III OSK 261/22

III OSK 261/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Rafał Stasikowski
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne
Ochrona danych osobowych
Sygn. powiązane
II SA/Wa 1741/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-09-30
Skarżony organ
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 125
art.26
Ustawa z 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1741/21 w sprawie ze skargi Komendanta Głównego Policji na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 23 lutego 2021 r. nr DS.523.490.2020.WP.AW.113146 w przedmiocie nakazania wykonania obowiązku informacyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 września 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1741/21 wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi Komendanta Głównego Policji na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 23 lutego 2021 r. nr DS.523.490.2020.WP.AW.113146 w przedmiocie nakazania wykonania obowiązku informacyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił punkt 1 zaskarżonej decyzji (pkt 1) oraz zasądził od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Prezes UODO w punkcie 1 nakazał Komendantowi Głównemu Policji w Warszawie wykonanie wobec B. D., zam. S., ul. [...],., obowiązku informacyjnego określonego w art. 22 ust. 4 pkt 4 ustawy z 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125, dalej jako "u.o.d.o.z.z.p.") przez udzielenie B. D. informacji, czy Komendant Główny Policji przetwarza jego dane osobowe w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji w związku z wszczętymi bądź zakończonymi postępowaniami karnymi przeciwko B. D., a w sytuacji ich przetwarzania - udzielenie informacji B. D. o okresie przechowywania tych danych osobowych lub, gdy nie jest to możliwe, o kryteriach służących określeniu tego okresu, zaś w punkcie 2 decyzji orzekł o odmowie uwzględnienia wniosku w pozostałej części.
Uchylając pkt 1 ww. decyzji Sąd I instancji wskazał, że obowiązek udzielenia informacji o przetwarzaniu danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji został nałożony przedwcześnie. W uzasadnieniu decyzji Prezes UODO przyjął, że na Komendancie Głównym Policji, jako na administratorze danych osobowych, ciąży obowiązek rozpatrzenia wniosku skarżącego i dokonania oceny tego wniosku z uwzględnieniem przypadków oznaczonych w art. 26 u.o.d.o.z.z.p., to jest do przeanalizowania osobno każdej z żądanych przez wnioskodawcę informacji, pod kątem ryzyk i zagrożeń ujętych w przywołanym przepisie. Mimo to, Prezes UODO uchylił się od samodzielnego ustalenia stanu faktycznego i uwzględnił skargę na zaniechanie wykonania przez Komendanta Głównego Policji obowiązku informacyjnego. Tym samym nałożył na administratora danych osobowych obowiązek informacyjny, mimo braku pewności, że przekazanie wnioskodawcy żądanych danych nie naruszy jakiegoś z dóbr określonych w powołanym przepisie art. 26 u.o.d.o.z.z.p.
Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja nie spełnia kryteriów przewidzianych w art.107 k.p.a. Prezes UODO zaniechał wyjaśnienia, jak doszedł do wniosku, iż udzielenie informacji w zakresie danych skarżącego przetwarzanych w KSIP w związku z prowadzonymi przeciwko niemu postępowaniami i okresie ich przechowywania jest w pełni uzasadnione, a także zaniechał przedstawienia dowodów mogących świadczyć o trafności tych wniosków.
Zatem, w ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co uzasadniało jej uchylenie.
Skargę kasacyjną wniósł Prezes UODO, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., przez błędne uznanie, że w uzasadnieniu decyzji z 23 lutego 2021 r. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie wyjaśnił, jak doszedł do konkluzji, że:
- udzielenie B. D. podstawowych informacji dotyczących faktu przetwarzania jego danych osobowych przez organy Policji w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji nie może powodować lub oznaczać zagrożeń stanowiących podstawę do odmowy na gruncie art. u.o.d.o.z.z.p.,
- udzielenie informacji w zakresie danych B. D. przetwarzanych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji w związku z prowadzonymi przeciwko niemu postępowaniami i okresie ich przechowywania - w ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest w pełni uzasadnione i zasadne,
b) art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. przez uznanie, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w decyzji z 23 lutego 2021 r.:
- ustalił, że Komendant Główny Policji nie zbadał wystąpienia przesłanek określonych w art. 26 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości,
- uchylił się od samodzielnego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 26 u.o.d.o.z.z.p.
