III OSK 2889/22

III OSK 2889/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Rafał Stasikowski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SAB/Po 115/22 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-09-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.134 par.1, art.149 par.1, art.184, art.185 par.1, art.190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1429
art.16 ust.1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 818
art.37 ust.7
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt IV SAB/Po 115/22 w sprawie ze skargi P.N. na bezczynność W. Sp. z o.o. z siedzibą w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Pismem z 21 października 2020 r. P.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność W. Sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że 26 sierpnia 2020 r. zwrócił się do ww. podmiotu z następującym wnioskiem: "Zgodnie z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wnoszę o przesłanie następującej informacji publicznej: - logów z serwera do którego w dniu 24 sierpnia był przypisany adres IP: [...]. Jest to serwer, z którym łączyli się wnioskodawcy w celu przesłania wniosku do "[...]". Proszę o przesłanie logów z dnia [...] roku. - Ilości linków, które zostały zablokowane ze względu na cztery lub więcej kliknięć w trakcie naboru w projekcie "[...]" w dniu [...] roku w godzinach pomiędzy 8.50-9.10." Organ wiadomością email z 5 września 2020 r. poinformował, że żądana informacja nie może zostać aktualnie udostępniona w związku z prowadzonym przez Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego postępowaniem kontrolnym, które ma na celu sprawdzenie przebiegu procesu zgłaszania/przyjmowania wniosków przez system informatyczny. W wiadomości z 9 października 2020 r. dodano również, że na pytania i wątpliwości dotyczące procesu naboru odpowiedzi zostaną udzielone po jego zakończeniu, a wynik audytu będzie podstawą do uznania prawidłowości przeprowadzenia naboru wniosków o grant. W ocenie skarżącego odpowiedź organu należy uznać za faktyczną odmowę udostępnienia informacji, a działanie takie zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.) dalej jako u.d.i.p., powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. W związku z powyższym organ pozostaje w stanie bezczynności.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zauważył, że skarżący uzyskał odpowiedź na wniosek o informację publiczną, bowiem w korespondencji mailowej z 5 września i 9 października 2020 r. został poinformowany o przyczynie braku udzielenia danych oraz o terminie, kiedy udostępnienie będzie możliwe. Dodatkowo organ stwierdził, że dane logów z serwera i ilości linków nie są danymi w rozumieniu u.d.i.p., ponieważ zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych. Przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania w przypadkach, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji w innym trybie, natomiast skarżący jako podmiot wnioskujący o przyznanie grantu ma dostęp do wszystkich informacji dotyczących i związanych z jego danymi osobowymi w innym trybie. Podkreślono również, że nie jest obowiązkiem podmiotu zobowiązanego wydanie decyzji administracyjnej w przypadku, gdy wnioskodawca żąda udostępnienia informacji, które nie mają charakteru informacji publicznej, albo tryb ich udostępniania odbywa się na zasadach odrębnych od tych uregulowanych w u.d.i.p.
Wyrokiem z 20 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt IV SAB/Po 155/20) na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., oddalił skargę w całości stwierdzając, że co prawda W. Sp. z o.o. z siedzibą w P. jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., tj. podmiotem wykonującym zadania publiczne i dysponującym majątkiem publicznym, a tym samym podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, natomiast wnioskowane przez skarżącego informacje podlegają wyłączeniu od zastosowania przepisów u.d.i.p. Wyjaśniając przyjęte stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący zwrócił się do podmiotu zobowiązanego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w nawiązaniu do trwającego postępowania dotyczącego grantów na kapitał obrotowy mikro i małych przedsiębiorstw w projekcie "[...]", a postępowanie to prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.) dalej jako u.z.r.p.p.s. Zgodnie z art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s. dokumenty i informacje wytworzone lub przygotowane przez właściwe instytucje w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców nie podlegają, do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, o której mowa w art. 48 ust. 6, udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. W ocenie Sądu pierwszej instancji żądane przez skarżącego informacje stanowiły informacje, o których mowa w powołanym art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s., ponieważ jak wynika z Regulaminu udzielania grantów w ramach projektu grantowego "[...]" czynnikiem wpływającym na możliwość uzyskania przez mikro lub małego przedsiębiorcę grantu w tym projekcie była data i godzina złożenia wniosku (z dokładnością co do sekundy) w internetowym generatorze wniosków. Tym samym Sąd pierwszej instancji uznał, że organ nie miał obowiązku w omawianym czasie, w trakcie postępowania dotyczącego przyznania dotacji, udzielenia żądanej przez skarżącego informacji, a tym samym nie pozostaje w stanie bezczynności.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 czerwca 2022 r. (sygn. akt III OSK 4671/21) na podstawie art. 185 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądził od podmiotu zobowiązanego na rzecz skarżącego koszty postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA wskazał, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s. do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji o projekcie wybranym do dofinansowania, nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. tylko dokumenty i informacje wytworzone lub przygotowane przez właściwe instytucje w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, a żądanie skarżącego dotyczyło wyłącznie udostępnienia "logów z serwera, do którego [...] r. był przypisany adres IP: [...]", ilości linków, które zostały zablokowane ze względu na cztery lub więcej kliknięć w trakcie naboru w projekcie "[...]" w dniu [...] r. w godz. 8.50-9.10." Nie sposób zatem uznać, że informacje te stanowiły dokumenty lub informacje wytworzone lub przygotowane przez właściwe instytucje w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez skarżącego lub innych wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie. Tym samym odniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s. w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w tym stanie faktycznym było błędne, a zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 28 września 2022 r. (sygn. akt IV SAB/Po 115/22) na podstawie art. 149 § 1 i 1a oraz art. 200 i art. 205 P.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 26 sierpnia 2020 r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1), stwierdził że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2), która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt 3) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (pkt 4). W uzasadnieniu powołując się na art. 190 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zauważył, że sąd któremu przekazana została sprawa, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że WSA w Poznaniu ponownie rozpoznając sprawę nie jest władny do formułowania nowych ocen sprzecznych z wyrażonym już stanowiskiem sądu wyższej instancji. Tym samym powtórzono za Sądem drugiej instancji, że do wniosku skarżącego z 26 sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej nie mógł mieć zastosowania art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s., ponieważ żądanie zawarte we wniosku nie stanowiły dokumentów i informacji wytworzonych lub przygotowanych przez właściwe instytucje w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez skarżącego lub innych wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie.
