III OSK 2733/22

III OSK 2733/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Jezielska /sprawozdawca/
Małgorzata Pocztarek
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SAB/Rz 57/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2022-07-05
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2022 r. sygn. akt II SAB/Rz 57/22 w sprawie ze skargi P.D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od P.D. na rzecz Komendanta Miejskiego Policji w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 lipca 2022 r. (sygn. akt II SAB/Rz 57/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.D. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity na dzień orzekania przez WSA Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że 10 marca 2022 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej policjanta R.S., poprzez udostępnienie: 1. skanu listy obecności za miesiąc luty 2022 r.; 2. skanu ewidencji wyjść poza Komendę i powrotów w godzinach pracy; 3. skanów notatek z rozmów dyscyplinujących z ostatnich 2 lat; 4. podanie informacji o ilości postępowań dyscyplinarnych; 5. podanie sygnatur wszystkich postępowań dyscyplinarnych od początku służby; 6. czy ww. po służbie zabiera broń służbową do domu; 7. kiedy odbywał ostatnie szkolenie strzeleckie; 8. podanie daty ostatniego badania przez psychiatrę; 9. podanie daty ostatniego badania alkomatem przed pracą i w trakcie pracy; 10. podanie imienia i nazwiska osoby nadzorującej i kontrolującej jego decyzje procesowe.
W odpowiedzi, pismem z 23 marca 2022 r., Komendant Miejski Policji poinformował skarżącego w zakresie pkt 4 - 5 wniosku, tj. podania informacji o ilości postępowań dyscyplinarnych oraz podanie sygnatur wszystkich postępowań dyscyplinarnych od początku służby, że funkcjonariusz nie był karany dyscyplinarnie oraz nie miał prowadzonych ani też nie toczą się przeciwko niemu postępowania dyscyplinarne. W zakresie żądania zawartego w pkt 7 wniosku Komendant poinformował, że funkcjonariusz ostatnie szkolenie strzeleckie odbył 5 października 2021 r. Odnosząc się do żądania zawartego w pkt 10 wniosku w zakresie "podania imienia i nazwiska osoby nadzorującej i kontrolującej decyzje procesowe" policjanta organ poinformował, iż zgodnie z art. 326 k.p.k. kontrolę i nadzór nad postępowaniem przygotowawczym w zakresie, w jakim go sam nie prowadzi, sprawuje prokurator, który jest obowiązany czuwać nad prawidłowym i sprawnym przebiegiem całego postępowania. Działalność prokuratury regulują przepisy zawarte w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze. Natomiast w zakresie pkt 1 wniosku dotyczącego skanu listy obecności za miesiąc luty 2022, pkt 2 – skanu ewidencji wyjść poza Komendę i powrotów w godzinach pracy, pkt 3 – skanu notatek z rozmów dyscyplinujących z ostatnich 2 lat oraz pkt 6 - czy policjant po służbie zabiera broń służbową do domu, Komendant poinformował, że przedmiotowe żądanie nie może być zrealizowane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176; dalej jako: u.d.i.p.), gdyż nie odpowiadałoby to celowi ani funkcji ww. ustawy. Zdaniem Komendanta zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji, dlatego informacja odnosząca się do miejsca deponowania broni służbowej przez policjanta nie może stanowić informacji publicznej. Ujawnienie i to publiczne takiej wiedzy wiązać się może zarówno z zagrożeniem bezpieczeństwa funkcjonariusza i jego rodziny, jak również taktyki realizacji wykonywanych przez niego zadań służbowych. W zakresie pkt 8 wniosku Komendant poinformował, że żądanie to należy uznać za bezprzedmiotowe, gdyż Komendant nie dysponuje taką informacją. Organ wyjaśnił, że dokumentacja medyczna nie stanowi informacji publicznej, przy czym z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016) wynika, że zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych oraz przetwarzania danych genetycznych, danych biometrycznych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej lub danych dotyczących zdrowia, seksualności lub orientacji seksualnej tej osoby. Ponadto jedną z podstawowych zasad dostępu do informacji publicznej, zawartą w art. 4 ust. 3 u.d i p., jest fakt posiadania żądanych informacji przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia. W zakresie pkt 9 wniosku organ poinformował, że w Komendzie Miejskiej Policji