III OSK 2884/24

III OSK 2884/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś /sprawozdawca/
Maciej Kobak
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Łd 555/24 - Wyrok WSA w Łodzi z 2024-09-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
ART.184 oraz art.204 pkt 2 i art.205 §2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 września 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 555/24 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 10 czerwca 2024 r. nr SKO.4170.50.2024 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 11 września 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 555/24 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej: "Spółka", "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "SKO") z 10 czerwca 2024 r. nr SKO.4170.50.2024 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z 25 marca 2024 r., znak: ZŚ.6220.15.2023, a w pkt 2 zasądził od SKO na rzecz Spółki kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.
W dniu 21 września 2023 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Z danych przedstawionych przez inwestora wynika między innymi, że w ramach planowanego przedsięwzięcia planuje się budowę: hali produkcyjno-magazynowej, budynku biurowego, zbiornika retencyjnego na wodę, zbiornika ppoż., trafostacji, warsztatu, infrastruktury drogowej i technicznej, systemu fotowoltaicznego o powierzchni poniżej 2 ha. Główną działalnością firmy jest przetwarzanie odpadów poprodukcyjnych oraz opakowaniowych tworzyw sztucznych, bazujących na polietylenie, polipropylenie, polistyrenie oraz szeroką gamę tworzyw konstrukcyjnych - ABS, ASA, SAN, PC. Proporcje pomiędzy przetwarzanymi rodzajami odpadów zależą od warunków handlowych i możliwości komercyjnej pozyskania danego strumienia odpadów. W wyniku przetwarzania odpadów w projektowanej instalacji będą powstawały produkty, które będą spełniały wymagania odbiorców oraz odpady z procesu segregacji, które będą przekazywane uprawnionym odbiorcom odpadów do odzysku. Odzysk prowadzony jest przy użyciu posiadanych urządzeń i linii produkcyjnych, a główne rodzaje materiałów, które będą uzyskiwane w procesie recyklingu, to przemiały, regranulaty i aglomeraty. Planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).
Z akt sprawy wynika również, że teren planowanej inwestycji (działka ew. nr [...], obręb [...]) objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu [...], przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 30 marca 2006 r., nr XLIII/364/06 (Dz.U. Woj. Łódzkiego z 20 maja 2006 r. Nr 167 poz. 1337; dalej: "MPZP") i znajduje się w jednostkach planistycznych: 10P - przeznaczenie podstawowe: zabudowa produkcyjna, magazynów, składów, a zabudowa usługowa i rzemieślnicza oraz obiekty zaplecza transportu, jako funkcja uzupełniająca; 11ZL- zieleń leśna; 23E - przeznaczenie podstawowe pod lokalizację urządzeń elektroenergetycznych; 4KDL - droga lokalna o szerokości w liniach rozgraniczających 12m; 13KDW - droga wewnętrzna o parametrach spełniających wymagania transportu wielkogabarytowego. Przy czym zgodnie z rysunkiem inwestora wykonanym na przedłożonej wraz z wnioskiem mapie ewidencyjnej, las oznaczony symbolem 11ZL znajduje się poza terenem planowanej inwestycji.
Decyzją z 25 marca 2024 r. Wójt Gminy [...] orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, uznając, że pozostaje ona niezgodna z ustaleniami obowiązującego MPZP. Zdaniem organu I instancji, planowane przez spółkę przedsięwzięcie - budowa zakładu odzysku odpadów z tworzyw sztucznych, a więc działalność z zakresu gospodarowania odpadami, nie stanowi budowy zakładu produkcyjnego lub magazynu, a więc nie odpowiada podstawowemu przeznaczeniu terenu oznaczonego symbolem 10P, jak również nie wpisuje się w żadną z funkcji uzupełniającej przewidzianej dla tego terenu. Wskazując na zasadność wyrażonego stanowiska odwołał się do regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1587) obowiązującego w dacie uchwalania MPZP z 2006 r., wywodząc, iż tereny przeznaczone w planie na gospodarowanie odpadami winny być oznaczone symbolem "O" i na rysunku planu wyróżnione kolorem ciemnoszarym.
