III OSK 256/25

III OSK 256/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka
Jerzy Stelmasiak /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
658
Sygn. powiązane
II SAB/Bd 76/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2024-09-10
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 września 2024 r. sygn. akt II SAB/Bd 76/24 w sprawie ze skargi R.M. na bezczynność Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę R.M. (dalej: skarżący) na bezczynność Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem, które wpłynęło do Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego 5 marca 2020 r., skarżący wystąpił o zmianę decyzji Prezydenta Grudziądza z 13 lutego 2017 r. udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne na terenie zakładu recyklingu tworzyw sztucznych przy ul. [...].
Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego pismem z 21 stycznia 2021 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych i merytorycznych wniosku. Jako podstawę wezwania powołał art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 14 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 1, 4, 6 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm., dalej: ustawa nowelizująca). Wobec nieuzupełnienia braków wniosku skarżący pismem z 28 maja 2021 r. został poinformowany o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
W skardze na bezczynność skarżący podniósł, że wniosek o wydanie decyzji "aktualizacyjnej" został pozostawiony bez rozpatrzenia, pomimo rozpatrywania wniosku pod kątem merytorycznym, o czym świadczy treść wezwania z 21 stycznia 2021 r.
Wyrokiem z 1 lutego 2022 r. II SAB/Bd 109/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zobowiązał Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 5 marca 2020 r. o zmianę zezwolenia na przetwarzanie odpadów - w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził koszty postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 czerwca 2024 r. III OSK 1896/22 uchylił wyrok z 1 lutego 2022 r. II SAB/Bd 109/21 i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji wskazał, że w przypadku wniesienia obarczonego brakami formalnymi wniosku o zmianę decyzji, organ był uprawniony do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., a w konsekwencji mógł pozostawić wniosek bez rozpoznania. Żaden z przepisów ustawy nowelizującej nie wyłącza stosowania art. 64 § 2 k.p.a. Sąd I instancji przedstawił treść wezwania skierowanego do skarżącego przez Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Z wezwania wynika, że organ pouczył skarżącego, że uzupełnienie w zakresie pkt 1-3 wezwania należy wnieść w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Natomiast uzupełnienie w zakresie pkt 4-5 wezwania należy wnieść w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem wydania decyzji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu I instancji, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało sformułowane w sposób prawidłowy w świetle wymagań z art. 14 ust. 1-3 ustawy nowelizującej. Na skutek nieuzupełnienia braku formalnego tego wniosku, Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania, a tym samym nie można postawić temu organowi zarzutu bezczynności w tym zakresie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
W pierwszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania:
1) Artykułu 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I Instancji, które odnosiłoby się do całości zarzutów skargi w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w tym zdawkowe, w zasadzie trzyzdaniowe "uargumentowanie" orzeczenia bez odniesienia się do poszczególnych, merytorycznych zarzutów skargi.
2) Artykułu 106 § 3 p.p.s.a. przez brak rozpoznania wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego tj. przyjętej przez skarżącego oferty z 22 stycznia 2019 r., dotyczącej świadczenia wsparcia środowiskowo-prawnego na rzecz skarżącego. Dowód ten powinien zostać przeprowadzony na okoliczność zakresu wynikających z przyjętej oferty zobowiązań w zakresie świadczenia usług, obejmującego wystąpienie w postępowaniu dostosowawczym w przedmiocie zmiany zezwolenia w charakterze pełnomocnika skarżącego, a także daty zlecenia usług wsparcia środowiskowo-prawnego.
3) Artykułu 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.p.s.a. przez brak rozpoznania zarzutów skargi i brak odniesienia się do zarzutów skargi, a także brak rozpoznania istoty sprawy. Polegało to na braku oceny zarzutów skargi dotyczących pominięcia przez organ wyjaśnienia roli pełnomocnika skarżącego, skierowania do skarżącego wezwania niejasnego w zakresie formy i treści, a także naruszenia zasady informowania oraz pogłębiania zaufania. Organ w tak specyficznym postępowaniu, jak postępowanie dostosowawcze nie dokonał niezbędnych czynności w celu poinformowania skarżącego o jego aktualnej sytuacji procesowej i możliwych skutkach. Ponadto, organ nie podejmował względem skarżącego żadnych czynności przez niemal rok, po czym po tak długim okresie nie poinformował skarżącego o jego sytuacji procesowej i nie dał skarżącemu szansy wyjaśnienia potencjalnych uchybień i ich naprawy. Dodatkowo, organ nie wyjaśnił całkowicie swojej właściwości rzeczowej, a także nie wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wbrew art. 15zzzzzn2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095).