W ocenie Sądu pierwszej instancji żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, a organ jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Dodatkowo zauważono, że organ w odpowiedzi na skargę i wniosek skarżącego sam wskazał, że po zakończonym audycie udostępni wnioskowane informacje, a tym samym skoro audyt został już zakończony organ nie powinien zwlekać z przekazaniem żądanych danych.
Sąd pierwszej instancji nie zgodził się też ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym żądana przez skarżącego informacja to informacja w sprawie indywidualnej. Wyjaśnione zostało w tym zakresie, że zarówno skarżący, jak i inni przedsiębiorcy biorący udział w projekcie "[...]" mają prawo do wszelkich informacji, które pozwolą na poznanie sposobu i kolejności rozdysponowania "grantów", a więc nie można rozpoznawanego przypadku uznać jako sprawy indywidualnej.
W związku z powyższym wobec zaniechania organu udostępnienia żądanych we wniosku informacji, wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanych informacji publicznych lub jednoznacznego wykazania, że żądane informacje nie są informacją publiczną, należało przyjąć, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu ww. wniosku. Sąd uznał jednak, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie wynikała z lekceważącego stosunku do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o czym świadczy fakt udzielenia odpowiedzi na wniosek w korespondencji mailowej.
Na powyższe rozstrzygnięcie skargę kasacyjną wniósł organ działając za pośrednictwem pełnomocnika profesjonalnego, żądając uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi oraz zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego za dwie instancje sądowe. Jednocześnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a:
1) Naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 134 § 1 i art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie, skargi na bezczynność w sytuacji, w której skarga powinna zostać oddalona, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył przepisy prawa materialnego poprzez ich niewłaściwą wykładnię, która skutkowała ich błędnym zastosowaniem tj. dopuścił się:
1. naruszenia art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż informacje, których udostępnienia domaga się skarżący, a to żądane dane logów serwera i ilości linków stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p, podczas gdy skarżący działał w swojej indywidualnej sprawie i żądane przez niego informacje są dostępne w innym trybie, niż określony w u.d.i.p.;
2. naruszenia art. 13 ust. 2 u.d.i.p, poprzez uznanie, iż skarżąca kasacyjnie spółka W. Sp. z o.o. z siedzibą w P. dopuściła się bezczynności w zakresie wniosku o udzielenie informacji z dnia 26 sierpnia 2020 roku, podczas gdy skarżąca kasacyjnie poinformowała skarżącego, iż wnioskowana informacja nie może zostać udostępniona albowiem na etapie złożenia wniosku prowadzony był audyt wewnętrzny;
3. naruszenia art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s. w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący nie stanowiły dokumentów i informacji nie podlegających, do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ ponownie podniósł, że skarżący zwracając się z wnioskiem z 26 sierpnia 2020 r. działa w swojej indywidualnej sprawie, a żądane przez niego informacje dostępne są w innym trybie. Co więcej żądane informacje (np. adresów URL, kodów odpowiedzi http, adresów IP klienta) w ocenie organu nie stanowią odpowiedzi na pytanie o sposób rozdzielenia środków w ramach grantu i informacji o przebiegu procedury rejestracji przedsiębiorców, a tym samym nie mają w ogóle charakteru informacji publicznej. Ponadto organ udzielił skarżącemu kompletnej odpowiedzi na wniosek, bowiem poinformował o prawnych przyczynach nieudostępnienia żądanych informacji. Z ostrożności procesowej organ wskazał też, że w jego ocenie żądane informacje stanowiły dokumenty i informacje nie podlegające, do czasu rozstrzygnięcia konkursu albo zamieszczenia informacji, udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., a tym samym organ prawidłowo wstrzymał się z udostępnieniem informacji.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 art. 183 p.p.s.a. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie, nie zachodzi nieważność postępowania – zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Rozpoznając skargę kasacyjną złożoną w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć na wstępie należy, że jeżeli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych to co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości.
W ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego organ wskazał na naruszenie art. 134 § 1 oraz art. 149 § 1 P.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a". W rozwinięciu zarzutu oraz uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest jednak wyjaśnienia przedmiotowego naruszenia, co czyni przedmiotowy zarzut niemożliwym do rozpoznania. W odniesieniu natomiast do naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a., wskazać trzeba, że skarżący kasacyjnie organ kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji uwzględniające skargę, podczas gdy skargę należało - w jego ocenie - oddalić. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1-2, art. 151 czy art. 145 § 1 P.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy). Wskazują one bowiem konsekwencje zajścia określonych okoliczności - np. w przypadku art. 149 § 1 P.p.s.a. obowiązki Sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej i muszą zawsze zostać powiązane z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego – co też zostało uczynione w niniejszej skardze kasacyjnej. W związku z powyższym dopiero ocena powołanych zarzutów naruszenia prawa materialnego pozwoli na przesądzenie o zasadności zarzutu naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a.
Zasadnicze zarzuty naruszenia przepisów materialnych podniesione przez organ w przedmiotowej sprawie dotyczą dwóch kwestii – charakteru żądanej informacji jako informacji publicznej oraz analizy czy żądane dane mogły stanowić dokumenty i informacje podlegające wyłączeniu na podstawie art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s.
Nie można zgodzić się z organem, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Sąd pierwszej instancji dokonał bowiem w tym zakresie dokładnej analizy i zasadnie stwierdził, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z powyższym każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa będzie miała charakter informacji publicznej. Jako że procedura konkursu grantowego, w tym jej aspekty techniczne, których dotyczył wniosek skarżącego, wiąże się z wydatkowaniem środków publicznych tym samym każdy ma prawo wiedzieć, w jaki sposób zostały rozdzielone te środki pieniężne i jak przebiegała procedura rejestracji przedsiębiorców. Nie można też uznać, że skarżący zwracając się z wnioskiem działał w indywidualnej sprawie, ponieważ wniosek nie służył realizacji lub ochrony jego indywidualnych interesów. Co więcej wbrew twierdzeniom organu wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie dotyczył adresów URL, kodów odpowiedzi http, adresów IP klienta, a ograniczał się do informacji dotyczącej "logów z serwera do którego w dniu 24 sierpnia był przypisany adres IP: [...]" (serwer wnioskodawcy) oraz "ilości linków, które zostały zablokowane ze względu na cztery lub więcej kliknięć (...)". Informacje których żądał skarżący w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczą przebiegu procedury konkursowej w jej aspektach technicznych w oderwaniu od finalnego rozstrzygnięcia konkursu grantowego. Pozwalają one bowiem zapoznać się z zasadami działania systemu. Tym samym zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie był zasadny.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s. rozważania należy zacząć od przytoczenia treści art. 190 P.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Przepis ten ma zastosowanie w przypadku uprzedniego wydania orzeczenia na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. (uchylenie wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania), co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Piśmiennictwo i praktyka sądowa jednolicie przyjmują, że w świetle treści art. 190 P.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" obejmuje zarówno prawo materialne jak i prawo procesowe i powinno być rozumiane jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa, ich wiążące odkodowanie (ustalenie jednoznacznej normy) w konkretnej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co w konsekwencji umożliwia prawidłowe ich zastosowanie przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania (wyrok NSA z 11 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 2155/19, LEX nr 3034096). Zgodnie z powyższym konsekwencją uchylenie orzeczenia przez NSA i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania jest fakt, że pewne kwestie sporne w sprawie zostały już ostatecznie przesądzone (wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 4150/18, LEX nr 3025406). Prowadzi to do wniosku utrwalonego już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z 8 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2886/18, LEX nr 2625816, wyrok NSA z 27 października 2023 r., sygn. akt I FSK 1004/23, LEX nr 3687975).
Jak już wcześniej opisano w części historycznej uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 czerwca 2022 r. (sygn. akt III OSK 4671/21) odniósł się do oceny prawnej możliwości zastosowania art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s. stwierdzając, że "informacje te (żądane przez skarżącego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej) w żaden sposób nie stanowiły dokumentów i informacji wytworzonych lub przygotowanych przez właściwe instytucje w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez skarżącego lub innych wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie". Zgodnie zatem z art. 190 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł rozpoznać zarzutu naruszenia art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s., bowiem stanowił on polemikę z ustaloną już wykładnią prawa.
Również zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis ten pozwala podmiotowi zobowiązanemu na wydłużenie terminu na rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej maksymalnie do dwóch miesięcy od złożenia wniosku wraz z obowiązkiem poinformowania o powodach opóźnienia oraz terminie, w jakim udostępnienie nastąpi. W związku z faktem, że przedmiotem wniosku była informacja publiczna oraz że stanowisko organu oparte o art. 37 ust. 7 u.z.r.p.p.s. nie było właściwe, należy uznać, że organ przekroczył termin na rozpoznanie wniosku, co też stwierdził Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Zarzuty prawa materialnego okazały się w niniejszej sprawie chybione, co poskutkowało również uznaniem zarzutu naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a. za niezasadny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.