SKO decyzją z 10 czerwca 2024 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."); art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 dalej: "u.i.o.ś."); utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję SKO wskazało na podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, w tym między innymi na art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. wywodząc, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wskazał nadto, iż w myśl art. 59 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. realizacja przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślił, iż co nie jest kwestionowane przez skarżącą, planowane przez spółkę przedsięwzięcie pod nazwą "Instalacja do odzysku i recyklingu tworzyw sztucznych zlokalizowana w miejscowości [...], gmina [...]" kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25 000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389 ze zm.). Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami MPZP jeżeli, jak podkreślił organ został on uchwalony. Tym samym możliwość pozytywnego żądania, co do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji uzależnione jest od wyniku oceny zgodności tej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na danym terenie MPZP, przy czym przeprowadzenie tej oceny następuje na wstępnym etapie postępowania. Dokonywana w powyższym zakresie ocena opiera się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub też, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie na raporcie oddziaływania na środowisko.
SKO wskazało, iż wobec dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych bezspornym pozostaje, że opisany we wniosku inwestora teren inwestycji (działka ew. nr [...]) objęty jest postanowieniami obowiązującego MPZP i oznaczony jest jednostkami planistycznymi: 10P - przeznaczenie podstawowe: zabudowa produkcyjna, magazynów, składów; funkcja uzupełniająca -zabudowa usługowa i rzemieślnicza oraz obiekty zaplecza transportu; 11ZL - zieleń leśna; 23E - przeznaczenie podstawowe pod lokalizację urządzeń elektroenergetycznych; 4KDL- droga lokalna o szerokości w liniach rozgraniczających 12m; 13KDW – droga wewnętrzna o parametrach spełniających wymagania transportu wielkogabarytowego. Przy czym, co nie budzi wątpliwości organu, zgodnie z rysunkiem inwestora wykonanym na przedłożonej wraz z wnioskiem mapie ewidencyjnej, las oznaczony symbolem 11ZL znajduje się poza terenem planowanej inwestycji.
Dalej SKO wskazało, iż wobec wykazanego przez inwestora zakresu planowanego przedsięwzięcia, obejmującego budowę: hali produkcyjno- magazynowej, budynku biurowego, zbiornika retencyjnego na wodę, zbiornika ppoż., trafostacji, warsztatu, infrastruktury drogowej i technicznej, systemu fotowoltaicznego o powierzchni poniżej 2 ha; jak również głównej działalności spółki, którą jest przetwarzanie odpadów poprodukcyjnych oraz opakowaniowych tworzyw sztucznych, bazujących na polietylenie, polipropylenie, polistyrenie oraz szeroką gamę tworzyw konstrukcyjnych - ABS, ASA,SAN, PC, zasadnym jest stwierdzenie, że na terenie planowanej inwestycji wnioskodawca prowadzić będzie działalność polegającą na gospodarowaniu odpadami. Za powyższym przemawia przedstawiony przez spółkę zakładany proces technologiczny, który obejmuje między innymi etapy przyjmowania odpadów, ich magazynowania, segregację, przetwarzanie, rozdrabnianie, sortowanie, a więc czynności wpisujące się w pojęcie gospodarowania odpadami.
Zdaniem SKO, wskazane wyżej ustalenia faktyczne niewątpliwe potwierdzają, iż obowiązujące postanowienia MPZP dla przedmiotowego terenu, co do jego przeznaczenia, nie obejmują działalności związanej z gospodarowaniem odpadami, planowanej przez skarżącą, co zasadnie skutkowało odmową wydania, na wniosek spółki, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. SKO zaznaczyło, że słusznie wskazywał organ I instancji, iż w dacie uchwalania planu z 2006 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Akt ten określał wymagany zakres projektu planu miejscowego tak w części graficznej, jak i tekstowej, uwzględniając wymogi w szczególności dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. W przywołanym rozporządzeniu wskazano, że ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. W przypadku terenów infrastruktury technicznej przeznaczonych na gospodarowanie jest to symbol "O" i kolor ciemnoszary. W ocenie SKO powyższe