III OSK 2494/22

III OSK 2494/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Korzeniowski
Sławomir Pauter
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1348/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-02-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 71, art. 72
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1348/21 w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 września 2021 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. postanawia, z urzędu, sprostować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1348/21 w ten sposób, że w komparycji wyroku w miejsce słów: "M.L." wpisać prawidłowo: "M.L."; 2. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1348/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M.L. (dalej także jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej także jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia 20 września 2021 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania: oddalił skargę.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:
Wójt Gminy [...] (dalej także jako: "Wójt", "organ I instancji") decyzją z dnia 2 sierpnia 2021 r., znak: [...] orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego na wniosek [...] w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji pn.: "[...]".
W uzasadnieniu decyzji wskazano na uzyskane w toku postępowania stanowisko RDOŚ w [...] z 3 marca 2021 r., znak: [...] stwierdzające, że zamierzona inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie ani zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla której przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Podobne stanowisko wyraził [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w opinii z 9 grudnia 2020 r. znak: [...]. Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] PGW Wody Polskie uznał, iż dla przedsięwzięcia nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Podano parametry i cechy inwestycji i stwierdzono, że inwestycji nie należy kwalifikować zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, gdyż inwestycja nie osiąga progów określonych w rozporządzeniu.
Stwierdzono, że w odniesieniu do planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej, w związku z tym zaistniały podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.
Wskazano na protest jednej ze stron postępowania co do realizacji przedsięwzięcia i wątpliwości w zakresie właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez skarżącego, organ odwoławczy (SKO) decyzją z dnia 20 września 2021 r., znak [...] utrzymało ją w mocy, jako podstawę prawną powołując działając na podstawie 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735).
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 247 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:
1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2).
Następnie kolegium przywołało treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), zwanym dalej "rozporządzeniem", wskazując, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z KIP i specyfikacją urządzeń oraz dodatkowymi dokumentami nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czemu dały też wyraz wyspecjalizowane organy współdziałające, co uzasadniało umorzenie postępowania.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.L., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uczestnik postępowania spółka [...] w piśmie z dnia 26 stycznia 2022 r. wniosła o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że nie przeprowadził dowodu z załączonej do skargi opinii biegłego na dr inż. J.G., Biegłego Sądu Okręgowego w Kielcach. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje administracje publiczną, badając czy przeprowadzone przez organy administracyjne postępowanie jest zgodne z przepisami procesowymi i przepisami prawa materialnego. Dowód z dokumentów może być przeprowadzony jedynie w wyjątkowych, wskazanych w przywołanym wyżej przepisie przypadkach. Dowód z opinii biegłego jest innym rodzajem środka dowodowego niż dowód z dokumentów.
Odnosząc się do zarzutów skargi – sformułowanych zarówno jako naruszenie przepisów postępowania jak i prawa materialnego stwierdził, że sprowadzają się one do tego, że organ dokonał błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia, i na podstawie tej błędnej kwalifikacji ustalił, że nie jest to przedsięwzięcie zaliczane do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tylko bowiem dla takiej kategorii przedsięwzięć wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w innych przypadkach postępowanie nie ma swojego przedmiotu i winno zostać umorzone.
WSA w Krakowie wskazał, że przedsięwzięcie objęte kontrolowanym postępowaniem, zostało określone we wniosku wraz z załącznikami, w tym w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej zwana KIP). Dokumenty te zawierają wszystkie parametry techniczne oraz informacje wymagane prawem oraz określające, na czym polega planowane przedsięwzięcie: budowie instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej sieci [...]. Przedsięwzięcie to jest (przynajmniej na obecnym etapie) przeznaczone dla jednego operatora, to jest dla [...]. Tylko tak określone, konkretne przedsięwzięcie mogło być zatem przedmiotem postępowania oraz oceny organów. Rację ma więc SKO wskazując, że ocenie podlega przedsięwzięcie tylko w zakresie wiążącym organ w przedmiotowym postępowaniu. Organ administracyjny rozpatrując wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie jest uprawniony do analizy innych parametrów inwestycji niż te, które opisane zostały we wniosku i jego załącznikach. Takie rozważania dotyczyłyby stanu innego niż projektowany, odnosiłby się tym samym do innego przedsięwzięcia. Organ administracji nie jest uprawniony ani do analizy parametrów stacji bazowej innych niż wskazane we wniosku, ani też do analizy potencjalnego zachowania się stacji bazowej telefonii komórkowej związanego z eksploatacją obiektu. Należy podkreślić, że w razie ewentualnej rozbudowy stacji (np. poprzez dołożenie nowych anten tego samego lub innego operatora), konieczne będzie uzyskanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej ewentualną – o ile będzie konieczna - decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.
