III OSK 2736/24

III OSK 2736/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski
Rafał Stasikowski
Tamara Dziełakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III SA/Gl 183/24 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-06-12
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 3 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora B. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 183/24 w sprawie ze skargi Polskiej Federacji Związkowej Pracowników Socjalnych i Pomocy Społecznej w W. na decyzję Dyrektora B. w B. z dnia 21 grudnia 2023 r. nr 1/2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2) zasądza od Polskiej Federacji Związkowej Pracowników Socjalnych i Pomocy Społecznej w W. na rzecz Dyrektora B. w B. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 28 września 2023 r. Polska Federacja Związkowa Pracowników Socjalnych i Pomocy Społecznej w W. zwróciła się do B. w B. o udostępnienie następującej informacji publicznej:
1. Czy w okresie od stycznia 2023 r. do chwili obecnej pracownicy tutejszej jednostki otrzymali podwyżki i/lub regulację waloryzacji itp. Jeśli tak, prosimy o wskazanie wysokości (procentowo i kwotowo) tych podwyżek/regulacji oraz miesiąca w którym zostały wypłacone w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska występujące w tutejszej jednostce.
2. Podanie minimalnego, maksymalnego oraz średniego wypłaconego wynagrodzenia zasadniczego (bez pochodnych oraz dodatków wypłaconych przy wynagrodzeniu) pracowników w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska, występujące w tutejszej jednostce, według przedstawionej tabeli - wskazań poszczególnych stanowisk tj. podinspektor, inspektor, główny specjalista, księgowy itd.
Pismem z 26 października 2023 r. (przesłanym skarżącej za pośrednictwem poczty email 27 października 2023 r.) organ udzielił wnioskodawczyni informacji publicznej wskazując na średnią sumę podwyżki od stycznia 2023 r., średnią sumę regulacji płac, procent regulacji od stycznia 2023 r., średnią waloryzację płac od stycznia 2023 r. oraz procentową waloryzację na stanowiskach: (1) urzędniczych kierowniczych; (2) pozostałych urzędniczych; (3) stanowiskach pomocy i obsługi technicznej. Z podziałem na powyższe stanowiska organ wskazał dalej na minimalne, maksymalne oraz średnie wypłacone wynagrodzenie zasadnicze w czerwcu i lipcu 2023 r. dla pracowników jednostki budżetowej B.
W piśmie z 30 października 2023 r. Federacja wezwała organ do pełnego uzupełnienia informacji publicznej, a mianowicie wskazania danych w podziale na wszystkie i poszczególne stanowiska w jednostce budżetowej B. W odpowiedzi na przedmiotowe pismo, 13 listopada 2023 r. organ skierował pismo, w treści którego wezwano skarżącą do wskazania, że udzielenie przetworzonej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie tym wyjaśniono również, że w odniesieniu do pojedynczych stanowisk dotyczących pracowników niewykonujących funkcji publicznej m.in. Główny Księgowy, udostępnienie informacji o zarobkach jest ograniczone z względu na prawo do prywatności w trybie art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej także: "u.d.i.p.").
Udzielając odpowiedzi Federacja podała, że informacja o którą wystąpiła nie stanowi informacji przetworzonej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jednakże działając w ramach ostrożności, wskazano na szczególnie istotny interes publiczny w uzyskaniu żądanej informacji publicznej przejawiający się:
1. Ochroną praworządności - żądane informacje dotyczą osób zatrudnionych, wykonujących określone zadania publiczne na rzecz jednostki organizacyjnej, a ich pozyskanie ma na celu kontrolę i ochronę prawnych reguł postępowania w trakcie realizacji tychże zadań;
2. Ochroną praw pracowniczych - żądane informacje dotyczące wszystkich zapytań (w tym przedmiotowego) mają na celu kontrolę i ochronę praw pracowniczych tj. związanych ze sprawiedliwym, równym i pozbawionym dyskryminacji dostępem do uprawnień pracowniczych;
3. Zapobieganiem nadużyciom finansowym – żądane informacje dotyczą wydatków poczynionych przez jednostkę organizacyjną mającą na celu kontrolę i ochronę zasad wydatkowania środków publicznych.
