III OSK 2630/22

III OSK 2630/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Lu 156/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2022-05-19
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2233
art. 403ust. 2 pkt 3, art. 407 ust. 5 i 7
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) protokolant po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.A. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 156/22 w sprawie ze skargi P. S.A. w P. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego z dnia 17 grudnia 2021 r. nr LU.RUZ.4210.113.2021.TK w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez P. S.A. w P. (dalej "Spółka", strona skarżąca, wnioskodawca) jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 maja 2022 roku, sygn. akt II SA/Lu 156/22, którym oddalono skargę w/w spółki na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego z dnia 17 grudnia 2021 r. nr LU.RUZ.4210.113.2021.TK w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego.
Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne
i prawne:
W dniu 27 lipca 2021 r. Spółka zwróciła się do Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu PGW Wody Polskie z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego
podmiotu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe
dla środowiska wodnego pochodzących z ręcznej myjni samochodowej na Stacji Paliw [...] S.A. Nr [...]. Ponadto wniesiono także o wygaszenie decyzji
Starosty Ł. z dnia 9 października 2017 r. zmienionej decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. z dnia 4 maja 2018 r. Do wniosku dołączono m.in. operat wodnoprawny, opis prowadzenia zamierzonej działalności niezawierający określeń specjalistycznych oraz zgodę Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Ł. sp. z o.o. w Ł. (dalej również jak "przedsiębiorstwo wodnokanalizacyjne") na odprowadzanie ścieków przemysłowych z ręcznej myjni samochodowej do urządzeń kanalizacyjnych stanowiących ich własność z dnia 1 lipca 2021 r., wypisy z rejestru gruntów, sprawozdania z wykonania analiz ścieków przemysłowych pochodzących ze stacji paliw [...] S.A. nr [...] w Ł.
Po wszczęciu postępowania pismem z dnia 19 sierpnia 2021 r. Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Ł. sp. z o.o. powtórzyło treść zgody zawartej w piśmie z dnia 1 lipca 2021 r. W pkt 1 pisma ponownie wskazano, że ścieki przemysłowe wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych nie powinny zawierać substancji zanieczyszczających wymienionych w załączniku nr 1 do pisma w ilościach przekraczających wartości wskaźników określonych w tym załączniku. Pomiary stężeń tych substancji muszą być wykonywane przez dostawcę ścieków przemysłowych nie rzadziej niż raz na kwartał (pkt 2 pisma).
Pismem z dnia 23 września 2021 r. organ pierwszej instancji – Dyrektor Zarządu Zlewni w Z. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w zakresie rozbieżności odnośnie ilości substancji zanieczyszczających w ściekach przemysłowych wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej wskazanych do badań. Z załączonej zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych wynikało, że należy wykonywać badania próbek ścieków z określeniem 20 wskaźników, zaś wniosek wskazywał tylko 2 wskaźniki.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 8 października 2021 r. wnioskodawca wyjaśnił, że we wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego uwzględniono te substancje, które były wskazane w decyzji Starosty Ł., których obecność wynika ze specyfiki prowadzonej w obiekcie działalności. Co do pierwiastków takich jak: chrom, ołów, kadm, miedź, cynk, nikiel, arsen, wanad wyniki pomiarów z lat 2018 - 2021 wykazywały śladową zawartość w próbkach pobranych do analiz (zawartość od 10 do 100 razy mniejsza niż dopuszczalna norma wskazana w zgodzie). Obecności srebra nie stwierdzono (wynik poniżej granicy oznaczalności metody). Parametry zawiesiny ogólnej, CHZTcr, BZT5, azotu ogólnego, rtęci były przekroczone tylko jednokrotnie, ewentualnie ich podwyższone zawartości stwierdzono jedynie na początku działalności myjni, co następnie zostało wyeliminowane. W zakresie chlorków, siarczanów, ogólnego węgla organicznego i indeksu fenolowego ich obecność nigdy nie została stwierdzona w wielkościach ponadnormatywnych. Wyjaśniono ponadto, że ze względu na specyfikę działalności, wieloletnie doświadczenie pozwala stwierdzić, że w ściekach przemysłowych wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych z przedmiotowej myjni samochodowej są węglowodory ropopochodne oraz fosfor ogólny. W związku z tym zawarcie w pozwoleniu wodnoprawnym wszystkich substancji wskazanych w zgodzie właściciela urządzeń kanalizacyjnych nie jest zasadne. Dodatkowo pełnomocnik wnioskodawcy przekazał karty charakterystyki substancji wykorzystywanych w myjni
samochodowej.
