III OSK 2635/21

III OSK 2635/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Olga Żurawska - Matusiak /sprawozdawca/
Wojciech Jakimowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1586/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-12-19
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 32 ust. 1, art. 133 ust. 6, art. 135 ust. 3, art. 135n ust. 4 pkt 1, art. 135i ust. 1 i ust. 5
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant : asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1586/19 w sprawie ze skargi R.W. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z dnia 30 kwietnia 2019 r. nr 22/19 w przedmiocie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R.W. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 grudnia 2019 r., II SA/Wa 1586/19 oddalił skargi R.W. na orzeczenie Komendanta Stołecznego Policji z 30 kwietnia 2019 r., nr 22/19 w przedmiocie uznania winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary dyscyplinarnej.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.
Komendant Stołeczny Policji (dalej: "organ odwoławczy") orzeczeniem z 30 kwietnia 2019 r., nr 22/19, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 161 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R.W. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji [...] z 6 marca 2019 r., nr KPP-l-RPiO-4/19 o stwierdzeniu winy i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Komendant Powiatowy Policji [...] (dalej: "organ pierwszej instancji") postanowieniem z 24 października 2018 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, zarzucając mu popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że:
1. 11 czerwca 2018 r. w miejscowości Z., powiat [...], woj. [...], pełniąc wspólnie z asp. szt. W.S. służbę w patrolu zmotoryzowanym radiowozem nieoznakowanym marki [...], będąc zobowiązanym do wystrzegania się korupcji w każdej postaci oraz zwalczania wszelkich jej przejawów, przeprowadzając czynności służbowe związane z kolizją pojazdów marki [...] i marki [...], naruszył zasady etyki zawodowej policjanta poprzez przyjęcie od L.J. korzyści majątkowej w wysokości dwóch tysięcy złotych w zamian za odstąpienie od czynności służbowej polegającej na zatrzymaniu prawa jazdy za spowodowanie kolizji drogowej, tj. czyn z art. 132 ust. 1 i 4 ustawy o Policji w zw. z § 11 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta.
2. 11 czerwca 2018 r. w miejscowości Z., powiat [...], woj. [...], prowadząc czynności związane z interwencją dotyczącą kolizji pojazdu marki [...] oraz marki [...], nie dopełnił obowiązków służbowych w zakresie dokonania sprawdzenia uczestniczących w zdarzeniu pojazdów i osób w Krajowym Systemie Informacji Policji, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 71 ust. 1 i 2 Decyzji nr 165 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informatycznego Policji w zw. z pkt 8.5 zakresu Karty Opisu Stanowiska Pracy.
Jako podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego organ pierwszej instancji wskazał fakt przedstawienia mu 10 października 2018 r. przez Prokuratora Rejonowego [...] zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. 21 grudnia 2018 r. skierowano przeciwko skarżącemu akt oskarżenia, przesyłając akta śledztwa do Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny, [...].
Zdaniem organu odwoławczego, okoliczności faktyczne i prawne wskazują, że skarżący dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w przedstawionym mu zarzucie. W postępowaniu dyscyplinarnym zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji. Zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy dał podstawę do jednoznacznego stwierdzenia, że obwiniony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów. Skarżący nie wskazał okoliczności, które mogłyby przemawiać na jego korzyść w odniesieniu do zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Działanie na szkodę interesu publicznego, poprzez przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od czynności służbowej, jest w tym przypadku czynem szczególnie nagannym, gdyż popełnionym przez funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem czynności służbowych oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W oczach opinii społecznej zachowanie takie postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowany jako popełniony z niskich pobudek. Dlatego też nie do pogodzenia jest realizacja zadań ustawowych Policji, w tym w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, przez policjanta, któremu zarzucono popełnienie czynu zabronionego, do którego ustawowych znamion zalicza się przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej i w zamian za odstąpienie od czynności służbowej. W ocenie organu odwoławczego, sam fakt przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa sprawia, że utracił on przymiot konieczny do pozostawania w szeregach Policji, gdyż nie posiada on nieposzlakowanej opinii. Zachowanie skarżącego wymaga zastosowania najwyższego wymiaru kary, bowiem było naganne w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji. Funkcjonariusz Policji ma obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego postawy moralnej, etycznej oraz kwalifikacji na zajmowanym stanowisku.