oznacza, iż teren na którym mogłaby zostać zrealizowana planowana przez spółkę inwestycja powinien być przeznaczony na gospodarowanie odpadami i oznaczony w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania terenu symbolem "O". MPZP nie przewiduje tego rodzaju przeznaczenia terenów nim objętych, zarówno jako funkcja podstawowa, jak i uzupełniająca. Jednocześnie wbrew stanowisku skarżącej, brak wyraźnego zakazu w treści obowiązującego MPZP dotyczącego prowadzenia działalności polegającej na gospodarowaniu odpadami na terenach oznaczonych symbolem "P" (tereny produkcyjne) nie oznacza, że każde przedsięwzięcie z zakresu gospodarowania odpadami będzie możliwe do realizacji na tych terenach.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka zarzuciła naruszenie:
a) art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 9 MPZP poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż przedsięwzięcie zakładające budowę instalacji do odzysku i recyklingu tworzyw sztucznych nie może być zlokalizowane na obszarze produkcyjnym, oznaczone w miejscowym planie literą "P", w sytuacji gdy działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów w procesie recyklingu i odzysku, której celem jest użyteczne zastosowanie odpadów przez zastąpienie innych materiałów, spełnia kryteria działalności produkcyjnej, gdyż proces ten prowadzi do pozyskania (wytworzenia) materiałów służących do wyrobu dalszych produktów; bezpodstawne uznanie sprzeczności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami planu, który nie zawiera jakichkolwiek postanowień zakazujących realizacji określonej inwestycji produkcyjnej na terenie oznaczonym literą "P";
b) pkt 7 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2003 r. poprzez nieuzasadnione uznanie, że gospodarowanie odpadami możliwe jest tylko na terenach ściśle określonych, oznaczonych w planach symbolem "O" z pominięciem, iż w dacie wydania rozporządzenia pojęcie gospodarowania odpadami było rozumiane odmiennie niż aktualnie i ograniczało się jedynie do składowisk odpadów, a nie prowadzenia działalności gospodarczej - produkcyjnej i usługowej w zakresie odzysku odpadów; wadliwe uznanie, iż sama okoliczność zaliczenia planowanego przedsięwzięcia do działalności z zakresu gospodarowania odpadami a priori nie oznacza niedopuszczalności jego realizacji na obszarze przeznaczonym w planie na cele działalności gospodarczej, produkcyjnej, czy przemysłowej; pominiecie, iż symbolem "O" oznaczane są przede wszystkim tereny, na których dana gmina ma zamiar prowadzić gospodarkę odpadami lub, na których zamierza umożliwić innym podmiotom prowadzenie gospodarki odpadami, np. w formie składowisk odpadów, spalarni odpadów lub regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, a nie tereny przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej przetwarzającej odpady w ramach produkcji w wyniku której pozyskuje się (wytwarza) materiał do produkcji innych wyrobów; pominięcie, iż symbol "O" odnosi się do terenów infrastruktury technicznej, do których planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się, gdyż polega ono na przetwarzaniu odpadów jedynie w ramach produkcji gotowych produktów lub półproduktów wykorzystywanych w procesach gospodarczych.
Spółka zarzuciła nadto naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem, iż zamierzone przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy obowiązujący MPZP dopuszcza zlokalizowanie planowanej przez Spółkę inwestycji na działce nr ew. [...], obręb [...].
Opierając się na treści postanowień MPZP procedujące w sprawie organy obu instancji wywiodły, że na działce objętej wnioskiem inwestora nie jest dopuszczalna działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów, gdyż tego rodzaju działalność, zgodnie z treścią obowiązującego w dacie uchwalania planu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna wyłącznie na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na gospodarowanie odpadami, które byłyby oznaczone symbolem "O" oraz kolorem ciemnoszarym na części graficznej planu. Brak występowania takiego oznaczenia, a co za tym idzie brak przeznaczenia terenów objętego ustaleniami planu z 2006 r. na cele gospodarowania odpadami, oznacza zdaniem organów, iż brak jest możliwości realizacji na danym terenie planowanej przez skarżącą inwestycji.
Sąd I instancji nie zgodził się z powyższym stwierdzeniem.
