III OSK 260/25

III OSK 260/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Ke 448/24 - Wyrok WSA w Kielcach z 2024-10-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151a par 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 października 2024 r., sygn. akt II SA/Ke 448/24 w sprawie ze sprzeciwu P. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 17 lipca 2024 r., znak: SKO.OŚ.60/1859/38/2024 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 października 2024 r., II SA/Ke 448/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił sprzeciw P. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 17 lipca 2024 r., znak: SKO.OŚ.60/1859/38/2024, w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z 17 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu sprawy z odwołań od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w K. z 5 lutego 2024 r., którą odmówiono wydania decyzji środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn.: "Organizacja zakładu odzysku i przyjęcia odpadów w celu niwelacji terenu wraz z odpompowaniem wód deszczowych z wyrobiska po eksploatacji iłów/gliny, w miejscowości [...]", na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 803; dalej: "k.p.a."), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu przytoczyło obszerne fragmenty decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. i wskazało, że decyzja ta nie jest spójna, bowiem jej uzasadnienie nie znajduje potwierdzenia w rozstrzygnięciu. Organ odwoławczy zaznaczył, że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności powodujących odmowę wydania zgody na realizację przedsięwzięcia. Okoliczności te wynikają z art. 80 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 81 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U.2023.1094, ze zm.; dalej "ustawa"). Zdaniem SKO organ I instancji nie udokumentował wystąpienia żadnej z przesłanek upoważniających do wydania decyzji odmownej, co powoduje konieczność jej uchylenia.
Organ odwoławczy stwierdził, że prowadząc postępowanie, Burmistrz wystąpił do organów opiniujących o wydanie opinii w sprawie. W odpowiedzi zarówno Marszałek Województwa Świętokrzyskiego jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach oraz Dyrektor Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie uznali, że dla omawianego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium zaznaczyło, że powyższe opinie wydane zostały przed złożeniem przez wnioskodawcę ostatecznej wersji wniosku (raportu). W ponownym postępowaniu organ I instancji winien dokonać ponownej oceny sprawy w aktualnym stanie faktycznym i prawnym oraz może wystąpić ponownie do organów specjalistycznych ze wskazaniem aktualnej treści wniosku oraz załączonego do niego raportu z uwydatnieniem kodów odpadów oraz z załączeniem uchwały o ustanowieniu użytku ekologicznego.
SKO stwierdziło, że nie można pominąć czy zakwestionować opinii wyspecjalizowanych jednostek tylko dlatego, że te stanowiska nie są dla organu wiążące. Organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej ocenia bowiem te opinie i w oparciu o nie stwierdza, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności - przyjmując wyrażone w opinii stanowisko. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji nie jest spójna, bowiem jej uzasadnienie wskazuje, że planowana inwestycja wykracza poza odzysk odpadów poza instalacjami oraz może generować liczne oddziaływania, a zatem z uwagi na zasadę przezorności winna zostać wydana decyzja środowiskowa, a jednocześnie w sentencji rozstrzyga o decyzji odmownej.
Kolegium podało, że w sytuacji, kiedy organ stwierdza, że dla wnioskowanej inwestycji nie ma obowiązku wydania decyzji środowiskowej, to wówczas co do zasady winien wydać decyzję o umorzeniu postępowania. Organ odwoławczy uznał za zasadne zarzuty, że organy opiniujące nie miały możliwości dokonania oceny i analizy ostatecznej wersji wniosku/raportu, zatem winny to uczynić ponownie z uwzględnieniem aktualnie obowiązującego stanu prawnego dla terenu, na którym przewidziano przedsięwzięcie. Dodał, że w przypadku spornych kwestii dotyczących wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz zdrowie ludzi, a także pozostałych podnoszonych przez mieszkańców gminy Kazimierzy Wielkiej obaw i zarzutów, co do rozstrzygnięcia których wymagane jest posiadanie wyspecjalizowanej wiedzy w zakresie ochrony środowiska, organ I instancji może sięgnąć do innych środków dowodowych, w tym winien rozważyć zlecenie opinii osobom posiadającym wysokie kwalifikacje i odpowiednie doświadczenie zawodowe w ochronie środowiska.
Kolegium podkreśliło, że organ I instancji wydał badaną decyzję przedwcześnie, z istotnym naruszeniem przepisów, a nadto przed jej wydaniem nie poinformował wnioskodawcy na podstawie art. 79a k.p.a., o zamiarze wydania decyzji odmownej.
Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła skarżąca spółka.