W wyniku przeprowadzonego postępowania Dyrektor Zarządu Zlewni w Zamościu decyzją z dnia 27 października 2021 r. w:
– pkt I udzielił dla P. S.A. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu, należących do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Ł. Sp. z o.o., ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego pochodzących z ręcznej myjni samochodowej zlokalizowanej na Stacji Paliw [...] S.A. Nr [...] w obrębie Ł., jednostka ewid. Ł. - miasto, pow. [...], woj. [...];
– pkt II ustalił, w dostosowaniu do rodzaju działalności, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki ilości odprowadzanych ścieków oraz najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń dla węglowodorów ropopochodnych - 15 mg/l, fosforu ogólnego - 20 mg/l;
– pkt III umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wygaszenia decyzji Starosty Ł. znak: OS.6341.26.11.2017 z dnia 9 października 2017, zmienionej decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. nr 28/D/ZUZ/2018, znak: LU.ZUZ.3.421.95.2018.DO z dnia 4 maja 2018 r.;
– pkt IV wskazał obowiązki nałożone na wnioskodawcę;
– pkt V ustalił okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego - 4 lata licząc od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że przy udzielaniu pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego należy uwzględnić parametry charakterystyczne dla danego rodzaju ścieków z uwzględnieniem źródła ich
powstania oraz konkretnych substancji stosowanych w ramach danego rodzaju działalności. W ściekach odprowadzanych przez wnioskodawcę znajdują się jedynie śladowe ilości substancji szkodliwych takich jak: chrom, ołów, kadm, miedź, cynk, nikiel, arsen, wanad i nie przekraczają one dopuszczalnej zawartości w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Organ pierwszej instancji stwierdził, że dołączone do akt sprawy karty charakterystyki środków myjących stosowanych na terenie myjni potwierdzają, iż jedynymi substancjami szczególnie szkodliwymi dla środowiska wodnego których obecność w ściekach może być związana z prowadzoną działalnością, ze względu na używane produkty są: fosfor ogólny i węglowodory ropopochodne.
Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Ł. sp. z o.o. nie zgadzając się z powyższą decyzją wniosło odwołanie od pkt II decyzji. Zawnioskowano o rozszerzenie decyzji o konieczność wykonywania badań dodatkowych parametrów: ChZT, BZT5, azotu ogólnego oraz zawiesiny ogólnej i wskazano najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników tych zanieczyszczeń. Podniesiono, że w wynikach badań z 2018 r. dostarczonych przez P. S.A. występowało przekroczeń stężeń w/w parametrów.
Rozpoznając odwołanie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej
w Lublinie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie decyzją z dnia 17
grudnia 2021 r. zmienił pkt II zaskarżonej decyzji w ten sposób, że wskazał
dodatkowo najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń dla: ChZT - 1 200 mg/l, BZT5 - 500 mg/l, azot ogólny - 100 mg/l i zawiesina ogólna - 500 mg/l
oraz w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w sprawie wnioskodawca wskazał jako substancje charakterystyczne dla danego profilu usług (świadczonych przez myjnię samochodową) węglowodory ropopochodne i fosfor ogólny proponując dopuszczalną ich wartość na poziomie odpowiednio: 15 mg/l i 20 mg/l co jest zgodne z treścią załącznika nr 2 do Rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1757 – dalej jako "rozporządzenie z 2006 r."). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przekazane przez pełnomocnika wnioskodawcy karty katalogowe charakteryzujące substancje wykorzystywane w myjni samochodowej oraz załączone sprawozdania z przeprowadzanych badań ścieków potwierdzają, że pozostałe substancje wymienione w zgodzie właściciela urządzeń kanalizacyjnych nie przekraczają dopuszczalnej zawartości w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi. W ocenie Dyrektora RZGW pełnomocnik wnioskodawcy oraz organ pierwszej instancji skoncentrowali swoją uwagę na kwestii składu ścieków pochodzących z ręcznej myjni
samochodowej. Również korespondencja pochodząca od przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego wskazuje jako źródło ścieków ręczną myjnię samochodową. W trakcie prowadzonego postępowania, zdaniem Dyrektora RZGW pominięto okoliczność, że ścieki wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych pochodzą z ręcznej myjni ścieków oraz z pawilonu stacji paliw, gdzie powstają ścieki bytowe. Na powyższe zwrócono w operacie wodnoprawnym (strona 8, schemat technologiczny). Dyrektor RZGW przyjął, że źródłem ścieków (poza ręczną myjnią samochodową) jest również pawilon stacji paliw skąd pochodzą ścieki bytowe i zasadne jest monitorowanie składu odprowadzanych ścieków w zakresie dodatkowych substancji i ich parametrów w zakresie wskazanym przez przedsiębiorstwo wodnokanalizacyjne. Zdaniem organu odwoławczego przemawia za tym również okoliczność, iż przekroczenia parametrów tych substancji miały miejsce w 2018 r.
