III OSK 2733/21

III OSK 2733/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Przemysław Szustakiewicz
Symbol z opisem
6145 Sprawy dyrektorów szkół
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1687/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-01-28
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1148
art. 63 ust. 10
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1587
§ 1 ust. 2 pkt 4, § 4 ust, 2 pkt 2, oraz § 8 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Edukacji z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola,  publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1687/19 w sprawie ze skargi A.O. na zarządzenie Wójta Gminy M. z dnia 30 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. O. na rzecz Wójta Gminy Michałowice kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1687/19 oddalił skargę A. O. (dalej jako skarżący) na zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] zatwierdzające konkurs na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...].
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], zmienionym zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ogłosił konkurs na stanowisko dyrektora ww. publicznej szkoły podstawowej w [...]. Konkurs odbył się w dniu 18 kwietnia 2019 r. i wpłynęły do niego 3 oferty, w tym oferta skarżącego, który od 1990 r. pełnił nieprzerwanie funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...]. Badając oferty pod względem formalnym komisja konkursowa stwierdziła, że dokumenty złożone przez skarżącego są wadliwe, nie spełniają wymagań formalnych określonych w § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1587) zwanego dalej rozporządzeniem, jak również w ogłoszeniu. Złożone kopie dokumentów posiadają adnotację "Oryginał dokumentu przedstawiono do wglądu w dniu 25.03.2019 r. Sekretarz Szkoły K. J. N.". W adnotacji brak jest oznaczenia szkoły lub pieczęci szkoły, której sekretarzem jest osoba dokonująca adnotacji, miejsca jej sporządzenia oraz oświadczenia o poświadczeniu zgodności kopii z oryginałem. W związku z powyższym uchwałą nr [...] Komisja Konkursowa odmówiła dopuszczenia skarżącego do dalszego postępowania w konkursie. Uchwała została podjęta w głosowaniu jawnym. Kandydatem na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] wybrana została M. W., uzyskując bezwzględną większość głosów komisji konkursowej.
W ocenie Sądu zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] zatwierdzające konkurs na stanowisko, wbrew stanowisku skarżącego, jest prawidłowe. Podkreślono, że ogłoszenie o konkursie zostało sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia. Zawierało określenie wymagań, jakie powinna spełniać osoba przystępująca do konkursu poprzez odesłanie do przepisów rozporządzenia oraz wykaz dokumentów, które kandydat powinien złożyć w ofercie i ich prawidłową formę. Nie budzą wątpliwości interpretacyjnych także wymogi określone w treści § 1 ust, 2 pkt 4 lit e, g, l i m rozporządzenia, gdzie wyraźnie nałożono na kandydata wymóg złożenia "poświadczonych przez kandydata za zgodność z oryginałem kopii" dokumentów i zaświadczeń w nich wskazanych. Nie jest też sporne w sprawie, że skarżący nie złożył wymaganych dokumentów w formie przewidzianej w ww. przepisach. Złożone kopie posiadają adnotację "Oryginał dokumentu przedstawiono do wglądu w dniu 25.03.2019 r. Sekretarz Szkoły K. J. N.". Wskazana osoba nie została przez komisję konkursową uprawniona do poświadczania kopii na okoliczność przeprowadzenia konkursu. Jak słusznie stwierdził organ, w adnotacji brak jest oznaczenia szkoły lub pieczęci szkoły, której sekretarzem jest osoba dokonująca adnotacji, miejsca jej sporządzenia oraz oświadczenia o poświadczeniu zgodności kopii z oryginałem. Tymczasem pozostali kandydaci złożyli oferty z wymaganymi kompletnymi dokumentami, w formie prawidłowo sporządzonej. Zatem skarżący zasadnie nie został dopuszczony do konkursu, a zarządzenie zatwierdzające konkurs było prawidłowe.