W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Oddalając sprzeciw, sąd I instancji wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że stwierdzone przez SKO w Kielcach naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania dotyczyło między innymi wymogów wynikających z art. 7, 77 § 1, 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 § 1, art. 80 i 81 ustawy. Naruszenia te odnosiły się do szeregu różnych aspektów środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia, z których większość ma taki charakter i jest na tyle istotna, że uniemożliwia, w ocenie organu II instancji samodzielne dokonanie brakujących ustaleń przy zastosowaniu art. 136 k.p.a. Z taką oceną sąd się zgodził. Sąd zwrócił uwagę, że w ocenie organu II instancji pomiędzy rozstrzygnięciem organu I instancji a jego uzasadnieniem nie ma spójności. Organ I instancji nie przywołał bowiem, ani nie udokumentował żadnej z precyzyjnie w przepisach ustawy wymienionych przesłanek odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzji odmawiającej zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Orzekł natomiast o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, nie dostrzegając różnicy pomiędzy takim rozstrzygnięciem, a odmową zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie obowiązku wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji jej podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa – powoduje, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Sąd I instancji wskazał, że kolejnym stwierdzonym przez SKO w Kielcach naruszeniem przepisów postępowania popełnionym przez organ I instancji było wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o stanowiska organów opiniujących wymienionych w art. 64 ust. 1 ustawy przed uzyskaniem ostatecznej treści wniosku inwestora i załączonego do niego raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Takie opinie istotnie nie mogły być uznane za wywiązanie się przez organ prowadzący postępowanie z obowiązku ich uzyskania i to mimo tego, że opinie te nie są dla organu wiążące. Sad zgodził się z SKO, że potrzeba ponownego zasięgnięcia opinii organów specjalistycznych wynikała również z tego, że w toku postępowania uległ zmianie stan prawny nieruchomości, na której planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie. Zmiana ta polega na ustanowieniu na tej nieruchomości użytku ekologicznego. Zdaniem sądu twierdzenie autora sprzeciwu co do miarodajności znajdujących się w aktach sprawy opinii tych organów nie jest aktualne. Sąd zwrócił również uwagę na to, że zdaniem SKO w Kielcach w sprawie zachodzi potrzeba ustalenia zgodnie z zasadą przezorności, czy planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000, czego organ I instancji zaniechał. Nadto sąd wskazał, że zarzuty sprzeciwu nie są konkretne. Podniósł, że niezgodne ze stanem sprawy jest też twierdzenie, jakoby organ II instancji nie wykazał, jakie okoliczności winny zostać rozpoznane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przez co rzekomo Kolegium nie stwierdziło wystąpienia naruszeń procedury warunkujących możliwość wydania decyzji kasacyjnej.
Sąd I instancji uznał, że zarzuty przedstawione w sprzeciwie nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji kasacyjnej SKO w Kielcach i dlatego sprzeciw ten oddalił jako niezasadny, na podstawie art. 151a § 2 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca spółka, zaskarżając wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania tj. art. 174 pkt. 2) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie przez sąd I instancji, iż wydanie przez organ decyzji kasatoryjnej było uzasadnione, kiedy to nie wykazano należycie jakie okoliczności winny zostać rozpoznane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy;
2. przepisów postępowania tj. art. 174 pkt. 2) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. polegające na tym, że sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie stwierdził, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznanie było nieuprawnione, gdyż nie zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a ustalony stan faktyczny umożliwiał jej merytoryczne rozstrzygnięcie;
3. przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art.. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, iż sąd I instancji nie dostrzegł, że organ dopuścił się dowolnej oceny dowodów oraz nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wszechstronny całości materiału dowodowego, którym dysponował, i w konsekwencji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządził uzasadnienie niezgodnie z wymogami ustawowymi;
4. przepisów postępowania tj. art 174 pkt 2) w zw. art 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie sprzeciwu wniesionego przez skarżącego, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji z 17 lipca 2024 r.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego (art. 182 § 3 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14,). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Uwagi te były konieczne, gdyż zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej dotknięte są wadami konstrukcyjnymi, które uniemożliwiły odniesienie się do nich w sposób merytoryczny, tj. dokonanie kontroli wyroku sądu I instancji przez ich pryzmat.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd I instancji, oddalając sprzeciw, działał na podstawie art. 151a § 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., czemu zresztą dał wyraz w ostatnim akapicie uzasadnienia, powołując ww. przepisy. Tymczasem autor skargi kasacyjnej w zarzutach 1.-3. zarzucił sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. powiązanego ze wskazanymi przepisami k.p.a., zaś w zarzucie 4. art. 151 p.p.s.a., których to przepisów p.p.s.a. sąd ten nie stosował i nie mógł stosować w ramach rozpoznania przedmiotowego sprzeciwu. Podstawą prawną uwzględnienia sprzeciwu jest bowiem art. 151a § 1 p.p.s.a., zaś oddalenia – art. 151a § 2 p.p.s.a.
