III OSK 261/23

III OSK 261/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-03-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska /przewodniczący/
Wojciech Jakimowicz
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 366/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-11-14
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i b i pkt 4 lit. a, art. 6 ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2021 poz 217
art. 10 ust. 1 pkt 1-4, art. 71 ust. 1
Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1634
art. 40 ust. 1-3
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1 i  2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1 pkt 1, art. 200, at. 205 § 1, art. 151, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Rady Ministrów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 366/22 w sprawie ze skargi I. R. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 366/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. R. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku I. R. z dnia [...] marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), a także zasądził od Prezesa Rady Ministrów na rzecz I. R. kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] marca 2022 r. I. R. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") za pośrednictwem poczty elektronicznej wystąpił do Prezesa Rady Ministrów o "udostępnienie Państwa polityki rachunkowości". Jako formę udostępnienia wnioskujący wskazał pocztę elektroniczną.
Pismem z dnia 15 marca 2022 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, organ poinformował wnioskującego, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."), zaistniała konieczność wydłużenia terminu udzielenia odpowiedzi do 2 maja 2022 r. z uwagi na konieczność analizy prawnej możliwości udostępnienia wnioskowanych informacji. Organ zaznaczył, że przedłużenie terminu realizacji wniosku informacyjnego nie oznacza, że w odniesieniu do wnioskowanych informacji stwierdzono na obecnym etapie brak przesłanek kwalifikujących je do informacji publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., niemniej konieczne jest dokonanie analizy wnioskowanej dokumentacji w celu określenia możliwości i zakresu udostępnienia wnioskowanych informacji.
Pismem z dnia 26 kwietnia 2022 r., również za pośrednictwem poczty elektronicznej, organ poinformował I. R., że dokument o nazwie Zasady (polityka) rachunkowości obowiązujące w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jest dokumentem wewnętrznym KPRM i nie stanowi informacji publicznej. Polityka rachunkowości stanowi zbiór obowiązujących reguł, procedur i norm, które są stosowane w praktyce w KPRM. Jej treść jest skierowana wyłącznie do pracowników jednostki, a zawarte w niej normy nie oddziałują bezpośrednio na prawa i obowiązki obywateli. Jest to dokument pomocniczy, wewnętrzny i usprawniający działanie organu, zatem nie zalicza się do "informacji o sprawach publicznych", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.
I. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w piśmie z dnia 26 kwietnia 2022 r., skierowanym do skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezes Rady Ministrów jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p."). Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.
Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o rachunkowości") definiuje politykę rachunkowości w art. 3 ust. 1 pkt 11 jako wybrane i stosowane przez jednostkę rozwiązania dopuszczone ustawą, w tym także określone Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej oraz związanymi z nimi interpretacjami ogłoszonymi w formie rozporządzeń Komisji Europejskiej, zapewniające wymaganą jakość sprawozdań finansowych. Zgodnie z kolei z art. 10 ust. 2 ustawy o rachunkowości, politykę rachunkowości ustala w formie pisemnej kierownik jednostki. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że politykę rachunkowości, ze względu na powołany wyżej art. 10 ust. 2 ustawy o rachunkowości, należy uznać za wiadomość wytworzoną przez organ władzy publicznej.
Sąd I instancji stwierdził, że polityki rachunkowości nie można uznać za dokument wewnętrzny, który nie podlegałby udostępnieniu na podstawie u.d.i.p., mimo że nie jest to dokument skierowany do podmiotów zewnętrznych. Jest on bowiem wiadomością wytworzoną w zakresie gospodarowania przez organ szczególnym rodzajem mienia Skarbu Państwa – finansami publicznymi. Istotne jest przy tym to, na co wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, że polityka rachunkowości ma celu zapewnienie zgodności działań urzędu z regulacjami dotyczącymi rachunkowości. Uwagę w tym miejscu należy też zwrócić na art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania organu władzy publicznej, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej. Polityka rachunkowości ustala zasady funkcjonowania organu w zakresie gospodarki budżetowej, w sposób mający zapewnić wymaganą jakość sprawozdań finansowych. Ponadto należy zauważyć, że mimo, iż treść polityki rachunkowości jest zdeterminowana regulacjami ustawowymi, to nie stanowi ona ich prostego powielenia, bowiem wybór ostatecznie przyjętych rozwiązań należy do kierownika jednostki.