nie prowadzi się badań alkomatem przed pracą i w trakcie pracy. Nadzór nad policjantami podczas służby i przed przystąpieniem do niej (m.in. kontrola stanu trzeźwości) sprawowany jest i rozpoczyna się podczas odprawy do służby, której jednym z podstawowych elementów jest sprawdzenie stanu psychofizycznego funkcjonariusza dokonywane przez bezpośredniego przełożonego. Badania na stan trzeźwości prowadzone są wówczas, gdy stan trzeźwości funkcjonariusza stawiającego się do służby budzi jakiekolwiek wątpliwości. Zdaniem organu wniosek w zakresie żądania udostępnienia konkretnych dokumentów (ich kopii lub skanów) nie dotyczy informacji publicznej i nie może on być w tym zakresie realizowany w trybie u.d.i.p., gdyż nie można dowolnie interpretować wniosku oraz swobodnie go rozszerzać bądź zawężać, zaś na wnioskodawcy ciąży obowiązek sformułowania wniosku w sposób na tyle jednoznaczny i precyzyjny, aby mógł on zostać rozpoznany w pełnym oczekiwanym przez stronę zakresie. W związku z tym Komendant wyjaśnił, że w zakresie pkt 1-3, 6 oraz 8-9 wniosek nie może być zrealizowany w trybie u.d.i.p., ponieważ skarżący zwrócił się o skany dokumentów i ewidencji służbowych oraz dane, które nie są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bądź nie stanowią informacji publicznej. Skoro więc wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., to organ do którego złożono wniosek jest zobligowany jedynie do zawiadomienia o tym fakcie wnioskodawcy i należy dokonać tego w formie pisemnej informacji.
W skardze na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wnosząc o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku i uznanie bezczynności organu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji wniósł o jej odrzucenie, a w razie uznania braku podstaw do odrzucenia skargi – o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi organ wyjaśnił, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a skarżący nie wniósł ponaglenia, które przysługuje na bezczynność lub przewlekłość. Podniesiono także, że wniosek skarżącego jest jednym z wielu wniosków złożonych przez niego do organu w trybie u.d.i.p., co kwalifikuje jego zachowanie jako uporczywe i zmierzające do nadużycia prawa do informacji publicznej.
Oddalając skargę WSA podał, że w terminie ustawowym organ sporządził pismo stanowiące odpowiedź na wniosek o dostęp do informacji publicznej skarżącego z 9 marca 2022 r. W ocenie WSA pismo informujące zawiera odpowiedź organu co do pytań objętych pkt 1, 2, 3 i 6 wniosku skarżącego. Wskazano, że informacje zawarte w ewidencji wyjść poza Komendę i powrotu w godzinach pracy lub służby, jak również informacje zawarte w listach obecności za miesiąc luty 2022 r. nie są informacją publiczną. Informacje tego rodzaju mają charakter typowo wewnętrzny, nie są skierowane na zewnątrz struktur administracyjnych, w tym wypadku poza Komendę, a mają służyć potrzebom przestrzegania norm czasu służby przez funkcjonariuszy i są wytwarzane w związku z koniecznością pełnienia nadzoru przez ich przełożonych służbowych. Dane tego rodzaju nie mają jakiegokolwiek przełożenia na sytuację prawną podmiotów zewnętrznych, a tym samym nie mają waloru publicznego. Lista obecności funkcjonariuszy i ewidencja wyjść poza Komendę nie stanowią informacji publicznej, gdyż służą tylko i wyłącznie wymianie informacji wewnątrz ogniw aparatu administracyjnego i mogą stanowić oparcie dla aktów i czynności z zakresu zarządzania personelem podmiotu administracyjnego. WSA podzielił także stanowisko organu, że wszelkie informacje związane z miejscem deponowania broni służbowej przez policjanta nie mogą zostać ujawnione osobom prywatnym, nawet w trybie dostępu do informacji publicznej. Ujawnianie takiej wiedzy na zewnątrz mogłoby grozić powstaniem istotnego niebezpieczeństwa dla funkcjonariusza i jego rodziny, jak również dla sposobu realizacji wykonywanych przez Policję zadań służbowych. Wskazano, że nawet potrzeba kontroli społecznej nie usprawiedliwia tego typu żądania. W ocenie WSA dane o miejscu deponowania broni służbowej również mają charakter wyłącznie wewnętrzny, których ujawnienie nie leżałoby w interesie Policji i w interesie społecznym. Podniesiono przy tym, że prawo do informacji publicznej nie oznacza dostępu do wszelkiego rodzaju danych publicznych i nie może być