III OSK 2814/24

III OSK 2814/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2662/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-05-14
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 735
Art. 7, art.8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 236
Art. 38 ust. 1 i ust. 12
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
Art. 4
Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.
Dz.U.UE.L 2006 nr 190 poz 1 Art. 3, art. 4, art. 18
Rozporządzenie (WE) NR 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania  odpadów
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2662/23 w sprawie ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 5 września 2023 r. nr DTPO-NPO.413.115.1.2022.EM w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez X. sp.
z o.o. z siedzibą w W. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie z dnia 14 maja 2024 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2662/24, którym oddalono skargę w/w spółki na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 5 września 2023 r. nr DTPO-NPO.413.115.1.2022.EM w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.
Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
W dniu 5 kwietnia 2023 r. do Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska wpłynął wniosek spółki X. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wydanie interpretacji indywidualnej, w sprawie stosowania przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (PP) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach oraz art. 2 pkt 4a lit. c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.
Spółka wniosła o wydanie stosownego wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów (interpretacji indywidualnej) w przedmiocie prawidłowości stanowiska Spółki, odnośnie prawnego statusu brykietu z ligniny pohydrolitycznej, który planuje wwieźć na teren Rzeczpospolitej Polski z terytorium Białorusi, z O. "[...]", C. str., [...].
Następnie, pismem z dnia 10 lipca 2023 r., z uwagi na upływ 30 dniowego terminu przewidzianego art. 34 ust. 12 PP, Spółka złożyła wniosek o wydanie przez GIOŚ zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy potwierdzającego, że w dniu 6 maja 2023 r. została wydana na rzecz X. sp. z o.o. z siedzibą w W., interpretacja indywidualna w sprawie stosowania przepisów ustawy o odpadach, zgodnie z którą:
- Lignina pohydrolityczna, z której został wykonany brykiet z ligniny pohydrolitycznej pochodzący z O. "[...]", [...] str. [...] ("Towar") stanowi biomasę w rozumieniu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii ("ustawa o OZE"), gdyż jego właściwości odpowiadają wymaganiom wskazanym Załączniku nr 2 do informacji nr 30/2011 Prezesa URE, co świadczy o tym, że odpowiada ona definicji wskazanej w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o OZE;
- Towar powstał w wyniku przetworzenia biomasy stanowiącej jeden z produktów powstałych w wyniku reakcji hydrolizy - ligniny pohydrolitycznej poddanej osuszeniu, sprasowaniu oraz uformowaniu w brykiet. Spełnia on wszystkie wymagania jakościowe przewidziane dla paliwa stałego. W związku z powyższym, może on zostać zaklasyfikowany prawnie, jako paliwo stałe - biomasa pozyskana z drzew i krzewów, w rozumieniu art. 2 pkt 4a lit. c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw;
- Lignina pohydrolityczna, z której został wykonany Towar, stanowi jeden z produktów powstałych w wyniku reakcji hydrolizy, w związku z czym, nie stanowi odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach, a zatem zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, wnioskodawca nie podlega w tym zakresie przepisom regulującym międzynarodowe przemieszczanie odpadów;
- Towar - brykiet z ligniny pohydrolitycznej, który został wytworzony w wyniku przetworzenia produktu stanowiącego efekt reakcji hydrolizy, nie stanowi odpadu w rozumieniu ustawy o osadach a zatem zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska w dniu 2 sierpnia 2023 r. wydał decyzję znak: DTPO-NPO.413.115.2022.EM, którą umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o odpadach, w związku z w/w wnioskiem spółki X. sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia 29 marca 2023 roku.
Powyższa decyzja była przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie IV SA/Wa 2231/23 skargę oddalił. Natomiast wyrokiem z dnia 25 listopada 2025 roku, sygn. akt III OSK 1562/24 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna od powyższego wyroku, którą wniosła spółka.
W powyższej decyzji (umarzającej postępowanie) organ wskazał, że wnioskodawca (skarżąca Spółka) nie jest podmiotem, który może wystąpić z wnioskiem o interpretację indywidualną na podstawie przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców, albowiem art. 34 ust. 1 tej ustawy dotyczy wyłącznie przedsiębiorcy zobowiązanego do świadczenia daniny publicznej, natomiast w sytuacji przywozu odpadów w postaci ligniny pohydrolitycznej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej z terytorium Białorusi, to białoruski podmiot O. "[...]", [...] str., [...] występowałby w roli "zgłaszającego", zaś podmiot X. sp. z o.o. z siedzibą w W., byłby "odbiorcą". W takim wypadku podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty skarbowej, za zezwolenie wydawane na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów ("u.m.p.o.") na obrót odpadami z zagranicą obejmujące jednokrotne i wielokrotne przemieszczanie odpadów, w wysokości 14 000 złotych - byłby podmiot białoruski, a nie spółka X. sp. z o.o. z siedzibą w W.
