacji programu mającego określić przedsięwzięcia, jakie należy podjąć w celu zapewnienia niedyskryminacyjnego traktowania użytkowników systemu (dalej jako: "Program Zgodności"). Przedmiotowy program jest zatwierdzany w drodze decyzji przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i doprecyzowuje zasady kwalifikowania danych jako informacje sensytywne oraz określa ich katalog. Tego rodzaju Plan Zgodności został przez Spółkę stworzony i zatwierdzony decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 9 czerwca 2020 r., nr DRR.WRD.748.4.7.2019.APo, a w jego ramach (pkt I.6.1 ust. 2 lit. b programu), jednoznacznie wskazano że w przypadku Spółki informacje sensytywne to informacje o systemie zarządzanym przez Operatora, tj. o dystrybucyjnej sieci elektroenergetycznej oraz przyłączonych do niej urządzeniach i instalacjach współpracujących z tą siecią, a także informacje o jego działalności podstawowej, które mogą przynosić użytkownikom systemu lub potencjalnym użytkownikom systemu korzyści handlowe, w tym informacje dotyczące infrastruktury sieciowej Operatora oraz sposobu zarządzania tą infrastrukturą niebędące informacjami ogólnodostępnymi. W ocenie Spółki nie budzi zatem wątpliwości, że planowane inwestycje dotyczące sieci dystrybucyjnej (nieujawniane obligatoryjnie w oparciu o Prawo energetyczne) objęte są powyższym zakresem znaczeniowym, który zgodnie z wymogami Programu Zgodności Spółka jest zobowiązana chronić.
Spółka dodała, że złożony w sprawie wniosek dotyczy udostępnienia Planu Rozwoju wskazanego w art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego, który zawiera praktycznie wszystkie dane, o których mowa powyżej. W związku z tym zdaniem Spółki strona skarżąca wnioskując w niniejszej sprawie o udostępnienie informacji publicznej dąży de facto do uzyskania informacji, które Spółka jest zobowiązana zachować w poufności zgodnie z regulacją Programu Zgodności oraz wymogami Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, który ten plan zatwierdził.
Co więcej, Spółka podkreśliła, że w okolicznościach niniejszej sprawy należy uwzględnić cel, którego realizację ma zapewnić Program Zgodności, którym jest równe traktowanie użytkowników systemu bądź potencjalnych użytkowników systemu, a zatem reguły ochrony wszystkich podmiotów winny być jednakowe. Biorąc pod uwagę powyższy cel, zdaniem Spółki udostępnienie przez nią - jako Operatora Systemu Dystrybucyjnego, informacji winno nastąpić wszystkim użytkownikom systemu bądź potencjalnym użytkownikom systemu na równych zasadach i w równym zakresie.
Spółka wskazała także, że ochrona danych sensytywnych ma swoje źródło nie tylko w prawie krajowym, ale również w prawie wspólnotowym. Jak podała Spółka, art. 37 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniająca dyrektywę 2021/27/UE stanowi, że "operator systemu dystrybucyjnego zachowuje poufność informacji handlowych podlegających szczególnej ochronie, które uzyskał w trakcie swojej działalności oraz zapobiega ujawnieniu w sposób dyskryminacyjny informacji o swojej własnej działalności, które mogą być źródłem korzyści handlowych. Powyższa regulacja także w ocenie Spółki prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie należało odmówić udostepnienia żądanych przez stronę skarżącą informacji, bowiem dotyczą one informacji handlowych mogących być źródłem korzyści dla jej posiadacza. Co więcej, ujawnienie tych informacji wyłącznie wnioskodawcy miałoby charakter dyskryminacyjny względem pozostałych uczestników systemu.
Spółka dodała, że ujawnienie informacji z naruszeniem postanowień Programu Zgodności naraża ją na zastosowanie wobec niej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kary finansowej w wysokości do 15% przychodu operatora systemu dystrybucyjnego, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym z działalności koncesjonowanej.
Tym samym informacje w przedmiocie planowanych inwestycji, których udostępnienia żąda wnioskodawca nie mogą być udostępnione, gdyż podlega to zdaniem Spółki ograniczeniom wynikającym ze szczególnych przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Spółki informacje objęte wnioskiem wykraczają bowiem poza zakres, który z woli ustawodawcy podlega obowiązkowi ujawnienia do powszechnej wiadomości przez Operatora Sieci Dystrybucyjnej.
Wskutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Spółka decyzją z dnia 21 kwietnia 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 16 i art. 17 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Spółka odnosząc się do argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionującej celowość "zasady równego traktowania", na podstawie której strona skarżąca wskazała, że plan rozwoju Operatora Sieci Dystrybucyjnej stanowi informację publiczną i powinien podlegać ogólnemu udostępnieniu, wskazała, że w świetle przyjętych przez siebie postanowień Programu Zgodności, odmawia udostępnienia planu rozwoju wszystkim wnioskującym o to podmiotom. Udostępnienie stronie skarżącej planu rozwoju mogłoby zatem zostać uznane za działanie sprzeczne z Programem Zgodności i narazić Spółkę na karę ze strony Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.
Spółka powtórzyła, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej przedstawionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, żądana przez stronę skarżącą informacja nie może zostać udostępniona, gdyż podlega ograniczeniom wynikającym ze szczególnych przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej – stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka ponownie wskazała, że jest zobowiązana do zachowania poufności informacji handlowych, które uzyskała w trakcie wykonywania działalności oraz do zapobiegania ich ujawnieniu w sposób dyskryminacyjny, mogący wywołać korzyści handlowe, na podstawie art. 9c ust. 4a Prawa energetycznego oraz art. 37 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. Spółka podkreśliła, że z art. 16 ust. 7 Prawa energetycznego wynika, że plan rozwoju zawiera informacje w przedmiocie m.in. modernizacji, rozbudowy albo budowy sieci, które w oczywisty sposób mogą przysporzyć ich posiadaczowi korzyści handlowych. Znając te informacje, podmiot może lepiej zaplanować swoje inwestycje. Zdaniem Spółki istnieje zatem wskazana wprost w ustawie podstawa prawna, pozwalająca uznać, iż program rozwoju stanowi tajemnicę ustawowo chronioną w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publiczne.