Sąd pierwszej instancji wskazał również, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 84 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art.80 Kpa poprzez brak powołania biegłego. Zgodnie z tymi przepisami, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. (art. 78 § 1 i § 2 Kpa). Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. (art. 84 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.(art. 80 Kpa).
W sprawach kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z przepisami rozporządzenia nie jest konieczne posiadanie wiadomości specjalnych, niedostępnych pracownikom wykwalifikowanego organu administracji.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c)10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna.
Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).
Zgodnie zatem z ww. rozporządzeniem, kwalifikacja przeprowadzana jest w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo oraz na podstawie odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 z późn. zm.; dalej: "u.p.o.ś."), przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
Zatem na gruncie obowiązujących obecnie przepisów, weryfikując, czy dla danego przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji telefonii komórkowej wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko bądź uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Kolegium dokonało prawidłowych ustaleń, czy miejsca dostępne dla ludności występują w odległościach granicznych wyznaczonych wzdłuż osi głównej osi promieniowania anteny od jej środka elektrycznego.
Odległości graniczne ustala się zależnie od mocy promieniowanej izotropowo danej anteny.
Z uwagi na charakter terenów miejsca dostępne dla ludności to poziom terenu (tereny rolne, leśne ) lub teren powyżej dachu ( tereny zabudowane) 15 + 2 m ponad dachem tj. 17 m) .
Z kolei moc równoważna promieniowania izotropowo każdej z anten (tj. nr: 1, 2 i 3) wynosi 6086 W (dla pasma 800 i 900 łącznie tj. 3883 W+2203W)) .
W tym przypadku miejsca dostępne dla ludności musiałyby się znaleźć w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.
Natomiast jak wynika z KIP (podpisanego przez autora inż. środowiska E.M.) i dodatkowej dokumentacji przedstawionej przez Wnioskodawcę również podpisanej przez autora KIP inż. środowiska E.M. (w tym zawierających mapę z pomiaru rzędnych wysokościowych, k 156-166) osie główne wiązek promieniowania anten w odległości do 200 m przebiegać będą w wolnej przestrzeni powyżej 2 metrów w miejscach niedostępnych dla ludzi. Wszystkie minimalne odległości w pionie do osi głównej wiązki promieniowania (-2m dla człowieka) od poziomu terenu są odpowiednio większe od wynikających z przepisów, a więc w wyniku przeprowadzonej ponownie przez Kolegium kwalifikacji okazało się, iż miejsca dostępne dla ludności (rozumiane zgodnie ze wskazaną wyżej definicją) nie istnieją w odległościach granicznych i takiej inwestycji nie można zaliczyć do kategorii zawsze znacząco oddziałującej, bądź potencjalnie znacząco oddziałującej na środowisko, a co za tym idzie nie jest prawnie uzasadnione nałożenie wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko bądź uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Powyższe ustalenia powodują, że pomimo złożenia wniosku, nie było podstaw do procedowania w sprawie i wszczynania postępowania bowiem objęte zakresem wniosku przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do żadnego z przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy, co z kolei powoduje, że argumenty podniesione w skardze w ogóle nie mogą być przedmiotem merytorycznej analizy, gdyż postępowanie jest bezprzedmiotowe. Tym samym zarzuty odwołania czy też skargi o braku odniesienia się przez organ I instancji do uwag i wniosków są nieuzasadnione w świetle stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Planowane przedsięwzięcie nie zostało wymienione w rozporządzeniu i nie kwalifikuje się do przeprowadzania procedury ocenowej pod kątem środowiskowym. W takim wypadku zatem konieczne było wydanie przez organ I instancji decyzji umarzającej postępowanie, a po stronie Kolegium powoduje konieczność utrzymania w mocy tej decyzji.