Spółka złożyła w ustawowym terminie na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu, strona wnosząc o uchylenie pkt I zaskarżonej decyzji, w którym zmieniono pkt II decyzji organu I instancji poprzez wskazanie dodatkowych najwyżej dopuszczalnych wskaźników zanieczyszczeń
takich jak ChZT, BZT5, azot ogólny i zawiesina ogólna, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organom administracji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W skardze podniesiono zarzut naruszenia;
I. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie:
– art. 407 pkt. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm. zwanej dalej: "u.p.w." ), polegające na wydaniu decyzji pozwolenia wodnoprawnego ponad wniosek tj. uwarunkowanej zapisami niezgodnymi, rozszerzonymi w stosunku do złożonego przez skarżącą stronę wniosku;
– § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, (Dz. U. z 2019 r. poz. 1220 – dalej jako "rozporządzenie z 2019 r."), polegające na błędnym nałożeniu na stronę skarżącą obowiązków w zakresie badania substancji nie wskazanych w w/w rozporządzeniu;
II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 10, 77 §1 oraz art. 80 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym wyrokiem powołując się na art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępnie uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 34 pkt 3 u.p.w., wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1 u.p.w., stanowi szczególne korzystanie z wód, a co za
tym idzie - stosownie do przepisu art. 389 pkt 2 u.p.w. - wymaga pozwolenia wodnoprawnego. Z treści art. 403 ust. 2 pkt 3 u.p.w. wynika, że takie pozwolenie wodnoprawne winno zawierać m.in. skład wprowadzanych ścieków oraz minimalny procent substancji zanieczyszczających. Użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności ilości substancji szczególnie szkodliwych" oznacza, że katalog takich substancji nie został ograniczony tylko do wykazu substancji szczególnie kwalifikowanych, lecz także takich substancji, które będą przekazywane do urządzeń kanalizacyjnych, a które - poprzez swoją szkodliwość - mogą wpływać na pogorszenie stanu wody i środowiska. Dalej Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają również akty niższego rzędu, niż u.p.w., tj. rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1220 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1757).
Rozporządzenie z 2019 r. określa substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (§1). Substancje, o których mowa w ust. 1, są określone w załączniku do rozporządzenia (§2). Natomiast w § 8 rozporządzenia z 2006 r. – wskazano, kiedy ścieki przemysłowe mogą być wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych. Z kolei zgodnie z § 10 rozporządzenia z 2006 r. ścieki przemysłowe wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych, zawierające substancje zanieczyszczające wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 15, nie powinny zawierać tych substancji w ilościach przekraczających dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń określonych w tym załączniku. Na podstawie zaś § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r., zakres wskaźników zanieczyszczeń i ich dopuszczalne wartości oraz maksymalną wartość strumienia objętości ścieków przemysłowych, w zależności od specyfiki tych ścieków, ustala przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, uwzględniając m.in. warunki pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w § 8 pkt 1 i 2. Powyższe regulacje prowadzą zdaniem Sądu I instancji do wniosku, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się skład wprowadzanych ścieków (art. 403 ust. 2 pkt 3 u.p.w.). Przez "skład ścieków" należy natomiast rozumieć stężenie zawartych w nich substancji.