Zwrócono przy tym uwagę, że w sprawie nie było potrzeby ani podstawy wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych, gdyż żaden przepis ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148) ani rozporządzenia nie przewiduje obowiązku stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu konkursowym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:
1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego w związku z § 1 ust. 2 pkt 4, § 4 ust, 2 pkt 2, oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia polegające na:
a) uznaniu, że potwierdzenie załączników za zgodność z oryginałem (nie podpisanie osobiście przez skarżącego niektórych dokumentów składanych wraz z ofertą) przez inną osobę niż kandydat (skarżący) jest równoznaczne z brakiem wszystkich dokumentów wskazanych w ogłoszeniu o przeprowadzeniu konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...], ul.[...],
b) uznaniu, że odmowa dopuszczenia skarżącego do udziału w kolejnym etapie postępowania konkursowego znajdowała swoje uzasadnienie w przepisach prawa, podczas gdy organ prowadzący powinien unieważnić konkurs oraz zarządzić ponowne jego przeprowadzenie w związku z nieuzasadnionym niedopuszczeniem skarżącego do postępowania konkursowego na Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...];
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego w związku z § 1 ust. 2 pkt. 4 lit. e, g, l i m rozporządzenia poprzez oddalenie skargi poprzedzone błędną wykładnią przepisów rozporządzenia polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że przedstawione przez skarżącego dokumenty (dokument potwierdzający posiadanie wymaganego wykształcenia, w tym dyplomu ukończenia studiów wyższych lub świadectwa ukończenia studiów podyplomowych z zakresu zarządzania albo świadectwa ukończenia kursu kwalifikacyjnego z zakresu zarządzania oświatą, zaświadczenie lekarskie o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowniczym, akt nadania stopnia nauczyciela mianowanego lub dyplomowanego, karta oceny pracy), które zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez sekretarza Szkoły Podstawowej im. [...] w [...] nie spełniają wymogów z § 1 ust. 2 pkt 4 lit. e, g, l i m rozporządzenia;
3) § 1 ust. 4 rozporządzenia poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie nie było potrzeby ani podstawy wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych, podczas gdy przepis ten stanowi, że na żądanie organu prowadzącego publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę kandydat jest obowiązany przedstawić oryginały dokumentów, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 4 lit. d-g, I i m;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego w związku z § 4 ust, 2 pkt 2 oraz § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia polegające na nieuwzględnieniu skargi pomimo naruszenia przez organ prowadzący przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy powinien on unieważnić konkurs oraz zarządzić ponowne jego przeprowadzenie w związku z nieuzasadnionym niedopuszczeniem skarżącego do postępowania konkursowego na Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...];
5) art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. ze względu na brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W procedurze konkursu na dyrektora szkoły nie mają zastosowania zasady prowadzenia postępowania administracyjnego i przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Celem procedury konkursowej nie jest załatwienie czyjejś sprawy indywidualnej, lecz wyłonienie dyrektora szkoły w postępowaniu. Procedura konkursowa bazuje na rywalizacji kandydatów i z tego powodu jej aspekt procesowy wymaga zapewnienia realizacji takich cech, jak równość szans kandydatów, bezstronność i obiektywizm konkursu. Komisja konkursowa jest zobowiązana do przeprowadzenia konkursu z zapewnieniem równych szans kandydatom i temu m.in. służy jawne określenie wymaganych dokumentów, takich samych dla wszystkich kandydatów, zakreślenie terminu do składania ofert i komisyjne ich badanie. To w interesie składającego ofertę leży jej prawidłowe przygotowanie, w oparciu o podane do wiadomości publicznej wymagania (por. wyrok NSA z 12 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1032/19).
Nie oznacza to, że procedura konkursowa jest tak uregulowana, że jakiekolwiek nawet najmniejsze uchybienie na etapie składania ofert skutkuje odrzuceniem danej oferty. Mogą zaistnieć takie uchybienia, które nie mają znaczenia dla oceny spełnienia przez uczestnika konkursu warunków formalnych i wówczas należy dokonać oceny takiego uchybienia w sposób zindywidualizowany, bez zakładania a priori konieczności każdorazowego odrzucenia takiej oferty.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że zarzuty te nie obejmują błędnego lub nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności skarżący kasacyjnie nie zarzuca błędne przyjęcie braku udzielenia jakiegokolwiek potwierdzenia za zgodność z oryginałem kopii dokumentów wskazanych w skardze kasacyjnej. Tym samym należy przyjąć, że stan faktyczny ustalony tak przez Wójta Gminy [...], jak i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowy.
Nie jest zasadny zarzut dokonania błędnej wykładni art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego oraz w związku z § 1 ust. 2 pkt 4 lit. e, g, l i m, § 4 ust. 2 pkt 2 oraz § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia poprzez uznanie, że potwierdzenie niektórych załączników za zgodność z oryginałem przez inną osobę niż kandydat jest równoznaczne z brakiem takich dokumentów wskazanych w ogłoszeniu o przeprowadzeniu konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w [...], co miałoby skutkować wadliwą odmową dopuszczenia skarżącego do udziału w kolejnym etapie postępowania konkursowego. Jest to podstawowy zakres zarzutów skargi kasacyjnej i ocena zasadności tych zarzutów determinuje sposób rozstrzygania w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu i tak wyłonionemu kandydatowi nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora. Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie zastosowany tryb określony w ww. przepisie i Wójt Gminy [...] nie odmówił powierzenia stanowiska dyrektora wybranej przez komisję konkursową kandydatce.