Skarżący, nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodzić się należy z organem, że w niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne nie zostało wszczęte po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przez skarżącego przewinień dyscyplinarnych. Z akt postępowania dyscyplinarnego jednoznacznie wynika, że przełożony dyscyplinarny - Komendant Powiatowy Policji [...] - powziął wiadomość o popełnieniu przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego 10 października 2018 r. W tej bowiem dacie uzyskał informację z Prokuratury Rejonowej [...] o toczącej się sprawie nr [...] przeciwko skarżącemu o to, że 11 czerwca 2018 r. w miejscowości P., przyjął w związku z pełnieniem funkcji korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 2.000 złotych w zamian za odstąpienie od czynności służbowej, tj. zatrzymania prawa jazdy w związku z przeprowadzoną interwencją dotyczącą kolizji drogowej zaistniałej 11 czerwca 2018 r. w miejscowości Z. Od tej zatem daty rozpoczął bieg 90-dniowy termin, przewidziany w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Ustaleń tych w żaden sposób nie podważa ani notatka urzędowa z 8 lipca 2018 r. sporządzona przez P.L. z Wydziału [...] Biura Spraw Wewnętrznych, dotycząca zabezpieczenia materiałów dowodowych na terenie Komendy Powiatowej Policji [...], ani też notatka z 6 lipca 2018 r. o prowadzonych przez Wydział [...] Biura Spraw Wewnętrznych czynnościach, związanych ze złożonym przez L.J. 5 lipca 2018 r. zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa, ponieważ w żaden sposób nie wskazują one na uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia przez skarżącego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie mogą być przypuszczenia, że przewinienie dyscyplinarne nastąpiło, lecz uzasadnione podejrzenie popełnienia takiego przewinienia przez policjanta. Jest to o tyle istotne, że wszczęcie postępowania prokuratorskiego przeciwko skarżącemu przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] miało miejsce dopiero 10 października 2018 r. (postanowienie o przedstawieniu zarzutów sygn. akt [...]). Przy czym postanowienie to zostało przekazane do Komendy Powiatowej Policji [...] przy piśmie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z 10 października 2018 r. 22 października 2018 r. treść tego postanowienia została ogłoszona skarżącemu jako podejrzanemu.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie, organ szczegółowo zgromadził materiał dowodowy i poddał go wszechstronnej oraz wnikliwej analizie, a wyciągnięte z niej wnioski są logiczne, spójne i nawzajem się uzupełniające. Organ, dokonując ustaleń odnośnie przebiegu wydarzenia objętego zarzutami, opierał się o cały zgromadzony materiał dowodowy. Przebieg tego zdarzenia ustalony został także w toku postępowania karnego prowadzonego przez prokuratora Prokuratury Rejonowej [...], który przedstawił skarżącemu zarzut z art. 228 § 3 k.k. i 21 grudnia 2018 r. skierował, wraz z aktami śledztwa, akt oskarżenia do Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny sygn. akt [...]. Ponadto Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że zebrane w sprawie dowody, w tym m.in. zeznania świadków, monitoring zewnętrzny i wewnętrzny KPP [...], nagranie z rozmów telefonicznych i radiowych oraz zeznania funkcjonariuszy służby dyżurnej Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji [...] są zbieżne, spójne, logiczne i wzajemnie się potwierdzają.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że charakter przewinień dyscyplinarnych, zarzucanych skarżącemu, stanowił zagrożenie dla dobra służby, co zostało szczegółowo uzasadnione w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Niewątpliwie opisane wyżej delikty dyscyplinarne, zarzucone skarżącemu, negatywnie wpływają na odbiór społeczny Policji, jako formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, zaskarżył go skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 135 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez wszczęcie, a następnie prowadzenie postępowania dyscyplinarnego, pomimo przekroczenia terminu 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o podstawach do wszczęcia i prowadzenia postępowania dyscyplinarnego;
2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę materiału dowodowego, a zwłaszcza notatki urzędowej z 6 lipca 2018 r. sporządzonej przez funkcjonariusza Biura Spraw Wewnętrznych Policji asp. szt. P.L., pisma z 5 lipca 2018 r. Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji nadkom. A.H. a znak: [...] oraz pisma Komendanta Powiatowego Policji [...] z 6 lipca 2018 r. znak [...], skutkującą przyjęcie wadliwej tezy, iż przełożony dyscyplinarny powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego 10 października 2018 roku, kiedy to przełożony dyscyplinarny dowiedział się o prowadzonym przez prokuraturę postępowaniu w sprawie zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 k.k., podczas gdy ocena materiału dowodowego powinna skutkować przyjęciem twierdzenia, iż przełożony dyscyplinarny dowiedział się o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego 6 lipca 2018 r.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego orzeczenia Komendanta Stołecznego Policji z 30 kwietnia 2019 r., nr 22/19, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej został sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. Zarzut ten został określony w sposób nieprawidłowy. Przywołane w nim przepisy postępowania nie znajdują bowiem zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym
Policji.
Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza Policji ma charakter postępowania represyjnego. Przepisy ustawy o Policji (art. 132-144a) zawierają regulację materialnoprawną i procesową postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie o Policji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Kwestia braku możliwości stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest ugruntowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyroki NSA z: 5 grudnia 2006 r., I OSK 472/06; 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 527/06). Żaden ze wskazanych w zarzucie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mógł i w rzeczywistości nie był stosowany przez organ, a następnie kontrolowany przez Sąd pierwszej instancji. Nie mogły tym samym zostać naruszone w toku kontroli sądowoadministracyjnej.
Niezasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania oznacza, że w sprawie nie zostały skutecznie podważone poczynione w niej ustalenia faktyczne i to one stanowią podstawę do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. Istota tego zarzutu koncentruje się wokół zagadnienia przedawnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Postępowanie dyscyplinarne w sprawie policjantów wszczyna właściwy
przełożony dyscyplinarny (art. 134i ustawy o Policji). Przełożonym dyscyplinarnym, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 133 ustawy o Policji, jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, czyli przełożony właściwy w sprawach osobowych. Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie (art. 133 ust. 6 ustawy o Policji). Postępowanie dyscyplinarne wszczyna przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego (art. 134i ust. 1 ustawy). Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego następuje z dniem wydania postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 134i ust. 5 ustawy o Policji). Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego (art. 135 ust. 3 ustawy o Policji).
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że obowiązek wszczęcia postępowania dyscyplinarnego co do zasady powstaje wówczas, gdy przełożony dyscyplinarny powziął uzasadnione przypuszczenie o naruszeniu przez jego podwładnego dyscypliny służbowej oraz że wszczęcie takiego postępowania może nastąpić tylko w nieprzekraczalnym, 90-dniowym terminie od uzyskania przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Po upływie tego terminu następuje przedawnienie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Oznacza to, że postępowanie dyscyplinarne cechuje zasada szybkości represji dyscyplinarnej, bowiem zarówno uruchomienie postępowania, jak i zastosowanie sankcji dyscyplinarnych może nastąpić jedynie przed upływem wyznaczonych przez ustawodawcę terminów. Ponadto oznacza to również, że o dopuszczalności wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie może decydować powzięcie jakichkolwiek zastrzeżeń co do postawy policjanta ani dotarcie takich informacji do dowolnego pracownika czy funkcjonariusza macierzystej jednostki Policji. Uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to taka sytuacja lub taki zestaw okoliczności, które dają przełożonemu dyscyplinarnemu podstawy do subiektywnego osądu, iż dany policjant rzeczywiście naruszył dyscyplinę służbową. Nie mogą to być przypuszczenia, że przewinienie dyscyplinarne nastąpiło. Natomiast pojęcie "powzięcie wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego" należy rozumieć jako uzyskanie wiadomości na tyle wiarygodnych, że pozwoliły one przełożonemu dyscyplinarnemu nabrać uzasadnionego przekonania, że określone zachowanie policjanta może wyczerpywać znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Zatem w omawianym zakresie istotny jest fakt powzięcia wiadomości, które umożliwiają dokonanie oceny działania lub zaniechania policjanta oraz data dotarcia takich wiadomości do właściwego podmiotu, to jest do przełożonego dyscyplinarnego, ewentualnie innych, określonych osób, o ile posiadają one pisemne upoważnienie, o jakim mowa w art. 133 ust. 6 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., I OSK 2106/16). W orzecznictwie podkreśla się również, na
co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że przepis art. 135 ust. 3 ustawy o Policji powinien być wykładany literalnie i nie może być interpretowany zależnie od okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 10 marca 2016 r., I OSK 3173/14).
Taka wykładnia kwestionowanego przepisu została przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i przepis ten w sposób prawidłowy został odniesiony do niezakwestionowanych ustaleń faktycznych.
Jak przyjął Sąd pierwszej instancji przełożony dyscyplinarny skarżącego – Komendant Powiatowy Policji [...] powziął wiadomość o popełnieniu przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego 10 października 2018 r. To od tej daty rozpoczął bieg 90 dniowy termin przewidziany w omawianym przepisie. Skoro zatem kontrolowane postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte 24 października 2018 r., to organ dyscyplinarny nie naruszył terminu przewidzianego przepisem art. 135 ust. 3 ustawy o Policji.
Znajdujące się w aktach sprawy dyscyplinarnej notatki służbowe, omówione przez Sąd pierwszej instancji, świadczą natomiast jedynie o prowadzonych przez organy kontroli wewnętrznej Policji i prokuratora czynnościach związanych ze złożonym przez L.J. 5 lipca 2018 r. zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa. W żaden sposób nie wskazują na uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia przez skarżącego kasacyjnie.
Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, to w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a. podlegała ona oddaleniu.