III OSK 2881/24

III OSK 2881/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maciej Kobak
Mirosław Wincenciak /przewodniczący sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 186/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-09-16
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Kancelarii Sejmu RP od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 186/24 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu RP w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Szefa Kancelarii Sejmu RP na rzecz K.J. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 186/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu RP w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że Szef Kancelarii Sejmu RP dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej (pkt 1); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3).
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.
K.J. (dalej w skrócie: "wnioskodawca" lub "skarżący") wnioskiem z dnia 26 lutego 2024 r. zwrócił się do Kancelarii Sejmu RP, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej w skrócie: "u.d.i.p."), o udostępnienie kopii nagrań z kamer nasobnych i kamer przemysłowych z incydentu z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie Macieja Wąsika i Mariusza Kamińskiego.
Pismem z dnia 11 marca 2024 r. Biuro Komunikacji Społecznej Kancelarii Sejmu RP wyjaśniło skarżącemu, iż trwa analiza jego wniosku pod kątem możliwości jego realizacji. Ponadto, na podstawie art. 13 ust. u.d.i.p., poinformowało wnioskodawcę o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku, nie później jednak niż do dnia 26 kwietnia 2024 r.
W dniu 15 marca 2024 r. K.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu RP (dalej w skrócie: "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.
W dniu 26 marca 2024 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia 26 lutego 2024 r., udostępniając mu link umożliwiający pobranie nagrań objętych jego żądaniem.
W odpowiedzi na skargę Szef Kancelarii RP wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, że w niniejszej sprawie nie doszło do powstania stanu bezczynności organu, bowiem przed upływem 14 dni powiadomiono skarżącego o powodach nieudostępnienia żądanej informacji w ustawowym terminie oraz wyznaczono maksymalny termin, tj. dzień 26 kwietnia 2024 r., w jakim informacja ta zostanie udostępniona. Przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi było uzasadnione koniecznością przygotowania kopii nagrań do udostępnienia w sposób, który nie naruszałby ochrony danych osobowych. W dniu 26 marca 2024 r. uwzględniono wniosek skarżącego, udostępniając objęte nim dane w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów określony akt czy czynność nie zostały dokonane przez organ. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia 26 lutego 2024 r. domagał się informacji w postaci nagrań z incydentu zaistniałego w Sejmie w dniu 7 lutego 2024 r. w sprawie Macieja Wąsika i Mariusza Kamińskiego. Nagrania te stanowią informację publiczną, czego nie kwestionował organ, przekazując w dniu 26 marca 2024 r. skarżącemu link do powyższych nagrań. Niesporne jest także, że Szef Kancelarii Sejmu RP jest organem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Sąd pierwszej instancji podał, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Wskazując na powyższe, WSA w Warszawie podkreślił, że organ może wprawdzie przedłużyć termin do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej do maksymalnie dwóch miesięcy, jednak z uprawnienia tego może skorzystać tylko wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej). Niedopuszczalne jest zatem stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, kwestią sporną w niniejszej sprawie wymagającą rozstrzygnięcia jest ocena wystąpienia podstawy do zastosowania przez organ art. 13 ust. 2 u.d.i.p., ale także ocena, czy organ prawidłowo poinformował skarżącego o wystąpieniu takiej podstawy, a więc czy można uznać, że pismo Szefa Kancelarii Sejmu RP z dnia 11 marca 2024 r. zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 11 marca 2024 r. (tj. czternastego dnia terminu do udzielenia wnioskowanej informacji) i w związku z tym spełnia warunki powiadomienia, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zauważyć należy, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. posługuje się otwartą formułą "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", co pozwala na zindywidualizowanie zastosowania tej regulacji do okoliczności konkretnej sprawy. Dopuszczalne jest zatem wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Jednocześnie przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne, należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony przez skarżącego w dniu 26 lutego 2024 r., a w dniu 11 marca 2024 r. organ wystosował do strony informację o opóźnieniu w załatwieniu wniosku i nowym terminie rozpoznania sprawy (pismo z dnia 11 marca 2024 r.). W załączonych do sprawy elektronicznych aktach administracyjnych brak jest jednak potwierdzenia odbioru w/w pisma przez wnioskodawcę, a przede wszystkim z akt tych nie wynika data wysłania korespondencji elektronicznej przez organ. Podkreślenia wymaga, że na piśmie organu z dnia 26 marca 2024 r., którym to pismem udzielono odpowiedzi na wniosek skarżącego, widnieje nagłówek z wyraźną datą elektronicznego nadania powyższej korespondencji do wnioskodawcy. W ocenie WSA w Warszawie, organ nie wykazał w niniejszym postępowaniu, że informacja o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy została rzeczywiście doręczona skarżącemu w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że w piśmie z dnia 11 marca 2024 r. organ powołał się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a poza tym jedynie lakonicznie wskazał, że o zastosowaniu tego przepisu w sprawie decyduje "analiza wniosku pod kątem jego realizacji". Podał także konkretną datę przekazania informacji, tj. 26 kwietnia 2024 r. Zdaniem WSA w Warszawie, przy tak sformułowanych przyczynach odroczenia realizacji wniosku organ zastosował regulację z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w sposób instrumentalny, starając się skorzystać z przewidzianego prawem terminu wydłużenia postępowania wyłącznie w celu "odroczenia" obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej. Nie wskazał bowiem, jaka to "analiza wniosku pod kątem jego realizacji" stoi za koniecznością odsunięcia w czasie rozpoznania podania wnioskodawcy. Powyższe nie pozwala na uznanie, iż pismo Szefa Kancelarii Sejmu RP z 11 marca 2024 r. przekazywało wyczerpującą informację w tym zakresie, umożliwiającą skarżącemu weryfikację prawidłowości zastosowania przez adresata wniosku normy z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Stwierdzenie "analizy wniosku pod kątem jego realizacji" nie może zatem zostać uznane za uzasadniające przekroczenie podstawowego czternastodniowego terminu na załatwienie wniosku skarżącego. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 lutego 2024 r. Jednocześnie stwierdził, że brak odpowiedzi w ustawowym terminie nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem organowi nie można przypisać celowego unikania odpowiedzi, lekceważenia obowiązków i pozostawienia sprawy bez biegu (odpowiedź została udzielona 15 dni po terminie).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Szef Kancelarii Sejmu RP. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poprzez zastosowanie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w sytuacji, gdy nie było podstaw do stwierdzenia bezczynności organu, który prawidłowo dokonał przedłużenia terminu na udostępnienie informacji publicznej, tj. zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.;
2) art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie orzeczenia na podstawie niekompletnych akt sprawy, przy braku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co skutkowało wadliwą oceną ustalenia stanu faktycznego – w związku z uchybieniem art. 106 § 3 p.p.s.a. – poprzez jego niezastosowanie i pominięcie możliwości przeprowadzenia z urzędu dowodu niezbędnego dla wyjaśnienia powziętych przez Sąd pierwszej instancji istotnych wątpliwości co do stanu faktycznego;
3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie w pełni podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przejawiające się w nieodniesieniu się do podniesionych w odpowiedzi na skargę braków formalnych skargi.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu załączonego do skargi kasacyjnej (wydruku wiadomości mailowej z dnia 11 marca 2024 r.), w celu wykazania, że organ zachował czternastodniowy termin określony w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. na przedłużenie terminu udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.J. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na gruncie u.d.i.p., w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:
- udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);
- poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez nią informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);
- odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2, stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej;
- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 u.d.i.p.
