III OSK 2894/22

III OSK 2894/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.145 §1 pkt 1 lit. a i c, art.134 §1, art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art.7, art.77 §1, art.80, art.105 §1, art.11, art.107 §1 pkt 6 i §3, art.105 §1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art.77 ust.1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych i [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3233/21 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. prostuje oczywistą omyłkę w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3233/21 w ten sposób, że w oznaczeniu zaskarżonej decyzji zamiast numeru "[...]" wpisuje numer "[...]", 2. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 3. zasądza od E. C. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych oraz na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3233/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. C. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 6 lipca 2021 r. nr DS.523.1329.2021.ZS.NH w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1), a także zasądził od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz E. C. kwotę 697 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej "PUODO", organ") decyzją z dnia 6 lipca 2021 r. nr DS.523.1329.2021.ZS.NH, wydaną na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 i art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35, zwane dalej: "RODO"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi E. C. (dalej: "skarżąca"), na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka"), polegające na odmówieniu wykonania obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 RODO oraz na udostępnieniu danych skarżącej dotyczących okoliczności rozwiązania z nią umowy o pracę na rzecz [...] Sp. z o.o.:
1. odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie niespełnienia wobec skarżącej obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 RODO;
2. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżąca wniosła skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., polegające na odmówieniu wykonania obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 RODO oraz na udostępnieniu danych skarżącej dotyczących okoliczności rozwiązania z nią umowy o pracę na rzecz [...] Sp. z o.o.
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w piśmie z dnia 5 stycznia 2022 r. wniósł o oddalenie skargi. Spółka wskazała, że podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie, albowiem organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że organ wydając zaskarżoną decyzję pominął jednak całkowicie treść złożonego w toku postępowania pisma skarżącej z dnia 2 czerwca 2021 r. Jak wyjaśniła bowiem skarżąca w skardze skierowanej do Sądu wnosząc skargę do PUODO nie znała treści przedmiotowego pisma [...] sp. z o.o. z dnia 16 października 2020 r. Po zapoznaniu się z tym pismem, skarżąca w piśmie z dnia 2 czerwca 2021 r. dokonała modyfikacji swojej skargi skierowanej do PUODO. W piśmie tym skarżąca wniosła bowiem o dokonanie przez organ "prawnej oceny aktu przetwarzania danych osobowych Skarżącej przez [...], który miał miejsce w dn. 16.10.2020 r." – pkt 13 pisma. Wskazała też, że "(...) doprecyzowuje, że skarga dotyczy ujawnienia przez [...] informacji dotyczących skarżącej zawartych w piśmie [...] sp. z o.o. do [...] sp. z o.o. z dn. 16.10.2020 r. to jest informacji o przesłaniu przez skarżącą przed rozwiązaniem umowy o pracę, bez wiedzy i zgody [...], kilkunastu wiadomości email wraz z plikami stanowiącymi własność [...] ze swojego komputera służbowego na swój prywatny adres email"- pkt 14 pisma.
Sąd I instancji stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie uwzględnił opisanego wyżej stanowiska skarżącej. W uzasadnieniu decyzji nie odniósł się w żaden sposób do modyfikacji skargi, która niewątpliwie nastąpiła w piśmie skarżącej z dnia 2 czerwca 2021 r. Sprawa nie dotyczyła już bowiem wyłącznie ujawnienia okoliczności rozwiązania ze skarżącą umowy o pracę, ale "informacji dotyczących skarżącej zawartych w piśmie [...] Sp. z o.o.". Zakres żądania skierowanego do organu przez skarżącą uległ zatem zmianie. Modyfikacja ta wyznaczyła w istocie nowy zakres postępowania i PUODO winien tę okoliczność uwzględnić. Zawarta w zaskarżonej decyzji ocena organu wskazująca, iż w sprawie mamy do czynienia z "nieistniejącym procesem przetwarzania danych" oraz że "nie doszło do ujawnienia danych osobowych skarżącej" odnosi się wyłącznie do pierwotnie określonego przez skarżącą przedmiotu postępowania. Pominięcie treści pisma skarżącej z dnia 2 czerwca 2021 r. doprowadziło do tego, że organ nie rozpoznał skargi skarżącej w pełnym zakresie.
