III OSK 2641/24

III OSK 2641/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Kuś
Kazimierz Bandarzewski
Mirosław Wincenciak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SAB/Lu 58/24 - Wyrok WSA w Lublinie z 2024-06-13
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2024 r. sygn. akt II SAB/Lu 58/24 w sprawie ze skargi S.P. na bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od S.P. na rzecz Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w [...] kwotę 377 (słownie: trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2024 r. sygn. akt II SAB/Lu 58/24 oddalił skargę S.P. na bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł S.P. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej w skrócie "u.d.i.p.") w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j.: Dz. U z 2023 r., poz. 1082, dalej w skrócie: "p.ł."), poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że brak jest po stronie Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w [...] obowiązku załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, z uwagi na to, że objęte wnioskiem informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p, co zwalniało organu od obowiązku załatwienia wniosku w sposób określony przepisami ustawy;
2) art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w [...] nie był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że organ nie ustosunkował się w sposób właściwy do wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ustosunkowując się do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd pierwszej instancji.
Na wstępie podkreślić należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku S.P. z dnia 3 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskiem tym wyżej wymieniony zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej, poprzez:
"1. Przesłanie kopii protokołów rozliczeń z imprez organizowanych w okresie od 1 stycznia 2021 do 29 lutego 2024 roku.
2. Wskazanie w jakich kwotach w organizowaniu tych imprez partycypowały koła łowieckie?
3. Wskazanie jakiego rodzaju zwierzyny i jakie koła łowieckie w jakiej wadze przekazywały koła łowieckie na dane imprezy?
4. Z jakich funduszy dokonywano zakupu alkoholu na organizowane imprezy?
5. Ile osób uczestniczyło w poszczególnych imprezach i jaka ilość alkoholu została zużyta na poszczególnej imprezie?
6. W jaki sposób wyłaniano lokale na organizowanie imprez i jaki był koszt wynajęcia lokalu na poszczególne imprezy?".
W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż Polski Związek Łowiecki oraz jego zarządy okręgowe są podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Spór dotyczy natomiast tego, czy spełniony został zakres przedmiotowy u.d.i.p., a więc czy żądane przez S.P. we wniosku z dnia 3 marca 2024 r. informacje mają charakter informacji publicznej.
Dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej niezbędne jest wyjaśnienie charakteru prawa do informacji publicznej i jego zakresu w polskim porządku prawnym.
Zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Przepisy te stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Jednocześnie Konstytucja RP w art. 61 ust. 3 stanowi, że ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.
Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne". Oznacza to, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności, nie jest informacją publiczną. Dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
W języku polskim przyjmuje się, że pojęcie działalności oznacza "ogół działań, czynności, starań podejmowanych w określonym celu, zakresie" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 216). Jest to zatem aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu, a nie jakakolwiek aktywność. Odniesienie użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP pojęcia "działalności" do działalności takich podmiotów, jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, upoważnia do stwierdzenia, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych.
Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W szczególności są to sprawy wymienione w art. 6 u.d.i.p. Wskazać należy, iż określając pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca odwołał się do kategorii "sprawy publicznej", przy czym w przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej". Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. "Sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). W doktrynie i orzecznictwie akcentuje się, że takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" jest związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem (por.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 1, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10) nie są sprawami publicznymi. Przyjąć należy, że pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań ustawy zasadniczej, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co – jak już wyżej wskazano – nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10).
Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań u.d.i.p. – jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3461/21 i 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3195/21). Podkreślenia wymaga, że objęty przepisami u.d.i.p. zakres przedmiotowy wyznacza dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszystkich informacji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż żądane przez skarżącego w jego wniosku z dnia 3 marca 2024 r. informacje nie mają charakteru informacji publicznej.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 p.ł., Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Polski Związek Łowiecki oraz koła łowieckie działają na podstawie ustawy oraz statutu uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego i zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw środowiska (art. 32 ust. 3 p.ł.). Podkreślić należy, iż łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza natomiast ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 p.ł.). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią zaś własność Skarbu Państwa (art. 2 p.ł.).
Analizując kompetencje Polskiego Związku Łowieckiego wynikające z przepisów p.ł. stwierdzić należy, że ustawodawca przekazał mu do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej. Zdania te wynikają m.in. z art. 34 p.ł. i należy do nich: 1) prowadzenie gospodarki łowieckiej; 2) troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących; 3) pielęgnowanie historycznych kultury materialnej i duchowej łowiectwa; 4) ustalanie kierunków i zasad rozwoju łowiectwa, zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych; 5) czuwanie nad przestrzeganiem przez członków Polskiego Związku Łowieckiego prawa, zasad etyki, obyczajów i tradycji łowieckich; 6) prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego; 7) organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelectwa myśliwskiego; 8) prowadzenie i popieranie działalności wydawniczej i wystawienniczej o tematyce łowieckiej; 9) współpraca z pokrewnymi organizacjami zagranicznymi; 10) wspieranie i prowadzenie prac naukowych w zakresie gospodarowania zwierzyną; 11) prowadzenie i popieranie hodowli użytkowych psów myśliwskich i ptaków łowczych; 11a) podejmowanie działań mających na celu zwalczanie i zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt łownych; 11b) realizacja zadań z zakresu ochrony ludności i obrony cywilnej; 12) realizacja innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska.