Odnosząc się zaś do zarzutu strony skarżącej jakoby żądana informacja nie posiadała wartości gospodarczej, Spółka zauważyła, że sama strona skarżąca wskazała, że "znając plany rozwoju OSD wnioskodawca może lepiej zaplanować swoje inwestycje, co ograniczy liczbę postępowań w sprawie ustalenia warunków przyłączenia prowadzonych przez OSD". Wnioskodawca może zatem wykorzystać uzyskaną informację w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Z uwagi zaś na fakt nieudostępniania planu rozwoju przez Spółkę innym podmiotom oraz możliwość wykorzystania informacji w prowadzonej działalności gospodarczej, zdaniem Spółki istnieje wysokie prawdopodobieństwo naruszenia przez Spółkę postanowień Programu Zgodności, poprzez uprzywilejowane traktowanie jednego z użytkowników lub potencjalnego użytkownika systemu elektroenergetycznego oraz uzyskanie korzyści w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę skarżącą. Spółka dodała, że proces przyłączania podmiotów do sieci elektroenergetycznej Spółki regulowany jest przepisami prawa i przepisy te nie przewidują udostępniania informacji o tej sieci Spółki umożliwiających optymalizację działalności jakichkolwiek użytkowników lub potencjalnych użytkowników systemu dystrybucyjnego.
W nawiązaniu do wskazania strony skarżącej, że plan rozwoju operatora systemu przesyłowego (P. S.A.) jest publikowany i publicznie udostępniany oraz konsultowany, Spółka wskazała, że zarzut ten jest bezpodstawny, bowiem przepisy prawa energetycznego nie obligują operatora systemu przesyłowego do sporządzenia Programu Zgodności (tj. programu niedyskryminacyjnego traktowania użytkowników sieci w rozumieniu art. 9d ust. 4 Prawa energetycznego). W konsekwencji obowiązują go inne zasady dotyczące ochrony informacji. Niezależnie od tego Spółka zauważyła, że prowadzone przez P. S.A., a więc całkowicie odmienny podmiot, konsultacje również odbywają się z wyłączaniem informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych. Ponadto, okoliczność, że P. S.A. postępuje w określony sposób, nijak nie obliguje Spółki, czy innych Operatorów Sieci Dystrybucyjnych do podejmowania analogicznych działań, jeżeli nie wynika to z przepisów powszechnie obowiązującego prawa.
Końcowo odnosząc się do argumentu strony skarżącej o wynikającym z ustawy obowiązku publikowania planu rozwoju na stronie internetowej, Spółka wskazała, że nie opublikowała planu w tym trybie, ponieważ jakkolwiek nie da się zaprzeczyć, że art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego zobowiązuje do takiego działania, to w jej przypadku nie zaktualizowały się jeszcze przesłanki uzasadniające realizację tego obowiązku. Wskazany przepis został bowiem wprowadzony do ustawy nowelizacją z lipca 2021 roku (ustawa z dnia 20 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw). Kwestia interpretacji i stosowania przepisu nie została ujęta ani w uzasadnieniu projektu, ani w przepisach przejściowych. W związku z powyższym zdaniem Spółki nie istnieją podstawy nakazujące stosowanie ww. przepisu do planu rozwoju już obowiązującego (tj. opracowanego i uzgodnionego z Prezesem Urzędu Rozwoje Energetyki w dniu wejścia w życie przepisu). Spółka dodała, że niezależnie od tego uwzględnić należy również, że plan rozwoju ma zostać opublikowany z poszanowaniem ochrony informacji niejawnych oraz prawnie chronionych. W rezultacie zasadnym jest, aby opublikowany plan rozwoju został uzgodniony z Prezesem Urzędu Rozwoju Energetyki, ponieważ tylko w ten sposób będzie zagwarantowane opublikowanie planu rozwoju w możliwie najszerszym zakresie, przy jednoczesnym zachowaniu ochrony informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych. Spółka złożyła zaś do uzgodnienia przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki projekt aktualizacji Planu Rozwoju na lata 2023-2028. W chwili wydawania decyzji proces uzgadniania nie został jeszcze zakończony, a Spółka nie jest w stanie określić kiedy dojdzie do uzgodnienia. W poprzednich latach następowało to na początku kolejnego roku po złożeniu projektu. W związku z tym wskazała, że prawdopodobnie na początku 2023 roku opublikuje uzgodniony plan rozwoju w zakresie określonym w przytoczonym zapisie ustawy Prawo energetyczne.
