III OSK 2817/24

III OSK 2817/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-03-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący/
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2132/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-06-25
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 174 § 1-2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 2132/23 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 16 sierpnia 2023 r. nr 21/SWA/BF/2023 w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem 25 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2132/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. O. ("skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej także "organ", "KGP") z dnia 16 sierpnia 2023 r. nr 21/SWA/BF/2023 w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, oddalił skargę.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Raportem z 28 lutego 2022 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu (dalej także "KWP") o zwrot potrąconego uposażenia za okres od 8 lipca 2021 r. do 19 stycznia 2022 r., które miało związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, na co może wskazywać orzeczenie nr RKL Wr 1852-2021/F/POL z 2 grudnia 2021 r. W przypadku kwestionowania powyższego skarżący wniósł o skierowanie go do Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA celem ustalenia czy okres przebywania na zwolnieniu lekarskim miał związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
W dniu 8 marca 2022 r. skierowano skarżącego do Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA we Wrocławiu (dalej także "Komisja") celem ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby.
W dniu 8 listopada 2022 r. Komisja wydała orzeczenie RKL Wr 2063-2022/LZ/POL, w którym stwierdziła, że związek schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie istnieje, gdyż opis warunków służby oraz stwierdzone schorzenia ([...]) nie spełniają łącznie kryteriów załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 921). Zatem czasowa niezdolność do służby będąca skutkiem choroby od 9 lipca 2021 r. do 5 lutego 2022 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Odwołanie od ww. orzeczenia do CKL MSWiA w Łodzi złożył skarżący.
Orzeczeniem nr CKLLo-106-2023/LZ/POL Centralna Komisja Lekarska w Łodzi utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie wskazując, że Komisja prawidłowo ustaliła, że schorzenie skarżącego będące podstawą zwolnienia lekarskiego w okresie od 8 lipca 2021 r. do 18 stycznia 2022 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Decyzją nr 737/2023 z 22 marca 2023 r. KWP odmówił wypłaty 20 % uposażenia potrąconego za okres przebywania na zwolnieniach lekarskich od 8 lipca 2021 r. do 19 stycznia 2022 r.
W uzasadnieniu KWP wskazał, że rozstrzygnięcie zawarte w ostatecznym orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej z 10 marca 2023 r. nie potwierdza zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 121b ust. 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r., poz. 145; dalej "u.p.") do zachowania 100 % uposażenia
Pismem z 5 kwietnia 2023 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. rozstrzygnięcia KWP wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Decyzją z 16 sierpnia 2023 r. KGP:
- uchylił w całości orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z 22 marca 2023 r.,
- umorzył postępowanie przed KWP we Wrocławiu w części dotyczącej odmowy wypłaty 20% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w dniu 8 lipca 2021 r.,
- orzekł o odmowie wypłaty 20% uposażenia w kwocie 11 636,43 zł przysługującego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od 9 lipca 2021 r. do 19 stycznia 2022 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zwolnienie od zajęć służbowych skarżącego w okresie 9 lipca 2021 r. do 19 stycznia 2022 r. nie mieści się w żadnym z przypadków, o których mowa w art. 121b ust 5 pkt 1-7 oraz ust. 6 ustawy o Policji, co uzasadniałyby zachowanie w okresie zwolnienia prawa do 100% uposażenia, stąd należało odmówić wypłaty 20% potrąconego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim.
KGP wskazał, że podstawę przyznania pełnego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi wyłącznie orzeczenie komisji lekarskiej, gdzie ustalono związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jeżeli z orzeczenia komisji lekarskiej wynika, że choroba funkcjonariusza nie powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, nie ma podstaw dla zachowania 100 % uposażenia za okres niezdolności do służby – na podstawie art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.
W niniejszej sprawie KWP odmówił wypłaty potrąconych 20% uposażenia za okres przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim w okresie 8 lipca 2021 r. do 19 stycznia 2022 r. powołując się na orzeczenie Komisji Rejonowej z 8 listopada 2022 r., gdzie stwierdzono, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby w tym okresie nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Orzeczenie to wydaje wyspecjalizowany w danej materii podmiot. Brak więc podstaw uznania za zasadne żądania skarżącego w przedmiocie przyznania prawa do 20% potrąconego uposażenia za okres przedmiotowego zwolnienia lekarskiego. W tym zakresie Komisja Rejonowa stwierdziła, że związek schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w przypadku skarżącego nie istnieje. Wynika to wprost z treści orzeczenia (część A pkt 13) oraz jego szczegółowego uzasadnienia (część F).
