III OSK 2641/22

III OSK 2641/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
IV SA/Wr 102/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-07-08
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art.1 ust.2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2025 poz 581
art.23 ust.3b
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art.1, art.3 §1 i §2, art.58 §1 pkt 5a, art.141
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 102/22 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję [...] S.A. z siedzibą w L. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 lipca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 102/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. W. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") na decyzję [...] S.A. z siedzibą w L. (dalej: "spółka", "organ") z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I), a także zasądził od [...] S.A. z siedzibą w L. na rzecz skarżącego P. W. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z dnia 19 listopada 2021 r., skierowanym do Prezesa [...] S.A. w L., P. W. (radny sejmiku Województwa Dolnośląskiego) oraz P. M. (posłanka na Sejm RP) zwrócili się z wnioskiem z udostępnienie następującej informacji. Wniosek ten został sformułowany w następujący sposób:
1. Czy, jakiekolwiek informacje będące w posiadaniu spółki uznano za tajemnicę przedsiębiorstwa a jeśli tak to na jakiej podstawie prawnej i jaką decyzją organów spółki?
Proszę o przesłanie kopii tej decyzji jeśli taka została podjęta.
2. Wnioskujemy o przedstawienie wykazu wszystkich, zawartych w roku 2021 r. umów (wraz z informacją w jakim trybie zostały zawarte na jaką kwotę z jakimi podmiotami) na usługi:
2.1 reklamowe oraz informacyjne i promocyjne i pokrewne;
2.2 zawarte z mediami lub podmiotami będącymi właścicielami mediów (prasa, radio telewizja, portale internetowe i media społecznościowe);
2.3 dotyczących sponsorowania lub wsparcia klubów sportowych lub wydarzeń sportowych;
2.4 inne umowy dotyczące obsługi medialnej, działalności promocyjnej, sponsoringu, wsparcia wydarzeń innych niż opisane powyżej (np. kulturalnych) czy obsługi medialnej spółki;
2.5 dostawy materiałów biurowych.
3. Prosimy o udzielenie następujących informacji dotyczących zatrudnienia w spółce oraz wykonywanych zadań przewozowych:
3.1 liczby osób zatrudnionych w spółce z podziałem na pracowników administracyjnych oraz pozostałych (drużyn konduktorskich, maszynistów oraz stanowiska robotnicze), na koniec 2019, 2020, oraz na koniec X 2021;
3.2 planowanej liczby osób zatrudnionych na koniec 2021, 2022 i 2023 r. z podziałem na pracowników administracyjnych oraz pozostałych (w związku z planowanymi projektami rozwojowymi spółki);
3.3 informacje o średniej pensji w spółce oraz wysokości mediany wynagrodzeń z podziałem na pracowników administracyjnych oraz pozostałych (drużyn konduktorskich, maszynistów oraz stanowiska robotnicze);
3.4 informację o liczbie osób nowozatrudnionych po 01.01.2021 r. z podziałem na pracowników administracyjnych oraz pozostałych;
3.5 średniej i medianie wynagrodzeń osób zatrudnionych po 01.01.2021 r. z podziałem na pracowników administracyjnych oraz pozostałych,
3.6 proszę o podanie (np. w układzie tabelarycznym) zbiorczego zestawienia kodów pocztowych miejsca zamieszkania osób zatrudnionych po 01.01.2021 r. (oraz liczbę osób zamieszkałych pod danym kodem które zostały zatrudnione po 10.01.2021 r.) z podziałem na pracowników administracyjnych oraz pozostałych.
3.7 Podanie wielkości zrealizowanej pracy eksploatacyjnej w poc-km w latach 2019, 2020 oraz w roku 2021 (plan) a także planowanej pracy w roku 2022.
4. Prosimy o udzielenie następujących informacji dotyczących przychodów biletowych i liczby
4.1 liczba pasażerów korzystających z poszczególnych przystanków na sieci obsługiwanej przez [...] oraz wpływy biletowe z tych przystanków (z podziałem na okresowe i jednorazowe) z podziałem na miesiące w roku 2019 i 2020 (może być w pliku Excel);
4.2 liczba pasażerów korzystających z poszczególnych przystanków na sieci obsługiwanej przez [...] oraz wpływy biletowe z tych przystanków (z podziałem na okresowe i jednorazowe) z podziałem na miesiące w roku 2021 w okresie l-X;
4.3 inne wpływy otrzymywane przez spółkę (od samorządów, z tytułu dotacji związanych z COVID, wpływy reklamowe etc.) w latach 2019, 2020, i w okresie l-X 2021 r.;
4.4 liczba zatrzymań pociągów na poszczególnych przystankach stałych (bez przystanków na żądanie) w roku 2019, 2020 i w 2021 roku oraz plan na rok 2022.