W piśmie z dnia 16 maja 2022 r. strona skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję Spółki i wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia 30 marca 2022 r. oraz o nałożenie na Spółkę obowiązku udzielenia informacji żądanej we wniosku z dnia 16 marca 2022 r. oraz zasądzenie od Spółki na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, przez jego błędna wykładnię, tj.:
1. art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przyjęcie, że plan rozwoju Spółki, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego stanowi tajemnicę ustawowo chronioną;
2. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przyjęcie, że plan rozwoju Spółki, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa;
3. art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego, poprzez przyjęcie, że przepis ten, nakazujący publikację planów rozwoju, nie ma zastosowania od dnia 3 lipca 2021 r., tj. od dnia wejścia w życie, mimo że wprowadzająca go ustawa nie przewiduje żadnych przepisów intertemporalnych w tym zakresie;
4. art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez odmowę udzielenia stronie skarżącej dostępu do informacji publicznej, mimo że nie występowały żadne przesłanki wyłączające ten obowiązek.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła ogólne zasady funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i przyłączania mocy wytwórczych do sieci oraz ustalania warunków technicznych i ekonomicznych przyłączenia. Strona skarżąca wskazała przy tym powody, dla których wystąpiła o udzielenie informacji publicznej w postaci aktualnego planu rozwoju Spółki podkreślając, że plan ten zawiera określenie, jakie odcinki sieci, w jakim terminie i w jaki sposób będą podlegać modernizacji i rozbudowie lub budowie i dzięki czemu możliwe byłoby ustalenie lokalizacji, w której możliwe będą w przyszłości realizacje inwestycji wytwórczych. W ocenie strony skarżącej jest to jedyne wiarygodne i oficjalne źródło informacji, na podstawie którego można planować przyszłe przedsięwzięcia.
Plany rozwoju, jak wskazała strona skarżąca, są również brane pod uwagę w postępowaniu o ustalenie warunków przyłączenia do sieci. Operatorzy Sieci Dystrybucyjnych, a raczej podmioty wykonujące dla nich ekspertyzę wpływu instalacji na sieć, ustalają czy istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia dla kolejnych, przyszłych lat w oparciu o założenia planu rozwoju. Bez wglądu w plan rozwoju uczestnicy systemu elektroenergetycznego nie mają więc możliwości weryfikacji poprawności ekspertyz w zakresie przyjętych założeń. Ponadto, strona skarżąca dodała, że plany rozwoju mają także kluczowe znaczenie dla planowania nie tylko inwestycji w instalacje wytwórcze, ale również inwestycji w instalacje odbiorcze. Obecnie nie ma żadnych publicznie dostępnych narzędzi umożliwiających planowanie, a tym bardziej udział społeczeństwa w opracowywaniu założeń rozwoju sieci dystrybucyjnej w kraju. Nie ma innych wiążących dokumentów źródłowych, na podstawie których możliwe byłoby przygotowanie tego typu inwestycji.
Strona skarżąca wyjaśniła, że ustalenia czy dana instalacja wytwórcza może być przyłączona do sieci dokonuje się po dokonaniu ekspertyzy czy sieć nie będzie przeciążona, a więc czy istnieją warunki techniczne do przyłączenia. Jeśli zaś takie warunki techniczne zdaniem Operatora Sieci Dystrybucyjnej (w tym m. in. Spółki) nie występują, wydaje on decyzję o odmowie ustalenia warunków przyłączenia do sieci. Według zaś szacunków Instytutu Energii Odnawialnej, liczba decyzji odmownych w tym przedmiocie w ostatnich latach lawinowo wzrosła (w latach 2017-2018 łączna liczna odmów wynosiła 260, w latach 2019-2020 zaś 1209, a w pierwszym tylko półroczu 2021 - 1246 decyzji odmownych).
Strona skarżąca podkreśliła, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do tego, że społeczeństwo – uczestnicy rynku energii, konsumenci, opinia publiczna i inwestorzy – nie dysponują ani informacjami na temat tego gdzie inwestycja jest możliwa, ani gdzie takie możliwości realnie się pojawią. Ocenę sytuacji zmieniłoby udostępnienie przez Operatorów Sieci Dystrybucyjnych planów rozwoju, o których mowa w art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego, ponieważ na ich podstawie możliwe byłoby przygotowanie inwestycji zawczasu, w regionie, w którym planowane są inwestycje modernizujące sieć.
Strona skarżąca podkreśliła, że podstawowym argumentem Spółki stanowiącym podstawę odmowy udzielania informacji publicznej jest treść przyjętego przez tą spółkę Programu Zgodności. Jednak strona skarżąca podkreśliła, że jest to dokument niższej rangi niż ustawa o dostępie do informacji publicznej i ma charakter wewnętrzny, a zatem jego przyjęcie nie może stanowić ogólnego zakazu udostępnienia planu rozwoju. Ponadto, strona skarżąca podkreśliła, że powołany przez Spółkę przepis art. 9c ust. 4a Prawa energetycznego w żaden sposób nie stanowi wprost, że plany rozwoju są objęte tajemnicą i dotyczy przede wszystkim informacji handlowych uzyskanych od innych podmiotów. W dalszej części tego przepisu odnosi się on wprawdzie do działalności własnej Operatora Sieci Dystrybucyjnej, jednak nie zastrzega ich tajemnicy, a jedynie wskazuje na ustawowy obowiązek udostępnienia tych informacji w sposób niedyskryminacyjny, a więc równy. W ocenie strony skarżącej, niedopuszczalne jest zatem przyjęcie, że jedynym niedyskryminacyjnym sposobem udostępniania informacji jest nieudzielanie tych informacji nikomu.
Skarżąca podkreśliła również, że celem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944, na którą powołuje się Spółka jest zapewnienie transparentności i konkurencyjności systemu, a nie jego ograniczenie i utajnienie.