Ponadto Prezes UODO zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (pkt 2), tj. art. 26 u.o.d.o.z.z.p. przez uznanie, że realizacja przez Komendanta Głównego Policji obowiązku określonego w punkcie 1 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 23 lutego 2021 r. naruszałaby ww. przepis oraz prowadziłaby do nieodwracalnych skutków, które potencjalnie mogłyby zagrażać bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Prezes UODO wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, albo o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Konkluzje wyrażone w rozstrzygnięciu decyzji należy odczytywać łącznie z jej uzasadnieniem, w którym wskazano, że udzielenie skarżącemu informacji dotyczących danych osobowych uzyskanych ewentualnie w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych mogłoby naruszyć art. 26 u.o.d.o.z.z.p. Jednocześnie Prezes UODO nie zgodził się z twierdzeniem, że "mimo ustalenia, że KGP nie uczynił zadość ww. powinności zbadania sprawy przez pryzmat normy art. 26 u.o.d.o.z.z.p., Prezes UODO (...) uwzględnił skargę". Prezes UODO nie zawarł ustalenia, że Komendant Główny Policji nie dokonał oceny wniosku uczestnika przez pryzmat art. 26 powołanej ustawy, a wskazywał jedynie na zasady postępowania w tego typu przypadkach.
Końcowo organ podkreślił, że nakazał udzielenie uczestnikowi jedynie informacji, czy Komendant przetwarza jego dane osobowe w KSIP w związku z wszczętymi bądź zakończonymi postępowaniami karnymi przeciwko uczestnikowi, a w sytuacji ich przetwarzania - udzielenie informacji uczestnikowi o okresie przechowywania tych danych osobowych lub, gdy nie jest to możliwe, o kryteriach służących określeniu tego okresu. Analiza przesłanek określonych w art. 26 ust. 1 pkt 1-6 ww. ustawy nie pozwala na stwierdzenie, że samo potwierdzenie lub zaprzeczenie przez Komendanta, że przetwarza dane osobowe uczestnika w KSIP w związku z wszczętymi bądź zakończonymi postępowaniami karnymi przeciwko niemu, a w sytuacji ich przetwarzania - udzielenie informacji o okresie przechowywania tych danych osobowych lub, gdy nie jest to możliwe, o kryteriach służących określeniu tego okresu - może w jakikolwiek racjonalny i realny sposób powodować co najmniej ryzyko zaistnienia którejkolwiek z tych przesłanek.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że podziela stanowisko Sądu I instancji. Jednocześnie podkreślił, że w uchylonej decyzji Prezes UODO wskazał, że podziela stanowisko sądów podkreślające, iż to organy Policji oceniają zebrane informacje zawierające dane osobowe, które są przetwarzane w związku z realizacją zadań ustawowych Policji, a Prezes UODO nie jest władny do ingerowania oraz nie jest uprawniony do dokonywania oceny postępowania prowadzonego przez organy Policji. W ocenie Komendanta przepisy ustawy o Policji stanowią samodzielną podstawę wyłączenia obowiązków informacyjnych wynikających z u.o.d.o.z.z.p. Prawo Policji do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą ma zapewnić realizację jej podstawowych zadań wynikających z przeznaczenia tej formacji i jej szczególnej roli w obszarze służenia społeczeństwu, ochronie bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Kluczowa w niniejszej sprawie jest kwestia, czy w zakresie ustawowych zadań i uprawnień Policji do przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, Komendant Główny Policji może udzielić osobie, której dane dotyczą informacji o samym fakcie przetwarzania jej danych osobowych bez uchybienia przepisom ustawy z 6 kwietnia 1990 r o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.) oraz przepisom art. 26 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. Inaczej mówiąc, czy ustawowe uprawnienia Policji do przetwarzania danych osobowych w KSIP w celu realizacji ustawowych zadań Policji określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji oraz związane z tym uprawnienia do przetwarzania bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą w przypadku gdy zadania te i związane z tym uprawnienia Policji pokrywają się w przesłankach