III OSK 2520/21

III OSK 2520/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Symbol z opisem
6145 Sprawy dyrektorów szkół
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
II SA/Ol 739/19 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2019-11-28
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1148
art. 63 ust. 10
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 739/19 w sprawie ze skargi Z. P. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] im. [...] w [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Zarządu Powiatu [...] na rzecz Z. P. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 739/19, po rozpoznaniu skargi Z. P. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2019 roku, nr [...] w sprawie zatwierdzenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] im. [...] w [...]: stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (pkt I) oraz zasądził od Zarządu Powiatu [...] na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt II).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Uchwałą z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 511 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.p.") oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 1587 z późn. zm., zwane dalej: "rozporządzenie w sprawie regulaminu"), Zarząd Powiatu [...] zatwierdził konkurs na kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkól Ponadgimnazjalnych nr [...] im. [...] w [...], ogłoszony i przeprowadzony przez Komisję Konkursową w dniu [...] czerwca 2019 r. na podstawie uchwały Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] maja 2019 r.
Na powyższą uchwałę skargę wniósł Z. P. (dalej: "skarżący").
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie z uwagi na brak podstaw prawnych i faktycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że z akt przedstawionych Sądowi wynika, że skarżący dołączył do swojej oferty podpisane własnoręcznie CV, które zawiera opis przebiegu pracy zawodowej skarżącego i zawiera informacje o jego stażu pracy pedagogicznej. Nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia twierdzenie Komisji Konkursowej odnośnie braku życiorysu. Brak określenia w tytule dokumentu, że jest to życiorys nie może go dyskwalifikować skoro zawiera wszystkie niezbędne informacje, wymagane przez przepis rozporządzenia w sprawie regulaminu. W obecnych czasach określenia CV w znaczeniu życiorysu używa się powszechnie i znaczenie tego terminu nie budzi wątpliwości w odbiorze społecznym. Tym bardziej nie wydaje się wiarygodne, że Komisja Konkursowa miała problem z kwalifikacją przedłożonego dokumentu. Komisja nie wskazała zresztą, z jakich powodów nie uznała, że dokument ten nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu w sprawie regulaminu. Takich powodów nie podał także organ w odpowiedzi na skargę.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w niniejszej sprawie Komisja Konkursowa wskazała jedynie na brak przedłożenia kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem dokumentu będącego zaświadczeniem o zatrudnieniu. Nie podano jednak, z jakich względów Komisja Konkursowa nie uwzględniła dołączonego do oferty skarżącego zaświadczenia. Takim powodem nie mogło być bowiem przedłożenie oryginału dokumentu zamiast jego kopii. Natomiast z odpowiedzi na skargę wynika, że Komisja zakwestionowała to zaświadczenie, gdyż w jej ocenie nie zostało ono wydane i podpisane przez pracodawcę. Wyjaśnić zatem należy, że przepis rozporządzenia w sprawie regulaminu stanowi o konieczności przedłużenia zaświadczenia o zatrudnieniu, nie precyzując przez kogo zaświadczenie to powinno być wydane. Ma ono jedynie potwierdzać fakt zatrudnienia. Zatem zakwestionowanie takiego dokumentu może niewątpliwie nastąpić w przypadku stwierdzenia, że jest on fałszywy. Jednakże w ocenie Sądu Komisja Konkursowa nie jest uprawniona do rozstrzygania, czy dokument został podpisany przez właściwy podmiot. Ponadto w niniejszej sprawie zastrzeżenia Komisji Konkursowej, a tym samym organu są o tyle niezrozumiałe, że zaświadczenie o zatrudnieniu skarżącego podpisał Starosta, który jest jednoczenie Przewodniczącym Zarządu Powiatu. Stoi on zatem na czele organu zatwierdzającego konkurs. W tej sytuacji nie mogła budzić wątpliwości okoliczność, że przedstawione zaświadczenie potwierdza rzeczywisty fakt zatrudnienia skarżącego w szkole. W tej sytuacji brak było podstaw do stwierdzenia, że skarżący nie dołączył wszystkich wymaganych dokumentów.
