III OSK 2835/21

III OSK 2835/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 590/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-11-27
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 § 4, 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: starszy asystent sędziego Magdalena Zając po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 590/19 w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz D. W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 listopada 2019 r., II SA/Wa 590/19, oddalił skargę D. W. (dalej również jako skarżąca) na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej jako KGP) z (...) stycznia 2019 r., nr (...), w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr (...) położonego [...].
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Opisany na wstępie lokal został, na podstawie przydziału z (...) sierpnia 1970 r. nr (...), przydzielony J. W. (wówczas [...]). Do zamieszkania z ww. uprawnieni byli członkowie jego rodziny, tj. skarżąca oraz [...]. Następnie grono osób zamieszkujących przedmiotowy lokal powiększyło się o kolejne dzieci małżonków J. i D. W. – [...]. Wskazany lokal mieszkalny stanowi własność [...] i znajduje się w dyspozycji KSP. Przy czym lokal ten pozostaje w dyspozycji organów Policji od (...) września 1960 r.
Sąd Rejonowy [...] wyrokiem (...) orzekł rozwód związku małżeńskiego zawartego pomiędzy skarżącą i J. W., który wyprowadził się z owego lokalu w 1976 r., a wymeldował w 1978 r. (...) lutego 2018 r. J. W. złożył w Komendzie Stołaecznej Policji oświadczenie o zrzeczeniu się uprawnień do tego lokalu.
Następnie Sąd Rejonowy [...] wyrokiem (...), (...), oddalił powództwo skarżącej przeciwko m.st. Warszawy o ustalenie istnienia stosunku najmu lokalu mieszkalnego. Wyrok jest prawomocny od dnia (...) marca 2017 r.
Komendant Stołeczny Policji (dalej jako KPS, organ I instancji) decyzją z (...) października 2018 r., (...), nakazał skarżącej, A. W., S. W., A. M., W. P., K. M. i N. M. oraz J. W. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym wspomnianego lokalu.
KGP, po rozpoznaniu odwołania skarżącej i A. M., decyzją z (...) stycznia 2019 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Stwierdził, że główny najemca mieszkania będącego w dyspozycji KSP, tj. J. W. zrzekł się uprawnień do lokalu. Organ odwoławczy wskazał również, że lokal został przydzielony J. W. na podstawie przydziału z (...) sierpnia 1970 r. i znajduje się dalej w dyspozycji MSWiA lub podległych mu organów. Lokal ten, zajmowany przez skarżącą i członków rodziny, należy zatem do zasobów mieszkaniowych, o których mowa w art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2017 r. poz. 2067, dalej jako ustawa o Policji) i tym samym pozostaje obecnie w dyspozycji KSP. Jednocześnie stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610) - przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. KGP zaznaczył, że przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy o Policji. Regulacja ta znajduje bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy emerytalnej w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że regulacje prawne zawarte między innymi w ustawie o Policji stanowią rozwiązania szczególne wobec przepisów powołanej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. oraz Kodeksu cywilnego.
W ocenie KGP skoro zatem główny najemca lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji zrzekł się uprawnień do jego dalszego zajmowania zaszła okoliczność uzasadniająca wydanie orzeczenia w sprawie opróżnienia mieszkania (art. 95 ust. 2 pkt 8). Ustawa o Policji obliguje bowiem dysponenta mieszkania do wydania decyzji o opróżnieniu wobec wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu (art. 95 ust. 4). KGP podał również, iż prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji nabywa policjant, emeryt lub rencista policyjny. Natomiast realizacja tych uprawnień następuje w drodze decyzji administracyjnej o jego przydziale, co znajduje potwierdzenie w art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym przydział i opróżnienie mieszkań następuje w formie decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie prawo do przydziału lokalu z zasobów Policji nabył wyłącznie funkcjonariusz J. W., czego potwierdzeniem była decyzja z (...) sierpnia 1970 r. Reasumując KGP uznał za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii zobowiązania skarżącej, A. M. i członków rodziny do opróżnienia lokalu pozostającego w dyspozycji KSP.