Kwalifikacja przedsięwzięcia jest opracowaniem modelu przewidywanej sytuacji i bazuje na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta anten oraz na założeniach operatora. W kwalifikacji przedsięwzięcia nie analizuje się rzeczywistego rozkładu promieniowania elektromagnetycznego, lecz jedynie wektor osi głównej wiązki. Długość osi wiązki jest uzależniona tylko i wyłącznie od jednego parametru - równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Inwestor we wniosku i załącznikach (KIP) opisał wnioskowane przedsięwzięcia, a organ prawidłowo ocenił, że nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Kwestią odrębną natomiast jej późniejsze funkcjonowanie przedsięwzięcia zgodnie z przepisami i zatwierdzonymi parametrami. Ewentualna weryfikacja i kontrola zgodności zrealizowanej inwestycji w warunkami udzielonego pozwolenia na budowę jest przeprowadzana w odrębnym postępowaniu, np. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Nadto sprawy ochrony przed polami elektromagnetycznymi i środki stosowane w tej ochronie regulują przepisy działu VI tytułu II Prawa ochrony środowiska i wydanej na jego podstawie przepisy wykonawcze. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 934/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd pierwszej instancji podniósł również, że nie są też uzasadnione zarzuty naruszenia art. 7, 8, 77 oraz 80 K.p.a. Zaskarżona decyzja została poprawnie, szczegółowo i obszernie uzasadniona, wyjaśniono w niej wszystkie obowiązujące przepisy prawa oraz odniesiono je do analizowanego stanu faktycznego, dokładnie wyjaśniono wszelkie zasady związane z oceną oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wywiódł skarżący zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:
1. naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (o którym mowa w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), a to naruszenie art. 151 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi mimo braku ku temu przesłanek oraz naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonych decyzji organów administracyjnych – pomimo, iż organy administracyjne I i II .instancji naruszyły przepisy postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, albowiem nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia maksymalnej mocy nadajników i równoważnej mocy promieniowania izotropowe (EIRP) dla poszczególnych sektorów instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej objętej wnioskiem oraz występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 300m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej w wiązki promieniowania anteny oraz nie poczyniły samodzielnych ustaleń w tym zakresie, a oparły się wyłącznie na twierdzeniach inwestora zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo wskazywanych przez Skarżącego w toku postępowania wad i nierzetelności tego dokumentu, a nadto wskazywaniu przez Skarżącego potrzeby powołania biegłego w powyższym zakresie;
2. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie (zarzut, o którym . mowa w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.), a to art. 71 ust. 2 pkt 1) i 2) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zwanego dalej Rozporządzeniem) w sytuacji, gdy równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP). dla poszczególnych sektorów instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej objętej wnioskiem przekraczała 10 000W i winny zostać zastosowane przepisy art. 71 ust. 2 pkt 1) i 2) w/w ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c) Rozporządzenia oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g) Rozporządzenia.
Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 września 2021r. znak [...] oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 2 sierpnia 2021r. znak [...]. Ponadto o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Jak wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).
W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną, wskazując obie podstawy – naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
Wskazać należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2469/22, Legalis). Dalej, o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W konsekwencji, dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Trzeba zatem wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie skarżącego kasacyjnie naruszył Sąd pierwszej instancji. Ponadto w treści samego zarzutu – niezależnie od obowiązku wyjaśnienia zajętego stanowiska w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – konieczne jest wskazanie, na czym polegało naruszenie konkretnego przepisu, oraz przedstawienie prawidłowej – w ocenie autora skargi kasacyjnej – wersji wykładni lub zastosowania danego przepisu, a także określenie wpływu zarzucanego naruszenia na treść rozstrzygnięcia (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2024 r., II GSK 666/24, Legalis).
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.
Zarzut pierwszy skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, art. 151 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi mimo braku ku temu przesłanek oraz naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonych decyzji organów administracyjnych – pomimo, iż organy administracyjne I i II .instancji naruszyły przepisy postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, albowiem nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia maksymalnej mocy nadajników i równoważnej mocy promieniowania izotropowe (EIRP) dla poszczególnych sektorów instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej objętej wnioskiem oraz występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 300m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej w wiązki promieniowania anteny oraz nie poczyniły samodzielnych ustaleń w tym zakresie, a oparły się wyłącznie na twierdzeniach inwestora zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo wskazywanych przez Skarżącego w toku postępowania wad i nierzetelności tego dokumentu, a nadto wskazywaniu przez Skarżącego potrzeby powołania biegłego w powyższym zakresie, należy uznać za niezasadny.
Z treści zarzutu wynika, że – zdaniem skarżącej kasacyjnie – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji SKO i wadliwie rozpoznał skargę, gdyż nie został wyjaśniony stan faktyczny sprawy w zakresie ustalenia maksymalnej mocy nadajników i równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) dla poszczególnych sektorów instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej.