uzasadniających odmowę udzielenia osobie informacji o przetwarzaniu jej danych osobowych, przez Komendanta Głównego Policji, są w świetle przepisów ustawy o Policji oraz przepisów art. 26 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. podstawą do udzielenia osobie, której dane dotyczą informacji o fakcie przetwarzania jej danych osobowych w KSIP, tj. informacji potwierdzających lub zaprzeczających faktowi przetwarzania informacji o osobie przez Policję, jak i pozostałych informacji, o których mowa w art. 22 ust. 4 u.o.d.o.z.z.p. Jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt 6 i 7 u.o.d.o.z.z.p. do zadań Prezesa UODO należy rozpatrywanie skarg osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem i prowadzenie postępowań w tym zakresie (pkt 6) oraz o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, kontrola zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami u.o.d.o.z.z.p. (pkt 7). Do zadań Prezesa UODO należy zatem ocena i kontrola zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami prawa, czyli w okolicznościach niniejszej sprawy ocena tego, czy organ Policji ze względu na ustawowe zadania Policji oraz zasady przetwarzania w KSIP przez tę formację danych osobowych w celu realizacji tych zadań był uprawniony zastosować przepisy art. 26 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. do odmowy udzielenia informacji. Stanowisko Prezesa UODO oparte zostało głównie na tym, że zagrożeń oraz ryzyk określonych w art. 26 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. nie będzie powodować udzielenie skarżącemu informacji o fakcie przetwarzania jego danych osobowych przez organy Policji w KSIP w związku z wszczętymi lub zakończonymi postępowaniami karnymi prowadzonymi przeciwko niemu.
W tym kontekście, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiadającego przepisom art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia faktycznego i prawnego punktu 1 zaskarżonej decyzji w zakresie szczegółowego wyjaśnienia przez organ przesłanek podjętego rozstrzygnięcia nakazującego udzielenie skarżącemu informacji, czy Komendant Główny Policji przetwarza jego dane osobowe w KSIP w związku z wszczętymi bądź zakończonymi postępowaniami karnymi przeciwko skarżącemu, a także z przyczyn nakazujących udzielenie informacji w takim zakresie i co do takiego rodzaju informacji i tego rodzaju danych osobowych nie może powodować zagrożeń określonych w art. 26 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. Sąd I instancji słusznie stwierdził wadliwość zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt. 1, która uniemożliwia, dokonanie przez sąd administracyjny kontroli legalności rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji z punktu widzenia zgodności tej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wadliwość ta polega na braku spójności pomiędzy zaskarżonym rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem, tj. na braku spójności pomiędzy nakazem udzielenia przez KGP informacji z KSIP skarżącemu w zakresie przetwarzania jego danych osobowych a uzasadnieniem przemawiającym za wydaniem takiego nakazu i w takim zakresie, w jakim został określony w punkcie 1 zaskarżonej decyzji, oraz na braku oparcia rozstrzygnięcia na wszechstronnie ustalonym stanie faktycznym a także na nieuzasadnieniu decyzji na tyle dokładnie by poddawała się kontroli sądowej. W konsekwencji braku możliwości kontroli decyzji ze względu na wskazane uchybienia, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że Prezes UODO przedwcześnie nałożył na administratora danych KGP obowiązek określony w punkcie 1 zaskarżonej decyzji. Zatem, Sąd I instancji zasadnie zarzucił organowi, że sporządzone uzasadnienie nie spełnia przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie organu, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż Prezes UODO nie wyjaśnił jak doszedł do wskazanych w zarzucie 1 a) konkluzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest bowiem wyjaśnienia opartego na okolicznościach faktycznych mających miejsce w niniejszej sprawie