Decyzją z 21 grudnia 2023 r. organ, w oparciu o art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej także: "k.p.a."), art. 17 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. odmówił udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie. Organ powołał się na przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wskazując, że szczegółowy zakres zapytania wnioskodawczyni w zakresie podwyżek, regulacji oraz waloryzacji B. za okres kilku miesięcy stanowi informację przetworzoną. Do jej sporządzenia niezbędna jest weryfikacja każdej zatrudnionej na danym stanowisku w danym miesiącu osoby, w kartotece wynagrodzeń, a następnie wyliczenie średniej kwoty podwyżki, regulacji bądź waloryzacji oraz jej procent. Wyjaśniono, że w B. zatrudnione są 204 osoby na umowę o pracę oraz 30 osób na umowę zlecenie, zaś sprawami kadrowymi zajmują się wyłącznie dwie osoby. Zatem celem realizacji wniosku, co najmniej jedna z tych osób zmuszona byłaby zaprzestać wykonywania swoich obowiązków. Czas na wykonanie zestawienia żądanego przez wnioskodawczynię mógłby wynieść nawet dwa tygodnie, dezorganizując pracę B. Poza tym, organ w piśmie z 10 października 2023 r. wskazywał na braki kadrowe, bowiem każda absencja wymuszała zastępstwa przez pracowników innych działów. Oprócz tego, automatycznego pozyskania informacji w zakreślonym przez skarżącą kształcie nie umożliwia program informatyczny z którego organ korzysta, co wymagałoby udziału pracownika, poprzez samodzielną analizę danych i sporządzenia na ich podstawie tabelarycznego zbioru danych z wyszczególnieniem grup tych samych stanowisk oraz pojedynczych stanowisk, ze wskazaniem minimalnego, maksymalnego oraz średniego wynagrodzenia z podziałem na poszczególne miesiące. Druga analiza dotyczyłaby wygenerowania nowej informacji wskazującej na procentową i kwotową podwyżkę, regulację lub/i waloryzację wynagrodzenia poszczególnych i wszystkich stanowisk.
Ponadto organ uwzględnił również unormowania wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazujące na ograniczenie prawa do uzyskania informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Podanie wysokości wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach mogłoby z łatwością doprowadzić do identyfikacji konkretnej osoby fizycznej. Potwierdzeniem możliwości ograniczenia dostępu do informacji publicznej zdaniem organu jest także to, że nie wszyscy pracownicy, jak Zastępca Dyrektora ds. gospodarowania zasobami, Zastępca Głównego Księgowego, Główny Księgowy, Informatyk czy Kierowca wykonują funkcje publiczne, stąd przysługuje im prawo do prywatności. Z kolei w kontekście Dyrektora B., wnioskodawczyni została odesłana do oświadczenia majątkowego opublikowanego w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w B.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 czerwca 2024 r. (III SA/Gl 183/24), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a.") w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję, natomiast w pkt 2 w oparciu o 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania. W uzasadnieniu Sąd uznał jako bezsporne to, że Dyrektor B. jako jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego był zobligowany do udostępnienia informacji publicznej, a także to, że wnioskowana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną. Prawidłowo także organ ustalił, że informacja ta stanowi informację publiczną przetworzoną, za czym przemawia charakterystyka czynności i sekwencja działań opisanych w treści decyzji. WSA nie zgodził się jednak, że wnioskodawczyni po skutecznym jej wezwaniu nie wykazała szczególnej istotności dla interesu publicznego uzyskania żądanych danych, Dyrektor B. zaniechał bowiem rozważenia wskazanych przez skarżącą argumentów uzasadniających istnienie po jej stronie interesu w pozyskaniu informacji. Jak zauważył Sąd meriti, nawet uznanie za zbyt ogólnego oznaczenia interesu publicznego przez skarżącą, organ zobligowany był sięgnąć do unormowania płynącego z ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 854 ze zm.). Z istoty ogólnopolskiego związku zawodowego, jakim jest skarżąca, działająca na podstawie art. 11 powołanej ustawy, wynika, że realizuje ona zadania w celu dbałości przestrzegania standardów wykonywania zawodu pracownika socjalnego lub pracownika pomocy społecznej oraz standardów wykonywanej pracy socjalnej, co wynika z wpisu do KRS [...] Dział 3 Rubryka 3 pkt. 1. Sąd podzielił pogląd, zgodnie z którym charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie żądanych informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 366/22). Stąd też, organ wydając decyzję o odmowie udostępnienia skarżącej informacji publicznej naruszył art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p., w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie wydanej decyzji (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 sierpnia 2023 r., III SA/Gl 468/23).