W ocenie Sądu I instancji odmowa dopuszczenia skarżącego jako kandydata do postępowania konkursowego nie znajduje uzasadnienia. W wypadku zaś nieuzasadnionego niedopuszczenia kandydata do postępowania konkursowego organ prowadzący publiczną szkołę unieważnia konkurs (§ 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie regulaminu). Zatem uchwała o zatwierdzeniu konkursu na stanowisko dyrektora zespołu szkół została podjęta z istotnym naruszeniem art. 63 ust. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 1148 z późn. zm., zwana dalej: "Prawo oświatowe") oraz § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie regulaminu.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Zarząd Powiatu [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:
1. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie,
"po pierwsze: art. 1 § 2 ustawy z 5 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) - sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów prawnych wyłącznie (wyłącznie: podkreślenie WSA w Olsztynie) w zakresie:
1. ich legalności
2. a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, a tego nie dokonano w sposób zgodny z przepisami",
"Po drugie: nie wykazano w skardze naruszenia przepisu: art. 63 ust. 10 Prawo oświatowe".
"Po trzecie: § 1 w ust. 2: 1) w pkt 4: a) lit. e i f § 1 w ust. 2: 1) w pkt 4: a) lit. e i f Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 19 sierpnia 2019 r."
"Po czwarte: Całkowicie błędny jest także pogląd wyrażony na str. 5 i 6 uzasadnienia, iż były podstawy do unieważnienia konkursu, gdyż tylko to by spowodowało przestrzeganie art. 60 Konstytucji RP".
"Po piąte: art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym gdyż nie ma w niniejszej sprawie:
1. naruszenia interesu prawnego Pana Z. P. i tego nie wykazano,
2. nie naruszono uprawnień Pana Z. P. i tego także nie wykazano, jakie ewentualnie uprawnienia zostały naruszone".
2. przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
Po pierwsze: art. 25 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."): "odnosząc się zatem do zapisu art. 25 § 2 p.p.s.a. zdolność sądową w postępowaniu administracyjnym mają "samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej", a taką jest "starostwo powiatowe w [...]". A nie "zarząd Powiatu [...]"."
Po drugie: w sposób oczywisty w niniejszej sprawie zachodzi nieważność postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Ol 739/19. Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a.: "Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania". Skarżący kasacyjnie wniósł by Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zgłoszony wniosek o nieważność w tym postępowaniu.
Po trzecie: art. 25 § 2 p.p.s.a.- "to, że uchwałę z dn. [...] lipca 2019 r. nr [...] podjął faktycznie "zarząd Powiatu [...]" - nie oznacza automatycznie, iż właśnie "Zarząd Powiatu [...]" ma zdolność sądową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Pismem uzupełniającym z 30 stycznia 2020 r. skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych prawem. Jednocześnie złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Pismem z 20 marca 2020 r. skarżący kasacyjnie zarzucił, iż odpowiedź na skargę kasacyjną z 25 lutego 2020 r. nie zawiera żadnych kontrargumentów i jest właściwie przyznaniem zasadności wszystkich zarzutów organu skarżącego. Ponadto sposób przygotowania tej odpowiedzi z 25 lutego 2020 r. świadczy, że skarżący unika odpowiedzi na zasadnicze pytania, stąd skarżący kasacyjnie:
1. wniósł i wywiódł tak jak w skardze kasacyjnej z dnia 2 stycznia 2020 r. i podtrzymał wszystkie zgłoszone tam zarzuty wobec wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 739/19 wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości – art. 185 § 1 p.p.s.a.
2. "uznanie iż odpowiedź z 25 lutego 2020 r. nie zawiera właściwej argumentacji i jest unikaniem merytorycznej odpowiedzi."