Zdaniem WSA w Warszawie za szerokim wyznaczeniem granic informacji publicznej w odniesieniu do dokumentów związanych z ewidencjonowaniem środków publicznych przemawia również fakt, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm., zwana dalej: "ustawa o finansach publicznych"), jako zasadę wprowadza jawność i przejrzystość finansów publicznych, dopuszczając ich ograniczenie jedynie w odniesieniu do niektórych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Rozdział 4, Działu I ustawy). Przykładowe cechy "dokumentu wewnętrznego" takie jak służenie wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk oraz nieposiadanie cechy oficjalnego stanowiska organu, nie przystają w żaden sposób do polityki rachunkowości, z uwagi na określoną jej rolę w ustawie o rachunkowości. Mimo zatem tego, że nie jest to dokument skierowany "na zewnątrz" urzędu, to stanowi ona informacje publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p.
Sąd I instancji podkreślił, że skarżący nie żądał wglądu do polityki rachunkowości organu, a jej przesłania na wskazany przez niego adres poczty elektronicznej. Stąd też jego wniosek podlegał rozpoznaniu w trybie u.d.i.p. a nie ustawy o rachunkowości. Jeżeli bowiem wnioskodawca pragnie uzyskać wgląd do dokumentów, w myśl art. 75 ustawy o rachunkowości, to na terenie jednostki – wymaga to zgody kierownika jednostki lub osoby przez niego upoważnionej, zaś poza siedzibą zarządu (oddziału) jednostki – wymaga pisemnej zgody kierownika jednostki oraz pozostawienia w jednostce potwierdzonego spisu przejętych dokumentów. Jeżeli jednak intencją wnioskodawcy nie jest wgląd do tych dokumentów, lecz zapoznanie się z ich treścią np. przekazaną drogą elektroniczną, to wówczas podlegać powinien załatwieniu w trybie u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 u.d.i.p.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2022 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W ocenie Sądu organ zobowiązany zatem będzie załatwić wniosek skarżącej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, udzielając żądanych informacji albo ich odmawiając w formie decyzji administracyjnej. Organ rozpoznając wniosek powinien jednocześnie rozważyć, czy żądane informacje stanowią informację prostą, czy przetworzoną, a zatem, czy zachodzi potrzeba wykazania przez wnioskodawcę, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, aczkolwiek rozpoznał sprawę niewłaściwie, z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nieudostępnienie wnioskowanych informacji wynikało zaś z odmiennej interpretacji przepisów u.d.i.p. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezes Rady Ministrów, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, tj.:
1.1) przepisów art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędną ich wykładnię przyjmującą istnienie normatywnej podstawy udostępniania informacji o działalności organów władzy publicznej i obsługujących ich jednostek budżetowych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa także w zakresie przyjętych przez nią zasad (polityki) rachunkowości zarówno co do jej elementów wymaganych przepisami art. 10 ust. 1 pkt 1) - 4) ustawy o rachunkowości w związku z art. 40 ust. 1 - 3 ustawy o finansach publicznych oraz § 3 - § 14 oraz § 19 - § 34 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 342), jak i pozostałych niewymienionych wprost w powołanym katalogu otwartym regulującym obligatoryjny zakres tego zbioru w rozumieniu ustawy o rachunkowości - w sytuacji gdy uwzględnienie tych okoliczności prowadziłoby uznania informacji żądanych przez I. R. (wnioskodawcę) w postaci przesłania elektronicznej kopii dokumentu Polityka rachunkowości KPRM za nieposiadające waloru informacji publicznej i w warunkach sprawy do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;
1.2) przepisów art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) i pkt 4) lit. a), art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że informację publiczną, która miała zostać udostępniona przez organ na wniosek I. R. stanowi pełna treść żądanej do przesłania Polityki rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a więc jej całość - obejmująca zarówno jej elementy wymagane przepisami art. 10 ust. 1 pkt 1) - 4) ustawy o rachunkowości i częściowo determinowane przepisami art. 40 ust. 1 - 3 ustawy o finansach publicznych oraz § 3 - § 14 oraz § 19 - § 34 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 342) w zakresie ich regulacji, jak i pozostałe niewymienione wprost w powołanym katalogu