WSA nie podzielił przy tym zapatrywań organu co do ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej, uznając zarzut skarżącej w tej materii za zasadny. Powołując się na stanowisko prezentowane w judykaturze Sąd a quo stwierdził, że informacja o kwocie wydatkowanej na wynagrodzenie zasadnicze w tego rodzaju podmiotach, także z podziałem na rodzaje stanowisk pracy, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu, co odnajduje przełożenie na żądanie wnioskodawczyni sprowadzające się do uzyskania informacji obejmującej wynagrodzenie różnych pracowników jednostki budżetowej B. Skarżąca nie żądała podania informacji o wynagrodzeniach konkretnych, określonych z imienia i nazwiska pracowników ww. jednostki, ale informacji o wynagrodzeniu zasadniczym jego pracowników. Sąd dokonał przy tym także wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na gruncie przepisów Konstytucji RP oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. (sygn. K 17/05).
Ponownie rozpatrując sprawę WSA nakazał organowi uwzględnienie dokonanej przez niego oceny prawnej.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Dyrektor B. zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 zarzucił naruszenie prawa materialnego, przez naruszenie:
1. art. 3 ust. l pkt 1 u.d.i.p. poprzez: niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż wnioskodawczyni wykazała, że uzyskanie przez nią dostępu do informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego;
2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez: niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie naruszał prywatności osób fizycznych zatrudnionych w jednostce.
W oparciu o powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W piśmie z 12 września 2024 r. oświadczono o zrzeczeniu się rozprawy.
Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów, Dyrektor B. stwierdził, że w zakresie wynagrodzeń pracowników w niej zatrudnionych nie dochodzi do naruszenia ochrony praworządności czy nadużyć finansowych. Dyrektor B. stale współpracuje z Zarządem organizacji Związkowej B. Związku Zawodowego Pracowników Administracji Województwa Śląskiego w Katowicach. Działania statutowe skarżącej w powiązaniu z przedstawionym przez nią wyjaśnieniem dotyczącymi wykazania istotności dla interesu społecznego w uzyskaniu informacji, odnoszą się do określonej grupy pracowników, tj. pracowników socjalnych. Natomiast B. zgodnie z treścią statutu zajmują się zarządzaniem i eksploatacją zasobów będących własnością gminy oraz nadzorem nad realizacją zawartych umów w zakresie gminnych nieruchomości. Zasady więc wynagradzania pracowników samorządowych i pracowników socjalnych mogą zatem różnić się między sobą, na co wskazuje ich odmienna specyfika, co nie uzasadnia przyjęcia wykazania istotności dla interesu publicznego podejmowanych przez wnioskodawczynię działań.