W zarzucie 1. skarżący kasacyjnie zarzucił sądowi I instancji naruszenie art. 174 pkt. 2) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż wydanie przez organ decyzji kasatoryjnej było uzasadnione, kiedy to nie wykazano należycie jakie okoliczności winny zostać rozpoznane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Po pierwsze, jak już wyżej wskazano, błędnie powołano w tym zarzucie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. Po drugie, zarzut ten jest niezrozumiały i abstrakcyjny. Nie sposób z niego wywnioskować, co konkretnie zarzuca sądowi I instancji skarżący kasacyjnie. Z treści tego zarzutu nie wynika bowiem jednoznacznie czego brakuje w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, tj. co autor skargi kasacyjnej miał na myśli, wskazując, że organ ten "nie wykazał należycie jakie okoliczności winny zostać rozpoznane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie sąd I instancji ocenił, że uzasadnienie organu II instancji jest czytelne w wystarczającym stopniu, zaś spółka zarówno w sprzeciwie, jak i w skardze kasacyjnej nie była w stanie w sposób konkretny wyjaśnić, co tej decyzji zarzuca w ww. kontekście, a przede wszystkim w oparciu o odpowiednie, konkretne twierdzenie sformułować stosownego zarzutu. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji autora skargi kasacyjnej i uzupełnianie zarzutów skargi kasacyjnej, aby je w swoisty sposób konwalidować. Zarzut ten okazał się więc bezskuteczny.
W zarzucie 2. strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 174 pkt. 2) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Ponownie wskazać należy, że sąd ten nie stosował i nie mógł stosować art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. Podobnie jak zarzut 1., zarzut ten jest abstrakcyjny i nie został przez autora skargi kasacyjnej osadzony w realiach niniejszej sprawy. Z zarzutu tego nie wynika konkretnie, dlaczego w ocenie skarżącego kasacyjnie w sprawie nie zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a ustalony stan faktyczny umożliwiał jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Co więcej, treść zarzutu nie koresponduje z art. 12 k.p.a., który to dodatkowo składa się z dalszych jednostek redakcyjnych - § 1 i 2, których to w nim nie powołano, co czyni omawiany zarzut nieprecyzyjnym. Sposób sformułowania tego zarzutu zmusza więc Sąd do jego interpretacji, doszukiwania się zamiarów autora, wręcz do uzupełnienia zarzutu po to, aby mógł on zostać merytorycznie rozpoznany. Jak już wyżej wskazano, nie taka jest rola Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzut ten okazał się więc bezskuteczny z uwagi na wady konstrukcyjne.
Wywody dotyczące zarzutów 1. i 2. pozostają aktualne w stosunku do zarzutu 3., w którym autor skargi kasacyjnej zarzucił sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Po pierwsze, sąd I instancji nie mógł stosować i nie stosował art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. Po drugie, zarzut ten jest abstrakcyjny w stopniu uniemożliwiającym jego merytoryczne rozpoznanie. Skarżący kasacyjnie nie wskazał konkretnie: na czym polega dowolna ocena dowodów w realiach sprawy, w czym się przejawia brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i wszechstronny całości materiału dowodowego w tej sprawie, jakich to czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie podjął organ w tej konkretnej sprawie, a także w czym się przejawia niezgodność uzasadnienia zaskarżonej decyzji z wymogami ustawowymi zaskarżonej – a czego to nie dostrzegł sąd I instancji. Zarzut skargi kasacyjnej nie może zostać skonstruowany i sformułowany w sposób, który w żaden sposób nie odnosi się do realiów konkretnej sprawy. Aby rozpoznać taki zarzut merytorycznie, Naczelny Sąd Administracyjny musiałby dokonać szeregu czynności interpretacyjnych w oparciu o uzasadnienie skargi kasacyjnej tylko po to, aby ustalić ewentualny zamiar jej autora. W myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. (I OPS 10/09) nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., niemniej uzasadnienie skargi kasacyjnej również zostało sformułowane na poziomie ogólności nie pozwalającym Sądowi na rekonstrukcję zarzutów w oparciu o nie. Zarzut ten okazał się więc bezskuteczny.
Ostatni z zarzutów również został wadliwie sformułowany. Sąd I instancji miał bowiem naruszyć przepisy postępowania, tj. art 174 pkt 2) w zw. art 151 p.p.s.a., tymczasem sąd ten nie stosował i nie mógł stosować art. 151 p.p.s.a., co sprawia, że już wyłącznie z tej przyczyny nie mógł on zostać uwzględniony. Nadto wskazany przez autora skargi kasacyjnej przepis art. 151 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w orzecznictwie podkreśla się, że zarzut skargi kasacyjnej nie może ograniczać się do wskazania naruszenia tego rodzaju przepisu bez powiązania go z zarzutem naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania (zob. wyroki NSA: z 7 maja 2014 r., I OSK 2595/13; z 11 marca 2015 r., I OSK 2383/14; z 20 listopada 2019 r, I OSK 4346/18), chyba że strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość wykładni tego rodzaju przepisu przez sąd I instancji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca (zob. wyrok NSA z 5 listopada 2021 r., III OSK 946/21). Takiego powiązania również w skardze kasacyjnej nie dokonano, co stanowi dodatkową przesłankę do uznania go za bezskuteczny z uwagi na wady konstrukcyjne. Nawet gdyby w omawianym zarzucie skarżący kasacyjnie wskazał prawidłowy przepis, który stanowił podstawę oddalenia sprzeciwu, powyższe wywody byłyby aktualne.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.