jak organ doszedł do takich konkluzji. Teoretyczne, nie oparte na faktach mających miejsce w niniejszej sprawie, stanowisko organu nie spełnia wymogów zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. Zatem uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozbawia strony postępowania oraz sąd administracyjny możliwości prawidłowej weryfikacji poprawności zaprezentowanego przez organ rozumowania i wnioskowania, które to zaniechanie sprawia, że decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Nie można też zapominać, że zasadniczym uchybieniem, które było podstawą uchylenia decyzji ze względu na brak możliwości kontroli legalności tej decyzji był brak spójności pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem, a także brak oparcia rozstrzygnięcia na wszechstronnie ustalonym stanie faktycznym. Samo niedokładne, nieprecyzyjne i nieodpowiadające kryteriom z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie było jedynym i zasadniczym powodem uchylenia decyzji Prezesa UODO. W pełni należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie sposób znaleźć logicznych rozważań mających oparcie w ustaleniach faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy uzasadniających twierdzenie organu, iż "udzielenie B. D. podstawowych informacji dotyczących faktu przetwarzania jego danych osobowych przez organy Policji w KSIP nie może powodować lub oznaczać zagrożeń stanowiących podstawę do odmowy na gruncie art. 26 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości" oraz, że "udzielenie informacji w zakresie danych B. D. przetwarzanych w KSIP w związku z prowadzonymi przeciwko niemu postepowaniami i okresie ich przechowywania – w ocenie Prezesa UODO jest w pełni uzasadnione i zasadne". Na brak spójności pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w punkcie 1 decyzji a uzasadnieniem, a także na brak uzasadnienia spełniającego wymogi art. 107 § 3 k.p.a. co do wydanego nakazu udostępnienia informacji, wskazywał już KGP w skardze, trafnie podnosząc, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie jest logiczne i zrozumiałe w świetle obowiązujących przepisów prawa, w tym regulujących zadania i uprawnienia Policji. Przy czym podkreślić należy, że Prezes UODO w zasadzie w ogóle nie odniósł się do stanowiska Komendanta Głównego Policji (administratora danych osobowych) opartego w znacznej części na przepisach ustawy o Policji, które dają według KGP podstawę do odmowy udzielenia skarżącemu informacji.
Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Organ upatruje tego naruszenia w uznaniu przez Sąd, że Prezes UODO w zaskarżonej decyzji ustalił, iż KGP nie zbadał wystąpienia przesłanek określonych w art. 26 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. i uchylił się o samodzielnego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 26 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji rozstrzygał na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez Prezesa UODO w prowadzonej przez ten organ sprawie administracyjnej. Tym samym Sąd I instancji nie orzekał poza zakresem wynikającym z akt sprawy rozstrzyganej przez ten Sąd. Należy zauważyć, że stwierdzenie, iż "Komendant Główny Policji nie zbadał wystąpienia przesłanek określonych w art. 26 u.o.d.o.z.z.p." zostało wyrażone przez organ, choć innymi słowami, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji we fragmencie zawartym na str. 6 w ostatnim akapicie w ostatnim zdaniu, tj. "Komendant powinien zatem rozpatrzyć wniosek skarżącego i dokonać oceny z uwzględnieniem przypadków z art. 26 u.o.d.o.z.z.p., tzn. przeanalizować osobno każdą z żądanych przez skarżącego informacji pod kątem ryzyk i zagrożeń ujętych w przedmiotowym przepisie i na tej podstawie dopiero uznać, czy zachodzą negatywne przesłanki przekazania informacji skarżącemu i w stosunku do których z żądanych informacji." W związku z powyższym zarzut wobec Sądu I instancji, iż prezes UODO nie dokonał takiego ustalenia, a co się z tym wiąże, iż Sąd orzekał poza materiałami zgromadzonymi w aktach sprawy jest chybiony.
