III OSK 2760/22

III OSK 2760/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-08-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Rafał Stasikowski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
II SA/Gl 982/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-02-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 247
art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 982/21 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w M. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 982/21, oddalił skargę Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 czerwca 2021 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. L. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą X z siedzibą w M. zwrócił się do Burmistrza Miasta M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...]." oraz załączył: kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z kartą charakterystyki planowanych do stosowania preparatów; kopię mapy ewidencyjnej obejmującą przewidywany obszar realizowania przedsięwzięcie wraz z terenem jego oddziaływania; załącznik graficzny; wypis z ewidencji gruntów.
Wnioskodawca pismem z dnia 9 września 2016 r. poinformował Burmistrza Miasta M. o przekształceniu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w jednoosobową spółkę kapitałową X sp. z o.o., z siedzibą w M.
Burmistrz Miasta M. decyzją z dnia 16 listopada 2016 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia 5 grudnia 2016 r., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia, z czym nie zgodziło się Stowarzyszenie Mieszkańców [...] z siedzibą w M. - dalej: "Stowarzyszenie" i złożyło odwołanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 5 września 2017 r., nr [...], uchyliło decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia 16 listopada 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 czerwca 2018 r., nr [...], Prezydent Miasta R. wyznaczony został do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie złożonego do Burmistrza Miasta M. wniosku i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.
Prezydent Miasta R., po przeprowadzeniu wymaganego postępowania dla przedsięwzięcia potencjalnie mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71) - dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.", przedłożeniu raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, zgromadzeniu wymaganych opinii i ocen, decyzją z dnia 29 grudnia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 3b - 3h, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1 - 4, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 pkt 1) lit. a), b) i c), pkt 2 i ust. 3, art. 83, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 247, ze zm.) - dalej: "u.u.i.ś.", w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r. poz.1936) oraz art. 4 ust.1 i 2 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1712), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), określił środowiskowe uwarunkowania realizacji ww. przedsięwzięcia.
Stowarzyszenie złożyło odwołanie od powyższej decyzji, w którym akcentowało, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. – dalej: "plan miejscowy", w obszarze 301UR/P, gdzie ma znajdować się projektowana lakiernia, nie ma terenów produkcyjnych, ale tereny usług i rzemiosła, co skutkuje zakazem realizacji innego przeznaczenia terenu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 11 czerwca 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze na ww. decyzję Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zasadniczą kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, czy zamierzone przez wnioskodawcę przedsięwzięcie spełnia warunek zgodności lokalizacji z przepisami planu miejscowego, który zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. stanowi pozytywną przesłankę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W ocenie Sądu meriti w rozpatrywanej sprawie organ I instancji dokonał prawidłowej analizy treści raportu oddziaływania na środowisko, sporządzonego przez wnioskodawcę oraz złożonych przez skarżące Stowarzyszenie petycji opisując szczegółowo proces technologiczny i jego wpływ na środowisko, w tym na oddalony o 80 m najbliższy budynek mieszkalny. Zdaniem Sądu ustalenia organów orzekających w sprawie zostały dokonane nie tylko w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ale także z uwzględnieniem stanowiska zajętego przez wyspecjalizowany w sprawach związanych z ochroną środowiska organem, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Przedłożony raport i jego uzupełnienie spełnia ustawowe wymogi formalne oraz sporządzony został w sposób spójny i pełny.
Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach, po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta Ł. i po zapoznaniu się z dokumentami będącymi w jego posiadaniu, tj. raportem z 2015 r. oraz jego uzupełnieniem z 2016 r., postanowieniem z dnia 12 lipca 2018 r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia oraz jednocześnie określił jego warunki, zarówno dla etapu realizacji, jak i eksploatacji. Znalazło to odzwierciedlenie w punkcie XI sentencji decyzji organu I instancji, w którym nałożono na wnioskodawcę obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu do środowiska oraz emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych do powietrza, w terminie 1 miesiąca po uruchomieniu lakierni i przedłożenie ich wskazanym w decyzji organom. W związku z powyższym sygnalizowane w skardze zagrożenia dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców były przedmiotem rozważań i znalazły odzwierciedlenie w obowiązkach nałożonych decyzją organu I instancji na wnioskodawcę. Raport jest dokumentem prywatnym, lecz jego sporządzenie wymaga wiedzy specjalistycznej. Weryfikacja raportu pod względem merytorycznym jest możliwa tylko wówczas, gdy podmiot kwestionujący raport przedłoży własną ekspertyzę, sporządzoną przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Wojewódzki uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", orzeczono jak w sentencji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie Mieszkańców [...] w M. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciło:
1. naruszenie prawa materialnego, a to:
a) art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w zw. z § 6.2.a i §11 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M., poprzez jego błędną wykładnię w konsekwencji brak zastosowania tego przepisu, podczas gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana sprzecznie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mogące wywrzeć wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżona decyzja naruszała art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez działanie organu z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, wbrew obowiązkowi rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkujące wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z pominięciem pozostałych okoliczności podnoszonych przez skarżącego i ujawnionych w sprawie:
b) art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżona decyzja Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia 29 grudnia 2020 r. została wydana z naruszeniem art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy administracji stanu faktycznego w sprawie, a przejawiające się w przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
c) art. 151 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy w skarżonej decyzji z dnia 29 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta R. określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...]" w sposób sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który określa tereny, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie jako tereny usługowo-rzemieślnicze, a nie produkcyjne.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; orzeczenie o kosztach postępowania, wg norm prawem przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego oraz oświadczyło, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Niniejsza sprawa została rozpoznana stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, natomiast strona przeciwna po doręczeniu jej odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Autor skargi kasacyjnej oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Ta zasada nie ma bezwzględnego charakteru. W rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia prawa materialnego są powiązane z zarzutami naruszenia przepisów postępowania, dlatego zostaną rozpoznane łącznie.