Wobec powyższego, zdaniem organu, z uwagi, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, nie miał zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy Prawo Przedsiębiorców GIOŚ umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w powyższym przedmiocie. W konsekwencji nie jest też możliwe wydanie przez organ zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy na podstawie art. 122f § 1 k.p.a. wnioskowane przez Spółkę.
Nie zgadzając się z powyższym Spółka X. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła na powyższe postanowienie skargę.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na art. 151 p.ps.a., oddalił skargę, uznając , że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd, powołując się na 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców wskazał, że interpretację indywidualną wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu do organu lub państwowej jednostki organizacyjnej kompletnego i opłaconego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji indywidualnej, została wydana interpretacja indywidualna, stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
Dalej odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Sąd za organem stwierdził, iż nie było podstaw do wydania wnioskowanego zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, potwierdzającego, że w dniu 6 maja 2023 r. została wydana na rzecz X. sp. z o.o. z siedzibą w W. interpretacja indywidualna w sprawie stosowania przepisów ustawy o odpadach.
Istotnym jest, iż niniejsze postępowanie łączy się z równolegle prowadzoną sprawą w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania na rzecz skarżącej Spółki interpretacji indywidualnej, która jak już Sąd wyżej sygnalizował, była przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (w/w wyrok zapadły w sprawie IV SA/Wa 2231/23). W okolicznościach tam prowadzonej sprawy ustalono, iż skarżąca Spółka nie jest podmiotem, który może wystąpić z wnioskiem o interpretację indywidualną na podstawie przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców, co jednoznacznie wynika z treści w/w art. 34 ust. 1 przywołanej ustawy. A zatem, skoro przepis art. 34 ust. 1 ustawy Prawo Przedsiębiorców nie miał zastosowania do skarżącej Spółki, GIOŚ, kierując się przesłankami natury podmiotowej umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w w/w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w przedmiocie stosowania przepisów ustawy o odpadach. To z kolei powoduje, iż w sprawie zaistniały przeszkody natury podmiotowej, które uniemożliwiały załatwienie sprawy zgodnie z otrzymanym wnioskiem.
W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, wynikający z art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców 30-dniowy termin nie mógł wiązać organu, skoro nie zostały zrealizowane wszystkie przesłanki z tego przepisu. Zatem jego upływ (decyzja o umorzeniu postępowania wydana w dniu 2 sierpnia 2023 r.), skoro powołana regulacja prawna nie miała wobec skarżącej zastosowania, nie pociągał za sobą konieczność wydania w sprawie niniejszej żądanego zaświadczenia. Nie odnosił się bowiem do sytuacji skarżącej. Skarżąca Spółka nie mogła tylko z samego faktu upływu terminu do wydania przedmiotowej interpretacji wywodzić korzystnych dla siebie skutków prawnych i faktycznych, przejawiających się wydaniem na jej rzecz wnioskowanego zaświadczenia. A wręcz przeciwnie, takie (pozytywne dla Spółki) rozstrzygnięcie stanowiłoby nadużycia prawa.
Reasumując Sąd stwierdził, iż wydanie w dniu 2 sierpnia 2023 r. przez GIOŚ decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zdaniem Sądu uprawniało (a wręcz obligowało) GIOŚ do wydania postanowienia z dnia 5 września 2023 r. o odmowie wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy na podstawie art. 122f § 1 k.p.a. Skoro postępowanie w sprawie wydania interpretacji zostało z powołanych przyczyn umorzone, to tym samym nie było podstaw do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.