Argumentując zajęte stanowisko Sąd I instancji wskazał, że powoływane przez organy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że w projekcie rysunku planu miejscowego należy stosować podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów. W przypadku terenów infrastruktury technicznej przeznaczonych na gospodarowanie odpadami jest to symbol "O" i kolor ciemnoszary. Zdaniem Sądu I instancji, taka regulacja rozporządzenia nie oznacza, że tylko na tak oznaczonych terenach dopuszczalne jest gospodarowanie odpadami. Tego rodzaju wąska wykładnia przepisów rozporządzenia prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia zarówno władztwa planistycznego gminy, jak i swobody działalności gospodarczej. Oznaczałaby bowiem, że gospodarowanie odpadami możliwe jest tylko na terenach oznaczonych symbolem "O", a więc tylko w ściśle określonych i z góry przewidzianych miejscach. Nie ulega zaś wątpliwości, że tego rodzaju działalność dopuszczalna jest na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną. Symbolem "O" oznaczane są przede wszystkim tereny, na których to dana gmina ma zamiar prowadzić gospodarkę odpadami lub, na których zamierza umożliwić innym podmiotom prowadzenie gospodarki odpadami, np. w formie składowiska odpadów, spalarni odpadów lub regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych. Nie można jednak przyjąć, że gospodarka odpadami może być prowadzona wyłącznie na terenach oznaczonych w planie literą "O". Przepisy analizowanego rozporządzenia wydane zostały jako akt wykonawczy do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na podstawie art. 16 ust. 2 tej ustawy, stanowiącego, iż minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. Akt ten, z uwagi na swój charakter, nie ustanawia ani obowiązków zmieszczenia w planie terenów przewidzianych pod gospodarowanie odpadami, ani nie przesądza możliwości prowadzenia działalności w tym zakresie wyłącznie na obszarach oznaczonych symbolem "O". Podobnie, lokalizacja pozostałych elementów infrastruktury technicznej wskazanych w punkcie 7 załącznika tj. z zakresu elektroenergetyki, gazownictwa, wodociągów kanalizacji, czy ciepłownictwa nie musi być ograniczona wyłącznie do terenów wyraźnie w planie na taki właśnie cel przeznaczonych.
Skoro zatem obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają ograniczenia, czy też nakazu, z których wynikałoby, iż gospodarka odpadami w zakresie ich przetwarzania może być prowadzona jedynie na terenach wyraźnie przeznaczonych na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to za uzasadniony w ocenie Sądu uznać należało zarzut skargi, co do naruszenia pkt 7 załącznika nr 1 do rozporządzenia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie Sądu I instancji, zasadnymi okazały się również zarzuty skargi, co do naruszenia art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 9 MPZP oraz art. 80 k.p.a. bowiem, jak wynika z uzasadnień wydanych w sprawie decyzji, negatywne dla strony rozstrzygnięcie oparto w zasadzie jedynie o stwierdzony brak zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami planu z 2006 r., z uwagi na fakt, iż ustalenia tego planu nie przewidują terenów oznaczonych symbolem "O", przeznaczonych na działalność w zakresie gospodarki odpadami. Zdaniem Sądu I instancji, procedujące w sprawie organy nie odniosły się jednak w należyty sposób do argumentacji Spółki, co do możliwości (zasadności) uznania planowanego przez nią przedsięwzięcia za działalność o charakterze produkcyjnym, a co za tym idzie możliwym do realizacji na terenie objętym planem, oznaczonym symbolem 10P MPZP. W tym zakresie organy administracji, wskazując na główną działalność spółki polegającą na przetwarzaniu odpadów poprodukcyjnych oraz opakowaniowych tworzyw sztucznych, bazujących na polietylenie, polipropylenie, polistyrenie oraz szeroką gamę tworzyw konstrukcyjnych - ABS, ASA,SAN, PC, ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, iż zgodnie przedstawionym przez inwestora procesem technologicznym, który obejmuje między innymi etapy przyjmowania odpadów, ich magazynowania, segregację, przetwarzanie, rozdrabnianie, sortowanie, planowana przez skarżąca inwestycja wpisuje się w pojęcie gospodarowania odpadami, co jest sprzeczne z ustaleniami planu z 2006 r. Organy pominęły podnoszoną przez stronę okoliczność, że planowane przez nią przedsięwzięcie w zakresie recyklingu danego rodzaju odpadów, ma na celu i prowadzi do uzyskania produktów lub półproduktów (w szczególności przemiałów, regranulatów i aglomeratów), będących przedmiotem obrotu handlowego, wykorzystywanych w procesie produkcji innych wyrobów. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że skoro na gruncie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach "przetwarzanie odpadów" to procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie (art. 3 ust. 1 pkt 21), "odzysk odpadów" to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce (art. 3 ust. 1 pkt 14), a "recykling" to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub innych celach (art. 3 ust. 1 pkt 23), to obowiązkiem organów administracyjnych było przeprowadzenie wyczerpujących ustaleń, czy planowana przez skarżącą spółkę działalność może być uznana za działalność o charakterze produkcyjnym, zgodna z przeznaczeniem danego terenu, objętego ustaleniami, o których mowa w § 9 planu z 2006 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów, której wynikiem jest użyteczne zastosowanie przetwarzanych odpadów przez zastąpienie innych materiałów, spełnia jak najbardziej kryteria działalności produkcyjnej. Z kolei NSA w wyroku z 27 października 2017 r. II OSK 336/16 stwierdził odnośnie do budowy zakładu odzysku odpadów z tworzywa sztucznego, że taka inwestycja stanowi budowę zakładu produkcyjnego i wobec tego jest dopuszczalna na terenach obiektów produkcyjno - usługowych.
Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że procedujące w sprawie organy administracji nie przeprowadziły w należyty sposób oceny planowanego przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia, a wydając kwestionowane rozstrzygnięcia kierowały się jedynie literalnym brzmieniem ustaleń MPZP automatycznie zakładając, że działalność w zakresie przetwarzania odpadów nie odpowiada żadnemu (ani podstawowemu, ani uzupełniającemu) przeznaczeniu terenu 10P, jak również wadliwie przyjmując, że działalność gospodarcza polegająca na przetwarzaniu odpadów jest możliwa wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem "O", które w przedmiotowym planie nie zostały w ogóle przewidziane.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO zarzucając naruszenie:
1. prawa materialnego, tj.:
a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: "p.u.s.a.") przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni art. 71 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. i art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 4 pkt 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
b) art. 71 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. i art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 4 pkt 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem stanowi ona działalność produkcyjną, podczas gdy działalność polegająca na odzysku i recyklingu tworzyw sztucznych może zostać zlokalizowana tylko na terenach przeznaczonych pod gospodarowanie odpadami,
c) art. 71 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. i art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 4 pkt 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż prowadzenie planowanej działalności w zakresie odzysku i recyklingu tworzyw sztucznych na wskazanym terenie nie jest w rzeczywistości zabronione i sprzeczne z przeznaczeniem nadanym w akcie prawa miejscowego (miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) w sytuacji, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego,
2. przepisów postępowania, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej; "p.p.s.a.") w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 u.i.o.ś. i art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 4 pkt 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż prowadzenie planowanej działalności w zakresie recyklingu odpadów na wskazanym terenie nie jest w rzeczywistości zabronione i sprzeczne z przeznaczeniem nadanym w akcie prawa miejscowego (miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) w sytuacji, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy materiał dowodowy jest pełny i został zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny m.in. z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, natomiast istota sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego,
c) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego, zaś zebrany materiał dowodowy uprawniał Sąd do oddalenia skargi,
d) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz ustalonego stanu faktycznego oraz brak wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania w odniesieniu do stanu prawnego i faktycznego, a ponadto brak wskazania, że uchybienie przepisom postępowania miało wpływ na wynik sprawy,
Podnosząc powyższe zarzuty SKO wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpatrzenia, orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
1. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, b) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
2. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.
W ocenie NSA, do zarzutów skargi kasacyjnej można odnieść się w sposób komplementarny, gdyż istota problemu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy obowiązujący w niniejszej sprawie MPZP dopuszcza zlokalizowanie planowanej przez spółkę inwestycji (polegającej na przetwarzaniu odpadów poprodukcyjnych oraz opakowaniowych tworzyw sztucznych) na działce nr ew. [...] w sytuacji gdy:
- działka znajduje się m.in. na terenie oznaczonym w MPZP symbolem "10P" (przeznaczenie podstawowe: zabudowa produkcyjna, magazyny, składy; funkcja uzupełniająca: zabudowa usługowa i rzemieślnicza oraz obiekty zaplecza transportu);
- na wskazanym terenie w MPZP nie ma symbolu "O" (składowanie odpadów).
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, na działce objętej wnioskiem inwestora nie jest dopuszczalna działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów, gdyż taka działalność jest możliwa wyłącznie, gdy w MPZP oznaczono dany teren symbolem "O" oraz kolorem ciemnoszarym na części graficznej MPZP. Brak takiego oznaczenia w MPZP oznacza, że nie ma możliwości realizacji na danym terenie planowanej przez skarżącego inwestycji. Zatem wnioskowana działalność w zakresie "przetwarzania odpadów" nie odpowiada żadnemu (ani podstawowemu, ani uzupełniającemu) przeznaczeniu terenu "10P" określonemu w MPZP a działalność taka jest możliwa wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem "O", które w MPZP nie zostały w ogóle przewidziane.
W ocenie Sądu I instancji, nie można przyjąć, że "gospodarka odpadami" może być prowadzona wyłącznie na terenach oznaczonych w MPZP literą "O" i nie może być prowadzona na terenie oznaczonym w MPZP symbolem "10P".