Strona skarżąca wskazała także, że art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego wprost nakazuje zamieszczenie na stronie internetowej Operatora Sieci Dystrybucyjnej planu rozwoju. Skoro zaś nie ma w ustawie wprowadzającej ww. przepis żadnych przepisów intertemporalnych, wskazany przepis ma zdaniem strony skarżącej od dnia wejścia swojego wejścia w życie (lipiec 2021 r.) moc obowiązującą i nie można zakładać, aby odnosił się tylko do przyszłych planów rozwoju. Jeżeli zaś publikacja planów rozwoju jest wymagana na stronie internetowej, to tym bardziej należy przyjąć, że przepisy te co najmniej dopuszczają udostępnienie aktualnych planów rozwoju w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego przed sądem administracyjnym według norm przepisanych, podtrzymując stanowisko wyrażone w wydanych w sprawie decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w punkcie 1 wyroku z dnia 22 września 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 484/22 uchylił zaskarżoną decyzję Spółki z dnia 21 kwietnia 2022 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz poprzedzającą ją decyzję Spółki z dnia 30 marca 2022 r., a w pkt 2 zasądził od Spółki na rzecz strony skarżącej 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przypomniał, że podstawą wydania decyzji odmownych w przedmiotowej sprawie było uznanie przez Spółkę, że udzielenie informacji poprzez udostępnienie planu rozwoju jest prawnie niedopuszczalne ze względu na konieczność ochrony tajemnicy ustawowo chronionej. W tym zakresie powołano się na podstawę prawną z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zaznaczył, że w sprawie nie było kwestionowane, że plan rozwoju Operatora Sieci Dystrybucyjnej sam w sobie mieści się w pojęciu informacji publicznej, a także, że Spółka, choć nie jest organem władzy publicznej, to jednak jako przedsiębiorstwo energetyczne jest podmiotem wykonującym zadania publiczne i z tego tytułu obowiązana jest do udostępnienia informacji publicznej na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Następnie Sąd I instancji wskazał, że z art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego wynika, że przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przysłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii sporządza, dla obszaru swojego działania, plan rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię, na okres nie krótszy niż 3 lata uwzględniając: 1) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego 2) ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województw 3) politykę energetyczną państwa 4) dziesięcioletni plan rozwoju sieci o zasięgu wspólnotowym 5) politykę rozwoju infrastruktury i rynku paliw alternatywnych w transporcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podał, że wskazane plany obejmują w szczególności, stosownie do art. 16 ust. 7 Prawa energetycznego: 1) przewidywany zakres dostarczania paliw gazowych lub energii; 2) przedsięwzięcia w zakresie modernizacji, rozbudowy lub budowy sieci lub planowanych nowych źródeł paliw gazowych lub energii, w tym instalacji odnawialnego źródła energii; 3) przedsięwzięcia w zakresie modernizacji, rozbudowy lub budowy połączeń z systemami gazowymi albo z systemami elektroenergetycznymi innych państw - w przypadku planów sporządzanych przez przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej; 4) przedsięwzięcia racjonalizujące zużycie paliw i energii u odbiorców, w tym także przedsięwzięcia w zakresie pozyskiwania, transmisji oraz przetwarzania danych pomiarowych z licznika zdalnego odczytu; 5) przewidywany sposób finansowania inwestycji; 6) przewidywane przychody niezbędne do realizacji planów; 7) planowany harmonogram realizacji inwestycji; 8) przedsięwzięcia w zakresie wykorzystania magazynów energii elektrycznej. Plan powinien także określać wielkość zdolności wytwórczych i ich rezerw, preferowane nowe lokalizacje i strukturę nowych źródeł, wielkość zdolności przesyłowych lub dystrybucyjnych w systemie elektroenergetycznym i stopień ich wykorzystania, a także działania i przedsięwzięcia zapewaniające bezpieczeństwo dostarczenia energii elektrycznej (art. 16 ust. 8). Ponadto plan ten powinien zapewniać długookresową maksymalizację efektywności nakładów i kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwo energetyczne, tak aby nakłady i koszty nie powodowały w poszczególnych latach nadmiernego wzrostu cen i stawek opłat za dostarczenie paliw gazowych lub energii, przy zapewnieniu niezawodności i jakości ich dostarczania (art. 16 ust. 10 Prawa energetycznego). W planie rozwoju uwzględnia się także zapotrzebowanie na nowe zdolności w systemie przesyłowym lub dystrybucyjnym zgłoszone przez podmioty przyłączone do sieci lub podmioty ubiegające się o przyłączenie do sieci (art. 16 ust. 11 ww. ustawy).
Sąd I instancji wskazał także, że z art. 16 ust. 12 Prawa energetycznego wynika, że w celu racjonalizacji przedsięwzięć inwestycyjnych przy sporządzaniu planu rozwoju przedsiębiorstwa są obowiązane współpracować z podmiotami przyłączonymi do sieci oraz z gminami, a w przypadku przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem paliw gazowych lub energii elektrycznej, współpracować z samorządem województwa, na obszarze którego przedsiębiorstwo zamierza realizować przedsięwzięcia inwestycyjne.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podkreślił, że plan rozwoju jako dokument ramowego planowania, sporządzany przez przedsiębiorstwo energetyczne, ma odzwierciedlać i realizować nie tylko założenia ekonomiczne tego przedsiębiorstwa, ale szerzej politykę energetyczną państwa i jej sprzyjać oraz cele zagospodarowania przestrzennego i rozwoju infrastruktury w skali kraju oraz zobowiązań wspólnotowych i najogólniej rzecz biorąc służyć m.in. racjonalnemu rozwojowi sieci elektroenergetycznej w taki sposób, aby w oparciu o zasady racjonalnej współpracy z podmiotami wewnątrz oraz spoza systemu zapewnić bezpieczeństwo energetyczne Państwa, a więc jego obywateli. Działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie może być bowiem nakierowana jedynie na zysk z pominięciem takich podstawowych celów jak zapewnienie ciągłości i niezawodności dostarczania energii, przy dbałości o zapobieganie nadmiernemu wzrostu cen. Strona skarżąca zasadnie zatem wskazuje, że w obecnej sytuacji politycznej tym bardziej konieczne jest otworzenie się przez przedsiębiorstwa energetyczne, których jedynym udziałowcem jest Skarb Państwa na współpracę z podmiotami, które poprzez inwestycje w odnawiane źródła energii mogą zapewnić większą dostępność energii, jej magazynowanie, obniżenie cen energii, uniezależnienie się od eksportu energii oraz ochronę środowiska naturalnego. Powyższe niewątpliwie leży w interesie tak samego Państwa, jak i jego obywateli - konsumentów rynku energii elektrycznej.