Zasadniczą kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest okoliczność, czy zamierzone przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na budowie lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych, spełnia warunek zgodności lokalizacji z przepisami planu miejscowego, który zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. stanowi pozytywną przesłankę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Zgodnie z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Powołany przepis wyraźnie uzależnia możliwość wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od istnienia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest to podstawowe kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jedynie stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, uprawnia organ administracji publicznej do wydania decyzji pozytywnej, po spełnieniu pozostałych wymogów wynikających z ustawy. A contrario, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ byłby zobligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję i powinna być dokonywana już na etapie wstępnym postępowania. Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, że dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy opierają się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia. To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to ten dokument musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 163/21, LEX nr 315326).
Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie stoi na stanowisku, że plan miejscowy nie przewiduje terenu produkcyjnego, zwłaszcza lakierni przemysłowej. Działki, na których ma być realizowana planowana inwestycja są położone na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 301UR/P - tereny działalności rzemieślniczej i przemysłu, dla którego uchwalono jako przeznaczenie podstawowe; obiekty związane z działalnością wytwórczą, przetwórczą, rzemieślniczą, usługową. Natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne dla tego terenu ustalono; składy, magazyny, drogi dojazdowe i place manewrowe, parkingi, obiekty infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową. W przepisie § 4 planu miejscowego zawarto definicje, w których wskazano, że ilekroć w - przepisach uchwały jest mowa o użytkowaniu podstawowym należy przez to rozumieć ustalony w planie rodzaj użytkowania terenów w obrębie obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, któremu winny być podporządkowane inne rodzaje użytkowania określone jako dopuszczalne, z kolei przez użytkowanie dopuszczalne należy rozumieć ustalony w planie rodzaj użytkowania, który uzupełnia użytkowanie podstawowe lub może z nim współistnieć na warunkach określonych w planie.
W niniejszej sprawie, Sąd Wojewódzki nie zbadał, czy organ dokonał wymaganej analizy planu miejscowego, a zwłaszcza, czy ocenił kartę informacyjną przedsięwzięcia w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjął, że wskazane w planie tereny usługowe i rzemieślnicze nie są tożsame z terenami produkcyjnymi, co miało z kolei bezpośredni wpływ na dokonanie oceny rozstrzygnięcia wydanego przez organy administracji w toku niniejszej sprawy i oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wskazał, że z analizy akt administracyjnych wynika, że od 1984 r., na terenie objętym wnioskiem istniały obiekty przemysłowe, produkcyjne, warsztatowe, magazynowe i usługowe, a sam zakres procesu produkcyjnego wnioskodawcy pozwala uznać, że jego kolejnym etapem będzie lakiernia. Stwierdził, że projektowana lakiernia: "to część całego etapu produkcyjnego.". Tymczasem budynek produkcyjny, w którym ma być prowadzona działalność, został w charakterystyce całego przedsięwzięcia nazwany budynkiem warsztatowo-magazynowym.
W planie miejscowym, w obszarze 301UR/P, gdzie ma znajdować się projektowana lakiernia, nie przewidziano terenów produkcyjnych, ale tereny usług i rzemiosła, co skutkuje zakazem realizacji innego przeznaczenia tego terenu (por. § 3 i 6 planu miejscowego). Stanowisko zaprezentowane w obu wydanych w sprawie decyzjach potwierdza, że nie dokonano wymaganej analizy unormowań planu miejscowego, które zakazują działalności szkodliwej lub uciążliwej dla sąsiednich terenów mieszkaniowych.
Raz jeszcze trzeba zaznaczyć, że podstawowym warunkiem wydania decyzji środowiskowej jest ocena zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. W procesie oceny tej zgodności konieczne jest po pierwsze, prawidłowe określenie charakteru projektowanej inwestycji, i po drugie, prawidłowe zinterpretowanie rodzaju przeznaczenia terenu objętego tą inwestycją, określonego w planie miejscowym. Dlatego ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd Wojewódzki oceni, na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, charakter projektowanej inwestycji oraz dokona jednoznacznej interpretacji rodzaju przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją.
Za trafne należy zatem uznać zarzuty sformułowane przez autora skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. oraz naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), skutkujące wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji zasadny jest zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a.
Przytoczone powody stały się podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej na mocy art. 185 § 1 P.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego należnego stronie skarżącej kasacyjnie orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie wnoszącej skargę kasacyjną należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu, jeżeli został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach zasądzić na rzecz skarżącego Stowarzyszenia Mieszkańców [...] w M. kwotę 357 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kwoty wpisu od skargi kasacyjnej oraz zwrot opłaty za udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie adwokata będącego pełnomocnikiem, obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z późn. zm.).