Stosownie do przytoczonego w podstawie kasacyjnej art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłość poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie. Dokonana ocena materiału dowodowego może być, bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Rozpatrzenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie było związane z zasadą swobodnej oceny dowodów, która była dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. W tych okolicznościach zgodzić należy się z Sądem I instancji, który w całości podzielił ustalenia organu i wyrażoną przez niego ocenę prawną stanu faktycznego na gruncie obowiązujących przepisów. .
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy prawidłowo ustaliły parametry techniczne przedsięwzięcia, czemu dał również wyraz w uzasadnieniu Sąd I instancji wskazując z jednej strony na dokumenty takie jak KIP i dodatkową dokumentację, na których się oparły organy aby ustalić zakres oddziaływania wiązki promieniowania anteny. Z drugiej zaś strony nie było też podstaw do dopuszczania dowodu z opinii biegłego w tym zakresie, do czego odniósł się Sąd w swym uzasadnieniu a wiedza ta w zestawieniu ze stanowiskami wyspecjalizowanych organów współdziałających, które stwierdziły, że przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących nawet potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, nie dawała podstaw do ustalania środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Odnosząc się do drugiego z zarzutów, naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 71 ust. 2 pkt 1) i 2) ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) rozporządzenia w sytuacji, gdy równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP). dla poszczególnych sektorów instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej objętej wnioskiem przekraczała 10 000W i winny zostać zastosowane przepisy art. 71 ust. 2 pkt 1) i 2) w/w ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. c) rozporządzenia oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g) rozporządzenia.
Twierdzenia te nie poparte są dowodami a jedynie oczekiwaniem w jaki sposób powinny być ustalane moce promieniowania izotropowego, sprowadzającym się do kumulacji mocy poszczególnych anten, w sumie trzech, która każda z nich ma moc 6086 W jako suma z dwóch pasm emisji. Oczywiście w takiej sytuacji zostanie przekroczona moc 10 000 W i konieczna byłaby inna kwalifikacja przedsięwzięcia, przynajmniej jako potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko a tym samym zaistniałaby podstawa do wydania decyzji środowiskowej i rozważenia konieczności sporządzenia, bądź nie raportu oddziaływania na środowisko a nie zachodziła podstawa do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.
Przedsięwzięcie objęte kontrolowanym postępowaniem, zostało określone we wniosku wraz z załącznikami, w tym w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Dokumenty te zawierają wszystkie parametry techniczne oraz informacje wymagane prawem określające, na czym polega planowane przedsięwzięcie. Tylko tak określone, konkretne przedsięwzięcie mogło być zatem przedmiotem postępowania oraz oceny organów i poddane kontroli Sądu. Organ administracyjny rozpatrując wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nie jest uprawniony do analizy innych parametrów inwestycji niż te, które opisane zostały we wniosku i jego załącznikach. Takie rozważania dotyczyłyby stanu innego niż projektowany, odnosiłby się tym samym do innego przedsięwzięcia. Organ administracji nie jest uprawniony ani do analizy parametrów stacji bazowej innych niż wskazane we wniosku, ani też do analizy potencjalnego innego używania stacji bazowej telefonii komórkowej związanego z eksploatacją obiektu.
Rację ma Sąd I instancji, że w razie ewentualnej rozbudowy stacji (np. poprzez dołożenie nowych anten tego samego lub innego operatora), konieczne będzie uzyskanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej ewentualną – o ile będzie konieczna - decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.
Powyższa argumentacja Sądu pozostaje też w zgodzie z treścią przepisów prawa – rozporządzenia, w redakcji obowiązującej w dacie orzekania gdzie zarówno § 2 ust. 1 pkt 7 jak i § 3 ust. 1 pkt 8 w redakcji do dnia 4 czerwca 2022 roku, zawierają zapisy, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Przepisy te zostały uchylone, już po wydaniu zaskarżonego wyroku rozporządzeniem z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071), które weszło w życie w dniu 4 czerwca 2022 roku. Stanowił o tym § 1 pkt 1) litera b. i pkt 2) litera b. rozporządzenia zmieniającego. Natomiast § 3 stanowiący w istocie normę intertemporalną stanowił: "Postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia umarza się".