Stąd plan rozwoju przedsiębiorstwa energetycznego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego w ocenie Sądu I instancji niewątpliwie stanowi informację publiczną.
Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powtórzył, że nie było to kwestionowane w niniejszej sprawie, bowiem jej istota dotyczy rozważenia, czy Spółka miała prawo w oparciu o art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówić udostępnienia dokumentu w postaci aktualnego planu rozwoju tej Spółki, powołując się na okoliczność, że w całości jest on objęty tajemnicą ustawowo chronioną.
W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że dokonana przez Spółkę odmowa udostępnienia całości planu rozwoju i podniesiona przez nią w decyzji w tym zakresie argumentacja, nie może odnieść założonego skutku, przede wszystkim z uwagi na obowiązek, który został jednoznacznie sprecyzowany przez ustawodawcę w przepisie art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem obowiązującym w chwili wystąpienia przez stronę z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, operator sytemu przesyłowego oraz operatorzy systemów dystrybucyjnych są obowiązani do zamieszczania uzgodnionego z Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki planu rozwoju, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego, z wyłączaniem informacji, o których mowa w ust. 7 pkt 5 i 6 (przewidywany sposób finansowania inwestycji, przewidywane przychody niezbędne do realizacji planów) oraz z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych lub innych informacji prawnie chronionych, na swoich stronach internetowych. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że z art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego wynika zatem wprost, że operator sieci dystrybucyjnej w przypadku sporządzenia planu rozwoju, nie ma obowiązku publikowania planu rozwoju na stronach internetowych - w całości - ale ma prawo określić, które zawarte w planie informacje stosownie do ram wynikających z dyspozycji art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego pozostaną utajnione.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji przyjął, że za informację publiczną objętą tajemnicą ustawowo chronioną może być uznana - jedynie część informacji - zawartych w planie rozwoju, nigdy zaś plan rozwoju jako całość. Przedmiotową zasadę w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku należałoby więc uznać za wiążącą w drodze analogii również w przypadku rozpoznawania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, którego przedmiotem jest informacja publiczna w postaci dokumentu planu rozwoju przedsiębiorstwa energetycznego, którego mimo jego opracowania, nie zamieszczono na stronie internetowej (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie).
Zdaniem Sądu I instancji w treści ustawy Prawo energetyczne nie znajduje tym samym uzasadnienia odmowa udostępnienia planu rozwoju jako całości, to jest odmowa udostępnienia tego dokumentu w ogóle, jako całkowicie utajnionego z uwagi na tajemnicę ustawowo chronioną. Ustawodawca wyraźnie bowiem wskazał w art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego, jakiego rodzaju informacje zawarte w planie rozwoju nie polegają udostępnieniu (nie są publikowane) oraz nałożył na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek publikacji tego planu w zakresie określonym dyspozycją powyższego przepisu.
Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że Spółka - jak wprost wskazano w treści decyzji - najbardziej obawia się ujawnienia stronie skarżącej treści planu rozwoju, w zakresie informacji, o których mowa w art. 16 ust. 7 pkt 2 Prawa energetycznego, tj. dotyczących modernizacji, rozbudowy lub budowy sieci oraz planowanych nowych źródeł energii, w tym instalacji odnawialnego źródła energii, które jak wskazuje uznała w swoim programie zgodności za informacje sensytywne i na tej podstawie przyjmuje, że nie musi, a nawet nie może, ich ujawniać. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podkreślił, że nie może ujść uwadze, że w zawartym w art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego wyliczeniu przez ustawodawcę informacji podlegających wyłączeniu z mocy ustawy z odwołaniem się do art. 16 ust. 7 Prawa energetycznego wskazano na punkt 5 i 6 tego przepisu (przewidywany sposób finansowania inwestycji, przewidywane przychody niezbędne do realizacji planów), nie zaś na punkt 7. Tym samym, nie można uznać aby informacje, o których mowa w art. 16 ust. 7 pkt 2 Prawa energetycznego, dotyczące budowy i modernizacji sieci stanowiły w świetle przepisu art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego informacje objęte tajemnicą ustawowo chronioną, co miałoby skutkować odmową ujawnienia planu rozwoju w całości. Przyjęcie jednocześnie zgodnie z argumentacją Spółki, że treść omawianego przepisu art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego w całości może być de facto dowolnie modyfikowana na skutek działań podjętych przez dane przedsiębiorstwo energetyczne, które poprzez program zgodności, o którym mowa w art. 9d ust. 4, 4a i 4b Prawa energetycznego może uznać, że wszystkie informacje zawarte w odrębnym dokumencie jakim jest plan rozwoju, to informacje niepodlegające ujawnieniu, jest tym samym zdaniem Sądu I instancji nieuprawnione. Ustawodawca nie przewidział bowiem takiej możliwości.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dodał, że nie do pogodzenia z zasadą racjonalności ustawodawcy byłoby przy tym a contrario uznanie, aby formując w tej samej ustawie możliwość sporządzenia programów zgodności dla realizacji celów z art. 9d ust. 4 Prawa energetycznego (zapobieganie ujawnianiu, w sposób dyskryminacyjny, informacji o własnej działalności, które mogą powodować korzyści handlowe), ustawodawca, który chciałby wyłączyć jawność wszystkich informacji objętych programem zgodności (a tym samym jawność całego planu rozwoju), pomijałby tego rodzaju kwestię w zamkniętym katalogu z art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego.