W konsekwencji KWP, jak również orzekający w postępowaniu odwoławczym KGP, związane są ostatecznym stanowiskiem organu specjalistycznego - uprawnionego do ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. Tym samym nie ma podstaw do uznania, że nastąpiły jakiekolwiek nieprawidłowości w danym przedmiocie - w tym, w zakresie ustaleń, co do braku związku choroby, stanowiącej podstawę zwolnień, ze służbą. Jak zasadnie ustalono w sprawie, nie było również podstaw dla stwierdzenia, że niezdolność skarżącego do służby w okresie 9 lipca 2021 r. do 19 stycznia 2022 r. miała związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Tym samym - wobec kompleksowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - organy nie dysponowały żadnymi innymi środkami, które mogłyby doprowadzić do stwierdzenia ziszczenia się okoliczności, o której mowa w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji uzasadniającej uwzględnienie wniosku.
W tak przedmiotowo zakreślonym postępowaniu skarżący ani organ nie mogą podważać orzeczeń komisji lekarskich (zwłaszcza ostatecznych), które wydano w odrębnym trybie postępowania (tak wyrok WSA o sygn. akt II SA/Ol 346/15). Treść ostatecznych orzeczeń Centralnej Komisji i Komisji Rejonowej determinują rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Decyzja w tym zakresie ma bowiem charakter związany. Oznacza to, że orzeczenie ostateczne – gdzie przesądzono o istnieniu (bądź braku istnienia) związku choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby - jest wiążące dla organu Policji. Jako że nie posiada on specjalistycznej wiedzy medycznej nie może ingerować w zawarte w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej ustalenia, ani tym bardziej samodzielnie ich dokonywać w tym zakresie (tak: wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 654/14, 1365/17 i 1687/18).
W związku z koniecznością korekty zaskarżonej decyzji - przez wskazanie ubruttowionej kwoty, stanowiącej wysokość potrąconych 20% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim - zgodnie z art. 138 § pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 769 ze zm., dalej "k.p.a."), organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy - jak w sentencji.
Co do kwestii odmowy wypłaty 20% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim w dniu 8 lipca 2021 r., stwierdzono, że rozstrzygnięcie w tym zakresie jest nieprawidłowe. Zwolnienie lekarskie obejmowało okres od 9 lipca 2021 r., tym samym za dzień 8 lipca 2021 r. skarżący otrzymał 100% uposażenia. Postępowanie w tym zakresie było więc bezprzedmiotowe. Decyzja KWP w powyższym zakresie jest nieprawidłowa i koniecznym stało się jej uchylenie i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji w tym zakresie z uwagi na jego bezprzedmiotowość w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.
W dniu 27 września 2023 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KGP z 16 sierpnia 2023 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę sąd pierwszej instancji stwierdził, że trafne jest stanowisko organu administracji, gdy chodzi o prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy - w kontekście wystąpienia przesłanek orzeczenia o odmowie wypłaty skarżącemu 20% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, a także stosownego skorygowania orzeczenia organu pierwszej instancji. W szczególności, szeroko zreferowano ramy prawne niniejszego postępowania, jak i trafnie przytoczono poglądy judykatury. Z uwagi na uprzednie pełne przywołanie, ponowne powtarzanie danej argumentacji byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż trafnie wskazano w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, że kwestię wystąpienia przesłanki związku schorzenia skarżącego ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby przesądzono w odrębnym postępowaniu - przed innymi, wyspecjalizowanymi organami (komisjami lekarskimi stosownego stopnia), Ich orzeczenia mają charakter prejudykatów i są wiążące dla organu orzekającego w sprawie. Wynika to z art. 1 ust. 1 pkt 2a ustawy o komisjach oraz art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Nie sposób przy tym przyjąć, aby – niedysponujące stosowną wiedzą medyczną - organy Policji prawodawca mógł traktować, jako właściwe do weryfikowania zarzutów strony, dotyczących wadliwej oceny, czy schorzenia skarżącego pozostawały w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Nie może tego uczynić także sąd administracyjny na etapie rozpoznawania skargi na kwestionowaną decyzję w przedmiocie wypłaty skarżącemu 20% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Kontroluje on bowiem legalność orzeczenia jedynie w zakresie, gdzie właściwym do zajęcia stanowiska był organ administracji – w kontekście prawidłowego wykonywania kompetencji organu.