W kontekście drugiego zarzutu skargi kasacyjnej Dyrektor B. wyjaśnił, że wniosek skarżącej dotyczył także wynagrodzenia pracowników niewykonujących władzy publicznej. Żądanie zatem informacji objętych wnioskiem nie dotyczyło jawności wydatkowania środków publicznych generalnie, lecz powodowało ujawnienie informacji o wysokości zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnemu pracownikowi, co w świetle orzecznictwa na które powołał się organ podlegało ograniczeniu w dostępie do informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osoby.
Odpowiadając na skargę kasacyjną, Federacja wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nie wniesiono przy tym o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wobec oświadczenia wnoszącego skargę kasacyjną organu o zrzeczeniu się rozprawy i braku żądania jej przeprowadzenia przez skarżącą, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznanie sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym następuje w granicach złożonej skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W analizowanym przypadku nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny także rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna częściowo zawiera usprawiedliwione podstawy.
Zasadny okazał się pierwszy z podniesionych przez organ zarzutów w zakresie naruszenia dyspozycji przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Słowem wstępu należy stwierdzić, iż autor skargi kasacyjnej w zaskarżonym wyroku upatruje nieprawidłowości działania Sądu meriti poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, co wskazuje, iż podmiot ten nie kwestionuje ustaleń WSA, co do przebiegu stanu faktycznego sprawy.
Poza sporem pozostawało tym samym to, że Dyrektor B. jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej, jak również to, że wnioskowana przez Federację informacja stanowi informację publiczną na gruncie u.d.i.p. Spełnione zostały zatem obie przesłanki określone ustawą, tj. podmiotowa i przedmiotowa, warunkujące możliwość uzyskania wnioskowanej informacji. Jednakże z uwagi na zakres złożonego wniosku informacyjnego, a także niezbędne czynności zmierzające do jego realizacji, które szczegółowo opisuje organ w treści wydanej decyzji, uprawnione jest twierdzenie, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, która aby ją udostępnić, zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wymaga od wnioskodawcy wykazania przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Stanowisko to podzielił również Sąd pierwszej instancji i aprobuje je także Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę.
Podobnie i Dyrektor B. stanął na takim stanowisku, w kwestii przetworzonego charakteru żądanej informacji, która nie została skarżącej udostępniona zgodnie z pierwotnym wnioskiem, uzupełnionym pismem z 30 października 2023 r., wzywając Federację do wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanych danych w ramach pisma z 13 listopada 2023 r. W uzyskanej odpowiedzi skarżąca zakwestionowała fakt przetworzonego charakteru tejże informacji, jednocześnie z ostrożności powołując się na trzy okoliczności, które miałaby uzasadniać po jej stronie istnienie szczególnego interesu publicznego, wymaganego przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a mianowicie: ochroną praworządności, bowiem wnioskowane informacje dotyczą osób zatrudnionych i wykonujących określone zadania publiczne na rzecz jednostki organizacyjnej, a ich pozyskanie ma na celu kontrolę i ochronę prawnych reguł postępowania w trakcie realizacji tychże zadań; ochroną praw pracowniczych, ponieważ wnioskowane dane dotyczące wszystkich zapytań mają na celu kontrole i ochronę praw pracowniczych tj. związanych ze sprawiedliwym, równym i pozbawionym dyskryminacji dostępem do uprawnień pracowniczych; zapobieganiem nadużyciom finansowym, gdyż żądane informacje dotyczą wydatków poczynionych przez jednostkę organizacyjną mającą na celu kontrolę i ochronę zasad wydatkowania środków publicznych.
Dodatkowo Sąd uzasadniając słuszność argumentacji skarżącej, co do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w zakresie wnioskowanych danych powołał się na status Federacji wynikający z ustawy o związkach zawodowych i jej zadania, które ujawnione zostały w Dziale 3 Rubryce 3 pkt 1 Krajowego Rejestru Sądowego.
Powyższe założenia w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego są jednak błędne, co determinowało konieczność uwzględnienia zarzutu określonego w pkt 1 skargi kasacyjnej.