Zdaniem Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy akt sprawy, w tym operatu wodnoprawnego i zwrócił uwagę, że ścieki wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych pochodzą z ręcznej myjni samochodowej, ale także z pawilonu stacji paliw. Tym samym ścieki odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacyjnej mogą zawierać również substancje zanieczyszczające innego rodzaju niż wskazane przez spółkę we wniosku. W ocenie Sądu wniosek przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego o rozszerzenie decyzji o konieczność dodatkowych badań wskaźników zanieczyszczeń znajdował uzasadnienie faktyczne i z tego względu organ odwoławczy prawidłowo dokonał zmiany pkt II decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. rozszerzając zakres wskaźników zanieczyszczeń o parametry: zawiesiny ogólnej, CHZTcr, BZT5, azotu ogólnego. W okolicznościach konkretnej sprawy należy wziąć pod uwagę wartości innych substancji zanieczyszczających niż substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Podkreślić bowiem należy, że celem pozwolenia wodnoprawnego jest umożliwienie szczególnego korzystania z wód z
poszanowaniem stanu środowiska naturalnego. Brak ustalenia w treści zaskarżonej decyzji dopuszczalnych ilości substancji zanieczyszczających innych niż substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego mogłoby spowodować, że do urządzeń wodnych przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego trafiłyby ścieki przemysłowe charakteryzujące się np. bardzo wysokimi stężeniami takich substancji, których skuteczne usunięcie nie byłoby możliwe w procesie oczyszczania. Tym bardziej, gdy jak podnosi przedsiębiorstwo wodnokanalizacyjne w 2018 r. wystąpiły przekroczenia stężeń parametrów wskazanych substancji. Przedsiębiorstwo wodnokanalizacyjne zastrzegło, że ścieki mają spełniać określone parametry zanieczyszczeń i spełnienie tych warunków jest niezbędne by można było wprowadzać je do urządzeń kanalizacyjnych należących do niego. Spełnienie tych warunków, w ocenie Sądu ma wpływ na stan oraz bezpieczeństwo środowiska naturalnego i dlatego powinno podlegać regulacji na podstawie posiadanego przez skarżącą pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem Sądu zgodnie z art. 407 ust. 5 u.p.w., do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1, dołącza się zgodę właściciela tych urządzeń lub obowiązującą na dzień złożenia wniosku umowę obejmującą zobowiązanie do odbioru tych ścieków zawartą z właścicielem tych urządzeń. Brak takiej zgody stanowi podstawę do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem Sądu, mając na uwadze całokształt okoliczności w niniejszej sprawie, wskazanie przez przedsiębiorstwo wodnokanalizacyjne w odwołaniu 4 wskaźników substancji stanowi konkretyzację zgody udzielonej w dniu 1 lipca 2021 r., w której załączniku nr 1 zostało wskazanych 20. Przedsiębiorstwo wodnokanalizacyjne jest właścicielem urządzeń, do których mają być wprowadzane ścieki przemysłowe i jest uprawnione do ustalania warunków, od spełniania których uzależniło możliwość ich wprowadzania do swojej sieci kanalizacyjnej.
Nadto w ocenie Sądu, przeprowadzone przez organ odwoławczy
postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. W motywach decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jej podjęciu. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia norm prawa procesowego i prawa materialnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. S.A. w Płocku wnosząc
o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to;
a) art. 407 ust. 1 w związku z art. 403 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tj. Dz.U. z 2021 r. poz 2233 z późn. zm., zwanej dalej: "u.p.w."), w związku z § 1 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, (Dz. U. z 2019
r. poz. 1220), polegające na wadliwej interpretacji wyżej wymienionych norm prawnych prowadzącej do uznania, iż organ może nałożyć w istocie dowolny obowiązek w zakresie badania substancji nie wskazanych w w/w rozporządzeniu i nie odpowiadających rodzajowi instalacji,
b) art. 407 ust. 5 u.p.w., w związku z art. 100 ust. 1 u.p.w. i § 1 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga
uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, (Dz. U. z 2019 r. poz. 1220), polegające na wadliwej interpretacji wyżej wymienionych norm prawnych prowadzącej do uznania, iż zgoda właściciela na przyłączenie do sieci  może być modyfikowana przez złożenie odwołania od decyzji.