Zobowiązany podmiot działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Przepis art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika zatem, że sprawy dostępu do informacji publicznej są załatwiane w krótkim terminie – co do zasady czternastodniowym – w formie czynności materialno-technicznej bądź w formie decyzji administracyjnej. Z kolei skorzystanie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej z możliwości przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek wymaga spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. powiadomienia w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przepisy u.d.i.p. nie wskazują, jakie powody opóźnienia w w/w przypadku są dopuszczalne. Należy jednak uznać, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, a więc powody powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego. Podmiot udostępniający informację publiczną nie może zatem w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu. Ze wskazanego uprawnienia organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zakresu wniosku, np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy on informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 120/25).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy w pierwszej kolejności, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, iż organ w niniejszym postępowaniu nie wykazał, że informacja o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy (pismo z dnia 11 marca 2024 r.) została rzeczywiście doręczona skarżącemu w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Z akt sprawy wynika bowiem, iż korespondencja między organem a skarżącym odbywała się drogą elektroniczną (karta nr 10, stwierdzenie: "kat. korespondencji – elektroniczna"), a zatem należało przyjąć, iż pismo z dnia 11 marca 2024 r. zostało przesłane na adres mailowy skarżącego w tym samym dniu (a więc w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku), gdyż skarżący okoliczności tej w żaden sposób nie zakwestionował. Powyższe potwierdza dodatkowo załączona do skargi kasacyjnej wiadomość z dnia 11 marca 2024 r., wygenerowana odrębnie z poczty mailowej organu.
Pomimo błędnej oceny WSA w Warszawie w w/w zakresie i tym samym naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna nie mogła zostać jednak uwzględniona, ponieważ Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że organ zastosował regulację z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w sposób nieprawidłowy, starając się skorzystać z przewidzianego prawem terminu wydłużenia postępowania wyłącznie w celu "odroczenia" obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej. Jak już wyżej wskazano, powody opóźnienia w przypadku zastosowania art. 13 ust. 2 u.d.i.p. muszą być bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, a więc powinny być one powiązane z rodzajem żądanej informacji, tj. jej zakresem, przedmiotem czy formą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w piśmie z dnia 11 marca 2024 r. nie zostały wskazane przez organ takie przyczyny powiązane z wnioskiem z dnia 26 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, które mogłyby zostać obiektywnie ocenione jako mogące mieć wpływ na przedłużenie terminu udostępnienia tej informacji. Wniosek ten dotyczył udostępnienia kopii nagrań z kamer nasobnych i kamer przemysłowych z incydentu z dnia 7 lutego 2024 r. w sprawie Macieja Wąsika i Mariusza Kamińskiego. Zakres wniosku był zatem ściśle zakreślony i nieskomplikowany, a więc nie wymagał ze strony organu wykonania żadnego szczególnego wysiłku w celu wyszukania czy zebrania żądanej informacji. Po przesądzeniu, że wniosek dotyczy informacji publicznej, wystarczyło bowiem jedynie przekazać skarżącemu odnośnik do pobrania nagrań z wydarzeń z dnia 7 lutego 2024 r., co też organ ostatecznie uczynił w dniu 26 marca 2024 r. W okolicznościach tej konkretnej sprawy należy zatem przyjąć, iż lakoniczne stwierdzenie organu w piśmie z dnia 11 marca 2024 r., iż "trwa analiza wniosku pod kątem możliwości jego realizacji" nie mogło stanowić wystarczającego i przekonywującego usprawiedliwienia przedłużenia terminu do udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Takie działanie organu doprowadziło z kolei w konsekwencji do niezastosowania w sprawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i przewidzianego w nim czternastodniowego terminu na udostępnienie informacji publicznej. Brak bowiem uzasadnionych powodów do przedłużenia terminu na rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2024 r. nie daje podstawy do przyjęcia, że powiadomienie z dnia 11 marca 2024 r. było skuteczne i zwalniało organ z zarzutu bezczynności. Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził zatem, że Szef Kancelarii Sejmu RP dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 26 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. okazał się być w konsekwencji niezasadny.
Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09; 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13, publ. CBOSA). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2259/11, LEX nr 1299453). W niniejszej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono. Jednocześnie podkreślić należy, iż sporządzone prawidłowo uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez ten sąd do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego orzeczenia. W judykaturze przyjmuje się, że z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I GSK 2343/15). Wbrew twierdzeniu organu, skarżący w sposób wystarczający określił naruszenie przysługującego mu prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej, polegające na bezczynności organu w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 26 lutego 2024 r., poprzez zawarte w skardze stwierdzenie: "Za pośrednictwem Szefa Kancelarii Sejmu składam do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 26 lutego 2024 r.". Nieodniesienie się zatem przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionej w odpowiedzi na skargę kwestii "braków formalnych skargi" nie miało zatem żadnego znaczenia w sprawie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2, art. 200, art. 209 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 38).