Jak słusznie odnotował organ, w judykaturze ugruntowane jest stanowisko, gdzie przyjęto, że sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli orzeczeń komisji lekarskich, w zakresie gdzie wykraczają one poza kwestie zdolności funkcjonariusza do służby. Stąd orzeczenie w kwestii, czy schorzenia skarżącego pozostawały w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, nie podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jego legalność nie może być też badana w granicach mniejszej sprawy. Przedmiotem oceny jest bowiem wyłącznie legalność działania organu Policji. Ten zaś jest związany ostatecznym orzeczeniem odpowiedniej komisji lekarskiej.
Nie sposób przy tym konstatować, jakoby brak prawa kwestionowania określonych orzeczeń w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnych, pozbawiał skarżącego prawa do ochrony jego praw - na przykład w kontekście prawa do sądu. Sądy administracyjne są bowiem właściwe do kontroli działalności administracji publicznej jedynie w zakresie określonym w ustawie – tak art. 184 zd. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.). Z woli prawodawcy w innych przypadkach właściwe są sądy powszechne – tak art. 177 Konstytucji RP.
Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżony akt jest zgodny z prawem. W szczególności nie uchybiono regule, wyrażonej w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. poz. 3, p. 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. poz. 921), poprzez błędną jego wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że organ odwoławczy nie mógł naruszyć stosownych regulacji, ponieważ dane przepisy nie były bowiem podstawą rozpatrywania skargi przez organ Policji, w sytuacji, gdy organ rozpatrujący sprawę jest zobowiązany do stosowania przepisów prawa powszechnie obowiązującego
2) prawa materialnego poprzez brak zastosowania § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Ochrony Państwa (Dz. U. poz. 921).
3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7,77§ 1 k.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ drugiej instancji naruszyły normy art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego w niniejszej sprawie do przeprowadzenia dowodu z orzeczeń komisji lekarskich rejonowej jak i centralnej, bez ich jakiejkolwiek oceny bądź przeprowadzenia innych dowodów, w wyniku czego błędnie ustalono, że schorzenia skarżącego nie pozostają w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, co miało istotny wpływ na wydanie i treść decyzji obu instancji, gdyż doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej przyznania zwrotu 20% wynagrodzenia za czas pozostawania na zwolnieniu lekarskim, a także na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie poprzez przyjęcie argumentacji organów;
4) naruszenia art. 45 Konstytucji RP, tj. prawa do sądu w tym przypadku dla funkcjonariuszy Policji poprzez ograniczenie tego prawa i wskazanie przez Sąd pierwszej instancji, że sądy administracyjne są właściwe do kontroli działalności administracji publicznej jedynie w zakresie określonym w ustawie powołując się na art. 184 zd. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w ten sposób czyniąc sądową kontrolę decyzji organów jedynie iluzoryczną.