W ocenie Sądu tego rodzaju działanie organu naruszały art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy nie został bowiem należycie wyjaśniony co jest wynikiem nierozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W konsekwencji PUODO przedwcześnie umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe.
Zdaniem WSA w Warszawie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z jednej strony wskazał, że nie doszło do ujawnienia danych osobowych skarżącej dotyczących okoliczności rozwiązania umowy o pracę, z drugiej zaś argumentował, że [...] sp. z o.o. kierując do [...]sp. z o.o. pismo z dnia 16 października 2020 r. "działała w granicach swojego prawnie uzasadnionego interesu". Organ nie powołuje się w tym zakresie na treść art. 6 ust. 1 lit. f RODO, niemniej jednak wyraźnie odnosi się do treści tego przepisu. Zgodnie z tym przepisem przetwarzanie jest zgodne z prawem w przypadku, gdy jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Warunkiem wstępnym uznania, że przetwarzanie danych osobowych nastąpiło w celu wynikającym z prawnie uzasadnionego interesu realizowanego przez administratora jest stwierdzenie, że w danym przypadku doszło do przetwarzania danych osobowych. Dopiero wówczas można oceniać, czy cel przetwarzania danych osobowych był prawnie usprawiedliwiony. Podstawą zaś umorzenia postępowania w niniejszej sprawie przez organ było uznanie, że nie doszło do ujawnienia danych osobowych skarżącej dotyczących okoliczności rozwiązania z nią umowy o pracę. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zatem niespójne, a przez to nie wyjaśnia w pełni podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Organ naruszył w ten sposób art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostały wniesione dwie skargi kasacyjne.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych całkowicie pominął treść złożonego w toku postępowania pisma skarżącej z dnia 2 czerwca 2021 r., w którym to doprecyzowała, że skarga dotyczy "ujawnienia przez [...] informacji dotyczących Skarżącej zawartych w piśmie [...] Sp. z o.o. do [...] Sp. z o.o. z 16.10.2020 r. to jest informacji o przesłaniu przez Skarżącą przed rozwiązaniem umowy o pracę, bez wiedzy i zgody [...], kilkunastu wiadomości email wraz z plikami stanowiącymi własność [...] ze swojego komputera służbowego na swój prywatny adres email";
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niespójne z uwagi na to, że organ w treści uzasadnienia wskazał, że nie doszło do ujawnienia danych osobowych Skarżącej, po czym wyjaśnił, że [...] Sp. z o.o. kierując do [...] Sp. z o.o. pismo z 16.10.2021 r. działa w granicach swojego prawnie uzasadnionego interesu w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f RODO;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych przedwcześnie umorzył postępowanie w zakresie pkt 2 decyzji podczas gdy, materiał dowodowy zebrany w sprawie był wystarczający do umorzenia postępowania w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie PUODO wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Jednocześnie skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł uczestnik postępowania, tj. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wyjście poza granicę sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania prowadzonego przed PUODO na wniosek skarżącej, w sytuacji w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, biorąc pod uwagę specyfikę postępowania w sprawach ochrony danych osobowych oraz inną podstawę faktyczną skargi złożonej przed PUODO i zmienionej przez skarżącą w piśmie zawierającym ostateczne stanowisko w sprawie, powinien dokonać rozdziału dwóch odmiennych spraw administracyjnych zgormadzonych na skutek działania skarżącej w jednym postępowaniu. Powyższe naruszenie prawa miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie przez Sąd, że PUODO przedwcześnie uznał umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe, a w konsekwencji uchylenie decyzji przez Sąd;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie PUODO nie wyjaśnił w sposób dostateczny całego stanu faktycznego sprawy, w sytuacji, w której organ prawidłowo, uwzględniając rozdział dwóch odrębnych spraw administracyjnych, rozpatrzył cały materiał dowodowy właściwy dla sprawy administracyjnej będącej przedmiotem skargi do PUODO,
co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, że organ przedwcześnie umorzył postępowania jako bezprzedmiotowe, w sytuacji gdy PUODO prawidłowo ocenił wszystkie dowody i czynności przeprowadzone w sprawie i uznał postępowanie za bezprzedmiotowe należycie wyjaśniając, że PUODO nie ma możliwości oceny procesów nieistniejących, co miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo stosując prawo winien był na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić skargę w całości;
2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.
