III OSK 2612/21

III OSK 2612/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Mierzejewski /sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Teresa Zyglewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1264/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-12-13
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1264/19 w sprawie ze skargi A.A. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 18 kwietnia 2019 r. nr ZSPU.440.623.2018.MI.I.36656 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1264/19, oddalił skargę A.A. (dalej: skarżący) na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezes UODO) z dnia 18 kwietnia 2019 r. nr ZSPU.440.623.2018.MI.36656 w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Skarżący dniu 24 października 2018 r. skierował do UODO skargę na przetwarzanie jego danych osobowych przez Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie oraz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w której podał, że skarga dotyczy:
1. bezprawnego przekazania jego danych osobowych Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa przez Pełnomocnika do spraw powołania Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa;
2. doprowadzenia do bezprawnego przetwarzania jego danych osobowych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa;
3. odmowy przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi udzielenia mu informacji na temat przetwarzania jego danych osobowych.
Prezes UODO zaskarżoną na wstępie decyzją wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 57 ust. 1 lit. a) i f) i art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE L 119 z 4.05.2016 str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.052018 str. 2), dalej: "RODO", odmówił uwzględnienia wniosku.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym nie potwierdził się zarzut skarżącego dotyczący bezprawnego przekazania jego danych KOWR przez Pełnomocnika ds. utworzenia KOWR, albowiem w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 624 ze zm.), dalej: "ustawa wprowadzająca", ustawodawca nałożył na Ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, w drodze zarządzenia, obowiązek powołania w terminie 3 dni od dnia wejścia w życie tego przepisu Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR, określając zakres jego zadań oraz sposób i środki niezbędne do ich realizacji. Jak wskazano z art. 49 ust. 2 ustawy wprowadzającej wynika, że celem działania Pełnomocnika było zorganizowanie KOWR, w tym m. in. podejmowanie czynności związanych z uregulowaniem stosunków pracy z pracownikami ANR i ARR, ale również mógł on zażądać od Prezesa ANR, Prezesa ARR i Prezesa ARiMR informacji i dokumentów niezbędnych do realizacji zadań pełnomocnika (ust. 3). Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy wprowadzającej, Prezes ARR oraz Prezes ANR w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie tego przepisu mieli obowiązek przekazać Pełnomocnikowi imienne wykazy pracowników wraz z podaniem stanowisk pracy poszczególnych pracowników, warunków zatrudnienia oraz posiadanych kwalifikacji i stażu pracy, według stanu na dzień przekazania. Pełnomocnik w terminie do dnia 31 maja 2017 r. na podstawie otrzymanej dokumentacji miał przedłożyć propozycje zatrudnienia w KOWR, również pracownikom ARR i ANR (ust. 3). W przypadku braku takich propozycji, zgodnie z ust. 7, stosunek pracy pracowników ANR i ARR wygasa z dniem 31 maja 2017 r. Skarżący do końca sierpnia 2017 r. był pracownikiem Biura Prezesa ANR, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż Pełnomocnik KOWR bezprawnie uzyskał jego dane osobowe, bowiem działał w ramach przesłanki określonej w art. 6 ust. 1 lit c) RODO. Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy wprowadzającej, KOWR z dniem 1 września 2017 r. z mocy prawa wstąpił w ogół praw i obowiązków znoszonych ANR oraz ARR. Pomimo tego, że skarżący w tym dniu nie był pracownikiem KOWR, uznać należy, iż miał on status pracownika nieistniejącej już ANR. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy wprowadzającej, KOWR stał się stroną umów i porozumień, których uprzednio były ANR i ARR i to na KOWR przeszły prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa, decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych. KOWR stał się administratorem danych osobowych skarżącego ze wszystkim wynikającym z tego obowiązkami. Na gruncie obowiązujących w niniejszej sprawie przepisów obowiązek informacyjny został nałożony na administratora danych osobowych, czyli Dyrektora Generalnego KOWR, co wynika wprost z art. 52 ust. 3 ustawy wprowadzającej. Korespondencja pomiędzy skarżącym, a Ministrem Rolnictwa miała miejsce w okresie od dnia 20 czerwca 2018 r. do dnia 28 września 2018 r., czyli w okresie kiedy to KOWR był administratorem danych osobowych skarżącego. Zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż Minister Rolnictwa miał obowiązek udzielenia informacji w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego.
Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7, art. 8, art. 50 i art. 77 k.p.a. oraz art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 58 ust. 2 lit. c) i art. 57 ust. 1 lit. a) RODO.
W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu wyroku oddalającego wniesioną skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, o co w skardze wnosił skarżący. Zdaniem Sądu meriti, przepisy przedstawione przez organ w uzasadnieniu wydanej decyzji zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w ustalonym stanie faktycznym na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący do końca sierpnia 2017 r. był pracownikiem Biura Prezesa ANR. Ta okoliczność przesądza, że Pełnomocnik KOWR, wbrew twierdzeniu skarżącego, zgodnie z prawem przetwarzał jego dane osobowe jako ich administrator. Nadto, wbrew twierdzeniu skarżącego obowiązek informacyjny nie ciążył na Ministrze Rolnictwa i Rozwoju Wsi, co wynika wprost z art. 52 ust. 3 ustawy wprowadzającej. Zgodnie z tą regulacją KOWR z dniem 1 września 2017 r. stał się administratorem danych osobowych, których administratorem do dnia 31 sierpnia 2017 r. była Agencja Nieruchomości Rolnych.
Skarżący wywiódł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Wydanemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
I. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych art. 107 i 77 § 1 k.p.a. i naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. polegające na pominięciu ustaleń zawartych w treści decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 10 maja 2018 r. DOLÍS.440.19.2018.PA.I.8095 dołączonej do akt sprawy, z której wynikało, w sposób odmienny niż uznał WSA w wyroku, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi był administratorem wyodrębnionych a zatem i odmiennych od znajdujących się w ANR danych osobowych skarżącego przetwarzanych i posiadanych przez Pełnomocnika ds. utworzenia KOWR. Pomimo zrealizowania celu ustawy w zakresie przedłożenia lub nieprzedłożenia propozycji zatrudnienia pracownikom obu agencji w ustawowym dniu 31 maja 2017r., co najmniej do dnia 26 lutego 2018 r., tj. dnia wydania przez MRiRW zarządzenia nr 5 uchylającego zarządzenie w sprawie powołania Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR, Pełnomocnik nadal przetwarzał dane osobowe objęte skargą. Z powyższego wynika, że WSA nie odniósł się do błędów popełnionych przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w trakcie postępowania, które zostały wykazane w skardze;
b) pominięcie przez WSA zarzutu naruszenia przez Prezesa UODO art. 7 i 8 oraz 77 § 1 k.p.a. i nieodniesienie się do błędów popełnionych przez UODO w trakcie postępowania. Brak wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie składanych przez skarżącego w trakcie postępowania wyjaśnień oraz części korespondencji doprowadziło do poważnego naruszenia prawa i interesów skarżącego jako właściciela danych osobowych. Takie działanie uniemożliwiło zrealizowanie zagwarantowanych zarówno w ustawie o ochronie danych osobowych jak i w RODO praw właściciela danych osobowych do uzyskania informacji o ich przetwarzaniu. Dane osobowe przetwarzane przez Pełnomocnika ds. utworzenia KOWR stanowiły podstawę do podejmowania decyzji o zaproponowaniu pracy w KOWR. Ich rzetelność i kompletność była kluczowa dla losów każdego pracownika Agencji Nieruchomości Rolnych a tym samym dla skarżącego. Brak transparentności oraz uchylanie się i w efekcie odmowa udzielenia informacji jakie konkretnie dane zostały przekazane Pełnomocnikowi rodziło uzasadnione wątpliwości co do uczciwości i rzetelności prac Pełnomocnika oraz prawidłowości wykonywania obowiązków administratora danych osobowych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi;
II. prawa materialnego:
a) art. 51 i art. 52 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu, wyrażającym się błędem w subsumcji, czyli uznaniem, że zaistniały w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie norm prawnych art. 51 i art. 52 przepisów wprowadzających ustawę o KOWR, co w efekcie doprowadziło do błędnego zinterpretowania przez WSA przedmiotu skargi do UODO i w następstwie powtórzenia błędnej interpretacji zawartej w zaskarżonej decyzji Prezesa UODO. Skarga do WSA i poprzedzająca ją skarga do UODO dotyczyły przetwarzania przez Pełnomocnika ds. utworzenia KOWR wyodrębnionych danych osobowych, dla których administratorem był Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, i przekazania tych danych bez podstawy prawnej do KOWR. Podkreślić należy, że dane przetwarzane przez Pełnomocnika ds. utworzenia KOWR to nie akta spraw, o który mowa w art. 47 ustawy wprowadzającej (rejestry, spisy, wykazy, bazy danych prowadzone przez organy ARR czy ANR) i nie są one tożsame, a zatem nie ma do nich zastosowania art. 52 ww. ustawy;