Wymienione powyżej zadania mają charakter publiczny. W świetle przepisów p.ł. Polski Związek Łowiecki wykonuje zatem m.in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 oraz art. 74 ust. 2 Konstytucji RP obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego. Zadania te, w oparciu o art. 32a ust. 1 pkt 8 p.ł., wykonują także Zarządy Okręgowe, jako organy strukturalne Polskiego Związku Łowieckiego.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.ł., działalność Polskiego Związku Łowieckiego jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej. Przepisy regulujące zasady gospodarki finansowej stowarzyszeń stosuje się odpowiednio do gospodarki finansowej Polskiego Związku Łowieckiego (art. 35 ust. 3 p.ł.). Z kolei z § 120 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego wynika, że zrzeszenie może otrzymywać dotacje według zasad określonych w odrębnych przepisach, co oznacza, że w tym zakresie dysponuje środkami publicznymi.
Powołane powyżej rozważania związane z określeniem statusu Polskiego Związku Łowieckiego nie oznaczają jednak – wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie – że wszystkie informacje związane z działalnością Polskiego Związku Łowieckiego będą podlegały udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Jak już bowiem wcześniej wskazano, status informacji publicznej uzyskuje wyłącznie taka informacja, która jest związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej. W konsekwencji przyjąć należy, iż nie każda informacja będąca w dyspozycji Polskiego Związku Łowieckiego, bądź odnosząca się do jego funkcjonowania, będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten podmiot w trybie przepisów u.d.i.p., lecz tylko taka informacja, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko bowiem te kwestie ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej.
Podkreślenia wymaga, że skarżący kasacyjnie w swoim wniosku z dnia 3 marca 2024 r. nie żądał konkretnych informacji związanych z publicznoprawnym aspektem funkcjonowania Polskiego Związku Łowieckiego (dopiero wtedy mielibyśmy bowiem do czynienia z informacją publiczną), ale wnosił o udostępnienie informacji publicznej, poprzez: "1. Przesłanie kopii protokołów rozliczeń z imprez organizowanych w okresie od 1 stycznia 2021 do 29 lutego 2024 roku. 2. Wskazanie w jakich kwotach w organizowaniu tych imprez partycypowały koła łowieckie? 3. Wskazanie jakiego rodzaju zwierzyny i jakie koła łowieckie w jakiej wadze przekazywały koła łowieckie na dane imprezy? 4. Z jakich funduszy dokonywano zakupu alkoholu na organizowane imprezy? 5. Ile osób uczestniczyło w poszczególnych imprezach i jaka ilość alkoholu została zużyta na poszczególnej imprezie? 6. W jaki sposób wyłaniano lokale na organizowanie imprez i jaki był koszt wynajęcia lokalu na poszczególne imprezy?". Wnioskodawca nie sprecyzował zatem, o jakiego rodzaju "imprezy" chodzi, co jest istotne z punktu widzenia omówionego już wyżej charakteru działalności Polskiego Związku Łowieckiego i zasad jego finansowania. Treść w/w wniosku nie pozwala określić, czy dotyczy on imprez, które organizowane były w ramach wykonywania zadań publicznych, bądź na które były przeznaczone środki publiczne (np. z otrzymanych dotacji), czy też imprez organizowanych całkowicie w sprawach tzw. "sfery prywatnej". Sąd pierwszej instancji zasadnie więc przyjął, że tak zakreślone żądanie powoduje, iż wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej.
W konsekwencji uznać należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne. Polski Związek Łowiecki nie pozostawał bowiem w bezczynności w rozpoznaniu wniosku S.P. z dnia 3 marca 2024 r., gdyż żądana w nim informacja – na skutek takiego, a nie innego, sformułowania w/w wniosku – nie stanowiła informacji publicznej, o czym prawidłowo organ poinformował wnioskodawcę w piśmie z dnia 20 marca 2024 r., zachowując termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z tego powodu nie zachodziła także konieczność wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w oparciu art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.
Z kolei zarzut art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 32 ust. 3 p.ł. jest całkowicie chybiony, bowiem przepisy te nie odnoszą się do istoty problemu analizowanego w tej sprawie.
Należy także wyjaśnić, iż powoływany w skardze kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 111/24 nie został wydany "w bliźniaczej sprawie", bowiem przedmiotem w/w sprawy była bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który dotyczył udostępnienia uchwał i protokołów z posiedzeń Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego oraz protokołów z kontroli podległych kół łowieckich przeprowadzonych przez organy upoważnione.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 oraz art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 38).
Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.