Tryb przeprowadzenia konkursu reguluje rozporządzenie i zgodnie z jego § 1 ust. 2 pkt 4 każdy z kandydatów jest zobowiązany przedłożyć wymagane w tym przepisie dokumenty. Dokumenty te można podzielić na dwie grupy: do pierwszej należą te dokumenty, które pochodzą od samego kandydata i zostały przez niego wytworzone – np. uzasadnienie przystąpienia do konkursu wraz z koncepcją funkcjonowania szkoły (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia), życiorys z opisem przebiegu pracy zawodowej (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. b rozporządzenia), oświadczenie obejmujące dane osobowe kandydata (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. c rozporządzenia), oświadczenie, że przeciwko kandydatowi nie toczy się postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowanie dyscyplinarne (§1 ust. 2 pkt 4 lit. h rozporządzenia. Natomiast do drugiej grupy należą dokumenty wytworzone przez inne niż kandydat podmioty i m.in. potwierdzają one posiadanie wymaganego wykształcenia, w tym dyplom ukończenia studiów wyższych lub świadectwo ukończenia studiów podyplomowych z zakresu zarządzania albo świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego z zakresu zarządzania oświatą (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. e rozporządzenia), zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowniczym (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. g rozporządzenia), akt nadania stopnia nauczyciela mianowanego lub dyplomowanego (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. l rozporządzenia) oraz kartę oceny pracy lub oceny dorobku zawodowego w przypadku nauczyciela i nauczyciela akademickiego (§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. m rozporządzenia).
W przypadku dokumentów wymienionych w pierwszej z ww. grup, komisja konkursowa nie ma żadnej możliwości domagania się ich uzupełniania lub poprawiania przez kandydata. Natomiast dokumenty objęte drugą z ww. grup zostały przez prawodawcę inaczej potraktowane na etapie ich przedkładania w procedurze konkursowej. Kandydat ma bowiem do wyboru albo przedłożenie tych dokumentów w oryginale, albo też w kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez samego kandydata.
Jak wynika z akt sprawy skarżący kasacyjnie złożył dokumenty objęte § 1 ust. 2 pkt 4 lit. e, g l i m rozporządzenia jako kopie, ale nie zawierające adnotacji potwierdzających ich zgodność z oryginałami. Adnotacja informująca, że oryginał dokumentu przedłożono do wglądu nie oznacza, że sporządzona kopia jest zgodna z oryginałem. Oznacza jedynie, że dana osoba widziała oryginały dokumentów, z których sporządzono kopie, co nie oznacza, że takie kopie są zgodne z oryginałami. Czym innym jest stwierdzenie o przedłożeniu do wglądu oryginału, a czym innym o potwierdzeniu, że dana kopia jest zgodna z oryginałem.
Jednobrzmiące adnotacje na kopiach dokumentów obejmujących: okresowe orzeczenie lekarskie z dnia 30 października 2018 r., kartę oceny pracy z dnia 16 marca 201 r., dyplom ukończenia [...] w [...] z dnia 10 października 1997 r., dyplom ukończenia [...] w [...] z dnia 29 września 1986r., świadectwo ukończenia kursu kwalifikacyjnego z dnia 22 maja 2000 r. i akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela z dnia 29 maja 2001 r. wskazują tylko to, że sekretarz szkoły widział oryginały tych dokumentów, ale adnotacje te nie zawierają informacji wskazujących na zgodność tych kopii z oryginałami.
Należy zaaprobować pogląd NSA zawarty w wyroku z 26 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 337/15 zgodnie z którym w przypadku braku definicji pojęcia "poświadczenia przez kandydata zgodności kopii dokumentu z oryginałem" można przyjąć, że takie poświadczenie może być opatrzone własnoręcznym podpisem kandydata o zgodności kopii dokumentu z oryginałem, ale także nie jest wykluczone zastosowanie innych form poświadczenia, byleby został osiągnięty cel tego poświadczenia, tj. uwiarygodnienie zgodności treści przedstawianej kopii z oryginałem dokumentu i wskazanie osoby odpowiedzialnej za dokonane poświadczenie. Tym niemniej z danej adnotacji musi wynikać, że kopia jest zgodna z oryginałem i na tym polega poświadczanie tej zgodności.
Tym samym wbrew temu, co podnosi strona skarżąca kasacyjnie w tej sprawie nie zachodziła sytuacja, że zamiast samego skarżącego kasacyjnie inna osoba poświadczyła za zgodność z oryginałem kopii, ale miała miejsce sytuacja, w której nie dokonano poświadczenia zgodności przedłożonych przez tego kandydata kopii z oryginałami.
Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przedłożone przez skarżącego w toku postępowania konkursowego kopie dokumentów nie zawierały żadnego poświadczenia ich zgodności z oryginałami. Tej podstawowej w sprawie okoliczności nie kwestionuje sam skarżący kasacyjnie a jedynie podnosi, że według niego przedłożone kopie dokumentów zostały opatrzone adnotacją o ich zgodności z oryginałami, co nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza linię orzeczniczą zaprezentowaną w wyroku NSA z 26 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 337/15. Wprawdzie wyrok ten obejmował ocenę legalności zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej, jednakże wymagania i tryb konkursowy przyjęty w rozporządzeniu zastosowanym w tej sprawie jest identyczny do trybu i zasad uregulowanych w ww. rozporządzeniu z 8 kwietnia 2010 r. Jednakże stanowisko zajęte w ww. wyroku z dnia 26 maja 2015 r. obejmowało odmienny stan faktyczny niż w tej sprawie. Czym innym jest sytuacja, w której wymagane kopie dokumentów potwierdziła za zgodność z oryginałem inna osoba niż sam kandydat, np. notariusz lub sekretarz gminy. Tym samym skoro w tej sprawie nikt nie potwierdził za zgodność z oryginałem kopii przedłożonych przez skarżącego kasacyjnie w toku konkursu dokumentów, to nie można zasadnie twierdzić, że kopie te zostały potwierdzone za zgodność z oryginałami.
Przyjęcie w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji wykładni § 1 ust. 2 pkt 4 lit. e, f, l i m rozporządzenia nie prowadziło do nadmiernego formalizmu nieadekwatnego do potrzeb postępowania konkursowego i powodującego nieproporcjonalny skutek w stosunku do uchybienia. Wbrew bowiem wyraźnej treści ww. przepisów skarżący kasacyjnie jako kandydat nie przedłożył znacznej części wymaganych dokumentów nie tylko w oryginale, ale także nie przedłożył potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii tych dokumentów.
Zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia w zakresie dokumentów, których kopie może przedłożyć kandydat z adnotacją wskazującą na ich zgodność z oryginałami, może on zostać zobowiązany do przedstawienia oryginałów tych dokumentów. Przepis ten może obejmować takie sytuacje, w których kandydat przedstawił kopie dokumentów potwierdzone za zgodność z oryginałem, ale mimo to kopie te budzą wątpliwości. Może to obejmować przypadki, w których same kopie zawierające właściwe adnotacje są mało czytelne lub też zachodzi inna wątpliwość, czy mimo potwierdzenia za zgodność z oryginałem danej kopii, odzwierciedla ona oryginalny dokument. § 1 pkt 4 rozporządzenia nie może służyć jako sposób uzupełniania brakujących dokumentów w ofercie danego kandydata i to nawet w taki sposób, że nastąpiłaby zamiana złożonych kopii bez adnotacji o ich zgodności z oryginałami na kopie zawierające takie adnotacje.
Nawet gdyby w tej sprawie skarżący kasacyjnie został wezwany do okazania oryginałów dokumentów, to i tak nie sanowałoby to wadliwego złożenia w jego ofercie kopii tych dokumentów nie potwierdzonych za zgodność z tymi oryginałami.
Mając powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach tej sprawy prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał za zasadne podjęcie przez komisję konkursową na podstawie § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia uchwały o odmowie dopuszczenia skarżącego kasacyjnie jako kandydata do postępowania konkursowego z powodu braku zawarcia w złożonego przez niego ofercie znaczącej części dokumentów wskazanych w ogłoszeniu konkursu. Oferta skarżącego kasacyjnie nie zawierała prawidłowo złożonych dokumentów wymaganych w § 1 ust. 2 pkt 4 lit. e, f, l i m rozporządzenia.
W związku z tym organ prowadzący szkołę w takich okolicznościach nie miał podstaw w oparciu o § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia do unieważniania konkursu i zarządzania ponownego jego przeprowadzenia stwierdzając, że w sposób nieuzasadniony nie dopuszczono skarżącego kasacyjnie jako kandydata do postępowania konkursowego.
Nie można było bowiem przyjąć, że § 1 ust. 2 pkt 4 lit. g, f, l i m rozporządzenia pozwala na dopuszczenie przedstawienia przez kandydata w konkursie na dyrektora szkoły kopii dokumentów nie poświadczonych za zgodność z ich oryginałami.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła zarządzenia Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na stanowisko dyrektora i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Sąd pierwszej instancji w tej sprawie nie uczynił przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od A. O. zasądzić na rzecz Wójta Gminy [...] kwotę 360 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).