Nie można też zgodzić się z organem, że Sąd I instancji błędnie stwierdził, iż organ uchylił się od samodzielnego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 26 ust. 1 u.o.d.o.z.z.p. W zaskarżonej decyzji brak jest bowiem jakichkolwiek ustaleń we wskazanym zakresie, w tym w kontekście obowiązujących przepisów prawa określających zadania i uprawnienia Policji. Sąd I instancji swoje stanowisko w tym zakresie oparł przede wszystkim na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz zgromadzonych przez ten organ w aktach materiałach. Tym samym Sąd stwierdził te uchybienie (zaniechanie) Prezesa UODO na podstawie akt niniejszej sprawy tj. zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 26 u.o.d.o.z.z.p. Odnosząc się do tego zarzutu, pomijając już brak precyzji tego zarzutu co do wskazania, których jednostek redakcyjnych tego przepisu dotyczy zarzut, za pełnomocnikiem Komendanta Głównego Policji zauważyć trzeba, że podstawą zaskarżonego wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję w punkcie 1, jest naruszenie przez Prezesa UODO przepisu postępowania w postaci art. 107 § 3 k.p.a., tj. innego przepisu postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Tym samym, Sąd I instancji ze względu na wadliwość zaskarżonej decyzji, w szczególności ze względu na niespójność i jaskrawą sprzeczność pomiędzy zaskarżonym rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem, uniemożliwiających kontrolę legalności decyzji, nie stwierdził naruszenia przez Prezesa UODO przepisów art. 26 u.o.d.o.z.z.p. przy wydaniu decyzji i co najważniejsze nie dokonywał w takim stanie sprawy wykładni art. 26 u.o.d.o.z.z.p. w odniesieniu do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy ze względu na powyższe uchybienia uniemożliwiające skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji z przepisami art. 26 u.o.d.o.z.z.p. Sąd I instancji stwierdził jedynie, że wobec wadliwości tej decyzji polegającej na braku spójności pomiędzy skarżonym rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem, braku oparcia rozstrzygnięcia na wszechstronnie ustalonym stanie faktycznym oraz nieuzasadnieniu decyzji na tyle dokładnie by poddawała się kontroli sądowej organ przedwcześnie nałożył na administratora danych Komendanta Głównego Policji obowiązek oznaczony w punkcie 1 tej decyzji. W dalszej części uzasadnienia Sąd I instancji stwierdził, że w jego ocenie "działanie organu jawi się jako niedopuszczalne. Gdyby bowiem KGP wykonał obowiązek określony w pkt. 1 skarżonej decyzji, to w realiach faktycznych niniejszej sprawy doszłoby do ujawnienia danych, mimo braku wcześniejszego ustalenia, czy to ujawnienie powodowałoby powstanie zagrożeń określonych w art. 26 ustawy z 14.12.2018 r. Skarżonym rozstrzygnięciem sam organ dopuścił więc do zaistnienia sytuacji, gdy określone dane mają być udostępnione bez uprzedniego przeprowadzenia procesu weryfikacji potencjalnie szkodliwych skutków takiego ujawnienia. Realizacja przez KGP obowiązku określonego w pkt. 1 skarżonej decyzji, nie tylko naruszałaby ustawę o ochronie danych osobowych (a w szczególności jej art. 26 i wykładnię tego przepisu dokonaną przez organ w skarżonym rozstrzygnięciu), ale też prowadziłaby do nieodwracalnych skutków, które potencjalnie mogłyby zagrażać bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu - na ochronę których to wartości powołuje się organ w skarżonym rozstrzygnięciu." Z tego wywodu Sądu I instancji wprost wynika, że Sąd wskazuje tylko na potencjalne skutki uchybień organu w zakresie wymogów stawianych uzasadnieniu decyzji. Sąd ten odniósł się do art. 26 u.o.d.o.z.z.p. tylko w kontekście zaniechań i uchybień w zakresie dokonywania ustaleń przez Prezesa UODO w toku sprawy administracyjnej oraz do ewentualnych skutków jakie mogą powstać, gdyby rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 decyzji zostało wykonane w takich okolicznościach sprawy jakie przedstawił Prezes UODO, bez rozważenia przesłanek z art. 26 u.o.d.o.z.z.p. Natomiast Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 26 u.o.d.o.z.z.p. w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 zaskarżonej decyzji i nie orzekał o zgodności (legalności) tego rozstrzygnięcia z tym przepisem, jak również z innymi przepisami prawa materialnego wynikającymi z u.o.d.o.z.z.p. i ustawy o Policji.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego od Prezesa UODO na rzecz Komendanta Głównego Policji, ograniczających się do kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.