b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i niezastosowanie w sprawie art. 58 ust 2 lit. c) RODO poprzez nakazanie administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z przysługujących jej praw, co skutkowało brakiem możliwości skorzystania przez skarżącego z uprawnień określonych w art. 15-22 RODO, przy jednoczesnym przyznaniu w uzasadnieniu wyroku WSA Pełnomocnikowi ds. utworzenia KOWR przetwarzającemu te dane do dnia 26 lutego 2018 r. statusu administratora danych, co powinno skutkować zaliczeniem do materiału dowodowego sprawy znajdującego się w aktach pisma skarżącego z dnia 4 września 2017 r. skierowanego do Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR Z.B. w sprawie udzielenia informacji związanych z przetwarzaniem danych osobowych skarżącego oraz pisma z dnia 9 października 2017 r. Pełnomocnika zawierającego odmowę przekazania żądanych informacji, co stanowiło niezgodne z prawem działanie administratora danych;
c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i niezastosowanie w sprawie art. 57 ust 1 lit. a) RODO w zakresie egzekwowania stosowania rozporządzenia, w przypadku pozbawionego ustawowej podstawy przekazania danych osobowych skarżącego przez Pełnomocnika ds. utworzenia KOWR, których administratorem był Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, do KOWR.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych oraz rozpatrzenie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UODO wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczała się zatem wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 P.p.s.a., to jest naruszeniu przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.
Dla lepszej przejrzystości wywodu należy w skrócie przedstawić istotę tej sprawy.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 25 października 2018 r. do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga skarżącego kasacyjnie na przetwarzanie jego danych osobowych przez Dyrektora Generalnego KOWR oraz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Z treści skargi wynikało, że dane osobowe skarżącego kasacyjnie zostały bezprawnie przekazane KOWR przez Pełnomocnika do spraw powołania KOWR. Nadto KOWR w sposób bezprawny przetwarzał dane osobowe skarżącego kasacyjnie. Ostatnim zarzutem podniesionym w skardze było wskazanie, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił udzielenia skarżącemu kasacyjnie informacji na temat przetwarzania jego danych osobowych. Prezes UODO decyzją z dnia 18 kwietnia 2019 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego kasacyjnie wskazując, że nie zostały naruszone przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE.
Sąd pierwszej instancji, wskazanym na wstępie wyrokiem, oddalił skargę skarżącego kasacyjnie na decyzję Prezesa UODO podkreślając, że w świetle regulacji zawartych w ustawie z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa, KOWR z dniem 1 września 2017 r. stał się administratorem danych osobowych, których administratorem do dnia 31 sierpnia 2017 r. była Agencja Nieruchomości Rolnych (były pracodawca skarżącego kasacyjnie). Sąd pierwszej instancji uznał nadto, że skoro skarżący kasacyjnie do dnia 31 sierpnia 2017 r. był pracownikiem Biura Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych to powołany przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi Pełnomocnik do spraw utworzenia KOWR był administratorem jego danych osobowych i jako administrator przetwarzał je zgodnie z przepisami prawa. Tym samym obowiązek informacyjny dotyczący przetwarzania danych osobowych skarżącego nie ciążył na Ministrze Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Skarga kasacyjna polemizuje z tym stanowiskiem, ale postawione w niej zarzuty nie mają w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego usprawiedliwionych podstaw.