Skargą kasacyjna od powyższego wyroku wniosła X. sp. z o.o.
z siedzibą w W.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj,
-a) art. 34 ust. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. 2024 poz. 236) w zw. z art. 122a § 1, § 2 pkt 1 oraz art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, że organ nie przekroczył w niniejszej sprawie 30 dniowego terminu na wydanie interpretacji indywidualnej oraz, że nie doszło w niniejszej sprawie do milczącego załatwienia sprawy, w konsekwencji czego, zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji,
-b) art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej jako: ustawa o odpadach) oraz z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. 2023 poz. 1270 ze zm., dalej jako: "UFP") i pkt. 43c części llf Załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz.U. 2023 poz. 2111, dalej jako: "UOS") w zw. z art. 122f § 1 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie wystąpił obowiązek świadczenia przez skarżącą daniny publicznej, a w konsekwencji w niniejszej sprawie nie doszło do milczącego załatwienia sprawy, w efekcie czego, zdaniem Sądu I instancji, organ prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi przez Sąd i instancji,
-c) art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. I oraz art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 425, dalej jako. "UIOŚ") w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie, polegające na pominięciu przez Sąd pierwszej instancji, że zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, do kompetencji organów Inspekcji Ochrony Środowiska, w tym Głównego Inspektora Ochrony Środowiska należy kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 54, dalej jako: "POŚ"), w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w szczególności do ustalania, w ramach wykonywanej kontroli, czy dana substancja lub przedmiot, stanowi odpad w rozumieniu ustawy o odpadach, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi przez Sąd I instancji,
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
-a) art. 7 i art. 8 k.p.a., w zw. z art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. oraz art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez niekompletne rozpatrzenie skargi przez Sąd i instancji, polegające na zignorowaniu twierdzeń Strony zawartych w skardze, w szczególności: 1) w zakresie wyjaśnień skarżącej, zgodnie z którymi w przypadku klasyfikacji brykietu z ligniny pohydrolitycznej jako odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach, skarżąca będzie zobowiązana do uzyskania zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów oraz uiszczenia daniny publicznej w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, to jest opłaty skarbowej od zezwolenia na; a) zbieranie odpadów, b) przetwarzanie odpadów, c) zbieranie i przetwarzanie odpadów, zgodnie z pkt. 43c części III Załącznika do ustawy o opłacie skarbowej, a także 2) w zakresie twierdzenia strony o przekroczeniu przez organ terminu 30 dni na wydanie interpretacji indywidualnej, wskazanego w art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców 3) w zakresie wyjaśnień skarżącej o zobligowaniu organu do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy oraz 4) w zakresie argumentacji strony odnośnie dopuszczenia się przez organ dowolnej oceny dowodów, a także wybiórczego traktowania zebranego materiału dowodowego, przejawiającego się w braku odniesienia się przez organ do niektórych dowodów i twierdzeń strony, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi przez Sąd I instancji,
-b) art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 122f § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 oraz 16 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 151 p.ps.a. poprzez brak dostrzeżenia przez Sąd I instancji, że organ wydał postanowienie oparte na wewnętrznie sprzecznej decyzji z dnia 2 sierpnia 2023 r., poprzez którą organ umorzył postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej, jednocześnie zajmując stanowisko merytoryczne sprawie, a zatem z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Naruszenie wskazane w niniejszym punkcie doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji,
-c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz w zw. z art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wyznaczających zakres elementów składowych postanowienia, polegającego na sformułowaniu przez organ uzasadnienia postanowienia w sposób niekompletny. Sąd I instancji pominął, że organ nie odniósł się w należyty sposób w uzasadnieniu postanowienia do twierdzeń skarżącej, zgodnie z którymi w przypadku klasyfikacji brykietu z ligniny pohydrolitycznej jako odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach, skarżąca będzie zobowiązana do 1) uzyskania zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów oraz uiszczenia daniny publicznej w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, to jest opłaty skarbowej od zezwolenia na a) zbieranie odpadów, b) przetwarzanie odpadów, c) zbieranie i przetwarzanie odpadów, zgodnie z pkt. 43c części Ill Załącznika do ustawy o opłacie skarbowej, a także 2) w zakresie twierdzenia Strony o przekroczeniu przez organ terminu 30 dni na wydanie interpretacji indywidualnej, wskazanego w art. 34 ust. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz 3) w zakresie twierdzenia skarżącej, że organ był zobligowany w niniejszej sprawie do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy, co doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji,
-d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w sposób należyty przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku do: 1) podniesionego w skardze twierdzenia Skarżącej, zgodnie z którym w przypadku klasyfikacji brykietu z ligniny pohydrolitycznej jako odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach, skarżąca będzie zobowiązana do uzyskania zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów oraz uiszczenia daniny publicznej w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, to jest opłaty skarbowej od zezwolenia na a) zbieranie odpadów, b) przetwarzanie odpadów, c) zbieranie i przetwarzanie odpadów, zgodnie z pkt. 43c części III Załącznika do ustawy o opłacie skarbowej, 2) znajdującego się w aktach sprawy stanowiska Ministra Klimatu i Środowiska, w którym Minister Klimatu i Środowiska uznał, że wniosek o interpretację indywidualną należy do kognicji GIOŚ, 3) twierdzeń skarżącej, że organ był zobligowany w niniejszej sprawie do wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.