Skarżąca, nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę KGP podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 października 2019 r., II SA/Wa 590/19, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 359 z poźn. zm, dalej jako p.p.s.a.).
Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały również motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Sąd pierwszej instancji podzielając ustalony przez KGP stan faktyczny sprawy w szczególności wskazał, że J. W. po rozwodzie, zwrócił się w 1986 r. do organu o rozliczenie go z niniejszego lokalu i przekazanie lokalu na rzecz byłej żony D. W. i trojga jego dzieci. Na powyższe wystąpienie, ówczesny Zastępca Szefa Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych wyraził zgodę.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji z akt sprawy nie wynika, że J. W. został rozliczony z lokalu [...] przez organ Policji w trybie postępowania administracyjnego, zatem nie nastąpiło skuteczne zrzeczenie się prawa do tego lokalu. Przy czym skarżąca zwróciła się do KSP z prośbą o pisemne potwierdzenie uprawnień do lokalu. W odpowiedzi na powyższe, (...) listopada 2002 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów KSP stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do uregulowania stanu prawnego przedmiotowego lokalu. Wskazał również, iż skarżąca w przedmiotowym lokalu może zamieszkiwać na podstawie umowy najmu zawartej z właściwą administracją. Jak również poinformowano ją, że na podstawie § 8 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - "były małżonek policjanta rozwiedzionego zachowuje prawo do zamieszkiwania w przydzielonym lokalu mieszkalnym do czasu uzyskania (nabycia) przez niego innego lokalu mieszkalnego(domu)". Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że (...) lutego 2017 r. Sąd Rejonowy [...] wyrokiem (...), oddalił powództwo skarżącej o ustalenie istnienia stosunku najmu lokalu. Niniejsze orzeczenie stało się prawomocne (...) marca 2017 r. Przy czym decyzja z (...) sierpnia 1970 r. o przydziale lokalu mieszkalnego pozostaje nadal w obrocie prawnym, nie została zmieniona, ani uchylona, jak również nie stwierdzono jej nieważności, tym samym nie wygasło uprawnienie do zajmowania przedmiotowego lokalu przez J. W., obecnie emeryta policyjnego. Natomiast fakt wymeldowania się J. W. z lokalu pozostaje bez znaczenia prawnego, albowiem czynność ta nie spowodowała utraty przez niego tytułu prawnego, którą stanowi decyzja administracyjna nr (...).
Sąd pierwszej instancji podał, że zasadniczą kwestią w sprawie jest okoliczność, iż (...) lutego 2018 r. wpłynęło do organu pisemne oświadczenie woli J. W. o zrzeczeniu się uprawnień do lokalu, co skutkowało zawiadomieniem KSP z (...) czerwca 2018 r. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia wskazanego lokalu mieszkalnego przez skarżącą, A. W., S. W., A. M., W. P., K. M. oraz J. W., z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy Policji. Ponieważ główny najemca mieszkania J. W. zrzekł się uprawnień do lokalu, a lokal ten, zajmowany przez skarżących i członków ich rodzin, należy do zasobów mieszkaniowych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, to tym samym pozostaje obecnie w dyspozycji KSP.
W ocenie Sądu pierwszej instancji regulacje prawne dotyczące policyjnych mieszkań służbowych, zawarte między innymi w ustawie o Policji stanowią rozwiązania szczególne wobec przepisów przytoczonej ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. oraz Kodeksu cywilnego. Skoro główny najemca lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji zrzekł się uprawnień do jego dalszego zajmowania zaszła okoliczność uzasadniająca wydanie orzeczenia w sprawie opróżnienia mieszkania (art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji). Kwestia ewentualnych negocjacji dotyczących przesunięcia w czasie terminu opuszczenia mieszkania nie może być objęta rozważaniami Sądu w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.