Podkreślić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że celem przepisów o ochronie danych osobowych jest ochrona prywatności w rozumieniu art. 47 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (zob. w tej materii m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt I OSK 628/05 oraz z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 920/18). Jednocześnie należy podkreślić, że zagwarantowana w art. 51 Konstytucji RP autonomia informacyjna oznacza prawo do samodzielnego decydowania o ujawnianiu innym informacji dotyczących swojej osoby, a także prawo do sprawowania kontroli nad takimi informacjami, jeśli znajdują się w posiadaniu innych podmiotów (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. U 3/01; publ. OTK ZU nr 1/A/2002, poz. 3). Przepis Konstytucji RP wyraża prawo jednostki do ochrony danych osobowych, w zakres którego wchodzi m.in. wymaganie ustawowej podstawy nałożenia obowiązku ujawnienia przez daną osobę informacji jej dotyczących (ust. 1), zakaz pozyskiwania, gromadzenia i udostępniania innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2), prawo dostępu jednostki do dokumentów i zbiorów danych oraz żądania sprostowania bądź usunięcia danych nieprawdziwych, niepełnych lub zebranych w sposób sprzeczny z ustawą (ust. 3 i 4). Powyższe rozwiązania oznaczają z jednej strony, że przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych powinny być wykładane w sposób zawężający, a postępowanie w sprawach związanych z wystąpieniem przesłanki pozwalającej na ujawnienie danych osobowych powinno zmierzać do tego, aby nie było wątpliwości co do wystąpienia możliwości przetwarzania danych osobowych przez dany podmiot.
Z kolei w świetle art. 6 ust. 1 RODO przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:
a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów;
b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy;
c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze;
d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej;
e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi;
f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.
Nadto, zgodnie z art. 6 ust. 3 RODO, podstawa przetwarzania, o którym mowa w ust. 1 lit. c i e), musi być określona: w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator. Oznacza to, że RODO samodzielnie nie stanowi podstawy legalizacyjnej przetwarzania, ale jedynie w połączeniu z odpowiednim przepisem prawa obowiązującego w państwie, któremu podlega administrator, lub też w połączeniu z odpowiednim przepisem unijnym.
Przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się między innymi ujawnianie poprzez przesłanie lub innego rodzaju udostępnianie danych (art. 4 pkt 2 RODO).
Z regulacji zawartych w ustawie z dnia 10 lutego 2017 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa wynika, że KOWR z mocy prawa wstąpił w ogół praw i obowiązków znoszonej Agencji Nieruchomości Rolnych (art. 46 ust. 1 ustawy). Z dniem 1 września 2017 r. stał się nadto administratorem danych osobowych, których administratorem do dnia 31 sierpnia 2017 r. była Agencja Nieruchomości Rolnych (zgodnie z art. 52 ust. 3 tej ustawy). Z art. 51 ust. 1 powyżej wskazanej ustawy wynika ponadto, że Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszego artykułu miał przekazać Pełnomocnikowi do spraw utworzenia KOWR imienne wykazy pracowników wraz z podaniem stanowisk pracy poszczególnych pracowników, warunków zatrudnienia oraz posiadanych kwalifikacji i stażu pracy, według stanu na dzień przekazania. Pełnomocnik do spraw utworzenia KOWR został nadto zobligowany aby w terminie do dnia 31 maja 2017 r. zaproponować, na piśmie, zatrudnienie w Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa, określając warunki pracy i płacy, w tym miejsce zatrudnienia, m.in. pracownikom Agencji Nieruchomości Rolnych (art. 51 ust. 3 tej ustawy). Powołanie Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR, zgodnie z art. 49 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy, miało się odbyć w drodze zarządzenia wydanego przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wskazany w przepisie minister został zobligowany aby w stosownym zarządzeniu określić zakres zadań pełnomocnika oraz sposób ich realizacji i środki niezbędne do ich realizacji. Zakres zadań Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR został szczegółowo określony w zarządzeniu nr 10 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie powołania Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR (Dz. U. MRiRW z 2017 r., poz. 3). Z kolei zarządzeniem nr 5 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2018 r. (Dz. U. MRiRW z 2018 r., poz. 1) wskazane wyżej zarządzenie z dnia 27 marca 2017 r. zostało uchylone.