Pismem z dnia 3 grudnia 2021 r. w ramach odpowiedzi na pytanie nr 1 wniosku spółka wyjaśniła, że oczekiwane od spółki informacje, ze względu na ich zakres, tematykę, czy specyfikę, mogą zostać każdorazowo uznane za tajemnicę przedsiębiorstwa, co wprost wynika z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1913, zwana dalej ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji) w zw. z art. 551 pkt 8 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., zwana dalej: "Kodeks cywilny"). Dodatkowo, ujawnienie niektórych danych mogłoby stanowić naruszenie tajemnicy negocjacji, o której mowa w art. 771 Kodeksu cywilnego. Spółka wskazała nadto, że szczególne normy prawne dotyczące ochrony tajemnicy znajdują się także w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, w ustawie z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych a nadto również, w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem.
Odpowiadając na pytanie nr 2 wniosku spółka podniosła, że w załączniku nr 1 do pisma znajduje się zestawienie wszystkich wnioskowanych umów (w także umów barterowych). Wyjaśniła, że zestawienie to nie zawiera danych dotyczących wnioskowanych kwot, ponieważ ich ujawnienie mogłoby skutkować naruszeniem wskazanych w punkcie 1 przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
Odpowiedzi na pytanie nr 3.1, nr 3.2, nr 3.3, nr. 3.4 i nr 3.5 wniosku spółka udzieliła w formie tabelarycznej.
Odpowiadając na pytanie nr 3.6 spółka wskazała, że zbiorcze zestawienie kodów pocztowych pracowników KD S.A. stanowi załącznik nr 2 do pisma.
W ramach odpowiedzi na pytanie nr 3.7 spółka wskazała:
2019 8 474 099
2020 7 772 401
2021 8 042 370 (W) wykonanie l-X
1 684 279 (P) plan XI-XII
2022 10 617 514 (P)
Dodatkowe pociągi pasażerskie (komercyjne, okazjonalne)
2019: 39 019
2020: 23 755
2021: 14 360 (W) + 6 395 (P) - łącznie 20 755
2022: ok 37 200 (P)
Uzupełniająco spółka dodała, że analizując powyższe dane w kontekście liczby zatrudnionych w Spółce pracowników należy mieć na uwadze szczególnie fakt wzrostu wielkości zadań przewozowych, o ok. 30 % pomiędzy rokiem 2018 a rokiem 2022.
W ramach odpowiedzi na pytanie nr 4.1 wniosku spółka podniosła, że nie operuje danymi przychodowymi w odniesieniu do poszczególnych przystanków. W posiadaniu spółki są dane przypisane do poszczególnych relacji wskazanych na biletach, jednakże dane te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa chronioną na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w związku z art. 551 pkt 8 Kodeksu cywilnego.
Odnośnie do pytania nr 4.2 wniosku spółka podniosła, że dane dotyczące wymiany pasażerskiej na przystankach i stacjach obsługiwanych przez spółkę stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, chronioną na podstawie art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w związku z art. 551 pkt 8 Kodeksu cywilnego.
Odpowiedzi na pytanie nr 4.3 wniosku spółka udzieliła w formie tabelarycznej.
Odnośnie zaś do pytania nr 4.4 wniosku wskazała, że nie posiada przedmiotowych informacji oraz że nie są one wymagane ani przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ani w ramach prowadzonych rozliczeń z innymi instytucjami czy kontrahentami.
P. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o jej odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwana dalej: "p.p.s.a."), a z ostrożności procesowej, ewentualnie o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarżący oprócz powołania się na funkcję radnego Sejmiku Województwa Dolnośląskiego oraz na przepisy art. 23 ust. 3b ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1668 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o samorządzie województwa") wskazał również na przepisy art. 1-5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."). Okoliczność odwołania się przez skarżącego w podstawie prawnej wniosku do uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej nie pozostawia w ocenie Sądu wątpliwości, że jakkolwiek w złożonym wniosku skarżący wyraźnie podkreślał swój status radnego, to jednocześnie ów wniosek złożył w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy (przy takiej treści wniosku) nie można odmówić stronie prawa do występowania z wnioskiem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, skoro w treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w rozpatrywanej sprawie spółka nie wyjaśniła w sposób wystarczający kwestii wystąpienia negatywnej przesłanki, uzasadniającej odmowę udzielenia informacji publicznej, tj. tajemnicy przedsiębiorcy. Ogólne stwierdzenia spółki nie wyjaśniają z jakich względów żądane przez skarżącego informacje powinny być objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. W przeciwnym przypadku tajemnicą przedsiębiorcy mogłoby zostać objęte wszystko, co przedsiębiorca arbitralnie uzna za taką decyzję. Dla przedsiębiorcy wszystko, co wiąże się z jego funkcjonowaniem może mieć wartość gospodarczą. Jednakże nie wszystko stanowić będzie tajemnicę przedsiębiorcy.
W niniejszej sprawie należy podkreślić, że rozważania Sądu odnoszące się do sposobu wykazania zaistnienia przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa zachowują aktualność także jeśli idzie o stanowisko spółki zawarte w punkcie 4.1 odpowiedzi na wniosek. Sąd dostrzegł, że w ramach udzielonej tam odpowiedzi spółka wskazała, że nie operuje danymi przychodowymi w odniesieniu do poszczególnych przystanków, a w posiadaniu spółki są jedynie dane przypisane do poszczególnych relacji wskazanych na biletach. Niemniej Sąd jednocześnie zauważył, że w tym punkcie spółka także ograniczyła się do stwierdzenia, dane te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W istocie zatem stanowisko spółki nie jest do końca jasne w tej kwestii.