Na powołany wyrok Sądu pierwszej instancji skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 141 § 4 p.p.s.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na nieodniesieniu się przez sąd wojewódzki do wszystkich zarzutów skargi, w szczególności do przedstawionych przez skarżącą argumentów dotyczących wadliwości dokonanej przez organy administracji oceny stosowania bezpośrednio i zapewnienia skuteczności normie zawartej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1170, dalej zw. "Rozporządzeniem"), a także poprzez stwierdzenie, iż zarzuty skargi dotyczą "negocjacji co do przesunięcia terminu opuszczenia mieszkania", podczas gdy istotą zarzutów było rażące naruszenie norm postępowania i wykładni prawa materialnego co do zakresu przyznanej przepisami prawa powszechnie obowiązującego ochrony byłego małżonka policjanta przed eksmisją na bruk w sytuacji, w której policjant zrzeka się uprawnienia do lokalu zajmowanego po rozwodzie przez byłego małżonka;
2) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 107 § 3 k.p.a. i art. 136 § 1 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi pomimo, że organy obu instancji oparły rozstrzygnięcie na wadliwie i w sposób niepełny ustalonym stanie faktycznym, albowiem nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie ilości i tożsamości osób zamieszkałych w lokalu [...], istnienia i treści umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego oraz możliwości przypisania J. W. przymiotu "głównego najemcy'', co z kolei miało wpływ na tok postępowania administracyjnego i wskazanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a także poprzez pominięcie okoliczności, iż wydanie zaskarżonej decyzji pozostawało niezgodne z ustawą o Policji, bowiem nie wydano jej po to, by opuszczony przez skarżącą lokal mógł zostać przeznaczony do wykorzystania zgodnie z celem określonym przepisami ustawy o Policji;
3) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo, że narusza ona wskazany przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to z uwagi na jego wadliwe zastosowanie w odniesieniu do skarżącej D. W. w sytuacji, w której to J. W. jako policjant uprawniony do lokalu, o którym mowa w art. 90 ustawy o Policji, zrzekł się uprawnienia do tego lokalu, przysługującego mu na podstawie przydziału nr (...) z (...) sierpnia 1970 r., przy czym jednocześnie nie był to lokal zajmowany przez niego w rozumieniu tego przepisu, a także z uwagi na brak ustalenia istnienia i treści umowy najmu zawartej przez J. W. na podstawie decyzji o przydziale tego lokalu;
4) art. 145 § 1 pkt 1) lit c) p.p.s.a. w zw. z art 107 § 2 kpa i w zw. z art. 95 ust 2 pkt 8 ustawy o Policji i § 8 Rozporządzenia poprzez oddalenie skargi pomimo, iż zaskarżone decyzje powinny zostać uchylone z uwagi na rażące naruszenie normy postępowania i brak wskazania w osnowie decyzji elementu rozstrzygnięcia wynikającego z przepisów szczególnych, iż skarżącej przysługuje prawo pozostania w przydzielonym lokalu mieszkalnym do czasu uzyskania lub nabycia przez nią innego lokalu mieszkalnego albo domu, a tym samym - poprzez wydanie decyzji administracyjnej naruszającej to materialnoprawne uprawnienie do korzystania z ochrony prawnej przed eksmisją z zajmowanego lokalu po rozwodzie;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, tj. art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i § 8 Rozporządzenia polegającą na przyjęciu w sposób dorozumiany (nie wyrażony wprost w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), że z przepisów tych nie wynika funkcja ochronna, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej o opróżnieniu lokalu zajmowanego przez byłego małżonka policjanta, jako element kształtujący zakres stosowania decyzji i wpływający na możliwość jej egzekucji.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości wyroku Sądu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Zasadne jest ten zarzut skargi kasacyjnej, który wytyka wady uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a tym samym naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, a w razie kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące zostały wyjaśnione. Naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. następuje zatem wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta staje się istotna, kiedy nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia. Utrwalony jest w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Zastrzec jednak trzeba, że powyższe stanowisko odnieść należy tylko do takich zarzutów, które nie dotyczą istoty rozpoznawanej sprawy, pozostając bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.