otwartym regulującym obligatoryjny zakres tego zbioru w rozumieniu ustawy o rachunkowości, stanowiących elementy Polityki rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w tym dokumentu prywatnego włączonego do jej treści - pomimo tego, że treści te służą wyłącznie usprawnieniu działalności jednostki, związane są wyłącznie z jej wewnętrzną organizacją pracy, nie są skierowane "na zewnątrz", nie stanowią więc dokumentu urzędowego w rozumieniu u.d.i.p., które więc według ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego stanowią dokumenty wewnętrzne nie zawierające informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach u.d.i.p. co do treści i postaci, ponieważ nie stanowią dokumentów urzędowych w rozumieniu u.d.i.p. - w sytuacji, gdy uwzględnienie tych okoliczności prowadziłoby uznania informacji żądanych przez I. R. (wnioskodawcę) w postaci przesłania elektronicznej kopii dokumentu Polityka rachunkowości KPRM za nieposiadające waloru informacji publicznej i w warunkach sprawy do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., a także fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dysponuje egzemplarzem ww. Polityki przekazanym na jego odrębne wezwanie przez organ;
1.3) przepisów art. 10 ust. 1 pkt 1) - 4) ustawy o rachunkowości w związku z art. 40 ust. 1 - 3 ustawy o finansach publicznych oraz § 3 - § 14 oraz § 19 - § 34 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 342) poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zasady (polityki) rachunkowości w rozumieniu przepisów tej ustawy określają tryb działania organu w zakresie wykonywania zadań publicznych i działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, podczas gdy ten zbiór w rozumieniu ustawy o rachunkowości nie reguluje obowiązujących organ zasad prowadzonej działalności w postaci określonej procedury oraz innych informacji mogących wyjaśnić istotę jego funkcjonowania w zakresie wykonywania zadań publicznych, a wyłącznie abstrakcyjne reguły rachunkowości obejmujące jej podstawowe konwencje oraz metody, w tym m.in. (katalog otwarty):
a) wewnętrznego systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonanych w nich zapisów,
b) technicznych sposobów prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej, wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera - wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na informatycznych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych, opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera - opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji,
c) metody wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego w zakresie ewidencjonowania i wyceny składników majątkowych, co nie stanowi przejawu gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa, a wyłącznie jego technicznym ujęciem w prowadzonych zestawieniach
- które to naruszenie miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie tych kwestii prowadziłoby do uznania żądanych informacji za nieposiadających waloru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., podlegające więc zasadom ochronnym wynikającym z ustawy o rachunkowości i do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;
1.4) przepisów art. 71 ust. 1 ustawy o rachunkowości w związku z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) i pkt 4) lit. a), art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe niezastosowanie poprzez nieuwzględnienie ustawowego obowiązku ochrony zasad (polityki) rachunkowości w rozumieniu przepisów tej ustawy przed nieupoważnionym rozpowszechnianiem w zakresie, jakim nie stanowią informacji publicznej udostępnianej w trybach u.d.i.p., co wynikło z błędnej wykładni wskazanych w powyższym zarzucie 1.2 naruszenia przepisów prawa materialnego przepisów art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) i pkt 4) lit. a), art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i ich niewłaściwego zastosowania prowadzącego do częściowego uwzględnienia skargi I. R. we wspomnianym zakresie treści Polityki rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, które nie stanowią informacji publicznej - które to naruszenie miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie tych kwestii prowadziłoby do uznania żądanych informacji za nieposiadających waloru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., podlegające więc zasadom ochronnym wynikającym z ustawy o rachunkowości i do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.;
II. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj.:
II. 1) przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm., zwana dalej: "p.u.s.a.") oraz art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 151 p.p.s.a. i w związku z przepisami art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) i pkt 4) lit. a), art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., polegające na uwzględnieniu zamiast oddalenia skargi I. R., pomimo, iż organ w sposób zgodny z przepisami procedowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji niestanowiącej informacji publicznej złożonego przez I. R. dokonał wnikliwej analizy stanu faktycznego i przekazał wnioskodawcy stosowną informację w tym względzie, w sytuacji gdy ich prawidłowe zastosowanie prowadziłoby do oddalenia skargi;
II. 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1) - 4) ustawy o rachunkowości oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) i pkt 4) lit. a) oraz art. 6 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób, który uniemożliwia zrozumienie pełnego toku myślenia składu orzekającego Sądu oraz argumentów, które w jego ocenie przesądziły o przyjętym rozstrzygnięciu pośrednio uznającym dokument Polityka rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów za informację publiczną w całości, aczkolwiek z zastrzeżeniem możliwości odmowy udostępnienia w przypadkach wynikających z u.d.i.p. - co znalazło także swój pełny wyraz w wytycznych dalszego postępowania organu po uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku - ze względu na uniemożliwienie w tym zakresie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku z uwagi na to, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacja odnosi się do uznania za informację publiczną jedynie części elementów zasad (polityki) rachunkowości jednostki budżetowej określonych przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o rachunkowości (w zakresie metod wyceny aktywów i pasywów), a nie wszystkich obligatoryjnych jej elementów wymaganych tym przepisem ani też - w odniesieniu do warunków sprawy - wszystkich pozostałych elementów Polityki rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, której egzemplarz Wojewódzki Sąd Administracyjny otrzymał od organu na odrębne wezwanie.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie organ wniósł o zasądzenie zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej zostanie uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę, a także wskazał brak potrzeby rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie i oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, że całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Otóż przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter ustrojowy i może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, iż strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Zwłaszcza, że przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a fachowy pełnomocnik skarżącego nie wskazał w skardze kasacyjnej jakie to inne kryteria kontroli (celowość, rzetelność, gospodarność itd.), zamiast kryterium legalności stosował Sąd I instancji w niniejszej sprawie.
Oczywiście bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 151 p.p.s.a.
Podniesienie zarzutu jednoczesnego naruszenia zarówno art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak i art. 151 p.p.s.a. jest sformułowane o tyle niepoprawnie, że te dwa przepisy zawierają normy przeciwstawne. W konsekwencji art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie może zostać naruszony równocześnie z art. 151 p.p.s.a., są to bowiem przepisy wzajemnie się wykluczające, stosowane przez sąd w różnych stanach prawnych. Zatem Sąd I instancji nie mógł naruszyć jednocześnie tych przepisów. Nadto oba przepisy mają charakter wynikowy, a art. 151 p.p.s.a. nie był stosowany przez WSA w Warszawie, a więc nie mógł go naruszyć.
Skoro zatem art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter wynikowy, to stanowi podstawę wyrokowania przez sąd, gdy ten uzna, że w sprawie zachodzą przesłanki pozwalające stwierdzić bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracyjny. Może on być tym samym naruszony tylko wówczas, gdy sąd uznając, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. W niniejszej sprawie WSA w Warszawie uznał skargę na bezczynność organu za uzasadnioną, a więc w konsekwencji prawidłowo zastosował podstawę wyrokowania wynikającą z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. określające zasady zwrotu kosztów postępowania sądowego przed I instancją.
Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie nie zdołał więc skutecznie zakwestionować przyjętego w sprawie przez Sąd I instancji stanu faktycznego.
Również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd I instancji nie stosował, ani tym bardziej nie dokonywał wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Nie sposób więc zarzucić WSA w Warszawie naruszenia tego przepisu przez jego błędną wykładnię. Dodatkowo podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach to autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Tymczasem ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 8 i s. 16) autor skargi kasacyjnej nie wskazał jaką wykładnię art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przyjął Sąd I instancji, a jaka powinna być, jego zdaniem, prawidłowa wykładnia tego przepisu. Co więcej autor uzasadnienia skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że błędna wykładnia polegała na przyjęciu istnienia normatywnej podstawy udostępniania informacji o działalności organów władzy publicznej i obsługujących ich jednostek budżetowych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa także w zakresie przyjętych przez nią zasad (polityki) rachunkowości. Tymczasem Polityka rachunkowości KPRM jako dokument wewnętrzny "zawiera wynikające z powyższych regulacji ogólne zasady i dokumentują powtórzone podstawowe regulacje wskazanych przepisów w tym metody wyceny oraz ustalania wyniku finansowego i zawierają opis sposobów prowadzenia ksiąg rachunkowych, a także inne elementy, które mają charakter techniczny, jak opis zabezpieczeń, a nie podstawowy dla zrozumienia procesów działania Organu w zakresie prowadzenia gospodarki budżetowej, nie determinują więc sposobu gospodarowania środkami publicznymi, a stanowią jedynie reguły wyłącznie jego technicznego ujęcia w prowadzonych zestawieniach." W konsekwencji "uwzględnienie tych okoliczności prowadziłoby uznania żądanych informacji postaci przesłania elektronicznej kopii dokumentu Polityka rachunkowości KPRM w całości za nieposiadające waloru informacji publicznej." Zatem strona skarżąca kasacyjnie próbuje za pomocą zarzutów naruszenia prawa materialnego zakwestionować poczynione przez Sąd I instancji ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego (przyjęcie, że żądana przez wnioskodawcę informacja, jest informacją publiczną). Tymczasem dokonanie błędnych ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego mogących być następnie podstawą zastosowania norm prawa materialnego stanowi naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może skutecznie nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. zarzutami podniesionymi w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego ze względu na niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy są co do zasady zarzutami nieskutecznymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) i pkt 4) lit. a), art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zarzut ten w swojej istocie odnosi się do stanu faktycznego przyjętego przez WSA w Warszawie poprzez przyjęcie, "że informację publiczną, która miała zostać udostępniona przez organ na wniosek I. R. stanowi pełna treść żądanej do przesłania Polityki rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a więc jej całość - obejmująca zarówno jej elementy wymagane przepisami art. 10 ust. 1 pkt 1) - 4) ustawy o rachunkowości i częściowo determinowane przepisami art. 40 ust. 1 - 3 ustawy o finansach publicznych oraz § 3 - § 14 oraz § 19 - § 34 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 342) w zakresie ich regulacji, jak i pozostałe niewymienione wprost w powołanym katalogu otwartym regulującym obligatoryjny zakres tego zbioru w rozumieniu ustawy o rachunkowości, stanowiących elementy Polityki rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w tym dokumentu prywatnego włączonego do jej treści - pomimo tego, że treści te służą wyłącznie usprawnieniu działalności jednostki, związane są wyłącznie z jej wewnętrzną organizacją pracy, nie są skierowane "na zewnątrz", nie stanowią więc dokumentu urzędowego w rozumieniu u.d.i.p., które więc według ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego stanowią dokumenty wewnętrzne nie zawierające informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach u.d.i.p. co do treści i postaci, ponieważ nie stanowią dokumentów urzędowych w rozumieniu u.d.i.p." Tymczasem, jak wskazano wyżej, niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych.