Sąd I instancji podkreślił przy tym, że oba wskazane dokumenty, tj. plan rozwoju i program zgodności mają odrębny charakter i służą innym celom. Tym niemniej takie posługiwanie się programem zgodności, aby uniemożliwiał on udzielenie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jakichkolwiek informacji, a zwłaszcza takich informacji, które powinny być - ujawnione z mocy ustawy - niezależnie od kierowanych do danego przedsiębiorstwa energetycznego wniosków, należy w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku traktować w kategoriach nadużycia prawa, które w żaden sposób nie służy zachowaniu bezpieczeństwa energetycznego kraju ani rozwijaniu prośrodowiskowych celów założeń polityki energetycznej.
Odnosząc się zaś do argumentacji Spółki, że do odmowy udzielenia informacji obligowało ją również prawo wspólnotowe, tj. art. 37 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasadach rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającej dyrektywę 2012/27/UE, Sąd I instancji wskazał, że dyrektywy ze swej istoty są aktami adresowanymi wyłącznie do krajów członkowskich (a nie obywateli i innych podmiotów prawa państwa członkowskiego), które mają obowiązek zrealizować wskazane w dyrektywie cele przy pomocy środków krajowych. Wskazany przepis dyrektywy został zatem implementowany w prawie krajowym właśnie poprzez odpowiednie zapisy ustawy Prawo energetyczne, która jak wskazano wyżej w swoim całokształcie zawiera jednak jednoznaczne rozwiązania pozwalające na odmienną niż dokonana przez Spółkę ocenę charakteru planu rozwoju jako informacji publicznej i zakresu w jakim ustawa dopuszcza jego upublicznianie.
Co istotne, Sąd I instancji zauważył, że w treści zaskarżonej decyzji Spółka przyznała, że nie opublikowała planu rozwoju. Jako wyjaśnienie zarówno dla braku tej publikacji, jak i dla odmowy udostępnienia go na wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podała, że jest on aktualizowany. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku również tę argumentację należy w sytuacji całkowitego nieopublikowania planu uznać za niewystarczającą dla uzasadnienia wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z treści wyjaśnień Spółki jednoznacznie wynika bowiem, że plan został sporządzony. Kwestia jego aktualizacji jest więc w tym wypadku kwestią wtórną. Strona skarżąca wprost zaznaczyła bowiem we wniosku, że wnosi o udostępnienie aktualnego planu rozwoju Spółki, a zatem w takim kształcie, w jakim obowiązywał on w chwili złożenia wniosku.
Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji stwierdził, że wydanie przez Spółkę decyzji o odmowie udostępnienia planu rozwoju (w całości) w istotny sposób naruszało art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka nie miała bowiem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podstaw prawnych do uznania, że tajemnicę ustawowo chronioną może stanowić całość dokumentu, jakim jest planu rozwoju. Zdaniem Sądu I instancji Spółka była bowiem obowiązana do rozważenia, które konkretnie z zawartych w planie rozwoju informacje nie mogą zostać w jej ocenie ujawnione w oparciu o art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i po ewentualnym stwierdzeniu, że takie informacje są w planie zawarte, udostępnić stronie plan z ich wyłączaniem, wydając jednocześnie decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej tylko w takim ściśle określonym zakresie.
W przedmiotowej sprawie organ naruszył zatem zdaniem Sądu I instancji art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie dokonał wskazanej analizy, a priori uznając, że cały plan rozwoju nie może być ujawniony z uwagi na potrzebę ochrony tajemnicy ustawowo chronionej przez Spółkę, co stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przepisów ustawy Prawo energetyczne, a w szczególności z art. 16 ust. 15a tej ustawy, który wbrew stanowisku Spółki nie może zostać pominięty. Z jednej strony potwierdza on bowiem sam charakter planów rozwoju jako noszących cechy informacji publicznej. Z drugiej zaś pozwala na wyinterpretowanie jakiego rodzaju informacje zawarte w tych planach, a zatem nie całe plany jako dokument, mogą pozostać nieujawnione.
Sąd I instancji uznał także, że w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego, poprzez pominięcie przez Spółkę jego znaczenia i jego wykładni dla ustalenia jakiego rodzaju informacje zawarte w planie rozwoju, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego można uznać za objęte tajemnicą ustawowo chronioną, wynikającą z ustawy Prawo energetyczne. Ponieważ przedmiot niniejszej sprawy nie odnosił się jednak bezpośrednio do publikacji planu rozwoju w trybie art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego, ale udostępnienia go stronie skarżącej w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, jedynie na marginesie Sąd I instancji uznał za zasadne wyjaśnić, że gdy brak jest przepisów intertemporalnych, w przypadku wprowadzonych w drodze nowelizacji przepisów obowiązuje zasada bezpośredniego działania nowego prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka i zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu:
I. naruszenie prawa materialnego:
1. przez jego niezastosowanie, a to art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w sytuacji gdy w planie rozwoju Spółki zawarte zostały informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, a ich udostępnienie naraziłoby Spółkę na ujawnienie informacji poufnych o wartości gospodarczej;
2. przez jego błędną wykładnię, a to art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i uznanie, że plan rozwoju w całości nie jest informacją publiczną objętą tajemnicą ustawowo chronioną, podczas gdy plan ten opracowywany przez Spółkę przed nowelizacją z 2021 roku został opracowany w taki sposób, że nie jest możliwym rozdzielenie informacji w nim zawartych na te objęte tajemnicą i nieobjęte;
3. art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego polegające na przyjęciu, że ten znowelizowany przepis zyskał bezwzględnie moc obowiązującą w odniesieniu do istniejącego wcześniej przed jego nowelizacją planu rozwoju oraz w konsekwencji, że przepis ten może stanowić podstawę do nakazania opublikowania planu rozwoju na stronie internetowej, w sytuacji gdy plan rozwoju został utworzony przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 3 lipca 2021 r. i informacje w nim zawarte, a objęte tajemnicą przedsiębiorstwa zostały w nim uwzględnione w taki sposób, że nie jest możliwe racjonalne ich rozdzielenie na informacje, które mogą zostać udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej, a informacje poufne;
II. naruszenie przepisów postępowania:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo iż decyzja nie zawierała naruszeń prawa materialnego, a to: art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego i art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej;
2. art. 1 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz uwzględnienie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego odniesiono się w sposób wyczerpujący do udostępnienia informacji publicznej w kontekście materialnoprawnych przepisów stanowiących o obowiązku udostępnienia informacji publicznej, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonych decyzji pomimo ich legalności.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że nie można mieć wątpliwości w niniejszej sprawie, że informacje, o których udostępnienie wnioskowała strona skarżąca stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki, która to tajemnica uzasadnia wyłączenie obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Uzyskawszy żądane informacje podmiot je posiadający uzyska bowiem przewagę rynkową nad innymi podmiotami, które informacji takiej nie uzyskały lub uzyskały ją później. Zdobędzie wiedzę co do miejsc, w których pojawią się lub zwiększą możliwości przyłączeniowe, a to pozwoli temu przedsiębiorcy na planowanie swoich inwestycji w sposób wyprzedzający inne podmioty.