a) art. 77 ust. 1 RODO w zw. motywem 141 RODO poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że PUODO winien był ustosunkować się do zmienionego zakresu skargi w sytuacji, w której skarżąca zmieniając zakres skargi wykreowała nową sprawę administracyjną, w konsekwencji przez rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi mimo braku wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji, w sytuacji w której zgodnie z ww. przepisami zakres prowadzonego postępowania wyznacza treść skargi, a samo postępowanie powinno być prowadzone w zakresie odpowiadającym konkretnej sprawie.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie Spółka wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie zostały wniesione dwie odpowiedzi na skargę kasacyjną PUODO.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną PUODO, uczestnik postępowania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo Spółka podtrzymała wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz pozostałe wnioski i zarzuty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną PUODO, E. C. wniosła o jej oddalenie, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Ponieważ zarzuty podniesione w obu skargach kasacyjnych są w znacznej część zbieżne, to w tym zakresie zostaną one rozpoznane wspólnie.
I tak jako zasadny ocenić należy zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jedyną przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji było, zdaniem Sądu I instancji, pominięcie złożonego w toku postępowania pisma skarżącej z dnia 2 czerwca 2021 r., w którym dokonała modyfikacji swojej skargi skierowanej do PUODO wnosząc o dokonanie przez organ "prawnej oceny aktu przetwarzania danych osobowych Skarżącej przez [...], który miał miejsce w dn. 16.10.2020 r." oraz doprecyzowując, "że skarga dotyczy ujawnienia przez [...] informacji dotyczących skarżącej zawartych w piśmie [...] sp. z o.o. do [...] sp. z o.o. z dn. 16.10.2020 r. to jest informacji o przesłaniu przez Skarżącą przed rozwiązaniem umowy o pracę, bez wiedzy i zgody [...], kilkunastu wiadomości email wraz z plikami stanowiącymi własność [...] ze swojego komputera służbowego na swój prywatny adres email". Otóż, jak słusznie wskazał PUODO w toku prowadzonego przez niego postępowania wyjaśniającego wziął on pod uwagę treść pisma [...] Sp. z o.o. do [...] Sp. z o.o. z 16 października 2020 r. czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można zatem zarzucić organowi, że pominął treść pisma skarżącej z 2 czerwca 2021 r., skoro odniósł się w uzasadnieniu swojej decyzji do treści pisma z 16 października 2020 r. uznając, iż nie zawiera ono danych osobowych skarżącej w rozumieniu art. 4 pkt 2 RODO. Stwierdzenie to stanowiło podstawę umorzenia w części prowadzonego przez organ postępowania.