3. Zdaniem NSA, rację w tym sporze należało przyznać Sądowi I instancji a nie skarżącemu kasacyjnie z kilku zasadniczych względów.
Po pierwsze – z bezspornego stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że:
- planowane przedsięwzięcie (projektowane na dz. nr 134/2) jest ulokowane na terenie oznaczonym m.in. symbolem "10P", dla którego jako przeznaczenie podstawowe określono jako "zabudowę produkcyjną, magazynów, składów" a "zabudowę usługowa i rzemieślniczą oraz obiekty zaplecza transportu" jako funkcję uzupełniającą;
- planowane przedsięwzięcie dotyczy działalności w zakresie odzysku i recyklingu tworzyw sztucznych;
- teren oznaczony jako "10P" nie wskazuje literalnie na możliwość "gospodarowania odpadami";
- na terenie planowanego przedsięwzięcia MPZP nie przewiduje dodatkowych zakazów w zakresie zabudowy czy prowadzonej działalności (poza innymi ograniczeniami i warunkami wskazanymi w § 9 MPZP).
Po drugie – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. Z przepisów rozporządzenia wynika, że w projekcie rysunku planu miejscowego należy stosować podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów. W przypadku terenów infrastruktury technicznej przeznaczonych na gospodarowanie odpadami jest to symbol "O" i kolor ciemnoszary (pkt 7.6 załącznika nr 1 do rozporządzenia). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nie oznacza to jednak, że tylko na tak oznaczonych terenach dopuszczalne jest "gospodarowanie odpadami". Tego rodzaju wąska wykładnia przepisów rozporządzenia prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia zarówno władztwa planistycznego gminy, jak i swobody działalności gospodarczej. Oznaczałaby bowiem, że gospodarowanie odpadami możliwe jest tylko na terenach oznaczonych symbolem "O", a więc tylko w ściśle określonych i z góry przewidzianych miejscach. Nie ulega zaś wątpliwości, że tego rodzaju działalność dopuszczalna jest na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną. Symbolem "O" oznaczane są zaś przede wszystkim tereny, na których to dana gmina ma zamiar prowadzić gospodarkę odpadami lub, na których zamierza umożliwić innym podmiotom prowadzenie gospodarki odpadami, np. w formie składowiska odpadów, spalarni odpadów lub regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych. Nie można jednak przyjąć, że gospodarka odpadami może być prowadzona wyłącznie na terenach oznaczonych w planie literą "O" (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1553/16; wyrok WSA w Gdańsku z 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 208/18; wyrok WSA w Krakowie z 14 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 627/2; wyrok WSA w Łodzi z 22 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 855/21).
Po trzecie – w niniejszej sprawie § 9 MPZP nie przewiduje żadnych ograniczeń i zakazów na planowanym terenie inwestycyjnym związanych z możliwością składowania czy przetwarzania odpadów (np. ograniczając taką działalność jako potencjalnie "uciążliwą" w rozumieniu np. § 3 pkt 13 MPZP). MPZP w § 9 wskazuje co prawda ograniczenia w zakresie między innymi wysokości obiektów budowlanych, powierzchni zabudowy, czy miejsc parkingowych. Wszystkie te ograniczenia dotyczą jednak przeznaczenia podstawowego i funkcji uzupełniających nie zaś bezwzględnego zakazu czy jakiegoś szczególnego ograniczenia prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Gmina kształtując politykę przestrzenną ma prawo zakładać wprowadzenie na wybranych przez siebie terenach ograniczenia w zabudowie, a nawet zakazu zabudowy, i nie ma obowiązku udowadniania, że takie rozwiązanie w każdym danym przypadku jest bezwzględnie konieczne (por. wyrok NSA z 15 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1541/21; wyrok WSA we Wrocławiu z 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 447/24). Przypomnieć również trzeba, że podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego. W niniejszej sprawie MPZP nie przewiduje żadnych zakazów i ograniczeń na terenie działki inwestycyjnej w zakresie planowanej przez inwestora działalności. To, czy MPZP w tym zakresie w odpowiedni sposób waży interes publiczny i prywatny pozostaje jednak poza zakresem niniejszego postępowania.