Nadto zaskarżanemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 151 i 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 10, 77 §1 oraz art. 80 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP, z uwagi na ich niewłaściwe zastosowanie poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż postępowanie wyjaśniające odpowiadało wymogom art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art, 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., zaś w motywach decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jej podjęciu, podczas gdy zebranie, rozpatrzenie oraz dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego nastąpiło wbrew regułom wynikającym z art. 7, 10, 77 §1 oraz art. 80 k.p.a., tj., w szczególności w sposób nieuzasadniony przyznano moc dowodową oświadczeniu właściciela instalacji o istnieniu trzy lata przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia przekroczeń norm, tj. w 2018 r., a zmarginalizowano rolę dokumentacji sporządzonej przez uprawnione osoby w postaci operatu wodnoprawnego,
b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zbyt lakoniczne i ogólnikowe wyjaśnienie motywów stwierdzenia możliwości modyfikacji zgody w odwołaniu przez właściciela instalacji oraz podstaw nakładania obciążeń nie wynikających z zakresu prowadzonej działalności w kontekście zapisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego,
c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zbyt lakoniczne i ogólnikowe wyjaśnienie motywów stwierdzenia oddalenia skargi w kontekście przyznania nieuzasadnionej mocy dowodowej oświadczeniu właściciela instalacji o istnieniu trzy lata przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia przekroczeń norm, tj. w 2018 r., a zmarginalizowaniu roli dokumentacji sporządzonej przez uprawnione osoby w postaci operatu wodnoprawnego,
d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż w niniejszej sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie zaistniały przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., tj. do rozstrzygnięcia powstałych wątpliwości na korzyść Skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie
jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenie powyższego przepisu w zbyt lakonicznym i ogólnikowym jej zdaniem wyjaśnieniu motywów stwierdzenia możliwości modyfikacji zgody dokonanej dopiero na etapie wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji oraz nakładania obciążeń nie wynikających z zakresu prowadzonej działalności w kontekście zapisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 roku w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzenie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Nadto naruszenie tego przepisu skarżąca spółka upatruje w zbyt lakonicznym i ogólnikowym wyjaśnieniu przez Sąd I instancji oddalenia skargi w kontekście przyznania nieuzasadnionej mocy dowodowej oświadczeniu właściciela instalacji o istnieniu trzy lata przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przekroczeń norm tj. w 2018 roku, a zmarginalizowaniu roli dokumentu sporządzonego przez uprawnione osoby w postaci operatu wodnoprawnego.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w realiach niniejszej sprawy nie mógł odnieść skutku. Jak już wspomniano powyżej naruszenia tego przepisu strona skarżąca upatruje w zakresie lakonicznego, ogólnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionych przez te stronę zarzutów i braku w tym zakresie konkretnej, pełnej i wszechstronnej ich oceny. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy podkreślić, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w szczególności w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15
lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II
FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego lub stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego
odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwością, o ile te istotne kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2721/13). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
W tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, treści samej skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem zawiera wszystkie wymagane elementy.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził jednoznacznie, że przepisy wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 roku jako akt wykonawczy wydany na podstawie art. 100 ust. 1 u.p.w. określa substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, których wprowadzenie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Wśród tych substancji zostały wymienione węglowodory ropopochodne jako substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że wykładnia przepisu art. 403 ust. 2 pkt 3 u.p.w., a w szczególności użycie przez ustawodawcę zwrotu " w szczególności" w odniesieniu do obowiązku określenia w pozwoleniu wodnoprawnym ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego wprowadzanych do instalacji wodnokanalizacyjnej oznacza, że organ obowiązany jest także w okolicznościach konkretnej sprawy wziąć pod uwagę wartości innych substancji zanieczyszczających niż substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. W dalszej części uzasadnienia przedstawił motywy mające uzasadniać przyjęcie takiego stanowiska (str. 10-11 uzasadnienia). W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił także stanowisko w oparciu o jakie dokumenty ustalił faktyczną, jego zdaniem, treść zgody przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego na wprowadzenie do sieci kanalizacyjnej przez skarżącą spółkę ścieków przemysłowych, stwierdzając jednocześnie, że wskazując w odwołaniu na konieczność uzupełnienia udzielonego pozwolenia wodnoprawnego o cztery substancje stanowiło jedynie konkretyzację zgody
udzielonej wcześniej pismem z dnia 1 lipca 2021 roku. Podzielić należy stanowisko, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że w przeszłości tj. w 2018 roku stwierdzono stężenia substancji szkodliwych da środowiska wodnego BZT5, fosforu ogólnego, azotu ogólnego zawiesiny ogólnej i CHZTcr. Sąd nie stwierdził jednak, że ustalenie to opiera na stwierdzeniu przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego. Powyższe ustalenie wbrew twierdzeniom skarżącej
kasacyjnie znajduje także potwierdzenie w załączonym do wniosku operacie wodnoprawnym, w szczególności w tabeli nr 1 (k 22-23 operatu) . Za pomocą naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jak już wyżej wskazano nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego lub stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejsze sprawie nie znajduje także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. W szczególności w ramach tego zarzutu skarżąca kasacyjnie nie wskazała konkretnej normy prawnej, mającej zastosowanie w niniejszej sprawie, której treś miałaby jej zdaniem budzić wątpliwości. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną bez możliwości ich uzupełnienia, skorygowania, dopowiedzenia brakujących elementów.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 10, 77 § 1 oraz art. 80 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP, z uwagi na ich niewłaściwe zastosowanie poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż postępowanie wyjaśniające odpowiadało wymogom art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. Zasadnie Sąd uznał, że przyjęty jako podstawa rozstrzygnięcia stan faktyczny został przez organy administracji ustalony zgodnie z wymaganiami określonymi w/w przepisach k.p.a. określających zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Ustalając zakres substancji zanieczyszczających środowisko wodne mogących znaleźć się w wprowadzanych przez skarżącą kasacyjnie ściekach przemysłowych do sieci kanalizacyjnej uwzględniono nie tylko ścieki pochodzące z myjni samochodowej, ale także ścieki komunalne pochodzące z pawilonu stacji benzynowej. Ścieki te bowiem jak wynika z operatu wodnoprawnego będą wprowadzane do sieci kanalizacyjnej jedną rurą kanalizacyjną (plan sytuacyjny stacji paliw). Organy wyrażając zgodę na odprowadzenie ścieków szczególnie szkodliwych dla środowiska do sieci kanalizacyjnej w załączniku wskazał, że będą
one zawierały obok węglowodorów ropopochodnych inne substancje zanieczyszczające to środowisko (łącznie wskazano na 20 rodzajów takich substancji). Jak już wyżej wskazano ustalenie o występujących przypadkach przekroczenia dopuszczalnych poziomów stężenia niektórych substancji zanieczyszczających wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej znajduje potwierdzenie także w operacie wodnoprawnym. Nie można mówić zatem o pomniejszaniu roli operatu wodnego jaki został na potrzeby niniejszego postępowania sporządzony i dołączony w do wniosku. Powyższe ustalenie organy dokonały bowiem nie tylko na podstawie oświadczenia przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego. Dokonując istotnych do rozstrzygnięcia sprawy organ uwzględnił zasadę, zgodnie z którą podmioty wprowadzające do środowiska ścieki przemysłowe są obowiązane postępować w sposób zapewniający ochronę środowiska, a organy obowiązane do podejmowania działań mających na celu jego ochronę podejmowania takich działań, które zapewnią skuteczność tej ochrony. Dotyczy to także gospodarowania wodami.
Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art.