Strona skarżąca kasacyjnie powtórzyła, że opracowała Program Zgodności, który został zatwierdzony, zgodnie z art. 9d ust. 4d Prawa energetycznego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z dnia 9 czerwca 2020 r., znak DRR.WRD.748.4.7.2019.APo. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła przy tym, że zatwierdzenie Programu Zgodności nie jest jedynie formalną czynnością Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, bowiem ww. Prezes aktywnie bierze udział w tworzeniu takich programów i określa również wytyczne jakie operatorzy systemów są zobowiązani uwzględnić przy tworzeniu takich programów. W wytycznych do treści Programów Zgodności opracowywanych przez operatorów systemów dystrybucyjnych i operatora systemu magazynowania opracowanych przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w lutym 2019 roku, które były podstawą do opracowania przez Spółkę Programu Zgodności, który został następnie zatwierdzony, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wskazał, m. in. że informacjami sensytywnymi (tj. podlegającymi ochronie) są m. in. informacje o systemie zarządzanym przez operatora i o jego działalności, które mogą przynosić korzyści handlowe, w szczególności zaś informacje dotyczące infrastruktury operatora oraz sposobu zarządzania tą infrastrukturą. Strona skarżąca kasacyjnie powtórzyła, że w wykonaniu tych wytycznych opracowany został Program Zgodności i następnie został on zatwierdzony przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki stając się tym samym dokumentem mającym umocowanie w przepisach Prawa energetycznego i tworzący źródło obowiązków Spółki jako operatora systemu dystrybucyjnego.
Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że nie jest prawdą, że plan rozwoju jest dokumentem pozbawionym wartości handlowej, bowiem jest on dokumentem opisującym w sposób szczegółowy inwestycje, jakie mają być realizowane z majątku Spółki wraz z danymi o planowanych kosztach tych inwestycji oraz ich danymi technicznymi, zaś wielkość, lokalizacja i kosztochłonność realizowanych inwestycji i ich harmonogram mają proste przełożenie na taryfę Spółki, która jest podstawą ustalania opłat z tytułu dystrybucji energii elektrycznej, a te są głównym źródłem przychodów Spółki. Strona skarżąca kasacyjnie powtórzyła także, że zgodnie z art. 56 Prawa energetycznego za nieprzestrzeganie Programu Zgodności zatwierdzonego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki podlega karze pieniężnej w wysokości do 15% rocznych przychodów.
Odnosząc się do art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że przepis ten w wersji znowelizowanej zyskał bezwzględnie moc obowiązującą w odniesieniu do istniejącego wcześniej przed jego nowelizacją planu rozwoju, ale nie do informacji niejawnych w nim zawartych. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że jej plan rozwoju został utworzony przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 3 lipca 2021 r. i informacje w nim zawarte, a objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, zostały w nim uwzględnione w taki sposób, że nie jest możliwe racjonalne ich rozdzielenie na informacje, które mogą zostać udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej, a informacje poufne.
Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że dokonała pełnej i wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dysponowała również wszelkimi dokumentami, które pozwoliły jej wydać zaskarżone decyzje, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dokonał wnikliwej kontroli ich legalności, czego konsekwencją było uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie, pomimo że w toku postępowania administracyjnego odniesiono się w sposób wyczerpujący do udostępnienia informacji publicznej w kontekście materialnoprawnych przepisów stanowiących o obowiązku udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W ocenie strony skarżącej skarga kasacyjna w istocie stanowi jedynie polemikę Spółki z wyrokiem Sądu I instancji, powtórzenie prezentowanego dotychczas przez Spółkę stanowiska i nie zawiera żadnych nowych, ani merytorycznych zarzutów względem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).
Na podstawie pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo iż decyzja nie zawierała naruszeń prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 15a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r., poz. 266) oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga to, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, czy też art. 151 i art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Brak takiego powiązania czyni omawiany zarzut bezskutecznym.
Nawet jeśli przyjąć, że strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 5a Prawa energetycznego, to w realiach niniejszej sprawy, w której wydano decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w celu ewentualnego podważenia dokonanej przez Sąd I instancji oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia, konieczne było zatem wskazanie odpowiednich przepisów postępowania zawierających unormowania dotyczące postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. art. 16 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (...)" oraz odpowiednich przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a. Skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia. Z kolei przepisy powołane w treści zarzutu nie zawierają unormowań wyznaczających standardy procedowania w sprawach inicjowanych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.