Po czwarte – zasadnie twierdzi Sąd I instancji, że procedujące w sprawie organy nie odniosły się w należyty sposób do argumentacji spółki, co do możliwości (zasadności) uznania planowanego przez nią przedsięwzięcia za działalność o charakterze "produkcyjnym", a co za tym idzie możliwym do realizacji na terenie objętym MPZP oznaczonym symbolem "10P". W tym zakresie organy administracji, wskazując na główną działalność spółki polegającą na przetwarzaniu odpadów poprodukcyjnych oraz opakowaniowych tworzyw sztucznych, bazujących na polietylenie, polipropylenie, polistyrenie oraz szeroką gamę tworzyw konstrukcyjnych - ABS, ASA,SAN, PC, ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, iż zgodnie przedstawionym przez inwestora procesem technologiczny, który obejmuje między innymi etapy przyjmowania odpadów, ich magazynowania, segregację, przetwarzanie, rozdrabnianie, sortowanie, planowana przez skarżąca inwestycja wpisuje się w pojęcie "gospodarowania odpadami", co jest sprzeczne z ustaleniami MPZP. Organy pominęły podnoszoną przez stronę okoliczność, że planowane przez nią przedsięwzięcie w zakresie recyklingu danego rodzaju odpadów, ma na celu i prowadzi do uzyskania produktów lub półproduktów (w szczególności przemiałów, regranulatów i aglomeratów), będących przedmiotem obrotu handlowego, wykorzystywanych w procesie produkcji innych wyrobów. Prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że kluczowym obowiązkiem organów administracyjnych było przeprowadzenie wyczerpujących ustaleń, czy planowana przez spółkę działalność może być uznana za działalność o charakterze "produkcyjnym" i może być zgodna z przeznaczeniem danego terenu, objętego ustaleniami, o których mowa w § 9 MPZP. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na to, iż:
- działalność polegająca na przetwarzaniu odpadów, której wynikiem jest użyteczne zastosowanie przetwarzanych odpadów przez zastąpienie innych materiałów, spełnia jak najbardziej kryteria działalności produkcyjnej (por. wyrok WSA w Krakowie z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 498/19);
- budowa zakładu odzysku odpadów z tworzywa sztucznego stanowi "budowę zakładu produkcyjnego" i wobec tego jest dopuszczalna na terenach obiektów produkcyjno – usługowych; nie jest to wyłącznie "zakład gospodarowania odpadami" (por. wyrok NSA z 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 336/16);
- gospodarowanie odpadami możliwe jest na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkcyjnej lub związanej z infrastrukturą techniczną (por. wyrok WSA w Szczecinie z 8 października 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 579/20).
4. Podsumowując, w ocenie NSA zaskarżony wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy a zarzuty skargi kasacyjnie nie mogły zostać uwzględnione. Zasadnie przyjął Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie organy administracji nie przeprowadziły w należyty sposób oceny planowanego przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia, a wydając kwestionowane rozstrzygnięcia kierowały się jedynie literalnym brzmieniem MPZP, błędnie zakładając, że działalność w zakresie "przetwarzania odpadów" nie odpowiada żadnemu (ani podstawowemu, ani uzupełniającemu) przeznaczeniu terenu "10P", jak również wadliwie przyjmując, że działalność gospodarcza polegająca na przetwarzaniu odpadów jest możliwa wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem "O", które w przedmiotowym MPZP nie zostały w ogóle przewidziane.
5. Zatem niezasadne lub błędne były zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej wskazujące na naruszenie:
- art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (przepis ten mógłby stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli; przepis ten co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej);
- art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1112) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 4 pkt 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ich błędną wykładnię (zdaniem NSA, lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami MPZP, gdyż stanowi "działalność produkcyjną" a działalność polegająca na odzysku i recyklingu tworzyw sztucznych może zostać zlokalizowana nie tylko na terenach przeznaczonych pod gospodarowanie odpadami oznaczonymi w MPZM jako symbol "O");
- art. 71 ust. 2 pkt 1 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1112) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 4 pkt 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż prowadzenie planowanej działalności w zakresie odzysku i recyklingu tworzyw sztucznych na wskazanym terenie nie jest w rzeczywistości zabronione (zdaniem NSA, analizowany MPZP nie zawiera takiego zakazu a zakazu takiego nie można domniemywać);
- wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, gdyż zarówno rozstrzygnięcie Sądu I instancji jak i uzasadnienie tego wyroku odpowiadają prawu; dodatkowo należy wskazać, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 p.p.s.a. czy art. 151 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy) i nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej; z kolei za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013 r., nr 3, poz. 38), że wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, odpowiedzi na skargę kasacyjną.