Co więcej Sąd I instancji nie wyraził w uzasadnieniu swojego wyroku poglądu, że "informację publiczną, która miała zostać udostępniona przez organ na wniosek I. R. stanowi pełna treść żądanej do przesłania Polityki rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a więc jej całość - obejmująca zarówno jej elementy wymagane przepisami art. 10 ust. 1 pkt 1) - 4) ustawy o rachunkowości i częściowo determinowane przepisami art. 40 ust. 1 - 3 ustawy o finansach publicznych oraz § 3 - § 14 oraz § 19 - § 34 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 342) w zakresie ich regulacji, jak i pozostałe niewymienione wprost w powołanym katalogu otwartym regulującym obligatoryjny zakres tego zbioru w rozumieniu ustawy o rachunkowości, stanowiących elementy Polityki rachunkowości Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w tym dokumentu prywatnego włączonego do jej treści." Takie stanowisko przypisane przez skarżącego kasacyjnie Sądowi I instancji w żaden sposób nie zostało sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sam wnioskodawca żądał udostępnienia "udostępnienia Państwa polityki rachunkowości" – co sam organ traktował tylko jako żądanie o udostępnienie dokumentu o nazwie Zasady (polityka) rachunkowości KPRM. Jeżeli wniosek ten budzi wątpliwości co do jego szczegółowości i zakresu, to organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego sprecyzowania.
Dodatkowo podnieść należy, że w odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu naruszenia prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej utworzył zbitkę przepisów, które w jego ocenie miał naruszyć Sąd I instancji bez wskazania konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm. Taka metoda formułowania zarzutów została trafnie uznana w orzecznictwie za nieprawidłową (pogląd taki wielokrotnie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny - por. np. wyroki NSA z dnia: 18 października 2011 r., II FSK 797/10; 13 września 2011 r., II FSK 593/10; 18 maja 2011 r., II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo, 20 stycznia 2022 r., III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r., III OSK 1434/21). Analiza treści omawianego zarzutu, jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej także nie pozwala ustalić, w czym skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia poszczególnych powołanych w skardze kasacyjnej przepisów. Nie wiadomo bowiem w istocie na czym miałaby polegać wadliwa wykładnia każdego z poszczególnych przepisów, a także nie wiadomo który z powołanych przepisów Sąd wadliwie zastosował.
Powyższe uwagi w pełni należy odnieść do zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1) - 4) ustawy o rachunkowości w związku z art. 40 ust. 1 - 3 ustawy o finansach publicznych oraz § 3 - § 14 oraz § 19 - § 34 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 342) oraz zarzutu naruszenia art. 71 ust. 1 ustawy o rachunkowości w związku z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) i pkt 4) lit. a), art. 6 ust. 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, ponieważ uwzględnienie wskazanych w tych zarzutach kwestii prowadziłoby do uznania żądanych informacji za nieposiadających waloru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., podlegające więc zasadom ochronnym wynikającym z ustawy o rachunkowości i do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ubocznie jedynie zwrócić należy uwagę, że ustawa o rachunkowości w art. 71 ust. 1 nie ustanawia odrębnego trybu udostępniania danych (wyrok NSA z 15 marca 2023 r., sygn. III OSK 2447/21). Nadto nie można przyjąć, że przepis art. 75 ustawy z 1994 r. o rachunkowości wyklucza - co do zasady - dostęp do informacji zawartych w źródłach opisanych w art. 71 ust. 1 tej ustawy w innym trybie i na innych zasadach niż wynikające z ustawy o rachunkowości. Z tych przepisów taki wniosek nie wynika, a taka wykładnia byłaby niezgodna z treścią art. 61 ust. 2 Konstytucji RP (wyrok NSA z 4 lipca 2023 r., sygn. III OSK 5207/21).
Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.