Rację ma skarżąca kasacyjnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia powyższych wymogów.
W skardze kierowanej do Sądu, tak jak i wcześniej w toku postępowania administracyjnego skarżąca powoływała się na przysługującą jej, na podstawie przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów, ochronę. Zgodnie z tym przepisem były małżonek policjanta rozwiedzionego pozostaje w przydzielonym lokalu mieszkalnym do czasu uzyskania lub nabycia przez niego innego lokalu mieszkalnego albo domu. W sprawie istotne jest zatem, czy skarżąca przed nakazem opróżnienia zajmowanego lokalu może skorzystać z ochrony wynikającej z przywołanego przepisu. Jest bowiem rozwiedzioną małżonką policjanta, który zrzekł się po rozwodzie uprawnienia do zajmowanego przez nią lokalu. To zagadnienie nie było w ogóle przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji. Sąd uzasadniając wydane rozstrzygnięcie szeroko przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, w istocie powtarzając te, które zawarte zostały w tzw. części historycznej uzasadnienia, przywołał obowiązujące regulacje prawne, a następnie jednym zdaniem skonkludował, że w sytuacji gdy główny najemca lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji zrzekł się uprawnień do jego dalszego zajmowania, to zaistniała okoliczność uzasadniająca wydanie orzeczenia w sprawie opróżnienia lokalu w oparciu o przepis art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
Tak lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie daje jasnego obrazu przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji oceny postępowania administracyjnego. Brak rozważań dotyczących kwestii w sprawie zasadniczych nie pozwala na przyjęcie, że Sąd pierwszej instancji przeanalizował wszystkie istotne aspekty rozpoznawanej sprawy oraz wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Te wątpliwości powodują, że zaskarżony wyrok wymyka się spod kontroli instancyjnej. Jego uzasadnienie w oczywisty sposób nie odpowiada kryteriom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie daje rękojmi, że Sąd stosując art. 151 p.p.s.a. dołożył należytej staranności przy podejmowaniu takiego rozstrzygnięcia.
Sąd całkowicie pominął kwestię, na którą wskazywała skarżąca, iż skarżona decyzja obejmuje również J. W., jej byłego męża, który w lokalu nie mieszka od bardzo wielu lat, w sytuacji gdy decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się, stosownie do art. 95 ust. 4 ustawy o Policji, w stosunku do osób zamieszkałych w danym lokalu. Zarzut ten skarżąca łączyła z zarzutem naruszenia art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, podnosząc, iż podstawa materialnoprawna zaskarżonej decyzji opartej na tym przepisie, jest nieprawidłowa, albowiem w sprawie nie zostało rozważone spełnienie warunku w nim przewidzianego, tj. czy były mąż skarżącej mógł się skutecznie zrzec uprawnień do lokalu, którego nie zajmował, a tym samym czy możliwe jest nakazanie opróżnienia tego lokalu.
Niepełna, a w zasadzie żadna argumentacja Sądu pierwszej instancji we wskazanym zakresie uniemożliwia dokonanie weryfikacji, czy ocena tego Sądu co do zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, jest prawidłowa.
W związku naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. i wskazanymi brakami uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jako przedwczesne Naczelny Sąd Administracyjny uznał odnoszenie się do zarzutu naruszenia przepisów wskazanych w pozostałych zarzutach skargi kasacyjnej. Do kwestii podnoszonych w tych zarzutach w pierwszej kolejności musi odnieść się Sąd pierwszej instancji. Istotne jest aby Sąd ten przeanalizował argumentację skarżącej co do jej zasadności w świetle obowiązujących przepisów prawa, na które zarówno skarżąca, jak i organ wskazują w swoich stanowiskach.
Z tych względów, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, który rozpoznając ponownie sprawę powinien wyeliminować dostrzeżone przez NSA uchybienia.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 203 pkt 1 p.p.s.a.