W piśmie z 16 października 2024 r. uzupełniającym skargę kasacyjną skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bada tylko, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się żadnej z wad, która świadczyłaby o nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpatrzeniu w granicach wyznaczonych sformułowanymi w niej podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczyć musi na wstępie, iż treść skargi kasacyjnej wskazuje, albo na zapoznania się z treścią uzasadnienia sądu pierwszej instancji bez zrozumienia, albo na niezapoznaniu się z tym uzasadnieniem. Autor skargi kasacyjnej oparł bowiem zarzuty skargi kasacyjnej na zarzutach podniesionych już w skardze, do których odniósł się sąd pierwszej instancji w swoim pisemnym uzasadnieniu. Bez względu jednak na przyczynę, skarga kasacyjna w żadnych fragmencie nie znajduje podstaw do akceptacji.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Podkreślić należy, że prawidłowe dopełnienie obowiązków fachowego pełnomocnika związanych ze sporządzaniem skargi kasacyjnej polega na wskazaniu na jedno z naruszeń prawa wskazane w przepisach art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Są nimi błąd wykładni lub błąd niewłaściwego zastosowania prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość swojemu obowiązkowi rozpoznania skargi kasacyjnej, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08, wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09, wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Dopełnieniu tych obowiązków powinno towarzyszyć odpowiednie uzasadnienie zarzutów. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie żaden z zarzutów nie spełnia podstawowych wymogów formalnych omówionych powyżej, choć różnych w przypadku każdego z nich. Nie jest również możliwe zrekonstruowanie braków poszczególnych zarzutów na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Odnosząc się szczegółowo do wywiedzionych zarzutów podnieść należy co następuje. Zarzut pierwszy, jako jedyny wskazuje na sposób naruszenia prawa – błędną jego wykładnię. Rzecz jednak w tym, iż przepisy których błędną wykładnię zarzucono nie były stosowane przez sąd pierwszej instancji, ani przez organy orzekające w sprawie. Należy powtórzyć, iż konieczne jest odróżnienie podstaw orzekania w sprawie wypłaty uposażenia policjanta od podstaw orzekania przez właściwą komisję lekarską w sprawie ustalenia schorzenia funkcjonariusza oraz jego związku ze służbą. Przepisy wskazane w zarzucie nr 1 można odnieść wyłącznie do działalności komisji lekarskiej. Podstawą orzekania zaś przez organ w rozpoznawanej sprawie mającej za przedmiot uposażenie były przepisy prawa materialnego wskazane w treści decyzji organu drugiej instancji, a to art. 121b ust. 5 ustawy o Policji oraz innych przepisów pozwalających na zbudowanie pełnej normy zachowania na gruncie ustalonych okoliczności faktycznych tej sprawy. Wskazał je oraz zinterpretował i zastosował organ drugiej instancji oraz sąd pierwszej instancji kontrolujący zaskarżoną decyzję. Podstawą orzekania nie były przepisy wskazane w zarzucie nr 1, a zatem nie mogły one zostać naruszone, co czyni zarzut a limine nieuzasadniony.
Zarzut drugi jest nieuzasadniony. Z przepisów art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynikają dwa rodzaje błędów, które można podnosić w skardze kasacyjnej. Są nimi błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowania przepisów prawa. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12, wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12, wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., I OSK 3080/15, www.cbosa). Zarzut taki mógłby okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej zarzucając niezastosowanie określonego przepisu jednocześnie wskazał przepis, który w jego przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez niego wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia. Czyni to zarzut nr 2 pozbawiony podstaw.
Zarzut trzeci jest nieuzasadniony. Wskazane w zarzucie przepisy miały według skarżącego kasacyjnie zostać naruszone przez niedostrzeżenie ich naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji. Takie ujęcie sposobu naruszenia prawa nie jest objęte zakresem hipotezy art. 174 p.p.s.a. i nie wyznacza granic skargi kasacyjnej, a w ten sposób nie jest możliwe merytoryczne jej rozpoznania w tym zakresie. Nie jest także możliwe konwalidowanie usterki zarzutu na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Czyni to zarzut pozbawiony podstaw.
Zarzut czwarty jest nieuzasadniony. Art. 45 Konstytucji RP nie był stosowany przez sąd pierwszej instancji, a tym samym niemożliwe było jego naruszenie. Pamiętać należy, że w skardze kasacyjnej stawia się zarzuty sądowi pierwszej instancji. Jeśli sąd nie stosował jakiego przepisu, to stosują logiczną regułę implikacji, nie mógł go naruszyć. Po drugie, art. 45 Konstytucji nie nadaje się do zastosowania. Przedmiotem stosowania mogła być wyłącznie przepisy prawa materialnego zawierające w swej treści adresata i regułę zachowania, która jest "uruchamiana" przez odpowiedni akt stosowania prawa prowadzący do wydania aktu podwójnie konkretnego. Cech tych nie posiada wskazana jednostka redakcyjna Konstytucji. Po trzecie, również w stosunku do zarzutu nr 4 uchybiono obowiązkowi wskazania sposobu naruszenia prawa, co nie wyznacza granic skargi kasacyjnej, a tylko w ich ramach uruchamiana jest kompetencja orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego. Po piąte, art. 45 Konstytucji jest jednostką redakcyjną wewnętrznie rozbudowaną i składa się z dwóch ustępów.
W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Obowiązku tego nie dopełniono. Powyższe czyni zarzut czwarty nieuzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.