Ponadto, tak jak w skardze kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów przedstawionego na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Co więcej w przedmiotowej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania powiązany został z nieważnością postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Ol 739/19, a zatem jako najdalej idący wymaga rozpoznania w pierwszej kolejności.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy został podniesiony w stosunku do art. 25 § 2 p.p.s.a., gdyż zdaniem strony skarżącej kasacyjnie w świetle tego przepisu "zdolność sądową w postępowaniu administracyjnym mają "samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej", a taką jest "starostwo powiatowe w [...]". A nie "zarząd Powiatu [...]"."
Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była uchwała Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2019 roku, nr [...]. Skargę wniesiono na zatem na akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Tym samym w sprawie miał zastosowanie art. 25 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym zdolność sądową (zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona procesu) ma m.in. organ administracji publicznej. Niewątpliwie takim organem jest zarząd powiatu, który działa w imieniu i na rachunek podmiotu publicznoprawnego, przysługuje mu określony ustawowo zakres zadań i kompetencji, a także jest wyposażony we władztwo administracyjne. Tym samym w sprawie w ogóle nie miał zastosowania wskazany przez stronę skarżącą kasacyjnie art. 25 § 2 p.p.s.a.
Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Na wstępie podnieść należy, że całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Otóż przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. ma charakter ustrojowy i może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, iż strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Zwłaszcza, że przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a fachowy pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie nie wskazał w skardze kasacyjnej jakie to inne kryteria kontroli (celowość, rzetelność, gospodarność itd.), zamiast kryterium legalności stosował Sąd I instancji w niniejszej sprawie.
Co istotne z treści skargi kasacyjnej wynika, iż zarzuty z pierwszej podstawy kasacyjnej tj. naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) połączono wyłącznie z postacią jego niewłaściwego zastosowania.
Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie podniosła w skardze kasacyjnej żadnych zarzutów odnośnie przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, tj. nie czyni tego w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, lecz w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to tak skonstruowane zarzuty nie mogą odnieść skutku.
Ubocznie należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 19 sierpnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1634) nie stanowiło samo w sobie podstawy prawnej przeprowadzonego konkursu, ani podjętej przez Zarząd Powiatu [...] uchwały z dnia [...] lipca 2019 roku, nr [...], która była przedmiotem kontroli Sądu I instancji, a tym samym nie było przez Sąd stosowane. Zatem WSA w Olszynie nie mógł błędnie zastosować tego rozporządzenia. Nadto rozporządzenie to nie ma jednostki redakcyjnej: "§ 1 ust. 2 pkt 4 lit. e i f". Co więcej wskazane rozporządzenie jest aktem jednorazowym zmieniającym rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. poz. 1587) i weszło w życie z dniem 1 września 2019 r., a więc już po dacie wydania zaskarżonej uchwały Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2019 roku. I z tego również powodu nie sposób zarzucić WSA w Olszynie naruszenia tego rozporządzenia.
W konsekwencji, jak stwierdził Sąd I instancji, skoro została naruszona przez Komisję Konkursową procedura wyłaniania kandydatów na stanowisko dyrektora szkoły to tym samym naruszony został art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego, a tym samym także
art. 60 Konstytucji RP.
Wreszcie Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu błędnego zastosowania w sprawie art. 87 ust. 1 u.s.p. Jak wynika z treści art. 87 ust. 1 u.s.p. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarżący posiada zatem interes prawny uprawniający do zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego, gdyż był jedną z osób ubiegających się o stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół w ramach konkursu, którego dotyczy przedmiotowa uchwała. Interes prawny skarżącego, wynika z art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej. Interes ten został bezpośrednio naruszony, gdyż zaskarżona uchwała zatwierdza wyniku konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] im. [...] w [...], który został wadliwie przeprowadzony poprzez nieuzasadnione niedopuszczenie kandydata (skarżącego) do postępowania konkursowego.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz jego udział w rozprawie (patrz. uchwała NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12).