407 ust. 1 w zw. z art. 403 ust. 1 i 2 pkt 3 u.p.w. w zw. z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 roku w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, polegające zdaniem skarżącej kasacyjnie na wadliwej wykładni wyżej wymienionych przepisów prowadzących do uznania, iż organ może nałożyć w istocie dowolny obowiązek w zakresie badania substancji nie wskazanych w w/w rozporządzeniu i nie odpowiadający rodzajowi instalacji. Przepis art. 403 ust. 2 u.p.w. stanowi co ustala się w pozwoleniu wodnoprawnym, z tym, że nie jest to katalog zamknięty z uwagi na użyty przez ustawodawcę zwrot "w szczególności". Ustawodawca wyraźnie stwierdził w powołanym przepisie, że zakres pozwolenia wodnoprawnego winien być dostosowany do rodzaju działalności, której ma dotyczyć pozwolenie. Natomiast w pkt 3 powołanego przepisu ustawodawca określił między innymi, że w przypadku ścieków przemysłowych należy w pozwoleniu wodnoprawnym określić dopuszczalne ilości substancji zanieczyszczających, w szczególności ilości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Wykładania
powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że pozwolenie wodnoprawne powinno określać skład wprowadzanych ścieków oraz minimalny procent substancji zanieczyszczających. Użyty w przedstawionym art. 403 ust. 2 pkt 3 u.p.w. zwrot "w szczególności substancji szczególnie szkodliwych" oznacza, że katalog takich substancji nie został
ograniczony tylko do wykazu substancji szczególnie kwalifikowanych
uzasadniających wydane pozwolenia wodnoprawnego, lecz także do takich substancji, które będą przekazywane do urządzeń kanalizacyjnych, a które – poprzez swoją szkodliwość – mogą wpływać na pogorszenie stanu wód i środowiska. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, na wykładnię przepisu art. 403 ust. 2 pkt 3 u.p.w. nie ma wpływu treść normy wynikającej z art. 407 ust. 5 u.p.w., zgodnie z którym do treści wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego dołącza się zgodę właściciela urządzeń kanalizacyjnych lub zawartą umowę w tym przedmiocie. Przywołana norma wskazuje bowiem na to, że ustawodawca uzależnił wydanie pozwolenia wodnoprawnego od posiadania przez wnioskodawcę zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych, ale zgoda ta w żaden sposób nie kształtuje treści tej decyzji, o czym stanowi art. 403 u.p.w. Na podkreślenie zasługuje także to, że przepis art. 403 ust. 2 pkt 3 u.p.w. mówi zarówno o substancjach szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz o substancjach zanieczyszczających środowisko wodne. Nie są to pojęcia tożsame, które ustawodawca używa zamiennie. Mając na uwadze treść rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 28 czerwca 2019 roku uznać należy, że są to różne rozłączne zbiory substancji.
Drugi z podniesionych zarzutów kasacyjnych na podstawie art. 174 § 1 p.p.s.a. dotyczy naruszenia art. 407 ust. 5 u.p.w. w zw. z art. 100 ust. 1 u.p.w. i § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 roku w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzenie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, których to przepisów naruszenia skarżąca kasacyjnie upatruje na wadliwej ich interpretacji prowadzącej do uznania, że zgoda właściciela na przyłączenie do sieci może być modyfikowana przez złożenie odwołania do decyzji. Zgodnie z art. 407 ust. 7 u.p.w. do wniosku o pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydawanych na podstawie art. 100 ust. 1 dołącza się zgodę właściciela tych urządzeń lub obowiązującą na dzień złożenia wniosku obejmującą zobowiązanie do odbioru tych ścieków zawartą z właścicielem. Przywołana norma wskazuje bowiem na to, że ustawodawca uzależnił wydanie pozwolenia wodnoprawnego od posiadania przez wnioskodawcę zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych, ale zgoda ta w żaden sposób nie kształtuje treści tej decyzji. Wymaganą treść pozwolenia wodnoprawnego ustawodawca określił w art. 403 ust. 2 u.p.w. Nadto jak wynika z analizy akt administracyjnych zgodę na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego przedsiębiorstwo wodnokanalizacyjne wyraziło w piśmie noszącym datę 1 lipca 2021 roku adresowanym do P. S.A. W piśmie tym nie tylko
wskazano, w jakiej ilości ścieki przemysłowe mogą być wprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych, ale także stwierdzono, że ścieki te nie powinny zawierać substancji zanieczyszczających wymienionych w załączniku nr 1 do niniejszego pisma w ilości przekraczającej wartości wskaźników określonych w tym załączniku. Takiej samej treści pismo przedsiębiorstwo kanalizacyjne przesłało w dniu 19 sierpnia 2021 roku
do organu I instancji wraz z załącznikiem. W obu tych pismach w załączniku wskazano na 20 rodzaje substancji zanieczyszczających środowisko wodne, które mogą zdaniem przedsiębiorstwa wchodzić w skład wprowadzanych do sieci kanalizacyjnej ścieków przemysłowych. Tym samym stwierdzenie, że przedsiębiorstwo kanalizacyjne zmieniło warunki udzielonej zgody we wniesionym odwołaniu nie zasługuje na uwzględnienie. Ponownie jednak należy podkreślić, że udzielona zgoda na wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych nie wpływa na rodzaj substancji zanieczyszczających środowisko wodne, które należy określić w pozwoleniu wodnoprawnym oraz ich ilość jaka może być wprowadzana do tego środowiska.
Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.