wykorzystywane do pozyskiwania wszelkich informacji, gdyż w pewnych okolicznościach prowadziłoby to do zaprzeczenia idei dostępu do danych o charakterze publicznym. Zdaniem WSA odpowiedź organu została sporządzona w przepisanym ustawowo terminie, zawiera pełne ustosunkowanie się do treści zgłoszonych żądań, podstawę prawną i przekonujące wyjaśnienie przyczyny, dla których wobec określonych danych, nie mogą być stosowane przepisy u.d.i.p. Natomiast WSA uznał, że wniosek Komendanta o odrzucenie wniesionej skargi jest niezasadny, gdyż skargę na bezczynność organu w zakresie braku udostępnienia informacji publicznej wnosi się bez uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji.
Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiódł P.D., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego tj.:
- art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 1 i art. 2 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że żądane przez skarżącego informacje w postaci skanu listy obecności funkcjonariusza policji oraz skanu ewidencji jego wyjść poza Komendę i powrotów w godzinach pracy nie stanowią informacji publicznej, co skutkowało bezpodstawną odmową udostępnienia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji;
- art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne przyjęcie, że żądana przez skarżącego informacja publiczna w postaci informacji dotyczącej broni służbowej funkcjonariusza policji podlega ograniczeniu, w sytuacji gdy brak jest przepisu ustawy, która zakazywałaby udostępnienia organowi informacji publicznej w tym przedmiocie;
- art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 14 w zw. z art. 16 ust. 1 u.i.d.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez WSA, że Komendant Miejski Policji nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej i oddalenie skargi, w sytuacji gdy podmiot nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej w całościowym zakresie, jak również nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, zaś w przypadku powołania się na nieposiadanie poszczególnych informacji, nie uzasadnił należycie, a także nie uprawdopodobnił faktu nieposiadania informacji publicznej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oświadczając że zrzeka się rozprawy.
W uzasadnieniu powyższych zarzutów pokreślono, że funkcjonariusze policji są osobami pełniącymi funkcję publiczną, a zatem informacje ich dotyczące stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Przytoczono orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, w których uznano, że informacja dotycząca udostępnienia listy obecności funkcjonariusza Służby Więziennej należy do zakresu przedmiotowego u.d.i.p. i nie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej w trybie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Lista taka nie odnosi się do sfery prywatnej funkcjonariusza, a ma ścisły związek z pełnioną przez funkcjonariusza służbą publiczną. Powołano także wyrok, w którym WSA stwierdził, że lista obecności pracownika organu administracji publicznej stanowi informację publiczną, bowiem dotyczy organizacji pracy w tym organie oraz służy weryfikacji sposobu, w jaki pracownik wywiązuje się ze swoich obowiązków w tym zakresie. Ujawnianie takich danych uzasadnione jest wymogiem bezwzględnej transparentności zasad funkcjonowania i organizacji pracy w organach administracji. Także w zakresie przypisania waloru informacji publicznej ewidencji wyjść powołano się na wyrok WSA w Rzeszowie, zgodnie z którym informacja w zakresie sposobu ewidencjonowania i rozliczania czasu pracy lekarzy jest informacją o organizacji podmiotu, w związku z czym stanowi informację o sprawach publicznych, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a także na wyrok WSA w Szczecinie, w którym stwierdzono, że Służba Więzienna realizuje zadania w zakresie wykonywana tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności, natomiast w jednostce organizacyjnej prowadzi się listy obecności, roczne karty ewidencji obecności funkcjonariusza w służbie, ewidencję wyjść w godzinach służbowych oraz ewidencję przedłużonego czasu służby. Dokument ten pozostaje zatem w ścisłym związku z pełnioną przez funkcjonariusza służbą publiczną. W zakresie punktu 6 wniosku, dotyczącego broni służbowej podano, że brak jest ograniczenia ustawowego, który zakazywałby udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej, zaś normy regulujące zarówno tryb, jak i zasady dostępu do informacji publicznej winny być wykładane z poszanowaniem podstawowej reguły in dubio pro libertate. Natomiast odnośnie do żądania skarżącego opisanego w punkcie 8 wniosku podniesiono, że organ nie wskazał, że policjant nie był poddawany badaniom psychiatrycznym. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie jest wystarczające, że adresat wniosku poda, że nie posiada informacji publicznej, ale powinien to jeszcze uprawdopodobnić poprzez wyjaśnienie powodów, dla których w posiadaniu określonej informacji się nie znajduje, a przedstawione powody muszą być wiarygodne. W związku z tym zdaniem skarżącego kasacyjnie Komendant Miejski Policji nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej w powyżej opisanym zakresie, jak również nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, zaś WSA niezasadnie oddalił skargę.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Miejski Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie organu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.
Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy podkreślić, że granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy, determinując zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11). Zatem zainicjowane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza się bowiem wyłącznie do kontroli legalnej orzeczenia Sądu I instancji i rozpatrzenia wyszczególnionych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W związku z tym do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie, zaś przy naruszeniu prawa procesowego – wskazanie przepisów tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy - treść orzeczenia (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11). Podkreślenia także wymaga, że uzasadnienie skargi kasacyjnej jest jej niezbędnym elementem i powinno zawierać szczegółowe uzasadnienie stawianych zarzutów. Wymóg ten wynika z treści art. 176 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06).
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada powyższym wymogom.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 1 i art. 2 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że informacje w postaci skanu listy obecności funkcjonariusza policji oraz skanu ewidencji jego wyjść poza Komendę i powrotów w godzinach pracy nie stanowią informacji publicznej. Tak skonstruowany zarzut kasacyjny nie można uznać za skuteczny.
Należy podnieść, że przez powołanie podstawy kasacyjnej należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07, wyrok NSA z 7 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2019/12, wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12, wyrok NSA z 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1573/12, wyrok NSA z 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11, wyrok NSA z 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2496/10, wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10). Zatem warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i jego uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący kasacyjnie miał na uwadze. Należy zaś zauważyć, że zarówno art. 61 Konstytucji RP, jak i art. 1 oraz art. 2 u.d.i.p. składają się z kilku ustępów, zaś skarżący kasacyjnie nie podał, który z nich w jego ocenie został naruszony i chociażby z tego powodu należałoby uznać zarzut ten za bezzasadny. Nawet jednak gdyby przyjąć, biorąc pod uwagę także treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, że w odniesieniu do art. 1 u.d.i.p. chodziło o ustęp 1 tego artykułu, to także tak zrekonstruowany zarzut nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Jak wskazano bowiem wyżej, w skardze kasacyjnej nie jest wystarczające wyłącznie podanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały naruszone przez Sąd I instancji. Należy także określić, czy naruszenie to polegało na ich niewłaściwym zastosowaniu czy błędnej interpretacji, a także stanowisko swoje uzasadnić. W skardze kasacyjnej nie tylko nie określono, czy naruszenie powołanego przepisu nastąpiło przez jego błędną interpretację czy niewłaściwe zastosowanie, ale także zarzutu tego właściwie nie uzasadniono, poza przytoczeniem