Wobec powyższego skarżąca spółka wnosiła:
1. na podstawie art. 188 p.p.s.a. , o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uwzględnienie skargi złożonej przez stronę i stwierdzenie nieważności postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 września 2023 r., nr DTPO-NP0.413.115.1.2022.EM w całości z uwagi na wydanie go z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 września 2023 r., nr DTPO-NP0.413.115.1.2022.EM w całości z uwagi na wydanie go z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że niniejsza sprawa nie została w dostatecznym stopniu wyjaśniona, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu I instancji, celem ponownego rozpoznania sprawy,
Nadto na podstawie na podstawie art. 200 p.p.s.a. skarżąca wnosiła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który dokonując interpretacji art. 34 ustawy o Prawach przedsiębiorców uznał, podzielił stanowisko organu zgodnie w niniejszej sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej spółki noszącego datę 10 lipca 2023 roku o wydanie w trybie art. 122f § 1 k.p.a. wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy potwierdzającego, że w dniu 6 maja 2023 roku została wydana na rzecz spółki interpretacja indywidualna w sprawie stosowania przepisów ustawy o odpadach odnośnie brykietu wykonanego z ligniny pohydrolitycznej pochodzącej z O. "[...]."
Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o Prawach przedsiębiorcy, przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 34 ust. 2 p.p.). Przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie (art. 34 ust. 3 p.p.). Udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Interpretacja indywidualna winna zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia (art. 34 ust. 5 p.p.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 34 ust. 12 ustawy o Prawach przedsiębiorców interpretacje indywidualna wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wpływu do organu lub państwowej jednostki organizacyjnej kompletnego i opłaconego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie uznaje się, że w dniu następnym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji indywidualnej, została wydana interpretacja indywidualna stwierdzająca prawidłowość stanowiska przedsiębiorcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przepisy działu II rozdziału 8a k.p.a. stosuje się.
Zasadnie w niniejszej sprawie stwierdził organ oddalając wniosek skarżącej o wydanie spornego zaświadczenia, a które to stanowisko podzielił także Sąd I instancji, że postępowanie sprawie wydania indywidualnej interpretacji zostało zakończone decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska decyzją nosząca datę 2 sierpnia 2023 roku umarzającą to postępowanie jako bezprzedmiotowe. Decyzja to jest ostateczna. Wniesiona na powyższą decyzję skarga jak wskazano w stanie faktycznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2024 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2231/23 została oddalono. Natomiast wyrokiem z dnia 25 listopada 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt III OSK 1562/24 oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku sądu I instancji. Zatem w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o umorzeniu postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Wyklucza to tym uznanie, że sprawa ta została zakończona w trybie milczącego załatwienia sprawy. Stanowisko reprezentowane w skardze kasacyjnej prowadziłoby do sytuacji, w której dana, ta sama sprawa została zakończona na dwa wzajemnie wykluczające się sposoby. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy nie jest możliwe kwestionowanie ostatecznej decyzji w przedmiocie umorzenia tego postępowania. Stanowiłoby to nieznany przepisom kodeksu postępowania administracyjnego środek zaskarżenia wydanej tak jak w niniejszej sprawie decyzji o umorzeniu postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania dotyczą de facto decyzji o umorzeniu postępowania i winny być zgłoszone czy to w odwołaniu od decyzji, czy też w skardze na powyższą decyzję lub skardze kasacyjnej. Z urzędu Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomym jest, że tożsame zarzutu podniesiono w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalającego skargę na decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak wspomniano zarzuty te nie zostały uwzględnione co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjne. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. wyrok jaki zapadł w sprawie III OSK 1562/24 wiąże nie tylko strony i sąd który ten wyrok wydał , ale również inne sądy i inne organy państwowe.
Tym samy stan faktyczny w niniejszej sprawie jak i stan prawny nie tylko czyni zbędnym podanie ocenie prawnej zarzuty kasacyjne podniesione w niniejszej sprawie, a wręcz wyklucza poddanie ich takiej ocenie.
Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.