Tak więc wobec wydanych decyzji administracyjnych umarzających postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia zastosowanie w sprawie maja przepisy dotychczasowe i do nich musi odnosić się zakres kontroli Sądu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasadne stanowisko skarżącego kasacyjnie w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko potwierdza również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Zgodnie z tą uchwałą, której treścią na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. związany jest Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie"), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten.
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, iż parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo – jako warunek zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych pod przepisy rozporządzenia, który implikuje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji – należy przyjmować w odniesieniu do "pojedynczej anteny". Instalacja będzie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli w jej składzie została zaprojektowana co najmniej jedna antena odpowiadająca wymaganiom zawartym w przepisie. Wielkość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (dalej: EIRP) "pojedynczej anteny" została w nim powiązana z odległością wyznaczaną od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Oba te parametry, tj. moc i odległość służą ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799). Przepis § 3 rozporządzenia skonstruowany jest tak, że w kolejnych punktach oznaczonych literami od "a" do "g" punktu 8 ustępu pierwszego stopniuje, tj. zwiększa moc anteny i jednocześnie powiększa odległość terenu, na którym należy przeprowadzić badanie pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności. Ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o mocy podanej w § 3 ust. 1 pkt 8 znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie z kolei, że takie miejsce w otoczeniu instalacji nie występuje, skutkuje jej zwolnieniem z tego obowiązku. Za tym, że parametr EIRP odnosi się do pojedynczej anteny, przemawia zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 (podobnie jak w § 2 ust. 1 pkt 7) takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji ww. przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów doszedł do przekonania, że zasadność sumowania równoważnych mocy promieniowanych izotropowo nie wynika również z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, albowiem przepis ten nie może mieć zastosowania do instalacji wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Warunkiem jego zastosowania jest bowiem ustalenie, że na terenie jednego zakładu lub obiektu obok planowanej inwestycji (w tym przypadku instalacji radiokomunikacyjnej) występuje jeszcze inne dodatkowe "przedsięwzięcie", które albo jest realizowane, albo zostało już zrealizowane. Treść tego przepisu nie nasuwa wątpliwości, jasne jest, że chodzi w nim o dodatkowe uwzględnienie parametrów – planowanego, realizowanego lub zrealizowanego – a w każdym razie innego "przedsięwzięcia tego samego rodzaju". Należy wyjaśnić, że "przedsięwzięcie" definiuje art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jako "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty".
W świetle powyższego, w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Już chociażby z tego względu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie może znaleźć zastosowania do instalacji składającej się z kilku anten.
Pod względem językowym, nie budzi wątpliwości również druga część przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia o treści: "przy czym równoważną moc promieniowana izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Wyraźnie, poprzez użycie tych samych zwrotów i sformułowań "na terenie jednego zakładu lub obiektu", "na terenie tego samego zakładu lub obiektu", nawiązuje i odnosi się do przepisu § 3 ust. 2 pkt 3. Cytowany fragment § 3 ust. 1 pkt 8 wskazuje, że nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu miałyby znaleźć się dwie lub więcej instalacji radiokomunikacyjnych, to o ich kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko decydować ma "pojedyncza antena", a w szczególności wystąpienie w jej zasięgu na linii prowadzonej od jej środka elektrycznego i w oznaczonej odległości miejsca dostępnego dla ludności. I jest to także logiczne. Tak jak ustawodawca nie wymaga decyzji środowiskowej dla instalacji składającej się z anten o równoważnych mocach promieniowanych izotropowo mieszczących się w przedziałach określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przy braku występowania w jej otoczeniu miejsca dostępnego dla ludności, tak samo zwalnia z tego wymogu każde kolejne realizowane tego rodzaju przedsięwzięcie dokładnie z tego samego właśnie względu, tj. z braku miejsca dostępnego dla ludności w jego otoczeniu. Czy to będzie jedna instalacja czy kilka, sposób kwalifikowania każdej z nich będzie zależał od parametrów odnoszących się do "pojedynczej anteny". Z treści badanych regulacji § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3, przy uwzględnieniu zasad logiki, nie można zatem wyprowadzić wniosku, że ten ostatni mógłby być podstawą sumowania parametrów anten jednej instalacji jako jednego przedsięwzięcia.
Dalej w uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
Uznać należało, że sformułowana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocena prawna jest prawidłowa a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przy rozstrzyganiu sprawy przyjął właściwą interpretację wymienionych wyżej przepisów.
W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.