Z tych samych powodów nie mógł odnieść skutku drugi z zarzutów naruszenia przepisów postępowania, na podstawie którego usiłując podważyć prawidłowość oceny zaskarżonej decyzji strona skarżąca kasacyjnie choć tym razem sformułowała zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., przy czym art. 77 k.p.a. powołując nieprecyzyjnie i nie wskazując jednostki redakcyjnej art. 77 k.p.a., której zarzut dotyczy, to ponownie nie wskazała w ramach omawianego zarzutu na art. 16 ust. 2 u.d.i.p., co z przywołanych wyżej względów czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie na podstawie tego zarzutu nie wytknęła Sądowi I instancji naruszenia przepisu stanowiącego podstawę orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w niniejszej sprawie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Natomiast zarzuciła naruszenie art. 1 § 2 p.p.s.a., co jednak również nie mogło odnieść skutku. Przede wszystkim wskazać należy, że taki przepis, jak art. 1 § 2 w p.p.s.a. nie istnieje, bowiem art. 1 p.p.s.a. nie dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne. Ponadto, wyjaśnienia wymaga, że art. 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Uregulowano w nim bowiem zakres obowiązywania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego na podstawie tego zarzutu również niemożliwe było zakwestionowanie prawidłowości oceny zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd I instancji.
Przechodząc zaś do oceny zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091).
Na podstawie pierwszego zarzutu naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji niezastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r., poz. 1233), "w sytuacji gdy w planie rozwoju Spółki zawarte zostały informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, a ich udostępnienie naraziłoby Spółkę na ujawnienie informacji poufnych o wartości gospodarczej". Zarzut ten nie mógł odnieść skutku przede wszystkim z uwagi na jego błędną konstrukcję.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Zgodnie jednak z dominującym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04, Lex 120212; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10, LEX nr 1080252). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12, LEX nr 1382183). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145), a sąd nie dostrzegając właściwej podstawy oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej. Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na niezastosowanie wskazanych w niej przepisów jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie przywołała przepis lub przepisy, które w jej przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Jednak wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia, co tym samym czyni podnoszony zarzut niezastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji niezastosowania nieskutecznym.
Nie mógł także odnieść skutku zarzut dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.d.i.p., poprzez uznanie, że plan rozwoju w całości nie jest informacją publiczną objętą tajemnicą ustawowo chronioną, podczas gdy plan ten opracowany przez Spółkę przed nowelizacją z 2021 roku został opracowany w taki sposób, iż nie jest możliwym rozdzielenie informacji w nim zawartych na te objęte tajemnicę i nieobjęte.
W nawiązaniu do zarzutu dokonania błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.d.i.p. wyjaśnienia bowiem wymaga, że podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała na czym polega w jej ocenie błędne rozumienie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, ani też jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, lecz w ogóle nie odnosiła się do kwestii rozumienia tego przepisu przyjętego przez Sąd I instancji.
Jednak o nieskuteczności omawianego zarzutu dokonania błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.d.i.p. świadczy przede wszystkim jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na jego podstawie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwej ocenie treści konkretnego dokumentu i płynących stąd konsekwencjach, tj. ocenie wniosku strony skarżącej z dnia 16 marca 2022 r. jako niedotyczącego udostępnienia informacji publicznej objętej tajemnicą ustawową. Tego rodzaju oceny i ustalenia można natomiast kwestionować zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego przede wszystkim z tego powodu omawiany zarzut okazał się niezasadny.
Ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. naruszenia art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego został sformułowany niestarannie, bowiem nie sprecyzowano w nim podstaw kasacyjnych, o jakich stanowi art. 174 p.p.s.a. ze wskazaniem, czy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną miało miejsce naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię czy też przez jego niewłaściwe zastosowanie. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Niezależnie od powyższego przechodząc do analizy omawianego zarzutu wskazać należy, że nie mógłby on odnieść skutku zarówno jako zarzut dokonania błędnej wykładni art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego, jak i niewłaściwego zastosowania ww. przepisu, bowiem strona skarżąca kasacyjnie na jego podstawie ponownie usiłuje zakwestionować prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie, a jak już wyjaśniono niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń o takim charakterze.
Ponadto, w związku z treścią omawianego zarzutu dodać należy, na co słusznie już zwrócił uwagę Sąd I instancji, że przedmiot niniejszej sprawy nie odnosił się bezpośrednio do publikacji planu rozwoju w trybie art. 16 ust. 15a Prawa energetycznego, tym bardziej nie dotyczył więc uznania ww. przepisu za podstawę nakazania takiej publikacji. Powyższe nie mogło zatem mieć również wpływu na ocenę konieczności udostępnienia żądanej przez stronę skarżącą informacji w trybie dostępu do informacji publicznej.
Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zasądzenia na rzecz strony przeciwnej do strony skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną, z tego powodu, że pismo jej pełnomocnika zawierające stanowisko odnoszące się do skargi kasacyjnej, a także wniosek o zasądzenie od Zarządu Spółki na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zostało wniesione po upływie 14 dni od daty otrzymania odpisu skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 179 zd. 1 p.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od daty doręczenia jej skargi kasacyjnej. Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. powoduje, że pismo to traci ten przymiot i staje się zwykłym pismem procesowym (tak NSA w wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt I FSK 1377/17, opub. w Lex nr 2428632). W tej zaś sprawie odpis skargi kasacyjnej strona przeciwna do strony ją wnoszącej otrzymała w dniu 1 grudnia 2022 r., zaś pismo zawierające stanowisko odnoszące się do skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów złożono w dniu 20 grudnia 2022 r.