Podzielić należy stanowisko organu, że prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie podjął czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie oraz zebrał niebudzący wątpliwości materiał dowodowy. Tym samym brak jest podstaw do zarzucenia PUODO naruszenia art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wprawdzie uzasadnienie decyzji będącej przedmiotem kontroli Sądu w tym zakresie mogło być bardziej precyzyjne, ale nie można podzielić zarzutu, że jest ono niespójne. Jak ustalił PUODO w przedmiotowej sprawie nie doszło do ujawnienia danych osobowych skarżącej. Nie nastąpiło to również we wspomnianym piśmie z 16 października 2020 r., gdyż zawierało ono jedynie opis czynności, które mogłyby doprowadzić do naruszenia informacji poufnych, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa (a nie wiąże się z przetwarzaniem danych osobowych skarżącej lub z ich ujawnieniem). Przekazanie tych informacji mieściło się w graniach prawnie uzasadnionego interesu [...] Sp. z o.o., polegającego na zapobieganiu wykorzystywaniu informacji poufnych stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Pismo z 16 października 2020 r. miało chronić spółkę przed nieuprawnionym wykorzystaniem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, a po drugie miało uchronić adresata tego pisma, tj. [...] Sp. z o.o. , przed działaniami mogącymi stanowić czyn nieuczciwej konkurencji. W związku z powyższym, zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. należy uznać za nieuzasadniony.
W konsekwencji niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. PUODO kończy postępowanie wydaniem decyzji, w której nakłada na administratora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, może nałożyć kary za zaistniałe naruszenie, bądź umorzyć postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości. Umorzenie postępowania w całości albo części ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest sprawa administracyjna, toteż postępowanie to jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy sprawa, która miała być załatwiona decyzją administracyjną nie miała tego charakteru przed datą wszczęcia postępowania lub utraciła ten charakter w jego toku (por. wyrok NSA z 20 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 846/24). Zatem o bezprzedmiotowości postępowania można mówić, jeżeli w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego bezzasadne jest dalsze prowadzenie postępowania w związku z brakiem możliwości wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej. A taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie w zakresie objętym punktem 2 zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nie było podstaw do realizacji przez administratora obowiązku informacyjnego wobec skarżącej i dlatego odmówił uwzględnienia wniosku w zakresie art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 21 ust. 1 RODO – punkt 1 zaskarżonej decyzji.
Natomiast jako niezasadny ocenić należy zarzut podniesiony przez [...]Sp. z o.o. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
Do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie, a tylko w części. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, Lex nr 337811; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Zatem zarzut naruszenia tego przepisu wymaga powiązania z konkretnymi przepisami dotyczącymi rozpoznawanej sprawy, których naruszenie przez organ wskazywałoby, że nie działał on na podstawie i w granicach prawa. Tego wymogu konstrukcyjnego skarga kasacyjna nie spełnia.
Niezasadny jest także zarzut podniesiony przez [...] Sp. z o.o. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Zarzut ten jest sformułowany o tyle niepoprawnie, że po pierwsze Sąd I instancji nie stosował tych przepisów (podstawą wyrokowania był tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), a po drugie te dwa przepisy zawierają normy przeciwstawne i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie może zostać naruszony równocześnie z art. 151 p.p.s.a., są to bowiem przepisy wzajemnie się wykluczające, stosowane przez sąd w różnych stanach prawnych.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 ust. 1 RODO w zw. motywem 141 RODO poprzez ich błędną wykładnię, gdyż Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów, a tym samym nie sposób mu zarzucić dokonania ich błędnej wykładni. Nadto, jak wyżej wskazano, podstawą wyrokowania Sądu I instancji była przesłanką naruszenia przepisów postępowania przez organ, a nie naruszenie przepisów prawa materialnego.
Mając na uwadze, że zarzuty skarg kasacyjnych są częściowo uzasadnione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącej na rzecz skarżących kasacyjnie orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.
O sprostowaniu oczywistej omyłki w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3233/21 orzeczono na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że jest to oczywista omyłka, gdyż jak wynika z załączonych akt sprawy, treści zaskarżonej decyzji, samej skargi z 11 sierpnia 2021 r. oraz treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku zaskarżona decyzja PUODO ma numer DS.523.1329.2021.ZS.NH, a nie DS.523.1392.2021.ZS.NH, jak błędnie to zamieszczono w rubrum zaskarżonego wyroku. Zatem niewłaściwe oznaczenie numeru zaskarżonej decyzji w rubrum wyroku stanowiło nieścisłość wymagającą sprostowania.