Reasumując, w sprawie spółka nie wykazała, by w okolicznościach rozstrzyganej sprawy wystąpiły przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Okoliczność ta obligowała Sąd do stwierdzenia naruszenia przez spółkę art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") w związku z art. 17 ust. 1 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosły [...] S.A. z siedzibą w L., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- naruszenie przepisów prawa materialnego art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 23 ust. 3b ustawy o samorządzie województwa poprzez jego niezastosowanie i błędną wykładnię polegające na przyjęciu, że w sprawie nie znajdują zastosowania wyraźne określone odmienne zasady wynikające z przepisów ustawy o samorządzie województwa ograniczenia w udostępnianiu informacji, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów winna prowadzić do wniosku, że ustanowione w tych przepisach uprawnienia radnego wyłączają możliwość przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem przepisy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć realizacji celów, dla których właściwe są inne tryby postępowań a skarżący konsekwentnie wskazywał w toku całego postępowania, że działa jako radny (tak każdorazowo nawet się podpisywał) i na takich uprawnieniach formułował swój wniosek co oznacza że możliwość uzyskania informacji w takim trybie nie powinien korzystać z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż jest to sprzeczne z jej celem;
- naruszeniu przepisów postępowania:
- art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie skargi, pomimo że sprawa wniosku radnego opieranego wyraźnie na uprawnieniach z art. 23 ust. 3b ustawy o samorządzie województwa nie mieści się w zakresie kontroli sądów administracyjnych,
- art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 5a p.p.s.a. poprzez nieodrzucenie skargi w sytuacji, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, które to uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prowadzi do naruszenie kognicji rozpoznawania spraw przez uprawnione organy,
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie z jakich przyczyn Sąd I instancji przyjął, że pomimo wyraźnego wskazania przez wnioskodawcę, że podstawę jego działania stanowi w pierwszej kolejności przepis o wykonywaniu mandatu radnego i jednoznacznego podpisania przez wnioskodawcę, że jest to wniosek radnego, to przyjął, że pierwszeństwo mają zasady z ustawy o dostępie do informacji publicznej i z jakiej przyczyny Sąd I instancji pominął art. 1 ust. 2 oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Stosownie zatem do przepisu art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w ocenie skarżącego zachodzi nieważność postępowania przed Sądem I instancji, bowiem droga sądowa nie była niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez odrzucenie skargi, w przypadku nieodrzucenia skargi o jej oddalenie z uwagi na przekazanie informacji, a zakres wniosku obejmował i informację przetworzone, co do których wnioskodawca winien wykazać w jakim jest to zakresie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie spółka wniosła o obciążenie skarżącego kosztami postępowania w postępowaniu przed Sądem I instancji, w tym poniesioną opłatą skarbową 17 zł od udzielonego pełnomocnictwa, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o obciążenie skarżącego kosztami postępowania w postępowaniu przed Sądem II instancji w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Pismem procesowym uzupełniającym skargę kasacyjną z dnia 5 października 2022 r. skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Odpowiedzi na skargę na kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przedstawianych jako skutek przyjęcia przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku, właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczna jedynie wówczas, gdy przyjęcie przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe.
Dlatego też w pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego t.j. art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 23 ust. 3b u.s.w. stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. Otóż wnioskodawca jako radny sejmiku Województwa Dolnośląskiego może oczywiście skorzystać z przysługującego mu uprawnienia do uzyskiwania informacji i materiałów, wstępu do pomieszczeń, w których znajdują się te informacje i materiały, oraz wglądu w działalność urzędu marszałkowskiego, a także spółek z udziałem samorządu województwa, spółek handlowych z udziałem wojewódzkich osób prawnych, wojewódzkich osób prawnych, wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych oraz zakładów i przedsiębiorstw samorządowych, z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej oraz jeżeli nie narusza to dóbr osobistych innych osób (art. 23 ust. 3b u.s.w.). Jednak sam fakt, że wnioskodawca jest radnym sejmiku Województwa Dolnośląskiego w żaden sposób go nie uprzywilejowuje w stosunku do innych podmiotów wnoszących o otrzymanie informacji publicznej, ale także nie ogranicza w możliwości otrzymania informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w szczególności nie powoduje wyłączenia go z kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji publicznej. Co więcej regulacja zawarta w art. 23 ust. 3b u.s.w. nie określa odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji będących informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p.
W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. "poprzez rozpoznanie skargi". Ubocznie jedynie dodać należy, że z całokształtu sprawy, a w szczególności z treści pisma z dnia 3 grudnia 2021 r. oraz skargi do WSA we Wrocławiu z 4 lutego 2022 r. wynika, że wniosek radnego z 19 listopada 2021 r. może być kwalifikowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 5a p.p.s.a., skoro w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki do odrzucenie skargi, gdyż sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.