kilku orzeczeń sądów administracyjnych, które nie zostały poddane kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz stwierdzeniem, że żądana informacja publiczna w zakresie skanu listy obecności funkcjonariusza i skanu ewidencji jego wyjść poza Komendę i powrotów w godzinach pracy jest informacją publiczną. Należy podnieść, że argumentacja skargi kasacyjnej może odwoływać się do orzecznictwa sądów administracyjnych, ale nie może się ograniczać wyłącznie do ich przytoczenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy powoływane wyroki zapadły w różnych stanach faktycznych, odmiennych od przedmiotowej sprawy. Zatem zarówno sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej, jak i jego uzasadnienie w ogóle nie pozwala na merytoryczne odniesienie się do niego, gdyż – jak wskazano wyżej - NSA nie rozpoznaje sprawy, w takim zakresie, jak czyni to Sąd I instancji, lecz kierunek czynności kontrolnych, jakie może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie zaś nie tylko nie przedstawił własnej argumentacji, ale także nie zakwestionował skutecznie stanowiska WSA, który zakwalifikował żądane dokumenty jako dokumenty wewnętrzne. W związku z tym podniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest także skuteczny zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne przyjęcie, że informacja dotycząca broni służbowej funkcjonariusza Policji podlega ograniczeniu, podczas gdy brak jest przepisu ustawy, która zakazywałaby udostępnienia organowi informacji publicznej w tym przedmiocie.
Należy zauważyć, że art. 61 ust. 3 Konstytucji RP określa w jakich wypadkach następuje ograniczenie prawa do informacji publicznej stanowiąc, że może to nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Jednakże powołany nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia podjętego przez WSA. Wprawdzie powołany artykuł Konstytucji RP, łącznie z jego ust. 1 i 2, określa zakres i charakter prawa do informacji publicznej, a także kryteria wg których dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, ale zgodnie z art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Taką regulację stanowią przepisy u.d.i.p. W związku z tym zarzucając niezasadne ograniczenia prawa do informacji publicznej skarżący kasacyjnie nie może powoływać się wyłącznie na przepis konstytucyjny, lecz winien wskazać, jaki przepis u.d.i.p. i z jakich powodów w cenie skarżącego kasacyjnie został naruszony. Tymczasem ani w petitum skargi, ani w jej uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej takiego przepis u.d.i.p. nie wskazał, a w związku z tym zarzut ten jest nieskuteczny.
Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 14 w zw. z art. 16 ust. 1 u.i.d.p. to w pierwszej kolejności należy wskazać, że także w tym zakresie zarzut nie został sformułowany prawidłowo. Należy bowiem zauważyć, że art. 14 u.d.i.p. składa się z dwóch ustępów, a skarżący kasacyjnie nie wskazał, który z nich w jego ocenie został naruszony. Ponadto przepis art. 14 u.d.i.p. w ust. 1 stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, natomiast w ustępie 2 określa, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Przepis ten określa zatem jedynie techniczne sposoby udzielenia wnioskowanej informacji. Natomiast sam obowiązek załatwienia wniosku przez podmiot zobowiązany oraz termin w jakim powinno to nastąpić jest uregulowany w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., który w skardze kasacyjnej w ogóle nie został powołany. Z kolei art. 16 ust. 1 u.d.i.p. dotyczy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a zatem przepis ten w ogolę w przedmiotowej sprawie nie był stosowany, skoro skarga dotyczy bezczynności organu. Ponadto z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że powołane zarzuty odnoszą się jedynie do kwestii udzielenia przez podmiot zobowiązany odpowiedzi odnośnie do pytania dotyczącego daty ostatniego badania funkcjonariusza policji przez psychiatrę. Przy czym skarżący kasacyjnie zarzucił lakoniczność udzielonej odpowiedzi oraz brak uprawdopodobnienia okoliczności nieposiadania żądanej informacji, podczas gdy przywołane w zarzucie przepisy prawa w ogóle do tego się nie odnoszą. Zatem także w tym zakresie zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie dla pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.