Należy zauważyć, że pracownicy socjalni, jak też i pracownicy pomocy społecznej to grupa pracowników, których wynagrodzenie regulowane jest stosownym aktem prawnym. Podobnie zresztą rzecz ma się w przypadku pracowników samorządowych, za których uważa się także i pracowników socjalnych czy pracowników pomocy społecznej. Sposób ustalania wynagrodzenia wszystkich tych grup pracowników aktualnie wynika z unormowana zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (tj. Dz.U. 2024 poz. 1638 ze zm.; dalej także: "rozporządzenie), wydanego na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 37 ust. 1 ustawy 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. 2008 nr 223 poz. 1458 ze zm.). Rozporządzenie to określa zatem m.in. warunki i sposób wynagradzania pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, w tym minimalny poziom wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach (§ 1 pkt 5).
Fakt natomiast uregulowania materii wynagrodzeń pracowników socjalnych i pomocy społecznej oraz pracowników samorządowych w tym samym akcie prawnym nie powoduje, że rola i charakter wykonywanej przez obie kategorie pracowników pracy są do siebie zbliżone. Inne bowiem są zadania pracowników samorządowych różnych szczebli i specjalności, a zdecydowanie inne są zadania i kompetencje pracowników socjalnych i pomocy społecznej, które wynikają m.in. z art. 116 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2004 nr 64 poz. 593 ze zm.) określającego warunki umożliwiające zostanie pracownikiem socjalnym. Materia ta zawiera zatem kompleksowe i całkowicie odrębne uregulowanie względem grupy pracowników samorządowych, uwzględniając dodatkowo odmienności wynikające ze specyfiki realizowanych zadań obu tych kategorii pracowników.
Wskazany przez skarżącą sposób wykorzystania wnioskowanych informacji i odmienności dotyczące pracowników socjalnych i pomocy społecznej w zestawieniu z pracownikami samorządowymi wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji nie uprawniał do uznania, iż wypełnia to wymóg wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, bowiem założenia wskazane przez Federację były na tyle ogólne, że nie sposób jednoznacznie określić, jak faktycznie spożytkowane zostaną rzeczone informacje i jak przyczyni się to do polepszenia funkcjonowania administracji i jej struktur, bądź jej naprawy, czy też wpłynie to na dobro ogółu lub też jak informacje te realnie wpłyną na poprawę sytuacji pracowników socjalnych i pomocy społecznej zważywszy, że organ zarówno w treści decyzji, jak też i skardze kasacyjnej podniósł, iż w jego strukturach nie dochodzi do nieprawidłowości czy naruszeń ochrony praworządności lub też nadużyć finansowych i na tym obszarze Dyrektor B. stale współpracuje z Zarządem Organizacji Związkowej B. Związku Zawodowego Pracowników Administracji Województwa Śląskiego w Katowicach. Uzasadnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego nie może być także zakres działalności statutowej skarżącej, który również został określony w sposób na tyle ogólnikowy, iż nie można ostatecznie odczytać celu tej działalności i wpływu uzyskania żądanej informacji na poprawę standardów pracy czy płacy ogólnie pojętych pracowników socjalnych. Nie jest zatem wystarczające określenie w statucie czy też akcie założycielskim danego podmiotu zadań, które w sposób jedynie fragmentaryczny i stosunkowo szeroki wskazują kierunki działalności tego podmiotu, aby móc mówić o wypełnieniu przesłanki uwarunkowanej przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Wydając decyzję organ słusznie zatem stanął na stanowisku, że Federacja nie wykazała wymaganej w przypadku żądania udostępnienia informacji publicznej o charakterze przetworzonym przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1, co z kolei uprawniało Dyrektora B. do odmowy jej udostępnienia.
Z uwagi natomiast na skuteczność pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny zwolniony był z oceny drugiego zarzutu wskazanego przez autora skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze wskazaną argumentację, uznając że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 203 pkt 2 p.p.s.a.