III OSK 2481/24

III OSK 2481/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski
Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
II SAB/Wa 131/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-06-04
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust.  pkt 3 lit. a i c i pkt 5 lit. a i c, art. 4 ust. 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Poseniak po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej, skargi kasacyjnej Starosty Powiatu Ciechanowskiego, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 131/24, w sprawie ze skargi J. N., na bezczynność Starosty Powiatu Ciechanowskiego, w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, , oddala skargę kasacyjną, oddala wniosek J. N. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego., , ,
Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 czerwca 2024 r., II SAB/Wa 131/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J. N. (dalej także "skarżący") na bezczynność Starosty Powiatu Ciechanowskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku (prezentata 1496/2023) z dnia 17 sierpnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał Starostę Powiatu Ciechanowskiego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 sierpnia 2023 r. (prezentata 1496/2023) o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W opatrzonym prezentatą organu nr 1496/2023 wniosku z dnia 17 sierpnia 2023 r. skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie realizacji umowy z dnia 1 lipca 2021 r. nr WZP.273.9.2021 zawartej pomiędzy Powiatem Ciechanowskim a B. S.A., której przedmiotem jest "Budowa Centrum Administracyjnego w Ciechanowie na potrzeby jednostek organizacyjnych Województwa Mazowieckiego oraz Powiatu Ciechanowskiego - Budowa nowoczesnego Centrum Administracyjnego w Ciechanowie", poprzez przekazanie informacji jakie działania w roku 2023 podjął Powiat Ciechanowski w celu ochrony mienia Powiatu w postaci posadowionego budynku (w tzw. stanie surowym) w związku z rozwiązaniem ww. umowy z wykonawcą inwestycji B. S.A., a także o przekazanie kopii dokumentów oraz korespondencji mailowej dotyczącej podjętych działań, o których mowa wyżej, tj. mających na celu ochronę mienia Powiatu Ciechanowskiego.
Pismem z 24 sierpnia 2023 r. organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji. Organ zakwalifikował bowiem żądaną informację publiczną jako informację przetworzoną.
W dniu 30 sierpnia 2023 r. skarżący udzielił organowi odpowiedzi wskazując, że żadna z żądanych informacji nie stanowi informacji przetworzonej. Niezależnie od powyższego skarżący wyjaśnił, że ujawnienie informacji publicznych dotyczących zamówienia publicznego stanowi istotną wartość dla interesu publicznego, tj. społeczności Powiatu Ciechanowskiego. Spodziewany zysk dla interesu społecznego wynikający z przygotowania (przetworzenia) informacji będzie większy niż nakład pracy poniesiony przez dysponenta informacji w celu przygotowania informacji do udostępnienia a także, że uzyskanie wnioskowanych informacji stwarza realną możliwość wykorzystania tych danych do poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego.
W odpowiedzi w piśmie z dnia 6 września 2023 r. organ wyraził stanowisko, że przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna podlegająca udostępnieniu, ponieważ w latach 2019-2022 skarżący świadczył obsługę prawną Starostwa Powiatowego w Ciechanowie i powiatowych jednostek organizacyjnych. W ramach świadczonej usługi Kancelaria Prawna skarżącego opiniowała m.in. dokumenty związane z przedmiotem wniosku. W związku z czym, zdaniem organu, skarżący faktycznie nie występuje o informację publiczną tylko o informację we własnej sprawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może natomiast stanowić podstawy do otrzymania informacji we własnej sprawie.
Pismem z 19 września 2023 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Starosty Ciechanowskiego m.in. w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 sierpnia 2023 r. (prezentata 1496/2023) o udzielenie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Zobowiązując Starostę Powiatu Ciechanowskiego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 sierpnia 2023 r. sąd I instancji wskazał, że zakres przedmiotowy wniosku dotyczył: po pierwsze sposobu wykorzystywania majątku publicznego, a po drugie sposobu funkcjonowania jednostki samorządu terytorialnego w zakresie dotyczącym realizacji zadań publicznych. Informacja ta jest zatem objęta zakresem opisanym w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz pkt 5 lit. a) i c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.(Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej także "u.d.i.p."), a więc stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.
Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, bowiem dotyczą "sprawy własnej" podmiotu składającego wniosek. Informacja dotycząca sposobu realizacji przez jednostkę samorządu terytorialnego zadań publicznych oraz gospodarowania majątkiem publicznym stanowi informację publiczną, a organ jest zobowiązany do jej udostępnienia (o ile spełnione są warunki przewidziane w ustawie o dostępie do informacji publicznej) niezależnie od tego, czy z wnioskiem wystąpił podmiot, który może być zainteresowany wynikiem danej sprawy administracyjnej. Wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej i powinien zostać przez organ rozpatrzony w trybie i terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co jednak w tej sprawie nie nastąpiło.
Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Starosty Powiatu Ciechanowskiego w dniu 17 sierpnia 2023 r. (prezentata organu). Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji do dnia 31 sierpnia 2023 r., czego jednak, w ocenie sądu I instancji, nie uczynił. Organ udzielił wprawdzie odpowiedzi w piśmie z dnia 24 sierpnia 2023 r. (nadanym w dniu 25 sierpnia 2023 r.), wzywając do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej. Jednak pomimo udzielenia przez skarżącego odpowiedzi w piśmie z dnia 30 sierpnia 2023 r. (które wpłynęło do organu w dniu 1 września 2023 r.) organ nie udostępnił żądanych informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia.
Organ stwierdził natomiast w piśmie z dnia 6 września 2023 r., że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej, jednak udzielenie odpowiedzi w takiej formie nie stanowiło prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem wyrażone w tym piśmie stanowisko – jak wskazano wyżej – było błędne.
Nie budziło zatem wątpliwości sądu rozpoznającego sprawę, że Starosta Powiatu Ciechanowskiego pozostawał bezczynny w rozpatrzeniu wniosku skarżącego.
Sąd I instancji uznał również, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości, zasądzenie od skarżącego na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie, stosownie do art. 176 § 2 1 p.p.s.a, organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 3 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 147 ust. 1 i 2 i 149 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie, że Starosta Ciechanowski zobowiązany jest do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji w zakresie udostępnienia korespondencji mailowej dotyczącej podjętych działań w zakresie informacji, jakie działania podjął w roku bieżącym (2023) podjął Powiat Ciechanowski, które miały na celu ochronę mienia powiatu w postaci posadowionego budynku (w stanie surowym) w związku z rozwiązaniem umowy na budowę Centrum Administracyjnego w Ciechanowie z firmą B. S.A., tj. mających na celu ochronę mienia Powiatu poprzez udostępnienie żądanej informacji lub wydanie decyzji w sprawie odmowy udostępnienia informacji, podczas gdy robocza korespondencja mailowa pomiędzy pracownikami Starostwa między sobą oraz robocza korespondencja mailowa pomiędzy pracownikami Starostwa i Urzędu Marszałkowskiego nie jest informacją publiczną, nawet jeżeli w jakieś części dotyczy wykonywanych zadań publicznych, gdyż korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia, a tym samym udzielenie odpowiedzi w formie pisma było prawidłowym sposobem rozpatrzenia wniosku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej.
Sąd I instancji uznał, że przedmiotem wniosku z 17 sierpnia 2023 r. (prezentata 1495/2023) jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem dotyczyła dokumentacji dotyczącej realizacji umowy zawartej pomiędzy Powiatem Ciechanowskim a B. S.A., której przedmiotem była budowa centrum administracyjnego w Ciechanowie. Zakres przedmiotowy wniosku dotyczył zatem sposobu wykorzystywania majątku publicznego i sposobu funkcjonowania jednostki samorządu terytorialnego w zakresie dotyczącym realizacji zadań publicznych. Zatem, zdaniem Sądu I instancji, informacja ta jest objęta zakresem opisanym w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) oraz pkt 5 lit. a) i c) u.d.i.p. Wobec tego, udzielenie odpowiedzi na wniosek w formie pisma z 6 września 2023 r. informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie stanowiło prawidłowego sposobu wykonania obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem wyrażone w tym piśmie stanowisko było błędne. W tych okolicznościach Sąd ten uznał, że organ pozostaje bezczynnym w rozpoznaniu wniosku i na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia tego wniosku i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W skardze kasacyjnej organ zmierza do podważenia stanowiska Sądu uwzględniającego skargę na bezczynność organu w związku z zakwalifikowaniem żądanej informacji jako publicznej, podnosząc jeden zarzut, tj. naruszenia prawa materialnego w postaci "art. 4 ust. 3 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 147 ust. 1 i 2 i 149 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".
Sposób sformułowania podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu i jego uzasadnienie wskazują na konieczność poczynienia uwag dotyczących wymagań stawianych pełnomocnikom zawodowym przy sporządzaniu skargi kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11).
W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano w związku z powyższym, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Obowiązkiem wnoszący skargę kasacyjną jest zatem poprawne określenie, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA: z 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; z 22 września 2010 r., II FSK 764/09; z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania, wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., I OSK 2096/13; wyrok NSA z 16 listopada 2012 r., I OSK 892/12). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2321/11). Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117).
Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane (zob. wyrok NSA z 5 sierpnia 2014 r., II FSK 2021/12,). Wskazuje się, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może uchylić zaskarżonego orzeczenia nawet wówczas, jeżeli dostrzega naruszenie przepisów prawa, które jednak nie zostało podniesione w zarzutach skargi kasacyjnej ani nie powoduje nieważności postępowania. Oddalenie skargi kasacyjnej nie oznacza zatem zawsze podzielenia wywodów Sądu pierwszej instancji, lecz świadczy o nieusprawiedliwionym charakterze zarzutów skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 28 listopada 2017 r., I OSK 1567/17).
Przechodząc do oceny podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu należy zauważyć, że jej autor nie wskazał postaci zarzucanego naruszenia prawa materialnego, tj. czy zarzuca błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie wskazanych w zarzucie przepisów. Nie uniemożliwia to jednak rozpoznania tego zarzutu.
W kwestii zarzucanego naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyjaśnić trzeba, że stanowi on, iż "obowiazane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.". Zatem przepis ten zobowiązuje do udostępniania informacji publicznej tylko te podmioty, które posiadają żądane informacje publiczne. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Starosta Ciechanowski na podstawie art. 4 ust. 1 pkt i ust. 3 u.d.i.p. jest organem zobowiązanym co do zasady do udostępniania posiadanej informacji publicznej. Ponadto, organ nie zaprzecza, że posiada te informacje. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie nawiązano do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Zatem nie sposób szerzej odnieść się do zarzutu naruszenia tego przepisu co czyni go niezasadnym.
Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko – radcowskim. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2018r. I OSK 1801/18 LEX nr 2602059). Tymczasem zarzut naruszenia art. 6 u.d.i.p. został postawiony nieprecyzyjnie, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną wyroku w tej części. Przepis art. 6 ustawy, zawierający przykładowy katalog informacji publicznych posiada złożoną strukturę. Składa się z kilkudziesięciu ustępów, punktów i liter. Skarga kasacyjna nie wskazuje jednak jakiej konkretnie jednostki redakcyjnej tego przepisu dotyczy zarzut. Podczas, jak już wyżej podano, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Podniesiony zarzut w tym zakresie nie odpowiada tym wymaganiom, pozbawiony konstytuujących go elementów treściowych uniemożliwia Sądowi ocenę jego zasadności. Kwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji kwalifikacji żądanej informacji publicznej bez postawienia zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i oparcie tego zarzutu na naruszeniu art. 6 u.d.i.p. bez sprecyzowania jakiej jednostki redakcyjnej to naruszenie dotyczy, jest oczywiście bezskuteczne. Szczególnie w sytuacji podniesienia, dopiero na etapie skargi kasacyjnej, że żądane dokumenty stanowią dokumenty wewnętrzne.
Trudno natomiast dociec w czym autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 147 ust. 1 i 2 i art. 149 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tym bardziej, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie nawiązano do treści tych przepisów. Zgodnie z art. 147 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, Rada Ministrów składa się z Prezesa Rady Ministrów i ministrów. A w skład Rady Ministrów mogą być powoływani wiceprezesi Rady Ministrów. Natomiast stosownie do treści art. 149 ust. 1 Konstytucji RP ministrowie kierują określonymi działami administracji rządowej lub wypełniają zadania wyznaczone im przez Prezesa Rady Ministrów a zakres działania ministra określają ustawy. Zatem, regulacje zawarte w tych przepisach konstytucyjnych nie są związane z przedmiotem niniejszej sprawy. To czyni zarzut naruszenia tych przepisów za oczywiście niezasadny.
Końcowo należy wyjaśnić, że dla skutecznego podważenia stanowiska Sądu I instancji o braku bezczynności w niniejszej sprawie konieczne było przede wszystkim powiązanie zarzutów naruszenia odpowiednich przepisów p.p.s.a. z przepisami u.d.i.p., na podstawie których Sąd przyjął, że wniosek dotyczy informacji publicznej a organ na skutek jego otrzymania był zobowiązany do podjęcia określonych czynności, tj. udostępnienia żądanej informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Sposób, w jakim została sporządzona skarga kasacyjna w niniejszej sprawie bezpośrednio zdeterminował ocenę podniesionego zarzutu jako zarzutu niezasadnego, co nie musi oznaczać automatycznie akceptacji stanowiska zajętego przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej, dlatego nie miał podstaw do wyrażenia stanowiska w kwestii trafności merytorycznego stanowiska Sądu I instancji w zakresie nieobjętym zarzutami skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.
Wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oddalono z braku przesłanek z art. 204 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ nie wykazał, że takie koszty poniósł.