Ponadto, "z najdalej idącej ostrożności procesowej" skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, dalej: p.u.s.a.) przez brak rozpoznania przez Sąd I Instancji "istoty ważkiej części sprawy", brak zbadania z urzędu istotnych okoliczności faktycznych i niewzięcie pod uwagę "faktu obrazy przepisów postępowania administracyjnego" przez organy obu instancji oraz przez brak uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego, pomimo, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia:
1) Artykułu 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) przez pominięcie pełnomocników skarżącego, a co najmniej pominięcie wyjaśnienia roli osób podpisanych na wniosku, podczas gdy skarżący osobiście podpisał wyłącznie pismo przewodnie, przedkładając wniosek podpisany przez wzmiankowane osoby, którym zlecił sporządzenie przedmiotowego wniosku i które traktował jako profesjonalistów, oczekując wsparcia w prowadzonym postępowaniu. Organ powinien co najmniej najpierw ustalić charakter, w jakim działali w sprawie podpisani pod wnioskiem pełnomocnicy, a przy potwierdzeniu ich umocowania jako pełnomocników zastosować bezwzględnie obowiązującą normę nakazującą doręczanie pism zawsze przez pełnomocnika. Doręczenie wezwania z 28 maja 2021 r. do uzupełnienia braków bezpośrednio skarżącemu mogło wywołać wyłącznie skutek informacyjny, a nie skutek w postaci początku biegu terminu do ich uzupełnienia.
2) Artykułu 64 § 2 k.p.a. przez błędne i nieprecyzyjne skierowanie do skarżącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych, w tym w szczególności:
a) wprowadzające w błąd skierowanie do skarżącego wezwania do uzupełnienia braków w jednej kopercie wraz z pozytywnym potwierdzeniem przyjęcia wniosku,
b) błędne skierowanie do skarżącego wezwania w zakresie oświadczeń o niekaralności, brak wskazania podstaw do żądania przedłożenia operatu przeciwpożarowego w formie pisemnej, a nie dokumentowej, brak ustalenia należytego terminu do przedłożenia postanowienia Komendanta PSP o uzgodnieniu operatu przeciwpożarowego, a także brak ustalenia, czy postępowanie w tym przedmiocie przed Komendantem PSP w Grudziądzu zostało ukończone i jakim wynikiem się zakończyło,
c) swoiste zaskoczenie skarżącego skierowanym do niego, z pominięciem pełnomocników, wezwaniem, którego treść wespół z pozostałą zawartością przesyłki miała charakter istotnie wprowadzający w błąd,
3) Artykułu 9 k.p.a. i art 8 § 1 k.p.a. w związku z konstytucyjną zasadą ochrony praw nabytych wynikającą z art. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.) przez uchybienie zasadzie należytego i wyczerpującego informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków i brak poinformowania skarżącego o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych i pozostawienia sprawy bez rozpoznania, ze szczególnym uwzględnieniem braku przekazania skarżącemu wyraźniej informacji, że pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania skutkować może w skrajnym wypadku nawet stwierdzeniem wygaśnięcia jego zezwolenia. Nastąpiło to w sprawie, w której postępowanie z wniosku o zmianę zezwolenia zostało skarżącemu "niejako narzucone" przez ustawodawcę, wymuszającego zmiany w już istniejących zezwoleniach, co implikować powinno szczególną dbałość organów, żeby strony nie poniosły szkody w związku z nieznajomością nowych przepisów i co pozwala racjonalnie wymagać od organów szczególnej pieczy i czuwania nad tym, aby strony takich "wymuszonych ustawowo" postępowań miały możliwość dostosowania się do nowych regulacji.
4) Artykułu 19 i art 50 k.p.a. w związku z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 7 ustawy nowelizującej, przez zaniechanie przez organ ustalenia z urzędu szczegółowej treści wniosku skarżącego i brak upewnienia się co do rozumienia przez skarżącego kluczowego dla ustalenia właściwości rzeczowej organu parametru (tj. parametru możliwości przyjmowania odpadów) i w dalszej kolejności brak wystąpienia o uszczegółowienie tego parametru w sytuacji, w której we wniosku parametr ten opisano w trybie przypuszczającym wraz z podkreśleniem niepewności skarżącego co do ustawowej definicji tego pojęcia.
5) art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 w związku z art. 9 k.p.a. przez jego bezpodstawne niezastosowanie i zaniechanie poinformowania skarżącego o zaistnieniu sytuacji, ocenianej przez organ jako uchybienie terminu oraz zaniechanie poinformowania skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
6) art. 64 § 2 w związku z art. 35 i art. 36 k.p.a. przez bezpodstawne i przedwczesne pozostawienie wniosku skarżącego o zmianę posiadanego zezwolenia bez rozpoznania i tym samym zaniechanie przez organ załatwienia sprawy z wniosku skarżącego, prowadzące do zajścia stanu bezczynności organu.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy ze wskazaniem konieczności rozpoznania skargi w pełnym zakresie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez jej uwzględnienie.
Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wedle norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mogły odnieść zamierzony skutek.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że sprawa była ponownie rozpoznawana przez Sąd I instancji, po uchyleniu uprzednio wydanego w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 1 lutego 2022 r. II SAB/Bd 109/21, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2024 r. III OSK 1896/22. W uzasadnieniu tego wyroku NSA orzekł, że "Obowiązkiem Sądu I instancji była zatem ocena, czy wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało sformułowane w sposób prawidłowy w świetle wymagań określonych w art. 14 ust. 1-3 ustawy nowelizującej oraz czy Marszałek zasadnie pozostawił ten wniosek bez rozpoznania, a tym samym czy pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Takiej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny jednak nie dokonał, uznając, że nieuzupełnienie braków formalnych wniosku skutkuje koniecznością wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, z pominięciem skutku wynikającego z art. 64 § 2 k.p.a.". Kwestia ta miała zasadnicze znaczenie w tej sprawie, jednak z uzasadnienia zaskarżonego obecnie wyroku nie wynika jednoznacznie, że Sąd I instancji dokonał kontroli czynności organu podejmowanych w tym zakresie. Skarżący prawidłowo zatem zarzuca, że uzasadnienie Sądu I instancji jest w tym zakresie lakoniczne i sprowadza się do stwierdzenia, że "wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku zostało sformułowane w sposób prawidłowy w świetle wymagań z art. 14 ust. 1-3 ustawy nowelizującej. Na skutek nieuzupełnienia braku formalnego tego wniosku, Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania, a tym samym nie można postawić temu organowi zarzutu bezczynności w tym zakresie." Tak sformułowany wniosek został poprzedzony jedynie zacytowaniem wezwania skierowanego do skarżącego oraz ogólnych wymogów wynikających z art. 14 ust. 1-3 ustawy nowelizującej. Brak jest jednak oceny wezwania organu w kontekście konkretnych sformułowanych tam wymagań formalnych, z odniesieniem ich do konkretnych przepisów ustawy nowelizującej, mogących stanowić podstawę wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Brak jest jednocześnie analizy akt sprawy, które zawierają określone dokumenty załączone do wniosku o zmianę zezwolenia. Mając na uwadze ocenę prawną wyrażona w wyroku NSA z 14 czerwca 2024 r. tego rodzaju analiza była niezbędna w tej sprawie. Brak jest także jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, który był konsekwentnie podnoszony przez skarżącego w toku postępowania i który w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a przynajmniej wymaga jednoznacznej oceny ze strony Sądu I instancji w kontekście skuteczności prawnej pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania.
Na uwzględnienie zasługiwał zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkich tych elementów uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera, w tym przede wszystkim szczegółowego wyjaśnienia powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę, jak i odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest niewystarczające i nie pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej.
Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji rozpoznał wniosek dowodowy skarżącego i postanowił go oddalić, co wynika z protokołu z 1 lutego 2022 r. (k. 37 akt sądowych). Natomiast istotnie skarżący nie został w żaden sposób poinformowany o tym rozstrzygnięciu, pomimo, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, a zatem na posiedzeniu niejawnym. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że wniosek o zmianę zezwolenia złożył skarżący. Dokumentacja załączona do tego wniosku została sporządzona przez osoby trzecie, na zlecenie skarżącego. Nie oznacza to jednak, że organ miał jakiekolwiek podstawy do uznania tych osób za pełnomocników skarżącego, skoro wniosek o zmianę zezwolenia został złożony przez skarżącego, a z żadnego z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, że skarżący udzielał pełnomocnictwa autorom załączonej do wniosku dokumentacji. W konsekwencji nie doszło także do art. 40 § 2 k.p.a.
Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.p.s.a. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wykazać, że Sąd I instancji, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, a także w przypadku gdy powinien wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że to zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do tego rodzaju naruszenia w tej sprawie nie doszło. Z kolei nie ma takiej normy prawnej jak art. 1 § 2 p.p.s.a., ponieważ art. 1 p.p.s.a. nie dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne.
Mając na uwadze brak pełnego stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i wypełniającego zalecenia wynikające z wyroku NSA z 14 czerwca 2024 r. III OSK 1896/22, przedwczesne na obecnym etapie postępowania są zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP art. 19 i art. 50 k.p.a. w związku z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach oraz w związku z art. 14 ust. 7 ustawy nowelizującej, art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 w związku z art. 9 k.p.a., a także art. 64 § 2 w związku z art. 35 i art. 36 k.p.a. W konsekwencji nie można stwierdzić również naruszenia art. 134 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji będzie związany oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.
O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.