Mając na uwadze powyższe regulacje normatywne, w tym zwłaszcza treść art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa jak i zgromadzony przez Prezesa UODO materiał dowodowy nie sposób uznać zasadności zarzutów podniesionych w pkt 1 lit. a) i b) petitum skargi kasacyjnej a ukierunkowanych na wykazanie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo rażącego naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. Prezes UODO odnosząc się do skargi z dnia 24 października 2018 r. (data wpływu do UODO – 25 października 2018 r.) uznał w sposób zasadny, że przekazanie danych osobowych skarżącego kasacyjnie przez Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR do KOWR nie odbyło się bez podstawy prawnej. Należy mieć bowiem na uwadze, że w świetle art. 49 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa celem działania Pełnomocnika było zorganizowanie KOWR m.in. poprzez podjęcie czynności przykładowo wymienionych w pkt 1 – 4 tego artykułu. W realiach sprawy nie było nadto podstaw aby uznać, że KOWR przetwarza dane osobowe skarżącego kasacyjnie w sposób bezprawny, skoro z dniem 1 września 2017 r. to właśnie KOWR stał się administratorem danych osobowych, których administratorem do dnia 31 sierpnia 2017 r. była Agencja Nieruchomości Rolnych. Zauważyć należy, że Pełnomocnik do spraw utworzenia KOWR po otrzymaniu danych, o których mowa w art. 51 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa wypełnił przesłankę legalizującą przetwarzanie danych osobowych określoną w art. 6 ust. 1 lit. c) RODO. Przesłanka wyrażona w ww. przepisie wskazuje, że przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. W rozpatrywanym przypadku określone obowiązki Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR wynikały wprost z regulacji zawartych w ustawie zawierającej upoważnienie do wydania zarządzenia o powołaniu pełnomocnika, to jest w ustawie z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa. Termin wykonania stosownych obowiązków obciążających Pełnomocnika ustawodawca określił wprost w art. 49 ust. 4 i 5 oraz w art. 51 ust. 3 tej ustawy.
W świetle powyższych ustaleń uznać finalnie należy, że od dnia 1 września 2017 r. na Ministrze Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ciążył obowiązek informacyjny w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego kasacyjnie. KOWR - jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach - z dniem 1 września 2017 r. stał się administratorem danych osobowych, których administratorem do dnia 31 sierpnia 2017 r. była Agencja Nieruchomości Rolnych. Korespondencja pomiędzy skarżącym kasacyjnie a Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi mająca za przedmiot podnoszone przez skarżącego kasacyjnie nieprawidłowości w zakresie przekazania i przetwarzania jego danych osobowych była z kolei prowadzona już po przejęciu przez KOWR funkcji administratora danych osobowych, których administratorem do dnia 31 sierpnia 2017 r. była Agencja Nieruchomości Rolnych, to jest w okresie 20 czerwca 2018 r. - 28 września 2018 r.
W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji miał zatem pełne podstawy aby zarówno postępowanie jak i decyzję wydaną przez Prezesa UODO ocenić jako prawidłowe.
Oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie skutku nie mógł w związku z tym odnieść zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Należy zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie dokonywał ustaleń faktycznych poza zakresem materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych.
Konsekwencją niezasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania jest uznanie za niezasadne zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego podniesionego w pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej. Uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie występuje.
Skoro zaś Prezes UODO uznał, że w realiach sprawy nie zostały naruszone regulacje RODO brak było podstaw do realizacji kompetencji naprawczej mającej swoją podstawę w art. 58 ust. 2 lit. c) RODO. Niezasadnym jest zatem zarzut podniesiony w pkt 2 lit. b) petitum skargi kasacyjnej.
Zauważyć finalnie należy, iż w drodze zarzutu naruszenia prawa materialnego opisanego w pkt 2 lit. c) petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej podjął próbę kwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez organ za podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Odnoszenie się do pozbawionego ustawowej podstawy przekazania danych osobowych skarżącego kasacyjnie przez Pełnomocnika do spraw utworzenia KOWR jest swej istocie odniesieniem się do elementu stanu faktycznego sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może zaś następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2747/12 oraz z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący kasacyjnie uznaje za prawidłowy. Ustalenia faktyczne nie są bowiem dokonywane w oparciu o przepisy prawa materialnego, a to oznacza, iż błąd w tym zakresie można kwestionować podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego. W rozpoznawanej sprawie zarzuty procesowe - jak wskazano powyżej - okazały się nieskuteczne. Naczelny Sąd Administracyjny związany był w takiej sytuacji ustaleniami Sądu pierwszej instancji, w tym także ustaleniem, iż nie doszło do bezprawnego przetwarzania danych osobowych skarżącego.
Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.