III OSK 2887/22

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną spółki P. S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Gdańsku dotyczącą opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w tym art. 20 Prawa geologicznego i górniczego (p.g.g.) poprzez jego niezastosowanie, argumentując, że korzysta z wód kopalnianych dla potrzeb zakładu górniczego, co powinno być bezpłatne. Dodatkowo podnosiła, że jej ścieki spełniają kryteria zwolnienia z opłat na podstawie art. 279 pkt 3 Prawa wodnego (p.w.), gdyż zasolenie nie przekracza 500 mg/l. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że spółka nie zakwestionowała ustaleń stanu faktycznego, co jest wymogiem przy zarzucie naruszenia prawa materialnego. Wyjaśniono, że pojęcie 'wód kopalnianych' odnosi się do wód pochodzących z wyrobisk górniczych lub technologicznie doprowadzanych do zakładu górniczego, a nie do ścieków przemysłowych odprowadzanych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Sąd wskazał, że spółka nie korzysta z wód kopalnianych dla potrzeb zakładu górniczego, lecz odprowadza oczyszczone ścieki komunalne i przemysłowe (solankę). Podkreślono również, że opłata za wprowadzanie ścieków jest odrębną usługą wodną od korzystania z wód kopalnianych, a zasada 'zanieczyszczający płaci' jest podstawą Prawa wodnego. Odnosząc się do zarzutów proceduralnych, NSA stwierdził, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających nie było niezbędne do oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, a ustalenia faktyczne dotyczące zasolenia ścieków pochodziły od samej strony. W konsekwencji, brak było podstaw do zastosowania zwolnienia z art. 279 pkt 3 p.w., a skarga kasacyjna została oddalona.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający